Ocalenie

Podoba się dla mnie!
A tak serio: dluuuga, dlugo sie rozkręca, ale jak już idzie to bardzo przyjemna lektura.
Troche romansu, troche awanturnictwa, troche psychologii postaci, a właściwie przede wszystkim. Na czytanie do poduszki pod koniec zbyt wciąga.
Polecam, bo warto.

Podoba się dla mnie!
A tak serio: dluuuga, dlugo sie rozkręca, ale jak już idzie to bardzo przyjemna lektura.
Troche romansu, troche awanturnictwa, troche psychologii postaci, a właściwie przede wszystkim. Na czytanie do poduszki pod koniec zbyt wciąga.
Polecam, bo warto.

Trzecia odsłona przygód awanturniczego kapitana, Toma Lingarda, znanego czytelnikom z dwóch pierwszych powieści Conrada - Szaleństwa Almayera i Wyrzutka. Tym razem, akcja przenosi nas, w czasy młodości słynnego Wilka Morskiego. Uratowany przez malajskiego księcia, z rąk okrutnych Papuasów, Lingard postanawia pomóc swemu wybawcy, w odzyskaniu utraconego władztwa. Zamiar ten, jest nader ryzykowny, a gdy na drodze bohatera, pojawi się grupka, zagubionych na wodzie rodaków, kapitan zostanie postawionym wobec konfliktu lojalności.

Dużym plusem powieści, jest charakterystyka postaci, każdy bohater książki, to samodzielny mikrokosmos, niepodobny do drugiego, posiada swoje przekonania, namiętności, słabości, marzenia i kompleksy. Starcia słowne, między postaciami zapadają w pamięć, jak chociażby, dialog Toma z kobietą, która go oczarowała:

,,Proszę pani, czy bardzo byłem nieprzyjemny?
Słuchała uważnie z wielkim natężeniem, prawie z powagą. I rzekła bez najlżejszej zmiany wyrazu:
— Sądzę, że pan się zachował odpowiednio do sfery, w której podobało się Panu Bogu pana umieścić. ''

Podobnie, ma się sytuacja z rozmowami, jakie kapitan, wiedzie z tubylcami:

,,— Siła jest w ręku Boga — rzekł Daman i twarz jego powoli zastygła. Zatrzymał się czekając na odpowiedź; Lingard odrzekł:
— Tak jest zaiste — po czym Daman ciągnął dalej z subtelnym uśmiechem:
— Ale On obdziela siłą stosownie do swej woli, dla własnych celów — nawet tych, którzy prawdziwej wiary nie wyznają.
— Ponieważ taka jest wola Boża, nie powinieneś względem nich żywić w swym sercu goryczy. ''

Nasz wybitny rodak, niezbyt cenił, akurat tę swoją książkę, ja jestem innego zdania, to najlepszy utwór, Conrada, jaki przeczytałem. Nic w tej powieści nie jest jednoznaczne, a jedynym przewodnikiem bohatera, po wzburzonych falach ludzkich namiętności, jest kodeks honorowy, dzięki któremu, nastąpi, tytułowe, i tak wieloznaczne - Ocalenie. Gorąco polecam, to zapomniane, arcydzieło prozy psychologicznej.

Trzecia odsłona przygód awanturniczego kapitana, Toma Lingarda, znanego czytelnikom z dwóch pierwszych powieści Conrada - Szaleństwa Almayera i Wyrzutka. Tym razem, akcja przenosi nas, w czasy młodości słynnego Wilka Morskiego. Uratowany przez malajskiego księcia, z rąk okrutnych Papuasów, Lingard postanawia pomóc swemu wybawcy, w odzyskaniu utraconego władztwa. Zamiar...

Ta książka ma swoje momenty, w których błyszczy kunszt pisarski, ale całość leży i kwiczy przez żenującą postać głównego bohatera, którego autor uparł się uczynić "epickim i wielkim", powtarzając nam do znudzenia (niemal w ramach hipnozy),że jest "epicki i wielki", choć nie sposób uświadczyć na czym to ma polegać. Niektóre sceny z panią Travers (np. wiszenie na ramieniu kapitana w dogłębnym milczeniu) wydają się niezamierzonymi parodiami soczystych romansideł.

Ta książka ma swoje momenty, w których błyszczy kunszt pisarski, ale całość leży i kwiczy przez żenującą postać głównego bohatera, którego autor uparł się uczynić "epickim i wielkim", powtarzając nam do znudzenia (niemal w ramach hipnozy),że jest "epicki i wielki", choć nie sposób uświadczyć na czym to ma polegać. Niektóre sceny z panią Travers (np. wiszenie na ramieniu...

Choć bardzo lubię wiele utworów Conrada to z "Ocaleniem" jakoś mi nie po drodze. Przede wszystkim zmęczyła mnie mocna teatralizacja akcji. Otoczenie czyli - morze, statki. tubylcy - to było tylko tło dla dramatycznych rozmów i decyzji . Klimat narracyjny"Ocalenia 'przypomina mi klimat operowy ( a ja opery nie trawię.) . Wszystko jest tu nadmiernie udramatyzowane i przerysowane. Zwłaszcza główne postaci, czyli kapitan Lingard i pani Travers ( ten irytujący dziś XIX-wieczny obraz kobiety odrealnionej i wyidealizowanej) są postaciami romantyczno-tragicznymi i w żaden sposób nie potrafiły mnie przekonać do siebie. I choć nie jest to książka dla m nie to jednak doceniam ten conradowski sposób pisania o honorze, wartościach, zaufaniu, prawdomówności.

Choć bardzo lubię wiele utworów Conrada to z "Ocaleniem" jakoś mi nie po drodze. Przede wszystkim zmęczyła mnie mocna teatralizacja akcji. Otoczenie czyli - morze, statki. tubylcy - to było tylko tło dla dramatycznych rozmów i decyzji . Klimat narracyjny"Ocalenia 'przypomina mi klimat operowy ( a ja opery nie trawię.) . Wszystko jest tu nadmiernie udramatyzowane i...

Przed sięgnięciem akurat po "Ocalenie" Conrada, zastanowił mnie brak jakichkolwiek opinii na jej temat, a także dość znikoma liczba czytelników. Będąc po lekturze, wydaje mi się, że ma na to wpływ kilka czynników. Przede wszystkim dość leciwy przekład pani Anieli Zagórskiej (siostrzenicy Conrada, której powierzył przetłumaczenie swoich dzieł na polski),wyłapałem sporo archaicznych słów (szczególnie dziwnie wyglądał czasownik "zeszedł"),zdarzały się też literówki i jakieś inne osobliwe błędy. Kolejna sprawa to naszpikowanie treści terminologią marynistyczną, która na pewno jest zmorą ludzi będących kompletnymi laikami w tej dziedzinie, szczególnie ma to miejsce w początkowych rozdziałach - pomaga wujek Google ;) Na pewno rozwlekłość prozy Conrada również nie przysparza mu fanów, choć akurat tutaj nie mamy do czynienia z aż tak dużą ilością opisów, bardziej są niejednoznaczne dialogi i monologi wewnętrzne postaci plus dość zawiła intryga, która klaruje się dopiero pod koniec powieści. Jednak mimo ww., uważam że warto tej powieści dać szanse, bo choć do łatwych nie należy, to jej nieśpieszność i początkowe skomplikowanie wynagradzają końcowe części, w których dzieje się zdecydowanie więcej. Postać Toma Lingarda, kapitana i jednocześnie właściciela brygu "Lightning", który darzy on szczerą miłością, jest dość charakterystyczna dla Conrada. Na poły awanturnik i idealista, wierny zasadom i strzegący swojego honoru wilk morski, zmuszony do stawienia czoła przeciwnościom losu, których nie zdołał przewidzieć. Mamy tu do czynienia z pewnymi tropami kolonialnymi, czyli podboju z czysto koniunkturalnych pobudek pod płaszczykiem niesienia cywilizacji dzikim, choć plan protagonisty wydaje się być bezinteresownym porywem, swego rodzaju duchowym odkupieniem, a nie tylko zimną kalkulacją mającą przynieść jemu i jego statkowi chwałę i sławę. Szczególnie celnie autor odmalował zblazowanie i oderwanie od rzeczywistości ówczesnych angielskich elit, zahaczające o rasizm, chodzi tu o państwa Travers oraz ich współpodróżnika D'Alcacera. Wybór przed którym autor stawia protagonistę ma znamiona konfliktu tragicznego, fatalizm tej postaci i wszystkich splecionych z nią osób stanowi clou całej opowieści. Nie chcę zdradzać zbyt wiele szczegółów fabuły, bo samo rozplątywanie tego supła jest zadaniem czytelnika-obserwatora wydarzeń, i wytrwanie do końca stanowi swego rodzaju satysfakcję. Także warto poświęcić tej powieści swój czas, na pewno nie będzie to czas stracony. Jedyne czego bym sobie życzył to odświeżenie przekładu i opatrzenie wydania posłowiem i stosownymi przypisami dla niezorientowanych w terminologii marynistycznej.

Przed sięgnięciem akurat po "Ocalenie" Conrada, zastanowił mnie brak jakichkolwiek opinii na jej temat, a także dość znikoma liczba czytelników. Będąc po lekturze, wydaje mi się, że ma na to wpływ kilka czynników. Przede wszystkim dość leciwy przekład pani Anieli Zagórskiej (siostrzenicy Conrada, której powierzył przetłumaczenie swoich dzieł na polski),wyłapałem sporo...

Książka tak wspaniała, jako może być tylko dzieło literatury sprzed 100 lat. Prawdziwej literatury. Trzymająca w napięciu, wartka akcja i świat wartości trudnych do pojęcia dla współczesnego człowieka.

Książka tak wspaniała, jako może być tylko dzieło literatury sprzed 100 lat. Prawdziwej literatury. Trzymająca w napięciu, wartka akcja i świat wartości trudnych do pojęcia dla współczesnego człowieka.

8-

8-

Gdzieś przeczytałem, że w „Ocaleniu” Conrad nie wspiął się na szczyt swoich artystycznych umiejętności. Ale wciąż – z jego dzieł mam za sobą jedynie „Lorda Jima” – czułem, że mam do czynienia z prawdziwą literaturą. "Ocalenie" posiada inne zalety niż artyzm i forma. Ta atmosfera, ten duch, to napięcie - coś wyjątkowego, w każdym razie charakterystycznego dla tego autora.

Dobrze przenieść się do rzeczywistości, w której mężczyzna walczy o prawdziwe wartości, kobieta o normalną namiętność, szary człowiek spoza współczesnej „cywilizacji” okazuje się wzorem honorowego postępowania. Tych idealistycznych wątków jest wiele.

Kto został ocalony? Za jaką cenę? Bardziej istotne jest to, kto osiadł na mieliźnie do końca życia mimo że się z niej wydostał. Conrad daje nam do ręki w „Ocaleniu” busolę moralną. Dziś od nas, a w tamtych czasach również od środowiska w którym żyli bohaterowie zależy czy w swoich wyborach popłyniemy na południe czy na północ.

Wrażliwy i wyrobiony w literaturze czytelnik będzie zadowolony z tej lektury.

Gdzieś przeczytałem, że w „Ocaleniu” Conrad nie wspiął się na szczyt swoich artystycznych umiejętności. Ale wciąż – z jego dzieł mam za sobą jedynie „Lorda Jima” – czułem, że mam do czynienia z prawdziwą literaturą. "Ocalenie" posiada inne zalety niż artyzm i forma. Ta atmosfera, ten duch, to napięcie - coś wyjątkowego, w każdym razie charakterystycznego dla tego autora....

Kolejna powieść o tematyce morskiej i malajskiej. I jak to bywa u autora, traktująca o moralnych aspektach ludzkich poczynań, o honorze i walce dobra ze złem, zdradzie, miłości i nienawiści.
Powieść pełna niedomówień, domysłów a jednocześnie tragicznych wydarzeń rozegranych na Wybrzeżu Ostoi , w Archipelagu Malajskim.
Kapitan brygu, Tom Lingard, o którym nie wiemy zbyt dużo, nie wiemy też czym tak naprawdę się zajmuje, nazywany Królem Morza, niektórzy twierdzą, że jest piratem, jednocześnie żyjący w zgodzie z plemionami tubylczymi, którzy liczą się z jego zdaniem i siłą, wdaje się w walki plemienne i postanawia pomóc obalonemu radży Hasimowi w odzyskaniu przez niego królestwa Wajo. Przybywając na wybrzeże, styka się z osiadłym na mieliźnie jachtem, na którym znajduje się trzech białych . To bardzo komplikuje sprawę, gdyż musi ratować jego członków przed tubylcami. Na domiar złego, zostaje oczarowany przez kobietę z jachtu z wzajemnością. Teraz musi podjąć decyzję co robić dalej. Dramatyczne wydarzenia nabierają tempa. Miłość, która zawładnęła nim i zamężną kobietą okazała się tragiczna w skutkach. Honor jest dla niego ponad miłość. Miłość zabarwiona zdradą.
Zachęcam do bardzo ciekawej lektury, do świata ludzi morza, których dziś już nie ma, na spotkanie z człowiekiem, dla którego niedotrzymanie słowa jest niczym klęska.

Kolejna powieść o tematyce morskiej i malajskiej. I jak to bywa u autora, traktująca o moralnych aspektach ludzkich poczynań, o honorze i walce dobra ze złem, zdradzie, miłości i nienawiści.
Powieść pełna niedomówień, domysłów a jednocześnie tragicznych wydarzeń rozegranych na Wybrzeżu Ostoi , w Archipelagu Malajskim.
Kapitan brygu, Tom Lingard, o którym nie wiemy zbyt...

łdz

łdz