W pierścieniu ognia

Powtórka z rozrywki

Powtórka z rozrywki

W porównaniu z tą, pierwsza część (która mocno mną wstrząsnęła) wydaje się nudna i płytka. Nie byłam w stanie się oderwać. Jeszcze nie ochłonęłam po "Igrzyskach śmierci", a już zabrałam się za następną część. To chyba był błąd. Mam w głowie kompletny chaos.
Wiem jedno - książka zostawiła na mnie piętno w kształcie Kosogłosa, a ja nie tylko nie mogę nic z tym zrobić, chcę by ono tam pozostało na zawsze.
Polecam, ale...
"Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem." - Haymitch

W porównaniu z tą, pierwsza część (która mocno mną wstrząsnęła) wydaje się nudna i płytka. Nie byłam w stanie się oderwać. Jeszcze nie ochłonęłam po "Igrzyskach śmierci", a już zabrałam się za następną część. To chyba był błąd. Mam w głowie kompletny chaos.
Wiem jedno - książka zostawiła na mnie piętno w kształcie Kosogłosa, a ja nie tylko nie mogę nic z tym zrobić, chcę by...

Nieznacznie gorsza od swojej poprzedniczki.
Mniej akcji, mniej dialogów, więcej napięcia, które jakoś na mnie nie działa — mam wrażenie, że być może autorka chce, aby akcja toczyła się o wysoką stawkę, jednak gdzieś jej to umyka — dzieje się wszędzie tylko nie tam, gdzie jest główna bohaterka.
Dodatkowo, być może to przez to, że ostatnia seria, którą czytałem to siedmiotysięczna kobyła, ale wszystko idzie ciut za szybko — za mało budowania napięcia świata, w którym przecież żyje główna bohaterka.

Nieznacznie gorsza od swojej poprzedniczki.
Mniej akcji, mniej dialogów, więcej napięcia, które jakoś na mnie nie działa — mam wrażenie, że być może autorka chce, aby akcja toczyła się o wysoką stawkę, jednak gdzieś jej to umyka — dzieje się wszędzie tylko nie tam, gdzie jest główna bohaterka.
Dodatkowo, być może to przez to, że ostatnia seria, którą czytałem to...

Tak jak i przy pierwszej części, świetnie się bawiłam w trakcie czytania.
Choć stawka wyraźnie rośnie, przez sporą część książki akcja rozwija się wolniej. Nie oznacza to jednak nudy, wręcz przeciwnie, napięcie wciąż jest obecne i utrzymuje się na wysokim poziomie, tylko ma nieco bardziej powściągliwy charakter niż w pierwszym tomie.
Mam jednak pewien niedosyt związany z zakończeniem. Choć przeczuwałam, w jakim kierunku to wszystko zmierza, finał nie dał mi pełnej satysfakcji. Momentami miałam też wrażenie, że niektóre elementy fabuły nie zostały dostatecznie rozwinięte, przez co całość pozostawiła mnie z lekkim poczuciem skołowania.
Mimo to książkę czytało mi się świetnie. Collins ma lekkie, bardzo wciągające pióro i potrafi budować napięcie w sposób, który sprawia, że trudno się od tej historii oderwać. Z przyjemnością sięgnę po kolejną część.

Tak jak i przy pierwszej części, świetnie się bawiłam w trakcie czytania.
Choć stawka wyraźnie rośnie, przez sporą część książki akcja rozwija się wolniej. Nie oznacza to jednak nudy, wręcz przeciwnie, napięcie wciąż jest obecne i utrzymuje się na wysokim poziomie, tylko ma nieco bardziej powściągliwy charakter niż w pierwszym tomie.
Mam jednak pewien niedosyt związany z...

~🔥✨4/5✨🔥~

“Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem.”

   Wreszcie, po paru ładnych miesiącach, wróciłam do “Igrzysk Śmierci”. No cóż, muszę przyznać, że nie lubię czytać serii z rzędu, chyba dlatego, że po prostu głębiej wtedy przeżywam książkę. A więc moja przerwa od “Igrzysk” chyba o czymś świadczy! No, pierwsza część serii w końcu zdecydowanie mną wstrząsnęła. Ale teraz już o drugim tomie, czyli “W pierścieniu ognia”. Po tej książce tak szczerze, jestem tylko pewna, że “Igrzyska” i ich błyskotliwość wciąż nie ustępują. Świetnie czytało mi się także ten tom i przysięgam, na mało jakiej książce tak bardzo przejmuje się losem naszych bohaterów. Do tego te wszystkie pomysły, zwroty akcji… piękne! Mimo plusów przyznam jednak, że ten tom nie zachwycił mnie już tak bardzo, jak pierwszy. Nie była to przecież zła książka, co to to na pewno, ale naprawdę podczas czytania nieźle brakowało mi poruszenia niektórych wątków czy dodatkowej akcji. Niestety.

—

   🔥 Pierwszym plusem, który od razu nasuwa mi się na myśl, kiedy myślę o mojej lekturze “W pierścieniu ognia”, to, tak jak wspomniałam, logika i kreatywność tej książki. Koncept 75., jubileuszowych, Głodowych Igrzysk, jest tak wspaniały w swojej brutalności… Z tego, co mi się wydaje, to sam plan działania areny na tę rozgrywkę jest jeszcze ciekawszy niż ten leśny, z pierwszego tomu i szczerze? Już nawet wyłącznie dlatego MUSICIE kontynuować tę serię, okej?


   🔥 Oczywiście, z nowymi Igrzyskami wiążą się również i nowi bohaterowie. I chyba dawno nie spotkałam się z tak idealnie pasującymi do siebie postaciami. Ta różnorodność charakterów, te wyjątkowe, choć pozornie niewiele znaczące moce i umiejętności, te historie… Nie chcę za dużo spoilerować, ale jestem PEWNA, że w całej puli znajdziecie kogoś, kogo pokochacie… No, może nie całym sercem (chociaż w to bym też nie wątpiła!),ale na sto procent bardziej od innych. Plus, autorka robi nam takie napięcie, że z każdym dniem w Panem coraz bardziej będziecie się bać o bohaterów, których jeszcze nawet nie zdążyliśmy poznać!


   🔥 A jeżeli chodzi o całokształt samego klimatu książki, pomimo sporej ilości różnic między tym a wcześniejszym tomem, zdecydowanie chwyta za serce. Pierwsza część “Igrzysk Śmierci” to takie wprowadzenie: Katniss, mimo już wtedy, sporej nienawiści do władzy, dopiero zaczyna odkrywać jej okrucieństwo. Natomiast Katniss i Peeta z drugiego tomu, już doskonale zdają sobie z tego sprawę. Od razu, kiedy rozpoczyna się ich po-zwycięskie Tournée, wiedzą co ich czeka, wiedzą, że przez ich dobro nie tylko ucierpią inni, ale też ci ludzie mogą doprowadzić do czegoś zdecydowanie gorszego w ich pozycji — buntu, a nawet rewolucji. Każdy opis w “W pierścieniu ognia” ciągnie za sobą aż jakiś taki nieokrzesany, ale perfekcyjny w tym przypadku mrok i terror. A z tym również, co ważne, łączy się głębia emocjonalna wszystkich sytuacji czy postaci. Pamiętajmy w końcu, że wreszcie zaczynamy coraz dokładniej poznawać wszystkich bohaterów!

—

   🔥 Niestety. No muszę trochę ponarzekać. Nieważne, jakbym od tego uciekała, mój krytycyzm w końcu mnie dogoni. Chyba takim moim największym problemem z tą książką był, ku zdziwieniu wszystkich, brak akcji. Piszę to na każdej recenzji — kocham książki z powolną, ciągnącą się fabułą. Więc czemu nagle mam z tym taki problem? Chyba, po pierwszej części, jakoś tak spodziewałam się tego, przez co w “Igrzyskach” się zakochałam — czyli właśnie tej akcji! Pierwsza połowa książki to tak właściwie samo Tournée czy spotkania z elitami. Do Tournée przejdę zaraz, ale przyznam, że takie chodzenie i gadanie z kim popadnie, tylko po to, żeby na końcu książki były wspaniałe plot-twisty, jakoś mnie nie kręci. Same Igrzyska rozpoczynają się w sumie dopiero jakieś 150-100 stron przed zakończeniem, więc po lekko ponad połowie… Ale to już chyba po prostu mój personalny zawód.


   🔥 Bo właśnie. Mówię, że przez to “rozwleczone” jazdy po dystryktach mam problem z tą książką. Ale no właśnie nie! No tu znowu przez cały czas czytania tego, gdzie brzmiało to w większości dystryktów jak opis dnia jak co dzień, brakowało mi przedstawienia tych dystryktów! Jako czytelnicy, w sumie w czasie całego przejazdu, oprócz dwunastki, czyli domu Katniss i Peety, skupiliśmy się na MAKSYMALNIE dwóch dystryktach. A naprawdę chciałam tego więcej, chociaż doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że dużo osób mogłoby po prostu nudzić czytanie 10 razy o przemówieniach dwójki zwycięzców w jedynie różnych miastach czy bardziej szczegółowe opisy tamtejszej kultury (choć, no dobra, nie mogę pominąć tego, że jak na jeden tom, to o całym Panem i jego polityce rzeczywiście dużo się dowiedzieliśmy. Poważnie). Wiem. Ale, no cóż, to przecież moja recenzja.

—

   Krótko kończąc. Ostatecznie uważam, że mimo paru, dla mnie, potknięć ze strony autorki i czasami, przyznam, lekkiej monotonii i czystego napięcia, bez żadnej akcji, dla samej NAPRAWDĘ WYJĄTKOWO poruszające duszę historii i Panem, i bohaterów, i tych głównych, i tych mniej ważnych, i dla klimatu, i dla końcowych zwrotów akcji (obiecuję wam, warto na nie czekać!)... Jeżeli ciągle się zastanawiacie, a pierwszy tom albo was zaciekawił, albo pokochaliście go całym sobą, albo po prostu lubicie brutalność, przemoc, konspirację i dużo polityki… To weźcie po prostu już to przeczytajcie, co?

~🔥✨4/5✨🔥~

“Wtedy pamiętaj, kto jest twoim prawdziwym wrogiem.”

   Wreszcie, po paru ładnych miesiącach, wróciłam do “Igrzysk Śmierci”. No cóż, muszę przyznać, że nie lubię czytać serii z rzędu, chyba dlatego, że po prostu głębiej wtedy przeżywam książkę. A więc moja przerwa od “Igrzysk” chyba o czymś świadczy! No, pierwsza część serii w końcu zdecydowanie mną wstrząsnęła....

Pierwsza część była lepsza niż druga, ale wciąż autorka trzyma poziom.

Pierwsza część była lepsza niż druga, ale wciąż autorka trzyma poziom.

Zacznijmy od tego, że autorka ma świetne pióro i potrafi sprawić, aby książka była wciągająca oraz żeby nie dało się od niej oderwać. Jednak mimo tego, że przez tą część się płynęło było w niej parę niedociągnięć i niedopowiedzeń. Momentami miała wrażenie, że część rzeczy dzieje się bez wytłumaczenia i logiki, ale jest to do zignorowania chodź czasem trudno mi było się połapać w tym co się dzieje albo jaką mamy porę dnia(zwłaszcza w 2 połowie ksiązki). Jeśli chodzi o relacje bohaterów było one napisane bardzo naturalnie i naprawdę przyjemnie się je czytało. Przechodząc do zakończenia w moim odbiorze było dość rozdmuchane i niezbyt satysfakcjonujące.
Końcowo myślę, że jest to dobra i bardzo wciągająca książka jednak nie spełniła wszystkich moich oczekiwań po 1 tomie

Zacznijmy od tego, że autorka ma świetne pióro i potrafi sprawić, aby książka była wciągająca oraz żeby nie dało się od niej oderwać. Jednak mimo tego, że przez tą część się płynęło było w niej parę niedociągnięć i niedopowiedzeń. Momentami miała wrażenie, że część rzeczy dzieje się bez wytłumaczenia i logiki, ale jest to do zignorowania chodź czasem trudno mi było się...

Pierwszym tomem byłem zachwycony. Po tym mam mieszane odczucia. O ile początek jest dosyć interesujący to im dalej tym słabiej. Może problemem jest to, że jednak to literatura młodzieżowa, a do tej grupy już się nie zaliczam 😏 chociaż w pierwszym tomie nie miałem odczucia, że książka jest nie dla mnie.
Sam pomysł na fabułę i do powrotu na głodowe igrzyska ciekawy, to bardzo irytująca stała się główna bohaterka - jej sposób myślenia, podejście do innych ludzi bardzo infantylne i kapke sztuczne.
No nic, spróbuję z kolejnym tomem.

Pierwszym tomem byłem zachwycony. Po tym mam mieszane odczucia. O ile początek jest dosyć interesujący to im dalej tym słabiej. Może problemem jest to, że jednak to literatura młodzieżowa, a do tej grupy już się nie zaliczam 😏 chociaż w pierwszym tomie nie miałem odczucia, że książka jest nie dla mnie.
Sam pomysł na fabułę i do powrotu na głodowe igrzyska ciekawy, to...

niech spadnie na głowy bohaterów dużo złego. A jak już będą mieli dość, to dajmy im jeszcze trochę złego. I jeszcze ciut.
tak jakbym oglądała film ze Stallonem.
Jest w tym jakaś perwersyjna przyjemność

niech spadnie na głowy bohaterów dużo złego. A jak już będą mieli dość, to dajmy im jeszcze trochę złego. I jeszcze ciut.
tak jakbym oglądała film ze Stallonem.
Jest w tym jakaś perwersyjna przyjemność

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: W Pierścieniu Ognia
𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Suzanne Collins
𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Dystopia
𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 9/10★
𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮: ♥♥♥♥♡

𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: To chyba moja ulubiona część, ze względu na jeden oczywisty element o imieniu Finnick. No bo kto by nienawidził kochać irytującego przystojniaka? 🌚 Oczywiście trochę romansu i trójkąciku nie jest złe - wręcz pożądane. Należę do tej kategorii osób, które lubią czytać takie opery mydlane, a jak taka jeszcze pojawia się w dystopijnym świecie? Miodzio.

𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Powtórzę raz jeszcze - Finnick. No i więcej Haymitcha hehe. Chyba simpuję do nich i dlatego tak lubię tę część. Co do głównej bohaterki, podoba mi się, że nie jest memłą, która czeka na wybawienie. Jest twarda i prawdziwa, i to się ceni.

𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Dla fanów survivalu, przystojnych surferów (Finnick),trójkątów miłosnych (wybór między grumpy boi a soft boi) i posępnych klimatów i lasu.

𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: Przystojny trybut z kostką cukru zasługuje na oddzielny tom 💅.

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: W Pierścieniu Ognia
𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Suzanne Collins
𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Dystopia
𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 9/10★
𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮: ♥♥♥♥♡

𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: To chyba moja ulubiona część, ze względu na jeden oczywisty element o imieniu Finnick. No bo kto by nienawidził kochać irytującego przystojniaka? 🌚 Oczywiście trochę romansu i trójkąciku nie jest złe - wręcz pożądane. Należę do tej kategorii...