Mówczyni

Przemoc jest czymś normalnym w Kelannie, to przykre ,że świąt tak został wykreowany przez Skryby bo oni się do tego przyłorzyli pisząc w Książce od nowa historie ich państw i ludzi mieszkających tam. Nikt tam nie jest bez winy ale przynajmniej są na tyle świadomi, że próbują zmienić świat w którym przyszło im żyć-Kapitan Reed i Sefia.

Przemoc jest czymś normalnym w Kelannie, to przykre ,że świąt tak został wykreowany przez Skryby bo oni się do tego przyłorzyli pisząc w Książce od nowa historie ich państw i ludzi mieszkających tam. Nikt tam nie jest bez winy ale przynajmniej są na tyle świadomi, że próbują zmienić świat w którym przyszło im żyć-Kapitan Reed i Sefia.

Ponownie, historia Reeda jest najciekawsza. On, inni piraci i ich wyprawy gwarantują dobrą rozrywkę.
Jeśli zaś chodzi o losy głównych bohaterów, to postanawiają oni wziąć sprawy w swoje ręce i robi się przez to trochę mroczniej. Popieram ich decyzję, pomimo, że oni czasem mają wątpliwości. Szczególnie, że okazuje się, że nie wszystko w co wierzą jest prawdą. Sefia radzi sobie z tym całkiem nieźle, dużo się rozwinęła od poprzedniego tomu. Łucznik mógłby wziąć z niej przykład, bo za bardzo się nad sobą użala. Są inne osoby, które przeżyły to samo, które go opisują jako szczęściarza, więc może wcale nie ma najgorzej.

Ponownie, historia Reeda jest najciekawsza. On, inni piraci i ich wyprawy gwarantują dobrą rozrywkę.
Jeśli zaś chodzi o losy głównych bohaterów, to postanawiają oni wziąć sprawy w swoje ręce i robi się przez to trochę mroczniej. Popieram ich decyzję, pomimo, że oni czasem mają wątpliwości. Szczególnie, że okazuje się, że nie wszystko w co wierzą jest prawdą. Sefia radzi...

Podobnie jak poprzedniczka, “Mówczyni” została napisana dość chaotycznie, jednakże czytało mi się ją lepiej niż “Czytelniczkę”, głównie przez to, że Sefia tutaj przestała być już tylko durnym dzieciakiem, który przeżywa jakimś magicznym zrządzeniem losu x razy z rzędu, żeby historia mogła biec dalej, a stała się bohaterką, która faktycznie ma wpływ na to, co się dzieje. Ogólnie seria ta jest zwyczajnie w porządku jak na młodzieżowe fantasy i powinna znaleźć swoich zwolenników, gdyż nie odbiega poziomem od wielu jej podobnych, które zyskały na większej popularności.

Podobnie jak poprzedniczka, “Mówczyni” została napisana dość chaotycznie, jednakże czytało mi się ją lepiej niż “Czytelniczkę”, głównie przez to, że Sefia tutaj przestała być już tylko durnym dzieciakiem, który przeżywa jakimś magicznym zrządzeniem losu x razy z rzędu, żeby historia mogła biec dalej, a stała się bohaterką, która faktycznie ma wpływ na to, co się dzieje....

Młodzieżowa, naiwna w teści pozycja.

Młodzieżowa, naiwna w teści pozycja.

Kontynuacja Morza atramentu i złota pojawia się po czterech i pół roku. Choć wiedziałam, że powrócę do fantastycznej przygody Sefii i Łucznika, nie sądziłam, że zajmie to aż tak dużo czasu. Gdy udało mi się znaleźć drugi tom, postanowiłam odłożyć jej przeczytanie aż do uzupełnienia kolekcji ostatnim tomem, który niedawno znalazłam na promocjach książkowych w markecie.

Powrót do świata bohaterów okazał się trudniejszy niż zapamiętałam, a wszystko to dzięki wielu wątkom dziejącym się równolegle w czasie, lokacjach i powiązaniach.
Mimo ciągłego hasła wiszącego nad głową Sefii o tym, że wszystko co zapisane, musi się spełnić, za wszelką cenę chce ona odmienić los, aby ocalić życie swojego ukochanego Łucznika. Nawet jeśli nie miałaby być jego częścią.
Piraci szarżują na morzach w poszukiwaniu skarbu i przygód przynoszących rozgłos i adrenalinę, a Straż w dalszym ciągu szkoli młodych chłopców do walki.
Na rodzie Corabellich wisi piętno klątwy, a najbliższy przyjaciel króla jest jednocześnie jego największym przekleństwem. Trzymajcie się mocno, bo ten tom obfituje w ogrom przemocy, walk, krwi i walki z przeznaczeniem.

Pierwszą część zapamiętałam jako fantastykę z gatunku tych lżejszych, bardziej skierowanej do młodzieży z wątkiem romantycznym, któremu przepowiadałam, że rozwinie się na tyle, żeby spokojnie robić za jeden z głównych. To, co dostajemy w drugim tomie to brutalność, rzeź i brak litości nawet dla ulubieńców. Historia nabiera nie tylko tempa, ale i mocy.
Wielowątkowość o której wspominałam wcześniej sprawia, że śledzimy przebieg wydarzeń na różnych płaszczyznach z perspektywy różnych bohaterów. Niekiedy nawet z tych, z których wolelibyśmy tego nie robić. Poszło to w innym kierunku niż się spodziewałam, ale zdecydowanie na plus.
Postacie są zróżnicowane i jest ich wielu. Nie na wszystkich skupiamy się na tyle długo, żeby ich choćby zapamiętać, ale sprawiają wrażenie jakby każda z nich była częścią swojej własnej opowieści zwanej życiem.
Rozkwitające uczucie między Sefią i Łucznikiem nie jest ani mdłe, ani cukierkowe. Od pierwszych rozdziałów pojawiają się problemy i trudne decyzje. Dziewczyna jest tutaj tą bardziej racjonalną, która kalkuluje, przelicza zyski i straty. Jest w stanie wiele poświęcić dla celu jaki sobie obrała.

Po drodze napotykamy znany z poprzedniego tomu zabieg rozrzucania słów na kolejnych stronach z których układa się jakieś przesłanie, oraz rozdziały pozwalające nam sięgnąć w przeszłość dzięki Książce.
Nad całą akcją pojawia się pytanie, czy nasi bohaterowie uciekając od przeznaczenia, nie sprawiają, że się ono spełnia? Na ile można zmienić z góry ustalone wydarzenia?

Mimo dużej ilości lokacji i postaci, które musiałam sobie odświeżyć (co nie skończyło się 100% sukcesem),świetnie się bawiłam. Trochę żałuję, że nie zabrałam się za dalsze części od razu po zakończeniu Czytelniczki, bo pewnie wtedy nie byłabym taka zagubiona od samego początku. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę polecam i niebawem ukaże się na stronie zwieńczenie trylogii. Tym razem nie ma co opóźniać o kolejne cztery lata!

Kontynuacja Morza atramentu i złota pojawia się po czterech i pół roku. Choć wiedziałam, że powrócę do fantastycznej przygody Sefii i Łucznika, nie sądziłam, że zajmie to aż tak dużo czasu. Gdy udało mi się znaleźć drugi tom, postanowiłam odłożyć jej przeczytanie aż do uzupełnienia kolekcji ostatnim tomem, który niedawno znalazłam na promocjach książkowych w...

Bardzo lubię motyw magii w tej książce. Piratów i sam pomysł na świat też. Bawiłam się lepiej niż przy "Czytelniczce". Na zachętę jeszcze dodam że w tej części dowiemy się jak na prawdę nazywa się Łucznik

Bardzo lubię motyw magii w tej książce. Piratów i sam pomysł na świat też. Bawiłam się lepiej niż przy "Czytelniczce". Na zachętę jeszcze dodam że w tej części dowiemy się jak na prawdę nazywa się Łucznik

"Mówczyni" to drugi tom Morza atramentu i złota. Myślałam, że problem z zagłębieniem się w historię minął wraz z połową części pierwszej, jednak tutaj miałam taką samą sytuację. Być może jest to wina dużej ilości nowych bohaterów, które funduje nam autorka w każdej części, ale zanim zorientuję się w tym co czytam mija trochę czasu. Plusem jest natomiast fakt, że tutaj moje przyzwyczajanie się trwało o wiele krócej niż w "Czytelniczce" Podoba mi się fakt, że historia nie jest przedstawiana tylko z perspektywy Sefii i Łucznika. Druga część utrzymuje poziom, i powiedziałabym wręcz, że poboczne historie podobały mi się bardziej niż w pierwszym tomie. Widać, że jesteśmy przygotowywani na następną część i wielkie zakończenie, jednak przemiana głównych bohaterów sprawia, że główną historię czyta mi się ciężej. Jestem ciekawa, jak autorka poprowadzi akcję w finale.

"Mówczyni" to drugi tom Morza atramentu i złota. Myślałam, że problem z zagłębieniem się w historię minął wraz z połową części pierwszej, jednak tutaj miałam taką samą sytuację. Być może jest to wina dużej ilości nowych bohaterów, które funduje nam autorka w każdej części, ale zanim zorientuję się w tym co czytam mija trochę czasu. Plusem jest natomiast fakt, że tutaj moje...

Ta książka nie potrzebuje Łucznika. Łucznik to skaranie boskie tej powieści. Zazwyczaj niechlubną i znienawidzoną rolę płaczki, użalaczki nad sobą i bidy życiowej pełni rolę główna bohaterka, co na szczęście już powoli staje się rzadkością. Niestety w tej powieści ów charakter pełni właśnie Łucznik. Jego narzekanie, smęcenie i stawianie siebie w roli ofiary jest tak męczące, że to po prostu najgorsza postać męska, jaką dane mi było poznać. Na szczęście wynagradzają to postacie poboczne: Kapitan Reed, król Eduoar, Tanin i wielu innych, których losy są o wiele bardziej pasjonujące, niż Łucznika. Tym większy żal odczuwam, że to właśnie jego perypetię dominują, a tamtych spychają na drugi plan. No cóż, mimo tego książkę tę odbieram znacznie lepiej, niż tom pierwszy, stąd ocena skacze o gwiazdkę dalej, niż wcześniej. Polecam. Książka ma w sobie coś niezwykłego i ma w sobie Łucznika, którego powinno się eksmitować z kart historii. Sami zdecydujcie, czy chcecie zrozumieć, o co mi chodzi i przeczytać.

Ta książka nie potrzebuje Łucznika. Łucznik to skaranie boskie tej powieści. Zazwyczaj niechlubną i znienawidzoną rolę płaczki, użalaczki nad sobą i bidy życiowej pełni rolę główna bohaterka, co na szczęście już powoli staje się rzadkością. Niestety w tej powieści ów charakter pełni właśnie Łucznik. Jego narzekanie, smęcenie i stawianie siebie w roli ofiary jest tak...

"Mówczyni" to kontynuacja "Czytelniczki" i skłamałabym mówiąc, że jest o wiele lepsza.😶 Obie książki są niesamowite i owszem drugi tom był minimalnie lepszy, ale dla tego, że więcej się w nim dowiadujemy. 😃Drugi tom według przewidywań nie rozczarował mnie, a wręcz przeciwniw oczarował. 😻 Na pewno jest więcej akcji i krwi niż w pierwszej części, ale nie ma też przegięcia 😁 Tak samo jak wcześniej wciągnęłam się od samego początku i czytało mi się ją z taką łatwością, że po każdej przerwie zastanawiałam się "kiedy tyle przeczytałam".😂 Bohaterów kocham jeszcze bardziej niż wcześniej i marzę o tym by powrócić do tamtego świata. Autorce ponownie udało się mnie zaskoczyć wydarzeniami i obrotami akcji. 🙈 Ta trylogia jest dla mnie numerem jeden w 2018 czy to się zmieni, wątpie. Najchętniej już bym dopadła do trzeciego tomu, który mam nadzieje pojawi się niedługo ❤

"Mówczyni" to kontynuacja "Czytelniczki" i skłamałabym mówiąc, że jest o wiele lepsza.😶 Obie książki są niesamowite i owszem drugi tom był minimalnie lepszy, ale dla tego, że więcej się w nim dowiadujemy. 😃Drugi tom według przewidywań nie rozczarował mnie, a wręcz przeciwniw oczarował. 😻 Na pewno jest więcej akcji i krwi niż w pierwszej części, ale nie ma też przegięcia 😁...

Pierwsze, na co zwróciłam uwagę to okładka. Jest jeszcze ładniejsza niż w tomie pierwszym. Elektryzuje i zachwyca, oczy bohaterki przyciągają jak magnes.

Natomiast jeśli chodzi o treść — niewiele ustępuje okładce. Drugi tom serii „Morze atramentu i złota” przedstawia akcję wędrowną. Łucznik i Sefia w dalszym ciągu uciekają przed Strażą, tyle że teraz próbują również atakować. Ratują wielu chłopców, którzy przyłączają się do nich, tworząc pewien oddział nazywany Rzeźnikami. Wiele niepokoi przynoszą rozterki na temat przeznaczenia Łucznika, o którym w „Mówczyni” dowiadujemy się naprawdę sporo.

Pojawiło się sporo nowych bohaterów i zarazem nowych historii, a życiorysy starych postaci zostają poszerzone. Wprowadziło to trochę zamieszania i wymagało ode mnie skupienia, aby wszystko dobrze skojarzyć.

Niezbyt podoba mi się to, w jaką stronę podążyła akcja. Bohaterowie postawieni coraz bardziej pod ścianą podejmują trudne decyzje. Mam nadzieję, że nie zapomną o swojej moralności. Mam na myśli zwłaszcza Łucznika.

Ogólnie ta książka jest dobra. Porównując ją jednak do pierwszego tomu — przeciętna. Niby styl pisania się nie zmienił, świat przedstawiony też nie, ale fabuła po prostu mnie nie przekonuje i martwi swoim tokiem. Zamierzam jednak sięgnąć po trzeci tom i przekonać się, jak akcja się rozwiąże.

Pierwsze, na co zwróciłam uwagę to okładka. Jest jeszcze ładniejsza niż w tomie pierwszym. Elektryzuje i zachwyca, oczy bohaterki przyciągają jak magnes.

Natomiast jeśli chodzi o treść — niewiele ustępuje okładce. Drugi tom serii „Morze atramentu i złota” przedstawia akcję wędrowną. Łucznik i Sefia w dalszym ciągu uciekają przed Strażą, tyle że teraz próbują również...