Skorpion

Kompletne bzdury, zmyślony pamiętnik Skorpiona, szkoda czasu na te brednie.

Kompletne bzdury, zmyślony pamiętnik Skorpiona, szkoda czasu na te brednie.

Ponad 300 stron bardzo dobrego reportażu. Podczas czytania można wczuć się w klimat tamtych czasów.

Ponad 300 stron bardzo dobrego reportażu. Podczas czytania można wczuć się w klimat tamtych czasów.

Książka o prawdziwych ludziach, o prawdziwym człowieku który żył, mordował, gwałcił i latami uciekał wtedy milicji. Czytałam ją z zapartym tchem, być może dlatego że jestem z Gdańska i znam opisane miejsca.. Sam Skorpion okazał się być obrzydliwy, prosty chłop, bez cienia fantazji. Nie żal mi, że zakończyło się to karą śmierci. Książkę czyta się jednym tchem. Napisana bardzo dobrze.

Książka o prawdziwych ludziach, o prawdziwym człowieku który żył, mordował, gwałcił i latami uciekał wtedy milicji. Czytałam ją z zapartym tchem, być może dlatego że jestem z Gdańska i znam opisane miejsca.. Sam Skorpion okazał się być obrzydliwy, prosty chłop, bez cienia fantazji. Nie żal mi, że zakończyło się to karą śmierci. Książkę czyta się jednym tchem. Napisana...

Dobre True Crime. Naprawdę dobre. Czyta się jednym tchem. A retrospekcje pisane w pierwszej osobie robią straszne wrażenie. Polecam miłośnikom.

Dobre True Crime. Naprawdę dobre. Czyta się jednym tchem. A retrospekcje pisane w pierwszej osobie robią straszne wrażenie. Polecam miłośnikom.

Książka pisana jest z kilku perspektyw: mordercy, ofiar i policji. Dzięki temu można wczuć się w uczucia mordercy oraz ofiar. Bardzo dobrze i wnikliwie napisana.

Książka pisana jest z kilku perspektyw: mordercy, ofiar i policji. Dzięki temu można wczuć się w uczucia mordercy oraz ofiar. Bardzo dobrze i wnikliwie napisana.

To pierwsza książka z tego gatunku po którą sięgnąłem i to był strzał w 10 :). B. dobrze się czyta, przedstawia fakty. Oprócz makabrycznych morderstw, które popełnił "na prawdę" nasz główny bohater, możemy się również zagłębić w realia życia w okresie lat 1978 - 1984 :) i sposób myślenia sprawcy. Mi się b. podobała. Chętnie sięgnę po książki tego autora.

To pierwsza książka z tego gatunku po którą sięgnąłem i to był strzał w 10 :). B. dobrze się czyta, przedstawia fakty. Oprócz makabrycznych morderstw, które popełnił "na prawdę" nasz główny bohater, możemy się również zagłębić w realia życia w okresie lat 1978 - 1984 :) i sposób myślenia sprawcy. Mi się b. podobała. Chętnie sięgnę po książki tego autora.

Świetny reportaż o człowieku z pozoru przebiegłym i potrafiącym wtopić się w tłum, a w rzeczywistości niezbyt rozgarniętego psychopatę, który dla zaspokojenia swoich żądz seksualnych atakował kobiety młotkiem. Po co? Żeby się nie ruszały.

To także opowieść o ofiarach tego zwyrodnialca oraz niekompetentnych (przez większość czasu) stróżów prawa, którzy nie mogli złapać seryjnego mordercy, bo ważniejsze było zamykanie działaczy Solidarności.

Książka zawiera potworne opisy zbrodni, zarówno z perspektywy ofiary i milicji oraz samego sprawcy. Te ostatnie jeżą włos na głowie.

Paradoksalnie to ugrzecznione dialogi milicjantów są największą bolączką tego tytułu. Nie jest to książka dla każdego – czytanie opisów ataków Skorpiona wymaga sporej dawki zimnej krwii.

Świetny reportaż o człowieku z pozoru przebiegłym i potrafiącym wtopić się w tłum, a w rzeczywistości niezbyt rozgarniętego psychopatę, który dla zaspokojenia swoich żądz seksualnych atakował kobiety młotkiem. Po co? Żeby się nie ruszały.

To także opowieść o ofiarach tego zwyrodnialca oraz niekompetentnych (przez większość czasu) stróżów prawa, którzy nie mogli złapać...

Z reguły nie interesują mnie beletryzowane historie seryjnych morderców, mam wtedy wrażenie, że czytam kolejny kryminał. Skutkiem czego trochę bez emocji do nich podchodzę. I brzmi to fatalnie, jak bez emocji można podchodzić do tak strasznych spraw. Zaczynam się wtedy frustrować i niewiele z tej książki wynoszę. Jednak tutaj nie miałam z tym problemu, prawdopobnie dlatego, że sprawa „Skorpiona” jest bardzo znana. Mnóstwo podcastów, artykułów ta książka jest idealnym uzupełnieniem dla wszystkich zainteresowanych. Cenię też to że autor nie próbował z siebie zrobić głównodowodzącego śledztwem, co dziennikarze śledczy (i nie tylko) często robią. Straszna historia, solidna opowiedziana.

Z reguły nie interesują mnie beletryzowane historie seryjnych morderców, mam wtedy wrażenie, że czytam kolejny kryminał. Skutkiem czego trochę bez emocji do nich podchodzę. I brzmi to fatalnie, jak bez emocji można podchodzić do tak strasznych spraw. Zaczynam się wtedy frustrować i niewiele z tej książki wynoszę. Jednak tutaj nie miałam z tym problemu, prawdopobnie dlatego,...

Docu-crime rządzi się swoimi prawami. Trzeba odnaleźć formę, która utrzyma uwagę czytelnika do końca, bo wszak w tym przypadku „kryminalna” forma opowieści nie ma najmniejszego sensu. Nie ma tu zagadki „kto zabił”, standardowego budowania napięcia. I Wójcik bardzo dobrze odnalazł się w tej specyficznej formule, trzymając czytelnika w napięciu do samego końca,wiarygodnie przedstawiając tą historię z perspektywy sprawcy, milicji i bliskich ofiar.

Dodatkowa gwiazdka za przekonująco oddany klimat zdychającego już PRL-u.

Docu-crime rządzi się swoimi prawami. Trzeba odnaleźć formę, która utrzyma uwagę czytelnika do końca, bo wszak w tym przypadku „kryminalna” forma opowieści nie ma najmniejszego sensu. Nie ma tu zagadki „kto zabił”, standardowego budowania napięcia. I Wójcik bardzo dobrze odnalazł się w tej specyficznej formule, trzymając czytelnika w napięciu do samego końca,wiarygodnie...

Wyzwanie czytelnicze zakładało przeczytanie książki strasznej lub niepokojącej i nikt nie powiedział, że reportaż nie może spełnić tego warunku ;). Zwłaszcza, jeśli jest to reportaż o seryjnym mordercy... Pomorska milicja nadała kryptonim "Skorpion" Pawłowi Tuchlinowi, który na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych mordował kobiety w Gdańsku i okolicach. Wójcik w drobiazgowym reportażu opowiada o poszczególnych sprawach, jak wyglądały ostatnie chwile ofiar, jak przebiegały milicyjne śledztwa... No właśnie, śledztwa, bo przez pierwszych kilka lat milicja nie łączyła ze sobą poszczególnych morderstw - Tuchlin atakował w różnych miejscowościach, a milicja miała "większe problemy" w Stoczni Gdańskiej i skoro dało się znaleźć "motywy zbrodni" wśród najbliższych, to czemu by nie aresztować chociażby męża zabitej, skoro są świadkowie twierdzący, że ten jej kiedyś groził? Jednak gdy zbrodni w tym samym stylu - uderzenia ciężkim narzędziem w głowę i molestowania seksualnego rannej/zmarłej - zaczęło przybywać, gdy trafiły się kobiety, które przeżyły lub udało im się uciec i opisywały wygląd tego samego mężczyzny, do milicji dotarło, że w okolicy Gdańska grasuje seryjny morderca. A potem poszło już dość szybko, choć Skorpionowi udowodniono i tak aż dziewięć zabójstw i jedenaście dalszych usiłowań. Reportaż budzi grozę, Wójcik tak sugestywnie opisuje zbrodnie, że aż sama zaczęłam się oglądać po zmroku za siebie ;). Rozdziały poświęcone ofiarom przeplatają się z tymi z milicyjnych akcji oraz samych wypowiedzi i wspomnień zabójcy - te fragmenty naprawdę mocno oddziałują na psychikę czytelniczki. "Skorpion" to świetnie napisany reportaż o przerażającej, ale zarazem dziwnie fascynującej historii - jeśli komuś niestraszne takie opowieści, to książkę bardzo polecam.

Wyzwanie czytelnicze zakładało przeczytanie książki strasznej lub niepokojącej i nikt nie powiedział, że reportaż nie może spełnić tego warunku ;). Zwłaszcza, jeśli jest to reportaż o seryjnym mordercy... Pomorska milicja nadała kryptonim "Skorpion" Pawłowi Tuchlinowi, który na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych mordował kobiety w Gdańsku i okolicach. Wójcik...