Tradycja kontra modernizm

23.11.2025

10 / 10

Na półkach:

Jeżeli ktoś czyta regularnie książki to około 250 stronicowa publikacja Louisa Billota „Tradycja kontra modernizm” nie zrobi na nim większego wrażenia. Gorzej, jeżeli nie interesuje się na co dzień zagadnieniami związanymi z teologią czy filozofią. W tym aspekcie książka wymaga skupienia podczas czytania, aby zrozumieć to co się czyta. Moim zdaniem „Tradycja kontra modernizm” jest trudniejsza w odbiorze niż „Sto lat modernizmu” Bourmauda. Pewnie dlatego, iż w kręgu moich zainteresowań nie leży ani teologia, ani filozofia.

Oczywiście nie oznacza to, iż książka kardynała Billota nie jest wartościowa czy też nie można z niej nic wynieść. Zapewniam, iż czas przeznaczony na jej czytanie nie będzie czasem zmarnowanym.

Książka jest podzielona jakby na dwie części: pierwsza, gdzie jest właśnie najwięcej treści związanych z teologią czy filozofią, zawiera odpowiedzi autora książki na modernistyczne rewelacje, jakie pojawiły się w czasie pisania książki.

Druga część to obszerne fragmenty z dwóch publikacji modernisty o nazwisku Loisy. Ta część jest bardzo ciekawa, bowiem nawet „zwykli” katolicy mogą się złapać za głowę podczas czytania jawnych głupstw czy herezji, które prezentuje Loisy. Człowiek ten podważa np. fakt zmartwychwstania Chrystusa. Często pisze, że po śmierci Jezusa apostołowie zrobili to czy tamto (podkreśla fakt śmierci, a nie zmartwychwstania),podważa treść Ewangelii, a na koniec swoich wywodów podaje, iż to nie ma znaczenia czy ktoś jest katolikiem, protestantem czy muzułmaninem, bowiem na koniec i tak ma zatriumfować „jutrzenka owego dnia, w którym cała ludzkość wyznawać będzie jedną religię”.

Widzimy zatem, iż będziemy tracić czas czytając właśnie modernistyczne książki, niż publikacje obrońców tradycyjnego katolicyzmu, do których niewątpliwie zalicza się kardynał Louis Billot. Mówiąc kolokwialnie, autor podejmując korespondencyjny pojedynek z modernistycznymi autorami, stara się udowodnić, iż doktryna katolicka nie jest wielbłądem. Z drugiej jednak strony czytając tego typu książkę stajemy się bardziej odporni na modernistyczne nowinki i po prostu wiemy, jak odpowiedzieć na zarzuty, które stawiają przewrotni ludzie.

Podsumowując: „Tradycja kontra modernizm” nie jest książką łatwą w odbiorze, jednak niewątpliwie poszerza nasze horyzonty i pomaga nam w staniu się apologetami katolicyzmu.

prawepismo.salon24.pl

więcej Pokaż mimo to

129

begiz

10.01.2024

10 / 10

Na półkach: ,

Książka wymagająca, ale jednocześnie napisana klarownym językiem.
Napisana 100 lat a jednak ponadczasowa.

Pokaż mimo to

151

121

Książka "Nowa Msza papieża Pawła" Michaela Daviesa to absolutne "must read" dla wszystkich osób zainteresowanych tematyką Soboru Watykańskiego II i reformy liturgicznej, jaka dokonała się podczas Soboru. Autor przedstawia kulisy powstawania Novus Ordo Missae oraz opisuje olbrzymie nadużycia ze strony duchownych, którzy chyba sami do końca nie wiedzieli, w jaki sposób mają odprawiać nową Mszę św. Niestety, wśród nich znaleźli się także nadgorliwcy, którzy chcieli wprowadzić swój prywatny novus ordo podczas sprawowania Najświętszej Ofiary. W publikacji znajduje się sporo cytatów i przypisów do literatury, która nigdy do tej pory nie była wydana w Polsce. To jest na pewno duży plus książki. W drugiej części publikacji znajdują się dodatki, m.in. dokumenty odnoszące się do reformy liturgicznej łącznie z wyjaśnieniem ks. R. Dulaca odnośnie tego, czy bulla św. Piusa V dotycząca tzw. Mszy trydenckiej jest nadal ważna. Dla mnie, osoby, która zapoznaje się z tematyką Mszy trydenckiej, był to niezwykle wartościowy dokument. Ogólnie książka Michaela Daviesa może sprawiać delikatne trudności w odbiorze dla osób, które nigdy wcześniej nie były zaznajomione z tematyką Mszy Wszechczasów. Dlatego osobiście bym radził, aby najpierw zapoznać się z tematyką Mszy w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego ze źródeł ogólnie dostępnych i dopiero wtedy przejść do trochę trudniejszej lektury. Jeżeli chodzi o samego papieża Pawła VI to Davies przypisuje mu pełną odpowiedzialność za reformę liturgiczną, która się rozpoczęła w latach 60. XX wieku, jednak jest daleki od próby wmawiania czytelnikom, aby ci zapamiętali ówczesnego papieża jak najgorzej (z czym czasem się spotykałem czytając książki autorów związanych ze środowiskiem tradycjonalistycznym). "Nowa Msza papieża Pawła" Michaela Daviesa jest niezwykle cenną publikacją i pomaga zaznajomić się z "wiatrem zmian", który zaczął mocniej dąć w Kościele w XX wieku. prawepismo.salon24.pl

06.08.2023

10 / 10

Na półkach:

Napiszę wprost, jestem przerażony. Książka napisana sto lat temu, Kardynał przytacza poglądy modernistów, a ja mam wrażenie jakbym słyszał kazanie swojego księdza na Mszy albo artykuł na popularnych stronkach religijnych.Czytajmy takie teksty jak Kardynała Billot. Brońmy katolicyzmu!

Pokaż mimo to

103

Andrzejz

09.03.2023

9 / 10

Na półkach:

Każdy rozdział z wyjątkiem ostatniego żeby zrozumieć musiałem przeczytać dwa razy. Książka jest dość trudna ale bardzo ciekawa. Jak napisano w posłowiu po przeczytaniu ostatniego rozdziału można by się całkowicie załamać nad kondycją intelektualną najradykalniejszych modernistów , ale i nad własną gdyż kiedyś nie dostrzegałem tych błędów. Ale nie jest to podsumowanie ale uzupełnienie i poprzednie rozdziały są źródłem nie tylko wiedzy, ale i nadziei na to, że można tę herezję łatwo obalić.

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

43 użytkowników ma tytuł Tradycja kontra modernizm na półkach głównych

Chcę przeczytać 30
Przeczytane 13

10 użytkowników ma tytuł Tradycja kontra modernizm na półkach dodatkowych

Posiadam 2
Religia 2
Chcę kupić kiedyś (papier) 1
Rewolucja 1
Modernizm 1
Filozofia 1
Tradycjonalizm 1
Posiadam - do przeczytania 1

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Nowa Msza papieża Pawła

Michael Davies

Pod wypływem lektury udałem się na mszę trydencką. Kobiety ubrane niezwykle starannie z chustami na włosach, wierni zachowywali absolutną ciszę, śpiewano wspaniałe hymny po łacinie. Po prostu czułem, że tu jest Duch Święty. Eucharystia była z dużo szlachetniejszego chleba, nie rozpuszczała się tak łatwo. Wyszedłem z tej mszy i patrząc na świat, miałem wrażenie, że to są dwa różne światy. Abp Lefebvre to moim zdaniem jedna z największych postaci w historii Kościoła Katolickiego.

Msza wszech czasów

Marcel Lefebvre

Upadek i odbudowa kultury chrześcijańskiej

John Senior

Książka zdecydowanie nie dla każdego. Autor przeplata mądre i merytoryczne wypowiedzi rzuconymi od niechcenia i często krzywdzącymi prywatnymi opiniami (choćby sugeruje, że należy palić niektóre książki, Kościół po Soborze Watykańskim II zbłądził, miejsce kobiety jest w domu, a żłobki to nowoczesne sierocińce). Jeśli jednak czytelnik nie zrazi się tym narzekaniem to może wynieść z esejów dużo mądrych przemyśleń, głównie dotyczących edukacji w szerokim tego słowa rozumieniu oraz etyki chrześcijańskiej i życia modlitewnego. Dodatkowo można znaleźć w niej mnóstwo fragmentów poezji, co zdecydowanie umila czytanie. Książkę mogę polecić osobom krytycznie myślącym oraz zaznajomionym z obecną nauką Kościoła, tak by były w stanie odróżnić warstwę merytoryczną od narzekania autora.

poli_histor

ocenił na75 miesięcy temu

Kościół od wewnątrz zagrożony

Michał Poradowski

Odnosząc się do opinii Piratki. Widać uprzedzenia do Feliksa Konecznego. Ksiądz Michał dosyć szczegółowo opisuje na czym ta poganizacja chrześcijaństwa przez protestantyzm polega, więc być może ktoś czytał bez zrozumienia? To, że Luter nakazał palić synagogi nie przeczy temu, że i sam protestantyzm jest judaizacją chrześcijaństwa, do podobieństw zaliczyć można odrzucenie kapłaństwa, które obecne było w mozaizmie. W judaizmie jest nauczyciel Pisma - rabin, w protestantyzmie pastor. W Stanach Zjednoczonych bardzo wiele wspólnot protestanckich nie mając odpowiednio przygotowanych "nauczycieli" Pisma chętnie zapraszało do swoich zborów właśnie rabinów, którzy ich nauczali. W obu przypadkach możemy mówić o religii księgi (Tora, Talmud, Pismo Święte). Tych podobieństw jest oczywiście więcej. Chociażby protestanckie prosperity gospel jest starotestamentową wizją Boga. Ksiądz słusznie odróżnia judaizm od mozaizmu, z resztą napisał na ten temat oddzielną książkę. Mozaiści też oczywiście jak to ludzie błądzili, ale judaizm jest religią typowo opartą na nauczaniu Talmudu, który niekoniecznie w sposób prawdziwy interpretuje Torę. Jest bardziej religią stworzoną ręką ludzką i wypacza to, co nauczał Mojżesz czy Prorocy. Wszystkie spory faryzeuszów, czy uczonych w Piśmie ukazane na kartach NT pokazują, że już wtedy "tworzono" jakby inną religię. Uznawanie przez Luteran postanowień Soboru Nicejskiego nie przeczy temu, że protestantyzm może prowadzić do arianizmu. Ksiądz przecież nie pisze, że wynika to z pism Lutra, ale o tym, że jest to długotrwały proces. Jest to tym bardziej możliwe, że protestantyzm zawiera wiele błędów. Wiele punktów w nauczaniu protestantów sobie zaprzecza. Moim zdaniem Piratka przeczytała książkę w pewnym, z góry założonym kluczu i wyczytała tam co chce, a jej komentarz jest manipulacją wyrwanych z kontekstu kilku zdań.

Kamil

ocenił na103 lata temu

Ren wpada do Tybru. Historia Soboru Watykańskiego II

Ralph Wiltgen

Jeżeli ktoś w książce Ralpha M. Wiltgena "Ren wpada do Tybru. Historia Soboru Watykańskiego II" szuka taniej sensacji uderzającej w konserwatywnych bądź modernistycznych uczestników soboru to się srogo zawiedzie. Książka napisana jest w bardzo spokojny i wyważony sposób. Można by powiedzieć, że to aż trochę dziwne, bowiem autor był dyrektorem Soborowego Ośrodka Informacji Prasowej i miał dostęp - jak sam pisze we wstępie - do olbrzymiej ilości dokumentów, korespondencji Ojców Soboru czy materiałów roboczych. Gdyby o. Wiltgen chciał w pełni wykorzystać te informacje to jego publikacja mogłaby liczyć i 1000 stron. Książka nie jest też w żadnej mierze kontrowersyjna, a mogłaby być, bowiem istniały spory miedzy uczestnikami soboru, co do wizji niektórych dokumentów, jednakże autor książki nie prezentuje na jej stronicach ożywionej wymiany zdań między adwersarzami. Właściwie w mojej ocenie jedyną kontrowersyjną wypowiedzią, na którą można się natknąć podczas lektury książki, i dla mnie całkowicie niezrozumiałą, jest wypowiedź papieża Pawła VI na temat wprowadzenia Novus Ordo Missae. Uważam jednak, że gdyby o. Wiltgen chciał napisać "Ren wpada do Tybru" w sposób całkowicie obiektywny nie użyłby takiego tytułu książki, jaki użył. W mojej ocenie właśnie taki tytuł to pewien rodzaju zarzut wobec modernistycznych zmian, wizji, które forsowali Ojcowie Soboru rodem znad dorzecza Renu. Podkreśla się także rolę tej grupy przy formowaniu składu komisji soborowych, tak aby łatwiej wcielać w życie pomysły forsowane właśnie przez tę grupę. Autor jednak nie odpowiada na pytanie, dlaczego ta grupa Ojców Soboru była aż tak aktywna. Niczego także nie sugeruje. Raczej zachęca czytelnika do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na to pytanie. Książka Ralpha Wiltgena to ważna publikacja zapoznająca czytelnika z historią Soboru Watykańskiego II. Przeczytanie jej pozostawia jednak pewien niedosyt. Niedosyt informacji. A to znowu inspiruje czytelnika do sięgnięcia po inne publikacje opisujące prawdziwą historię Vaticanum II. prawepismo.salon24.pl

Casti Connubii. Encyklika papieża Piusa XI o małżeństwie chrześcijańskim

Pius XI

Świetna tradycyjna nauka ojca świętego Piusa XI, uzupełniająca i wyłuszczająca niuanse pominięte lub z braku występowania niezawarte w encyklice Arcanum divinae sapientiae, Leona XIII. Pożyteczna dla wiernych niezależnie od ich stanu cywilnego. Ze smutkiem należy zauważyć, że wszelkie aberracje i błędny wskazane przez Piusa XI, mają się w XXI wieku bardzo dobrze.

DecjuszTrajan

ocenił na94 miesiące temu

Spowiedź. Jaka powinna być i jak się do niej gotować?

Feliks Cozel TJ

Książka "Spowiedź. Jaką być powinna i jak się do niej przygotować" to kolejne wybitne dzieło ks. Feliksa Cozela. Każda książka tego autora trzyma niezwykle wysoki poziom. Każda jest niezwykle wartościowa. Każdą polecam bez zająknięcia się. Mógłbym się jeszcze tak rozchwytywać nad tą książką, ale chyba nie do końca na tym to polega. Napiszę więc trochę inaczej niż w przypadku pozostałych recenzji prac ks. Cozela... "Spowiedź" trudno się czyta. Nie dlatego, że jest napisana niezrozumiałym językiem - jest napisana bardzo przystępnym językiem. Tę książkę będzie się czytało trudno duszom wrażliwym. Zaczną Wami targać pytania: "czy ja jednak właściwie przygotowywuję się do spowiedzi?". Będziecie się zastanawiać, czy autor nie jest zbyt szorstki i nie przesadza. W obecnych czasach dużo się mówi o Bożym miłosierdziu, a tymczasem w książce ks. Feliksa Cozela tego miłosierdzia jest niewiele. Być może w obecnych czasach trochę zapominany, że Bóg potrafi być zarówno miłosierny, jak i sprawiedliwy i może tego miłosierdzia jest zbyt wiele? Zbyt wiele tłumaczenia sobie, że jakoś to będzie? Tymczasem Cozel pisze mocno, że będzie albo dobrze, albo źle. Taka właśnie refleksja przyszła mi podczas czytania tego dzieła. Ks. Feliks Cozel nie chce nas straszyć; to prawda - podaje przykłady - jednak robi to dla naszego dobra. "Spowiedź. Jaką być powinna i jak się do niej przygotować" to absolutnie lektura obowiązkowa dla każdego, kto poważnie traktuje swoją wiarę. prawepismo.salon24.pl

Kościół przesiąknięty modernizmem

Marcel Lefebvre

Arcybiskup w prosty i przejrzysty sposób objaśnia przyczyny upadku Kościoła. Mądrzy biskupi i wcześniejsi Papieże widzieli problem, walczyli z modernizmem, ale nie zapobiegli zmianom. Sobór Watykański II został w rzeczowy sposób skrytykowany i widać teraz jak bardzo zmienił wektory nauki Kościoła. Można odnieść wrażenie że wiara Lefebvra jest zupełnie inna niż ta nam wpojona. Nowa Msza jest tylko częścią problemu. Niestety, albo i dobrze książeczka obnaża też nastawienie i myślenie niektórych hierarchów. KONIECZNIE TRZEBA PRZECZYTAĆ!

1travel

ocenił na105 lat temu

Religia katolicka: Jej podstawy, jej źródła i jej prawdy wiary

Józef Sebastian Pelczar

Wielkie Opus Magnum biskupa Pelczara napisane z myślą o dojrzałej młodzieży. W czasach zamętu należy przypomnieć sobie wszystkie prawdy wiary, do których jesteśmy zobowiązani się przywiązać, jeżeli chcemy iść za Zbawicielem i dostąpić zbawienia za sprawą Kościoła Świętego!

Pascendi dominici gregis. Encyklika papieża Piusa X o poglądach modernistów

Pius X

Pisząc tę recenzję postaram się również odpowiedzieć częściowo na błędne zarzuty recenzji użytkownika Mecenas (30.04.2022). ------------ W encyklice Pascendi Dominici Gregis papież św. Pius X, pragnął przedstawić błędne tezy i postawy, które poczęły przesiąkać umysły wielu ludzi, w tym wierzących i kapłanów oraz zalecić pewne środki zaradcze wobec istniejącego problemu. Sprawnie wykorzystując figurę retoryczną w postaci modernisty łączącego filozofa, wierzącego, teologa, apologety, historyka, krytyka i reformatora, ukazuje on złożoność opisywanego problemu, który rozpościera się w głównej mierze w podanych dziedzinach. Oczywiście nie twierdzi on - jak błędnie przedstawia to wspomniany na początku użytkownik - że modernistą jest tylko ten, kto łączy wszystkie cechy, kto jest obeznany we wszystkich tych dziedzinach - choć tacy ludzie również istnieli (m.in. Alfred Loisy). W większości byli to ludzie, którzy choć wewnętrznie przeciwni, zewnętrznie zachowaniem swoim sprawiali wrażenie aprobowania idei modernistycznych. Często, z różnych względów, nawet nieświadomych, stosowali techniki przedstawiania i obrony wiary proponowane przez modernizm - wyjaśnia to szczególniej fragment "Modernista jako historyk" oraz "Modernista jako apologeta". Encyklika miała największy wpływ podczas sprawowania urzędu papieskiego przez jej autora. Następni papieże - niestety - zmniejszyli naciski wobec modernizmu. Wielu teologów i rektorów seminariów było odsuwanych od urzędu; nie czyniono tego jednak tak, by tworzyło to rozgłos. Największy jednak sprzeciw, bez jakiegokolwiek zaskoczenia, wychodził z państw, które dziś stoją na czele sekularyzacji i protestantyzacji. Podobnie nie straciła ona na aktualności, gdyż dzisiejszy świat idealnie prezentuje wiele (o ile nie wszystkie!) przedstawionych idei w tej encyklice - szczególnie, gdy mowa o rozdziale nauki i wiary, sekularyzacji nauki, sekularyzacji życia, oddzielenia Kościoła od państwa i życia obywateli. Warto przyjrzeć się tutaj "Der Synodale Weg" w szczególności, choć wnikliwy obserwator dostrzeże wiele opisywanych przez św. Piusa X błędów w wielu innych, bliższych nam miejscach. Zatem czy warto przeczytać ową encyklikę? Tak, jak najbardziej. Mieć na uwadze należy jednak, jeżeli czytelnik jest Katolikiem, aby nie popaść w rozpacz, ani zagubienie, lecz by walczyć o prawdę wewnątrz, nie popaść samemu w schizmę czy herezję i by powierzyć trud Chrystusowi. Przed tą encykliką jednak warto przeczytać kilka innych pozycji - "Mediator Dei" Piusa XII, "Libertas" Leona XIII, "Ducha liturgii" Benedytka XVI, „Quas Primas” Piusa XI, „Humani Generis” Piusa XII.

Felix Rose

ocenił na1010 miesięcy temu

Sto lat modernizmu. Źródła II Soboru Watykańskiego

Dominique Bourmaud

Niektórzy z modernistów potrafili widzieć jakąś rzecz jednocześnie w białych i czarnych barwach, potrafili przyjąć wobec jakiegoś stwierdzenia postawę „za”, a nawet „przeciw” i nie widzieli w tym żadnej sprzeczności. I właśnie podczas czytania niektórych fragmentów książki Dominique'a Bourmaud „Sto lat modernizmu” czułem się jak taki ówczesny modernista. Dlaczego? Ponieważ podczas czytania tej książki towarzyszyły mi równocześnie pozytywne i negatywne emocje; czytałem ją z jednocześnie dużym zainteresowaniem i dużym zażenowaniem. Bardzo interesujące było zapoznanie się z poglądami, jakie głosili moderniści. Niektóre z nich były tak głupie, iż trudno było uwierzyć, że mogli je wymyślić światli ludzie. Gdyby te swoje pomysły prezentowali tylko w swoich publikacjach byłoby „pół biedy”. Gorzej, iż te dziwaczne pomysły zamierzali zaszczepić wśród ludzi Kościoła, i czynili to z powodzeniem. Byli tak pewni swoich nowatorskich i szkodliwych poglądów, iż nie mieli żadnych oporów, aby zachęcać Kościół do zrewidowania jego dotychczasowego nauczania przy użyciu właśnie tych modernistycznych poglądów. Stąd brało się zażenowanie podczas czytania książki. Bourmaud w swoim najważniejszym dziele opisuje poglądy prezentowane przez tych modernistów, którzy jego zdaniem mieli największe wpływy podczas Soboru Watykańskiego II i którzy najbardziej zaszkodzili Kościołowi. Autor także nie szczędzi krytycznych słów pod adresem późniejszych papieży – Jana Pawła II oraz Benedykta XVI – iż także oni, w jego ocenie, nie byli odporni na modernistyczne błędy i nie widzieli zagrożeń z nimi związanych. Natomiast najgorzej od Bourmaud „oberwał” papież Paweł VI. Autor bez ogródek pisze, iż ówczesny papież wręcz nalegał na wprowadzenie zmian w Kościele, które zaproponowali przedstawiciele środowisk modernistycznych. Książka Dominique'a Bourmaud „Sto lat modernizmu” to niewątpliwie ważna publikacja ukazująca przede wszystkim bardzo szkodliwe poglądy głoszone przez osoby, które świadomie bądź nie, zamierzały zaszkodzić Kościołowi. prawepismo.salon24.pl

Wygnanie Melchizedeka. W jaki sposób Kościół katolicki może odzyskać zagubione sacrum

Paweł Lisicki

Wstrząsające dzieło o porzuceniu Ofiary Mszy Świętej na rzecz protestanckiej koncepcji wyzutego z sacrum chrześcijaństwa. Książka dogłębnie wyjaśnia przyczyny kryzysu w Kościele, a także daje jasną receptę na jego wyleczenie. To chyba najlepsze dzieło Pawła Lisickiego!

Prawdziwy Izrael i fałszywy judaizm

Jean-Michel Gleize

Z jednej strony, argumenty przedstawione przez księdza Gleiza są tak oczywiste, że zastanawiam się jak jest cel ich prezentowania. Ale przechodzę obok swojej parafii i widzę kartkę z menorą z napisem "Dni judaizmu", to samo w parafii obok, do której chodzę adorować Najświętszy Sakrament. Księża, którzy wystawiają te plakaty są w pełni świadomi fałszu judaizmu i mimo to zwodzą ludzi fałszywym braterstwem. Prawdopodobnie tłumaczą to sobie urzędniczo rozumianym posłuszeństwem, jakby to w jakikolwiek sposób usprawiedliwiało tę hańbę, jaką ściągają na Kościół.

Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii

Pius XI

"Mortalium animos" – to była encyklika papieża Piusa XI wydana 6 stycznia 1928 roku, czyli w święto Trzech Króli. Traktowała o prawdziwej jedności religii – uwaga: PRAWDZIWEJ! Pokazała fałszywe kierunki działań, czyli ekumenizm i modernizm, przed którymi przestrzegał Pius XI w swoich wystąpieniach. Natomiast ten fałszywy ekumenizm został zaakceptowany i rozwijany przez posoborowych (po Soborze Watykańskim Drugim) papieży, zwłasza ostatnich! Doszedłem do wniosku, że każdy katolik powinien znać treść tej bardzo ważnej encykliki, aby właściwie pojąć grunt ekumenizmu (oraz modernizmu i współczesnej synodalności).

Miłośnik-Książek

ocenił na94 miesiące temu

Gwiazda przewodnia czasów ostatecznych. Część I

Karol Stehlin FSSPX

Najlepsza książka o tematyce objawień w Fatimie. Polecam wszystkie trzy części. Bardzo przystępnie napisane, język łatwy w odbiorze, szczegółowo krok po kroku opisane tamte wydarzenia, postaci i generalnie cały kontekst. Lektura bardzo wciągająca i zgłębiająca temat objawień w Fatimie (oczywiście wszystkie 3 części).

abianka

oceniła na96 lat temu

Msza Święta. Jej znaczenie, korzyści, obrzędy i sposoby słuchania

Feliks Cozel TJ

Nie bardzo rozumiem zarzuty, które stawia się tej książce. Wytyka się jej banalność i oczywistość. Otóż gdyby zrobić eksperyment i przepytać katolików z prawd zawartych w niej, prawdopodobnie 90 procent test by oblała. Począwszy od pytania o definicję Mszy Świętej, określenia: spotkanie, wieczerza, nabożeństwo, uczta czy tak popularne: celebracja Eucharystii są zwyczajnie błędne i nie definiują tego czym jest Msza Święta. Z tej książki dowiemy się nie tylko czym ona jest, ale także poznamy dokładnie i w szczegółach cały jej przebieg i sens. Poznamy też jak najlepiej Mszy Świętej słuchać, oczywiście dotyczy to Mszy Łacińskich. Ks. Feliks Cozel miał niewiarygodny dar wyjaśniania prawd wiary katolickiej, dzisiaj tacy kapłani są rzadkością.