Msza Święta. Jej znaczenie, korzyści, obrzędy i sposoby słuchania

Te cytaty o św. Dominiku wedle obecnego doświadczenia odbieram w ten sposób, że św. Dominik bał się zrobić cokolwiek by wola innych nie ukazała się; nie wiadomo czy wola tych co go chcieli uszanować czy tych co go chcieli potępić. Działo się to nie poprzez jego fantazje a realną moc oddziaływania jego myśli z otoczeniem. Skąd taka intepretacja? Ponieważ wielu ludzi te rzecz może intepretować wedle własnego rozumienia a mogli św. Dominika zniewolić. Ten chciał więc okazać to jak tylko mógł i ukorzyć się przed złym duchem aby nie krzywdził miasta a dobremu pokazać, że nie jest to miasto które chciałby aby skrzywdzono. W Biblii jest napisane, że nie każdy ogłoszony i ten który głosi w imię Jezusa jest w raju (jako ciężar jego grzechów może zawadzić). A więc chciałbym zaznaczyć, że te książkę przeczytałem z trudem ale sam mam wątpliwości co do świętości św. Dominika a także Jezusa: ten bowiem składał obietnice a nie dotrzymywał ich co skutkowało karą. Kto więc w ten sposób postępuje w Ewangelii św. Mateusza? Sam napisał "nie obiecujcie" a obiecywał, więc nie stosował się chociaż do tej jednej reguły. Każda obietnica na nim ciążyła coraz mocniej. Podobnie mógł mieć ktoś, kto próbował jako adept zgłębić Biblię: św. Dominik lub inna osoba. Mistycznie jednak odczuwam potrzebę opisania tej rzeczy, nawet jeśli jest ona wiadoma: gdyż ciężar tego co czynił Jezus lub św. Dominik jest ogromny a każdy ich uczynek badany.

Najbardziej interesująca jest pierwsza połowa książki, zwłaszcza jej początek. Są to bardzo klarowne kazania. Pozwalają usystematyzować wiedzę o tytułowym zagadnieniu. Znajdują się tutaj argumenty, które są pomocne podczas dyskusji na temat sakramentalnego małżeństwa katolickiego. Okazuje się, że omawiane problemy nadal są aktualne (mimo upływu stu lat). Chociaż niektóre porady są przestarzałe. Jednak jest tutaj dużo rozsądku. Z tych tekstów wyłania się obraz zepsucia moralnego Budapesztu lat trzydziestych XX wieku – podobnie przedstawia się sytuacja Warszawy w tym samym czasie (i tutaj może właśnie jest odpowiedź dlaczego stolica Polski została niemalże zrównana z ziemią podczas drugiej wojny światowej). Wydaje mi się, że impulsem dla węgierskiego księdza (późniejszego biskupa) Tihamera Totha (lata jego życia: 1889 – 1939), do opracowania tego cyklu wykładów jest encyklika papieża Piusa XI pod tytułem "Casti Connubi" (tłumacząc na język polski: "Czyste małżeństwo" albo "O małżeństwie chrześcijańskim") z 31 grudnia 1930 roku. Oznacza to, że w tym czasie są problemy związane z małżeństwem (a jakie, to wyjaśnia ta książka) – i jest to jeden ze składowych elementów kryzysu Kościoła katolickiego.

Pod wypływem lektury udałem się na mszę trydencką. Kobiety ubrane niezwykle starannie z chustami na włosach, wierni zachowywali absolutną ciszę, śpiewano wspaniałe hymny po łacinie. Po prostu czułem, że tu jest Duch Święty. Eucharystia była z dużo szlachetniejszego chleba, nie rozpuszczała się tak łatwo. Wyszedłem z tej mszy i patrząc na świat, miałem wrażenie, że to są dwa różne światy. Abp Lefebvre to moim zdaniem jedna z największych postaci w historii Kościoła Katolickiego.

Książka "Spowiedź. Jaką być powinna i jak się do niej przygotować" to kolejne wybitne dzieło ks. Feliksa Cozela. Każda książka tego autora trzyma niezwykle wysoki poziom. Każda jest niezwykle wartościowa. Każdą polecam bez zająknięcia się. Mógłbym się jeszcze tak rozchwytywać nad tą książką, ale chyba nie do końca na tym to polega. Napiszę więc trochę inaczej niż w przypadku pozostałych recenzji prac ks. Cozela... "Spowiedź" trudno się czyta. Nie dlatego, że jest napisana niezrozumiałym językiem - jest napisana bardzo przystępnym językiem. Tę książkę będzie się czytało trudno duszom wrażliwym. Zaczną Wami targać pytania: "czy ja jednak właściwie przygotowywuję się do spowiedzi?". Będziecie się zastanawiać, czy autor nie jest zbyt szorstki i nie przesadza. W obecnych czasach dużo się mówi o Bożym miłosierdziu, a tymczasem w książce ks. Feliksa Cozela tego miłosierdzia jest niewiele. Być może w obecnych czasach trochę zapominany, że Bóg potrafi być zarówno miłosierny, jak i sprawiedliwy i może tego miłosierdzia jest zbyt wiele? Zbyt wiele tłumaczenia sobie, że jakoś to będzie? Tymczasem Cozel pisze mocno, że będzie albo dobrze, albo źle. Taka właśnie refleksja przyszła mi podczas czytania tego dzieła. Ks. Feliks Cozel nie chce nas straszyć; to prawda - podaje przykłady - jednak robi to dla naszego dobra. "Spowiedź. Jaką być powinna i jak się do niej przygotować" to absolutnie lektura obowiązkowa dla każdego, kto poważnie traktuje swoją wiarę. prawepismo.salon24.pl

Jeżeli ktoś czyta regularnie książki to około 250 stronicowa publikacja Louisa Billota „Tradycja kontra modernizm” nie zrobi na nim większego wrażenia. Gorzej, jeżeli nie interesuje się na co dzień zagadnieniami związanymi z teologią czy filozofią. W tym aspekcie książka wymaga skupienia podczas czytania, aby zrozumieć to co się czyta. Moim zdaniem „Tradycja kontra modernizm” jest trudniejsza w odbiorze niż „Sto lat modernizmu” Bourmauda. Pewnie dlatego, iż w kręgu moich zainteresowań nie leży ani teologia, ani filozofia. Oczywiście nie oznacza to, iż książka kardynała Billota nie jest wartościowa czy też nie można z niej nic wynieść. Zapewniam, iż czas przeznaczony na jej czytanie nie będzie czasem zmarnowanym. Książka jest podzielona jakby na dwie części: pierwsza, gdzie jest właśnie najwięcej treści związanych z teologią czy filozofią, zawiera odpowiedzi autora książki na modernistyczne rewelacje, jakie pojawiły się w czasie pisania książki. Druga część to obszerne fragmenty z dwóch publikacji modernisty o nazwisku Loisy. Ta część jest bardzo ciekawa, bowiem nawet „zwykli” katolicy mogą się złapać za głowę podczas czytania jawnych głupstw czy herezji, które prezentuje Loisy. Człowiek ten podważa np. fakt zmartwychwstania Chrystusa. Często pisze, że po śmierci Jezusa apostołowie zrobili to czy tamto (podkreśla fakt śmierci, a nie zmartwychwstania), podważa treść Ewangelii, a na koniec swoich wywodów podaje, iż to nie ma znaczenia czy ktoś jest katolikiem, protestantem czy muzułmaninem, bowiem na koniec i tak ma zatriumfować „jutrzenka owego dnia, w którym cała ludzkość wyznawać będzie jedną religię”. Widzimy zatem, iż będziemy tracić czas czytając właśnie modernistyczne książki, niż publikacje obrońców tradycyjnego katolicyzmu, do których niewątpliwie zalicza się kardynał Louis Billot. Mówiąc kolokwialnie, autor podejmując korespondencyjny pojedynek z modernistycznymi autorami, stara się udowodnić, iż doktryna katolicka nie jest wielbłądem. Z drugiej jednak strony czytając tego typu książkę stajemy się bardziej odporni na modernistyczne nowinki i po prostu wiemy, jak odpowiedzieć na zarzuty, które stawiają przewrotni ludzie. Podsumowując: „Tradycja kontra modernizm” nie jest książką łatwą w odbiorze, jednak niewątpliwie poszerza nasze horyzonty i pomaga nam w staniu się apologetami katolicyzmu. prawepismo.salon24.pl

Majestatyczne, piękne, wspaniałe a zarazem proste. Reprint Mszału z 1963 roku, z imprimatur Karola Wojtyły i wstępem kardynała Wyszyńskiego. Introibo ad altare Dei. Nie wykluczam, że może to być jeszcze piękniejsze. Np. mogłoby być więcej przepięknych grafik, nie naruszających jednak podstawowej funkcji Mszału. Czyli nie odciągających od … modlitwy.

Najlepsza książka o tematyce objawień w Fatimie. Polecam wszystkie trzy części. Bardzo przystępnie napisane, język łatwy w odbiorze, szczegółowo krok po kroku opisane tamte wydarzenia, postaci i generalnie cały kontekst. Lektura bardzo wciągająca i zgłębiająca temat objawień w Fatimie (oczywiście wszystkie 3 części).

Osobiście polecam książkę abp. Marcela Lefebvra "List otwarty do zagubionych katolików". Rzeczywiście; publikacja jest napisana w sposób wyważony. Po jej lekturze wcale nie przypniemy arcybiskupowi łatki novusordożercy czy wichrzyciela. Autor spokojnie tłumaczy, dlaczego pozostaje wierny tzw. Mszy trydenckiej bez przeprowadzania bezpardonowych ataków na "nową" Mszę. Jak sam pisze: "nie robię absolutnie nic poza nauczaniem prawd, których Kościół zawsze nauczał". Czytając tę książkę trzeba zdać sobie sprawę z tego, iż jest ona skierowana do osób żyjących, że tak się wyrażę, na przełomie Mszy Wszechczasów i Novus Ordo Missae. I w tym świetle powinniśmy ją odbierać. Ówcześni katolicy rzeczywiście mogli być zdezorientowani zaistniałą sytuacją. Stąd też pomysł arcybiskupa Lefebvra na taką publikację. Autor opisuje także historię narodzin i historię sankcji nałożonych na "Bractwo Kapłańskie św. Piusa X". W ostatnim rozdziale książki jest poruszony problem protestantyzacji Kościoła katolickiego. Podsumowując tę krótką recenzję uważam, iż "List otwarty do zagubionych katolików" jest, w mojej ocenie, jedną z dwóch najlepszych książek traktujących o rewolucji liturgicznej, jakie do tej pory przeczytałem. prawepismo.salon24.pl

W pierwszych kartach książki znajduje się krótki życiorys świętego. Święta Teresa z Ávila w swojej książce „Księga życia” wspomina o św. Piotrze z Alkantary, cytuję: „Pan objawił mi pewnego dnia, że ktokolwiek będzie Go prosił o co bądź w imię tego sługi Jego, będzie wysłuchany. Ja też wiele rzeczy polecałam jemu, aby o nie prosił Pana i wszystkie się spełniły. Niech będzie błogosławiony na wieki. Amen” Przytoczę kilka interesujących cytatów: * „(…) nic tak nie sprzeciwia się pokojowi ducha, jak wszelka gwałtowność.” * „(…) źródłem całej naszej nędzy jest miłość własna.” * „(…) głównym fundamentem świętego pokoju jest pokora.” * „Nie zdołasz nigdy dostatecznie ocenić wartości swojej duszy, która jest ulubionym przybytkiem Bożym.” Jest to książka przeznaczona do codziennego czytania – każdy rozdział wymaga kontemplacji i głębokiego rozmyślania. Dzieło skierowane jest do tych, którzy pragną i dążą do większej doskonałości. Św. Piotr pisze o kwestiach wymagających od człowieka w praktykowaniu cnót, takich jak panowanie nad naturą serca czy budowanie wewnętrznego świętego pokoju. To bardzo krótka broszura, ale niezwykle wartościowa! Posiada imprimatur z 1927 roku.

Wielkie przemiany duchowe często rodzą się w ciszy i cierpieniu Po powstaniu styczniowym w 1864 roku nasz naród wszedł w wyjątkowo trudny i bolesny okres dziejów. Polska, pozbawiona państwowości przez 123 lata, była systematycznie wynaradawiana. Władze zaborcze niszczyły wszystko co polskie; kulturę, język, tradycję. Język niemiecki i rosyjski wprowadzono do szkół, urzędów, a nawet do Kościołów. Inteligencja była prześladowana i eliminowana. Działacze społeczni i polityczni w dużej mierze wycofali się z życia publicznego. W tym czasie, z okazji jubileuszu biskupstwa papieża Piusa IX, odbyła się pielgrzymka do Rzymu, w której udział wzięło 600 Polaków. Inicjatorem pielgrzymki był Maurycy dr Dzieduszycki, potem dołączyli działacze z Wielkopolski na czele z księciem Adamem Czartoryskim.” • „Pius IX (…) 6 czerwca 1877 r. Wygłosił (…) przemówienie, w którym zawarł propozycję programu Narodu Polskiego w dążeniu do niepodległości. Ojciec Święty prosił, „[…] by Polacy dążyli do odzyskania wolności w sposób pokojowy, a nie zbrojny „. Przywołał scenę biblijną, kiedy to św. Piotr wyciągnął miecz, by bronić Jezusa, za co Pan Jezus zganił go. Tak też wzywał Polaków Pius IX, by nie siłą, ale modlitwą wypraszali wolność dla swej Ojczyzny. Ojciec Święty wskazał, że największym naszym wrogiem jest grzech.” Trzy tygodnie później, 27 czerwca 1877 roku, rozpoczęły się objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Maryja prosiła o modlitwę, odmawianie różańca, uczestnictwo we Mszy Świętej. Przestrzegała przed grzechami, które niszczyły naród; alkoholizmem, rozwiązłością, pychą. • „(…) to, co działo się w Gietrzwałdzie w 1877 r., to było bierzmowanie Narodu Polskiego, który na nowo odkrywał swoją godność, budziła się w nim świadomość narodowa.” Jednym ze źródeł kryzysu politycznego i gospodarczego naszego państwa było liberum veto, zastosowane po raz pierwszy w 1652 roku przez Władysława Sicińskiego. Od tamtego czasu użyto go aż 73 razy, skutecznie paraliżując prace ustawodawcze i osłabiając władzę królewską. Na to nałożyły się wojny ze Szwecją, Turcją, Rosją. Ta książka zawiera bogactwo treści. Ukazuje liczne aspekty historyczne, które miały znaczenie dla pojawienia się objawień w Gietrzwałdzie, a później dla duchowego i narodowego odrodzenia Polski.

Świetna tradycyjna nauka ojca świętego Piusa XI, uzupełniająca i wyłuszczająca niuanse pominięte lub z braku występowania niezawarte w encyklice Arcanum divinae sapientiae, Leona XIII. Pożyteczna dla wiernych niezależnie od ich stanu cywilnego. Ze smutkiem należy zauważyć, że wszelkie aberracje i błędny wskazane przez Piusa XI, mają się w XXI wieku bardzo dobrze.

Jeżeli ktoś chciałby zapoznać się z większą liczbą argumentów za prawdziwością religii katolickiej w dysputach z wrogami katolicyzmu to książka ks. Feliksa Cozela "O prawdziwości religii katolickiej" będzie w sam raz. Tak jak pisałem w recenzjach poprzednich książek ks. Cozela, tak samo i w tej, znajdziemy same konkrety, bez zbędnego tekstu marnującego nasz czas. Do tego autor przywołuje wiele przykładów na poparcie swoich tez. Narzeka także na jakość katolicyzmu prezentowanego przez ówczesnych wiernych. Swoją drogą, ciekawe co ksiądz Cozel powiedziałby o ludziach mieniących się katolikami w dzisiejszej Polsce, skoro znalazł tak wiele wad wśród jemu współczesnych - a przecież w naszym mniemaniu Polacy żyjący sto lat temu byli bardziej religijni niż w obecnych czasach. Po lekturze książki nadal podtrzymuję swoje zdanie: publikacje ks. Feliksa Cozela są niezwykle wartościowe; sam kapłan jawi się w walce ze złem, jako bezkompromisowa osoba, z której twórczości możemy czerpać pełnymi garściami. prawepismo.salon24.pl

Książka przemyskiego biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara – „Obrona religii katolickiej” – jest po prostu dziełem wybitnym. Po ponad 100 latach znów możemy zapoznać się z formą książkową publikacji, która w ogóle nie straciła na aktualności. Przede wszystkim napisana jest niezwykle prostym językiem. To duży plus zwłaszcza wtedy, gdy poruszana jest poważna tematyka, z którą powinna zaznajomić się jak największa liczba czytelników – w większości nie posiadająca wykształcenia teologicznego. Drugim mocnym atutem jest przedstawienie innych religii i prądów filozoficznych z zaznaczeniem różnic (czasem mało zauważalnych) między nimi, a religią katolicką – jedyną, prawdziwą religią. Gdy zapoznamy się z książką „Obrona religii katolickiej” oraz innymi publikacjami św. Józefa Sebastiana Pelczara to nie ma wątpliwości, iż mamy do czynienia z jednym z najwybitniejszych polskich autorów katolickich. Nic dziwnego skoro autor oprócz pracy duszpasterskiej (przez blisko ćwierć wieku biskup przemyski) był także założycielem Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego oraz rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. To tym bardziej powinno nas zmotywować do zapoznania się twórczością biskupa Pelczara – świętego Kościoła katolickiego. prawepismo.salon24.pl

Niniejszą opinię piszę z perspektywy dwudziestokilkuletniego mężczyzny. Tej książki nie potrafiłem czytać jednym ciągiem — bywało, że do tę samą stronę musiałem czytać kilkukrotnie. Niesie ona ze sobą ogromną wartość i uważam, że jest szczególnie aktualna w dzisiejszych czasach, niezależnie od płci czy wieku czytelnika. Została napisana w formie podręcznika, jednak nie byłem w stanie stosować jednocześnie wszystkich zawartych w niej wskazań. Myślę, że jest to lektura, do której warto regularnie wracać, podobnie jak czynił to św. Franciszek Salezy. Bardzo serdecznie polecam ją wszystkim.

Każdego z nas czeka śmierć i wszystko się kiedyś skończy (…) Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego? Czego może nas nauczyć dzieło autora żyjącego w tak odległej epoce, w całkowicie nam już obcej kulturze? Z pewnością jest to człowiek wolny od dominujących myśli współczesności, który w poszukiwaniu prawdy stawia wiele ciekawych tez, prowadzących do odkrycia możliwości dobrej śmierci. - Śmierć Autor rozpoczyna tezą, że w znaczeniu pozabiologicznym nie ma śmierci „obojętnej”, neutralnej – jest dobra lub zła. Ostatni dzień (naszej śmierci) został przed nami ukryty; jest nam nieznany, „aby baczyć na wszystkie dni”. - Dobra śmierć Antystenes zapytany, co byłoby na tym świecie największym szczęściem, odpowiedział, że dobra śmierć. Co pojąć możemy jako dobrą śmierć? Dobra lub zła śmierć zależy od dobrego lub złego życia - śmierć jest (w założeniu pozabiologicznym) ostatecznym, nieodwołalnym wyborem, aktem świadomym, który ma swoje konsekwencje. Dobrych uczuć podczas śmierci nie będzie miał ten, kto nie praktykował ich za życia. (…) Dobrze umierają Ci, którzy w czasie śmierci są już oderwani wewnętrznie od tych dóbr, od których śmierć oderwie ich siłą. Dobrze osądza więc rzeczywistość i kieruje swoimi sprawami ten, kto patrzy na wszystko z perspektywy śmierci. Pamięć o niej powoduje utratę pociągu do wszelkich ziemskich rzeczy. Autor podkreśla również wymiar duchowy przeżywania takiego końca: Śmierć widziana oczami ciała przeraża i trwoży, ale widziana oczami wiary pociesza i pociąga (…) świętym godna miłości i cenna (…) jako koniec trudów, ukoronowanie zwycięstwa, brama do życia. Błogosławieni, którzy gdy śmierć do nich przychodzi, są już umarli dla uczuć tego świata! Tacy się jej nie boją, ale jej pragną i witają z radością, bo ona, zamiast ich odrywać od dóbr, które ukochali, jednoczy ich z Najwyższym Dobrem, jakie jedynie ukochali i które uczyni ich szczęśliwymi na zawsze. Kluczem do dobrego przyjęcia śmierci jest akceptacja tej rzeczywistości: Śmierć nadaje największy blask koronie wybranych, ponieważ chyba właśnie wtedy zbiera się najwięcej zasług, przyjmując śmierć wraz z jej cierpieniami, z poddaniem się i miłością. - Z perspektywy śmierci wszystko wydaje się marnością Widział szaleńców dotkniętych różnymi rodzajami szaleństwa. Wszyscy mieli wspólne to, że cierpieli wielki głód, ale różnie próbowali go zaspokoić. Jedni jedli ziemię; był to obraz chciwców. Drudzy powietrze; to obraz ubiegających się o zaszczyty. Inni stojąc obok pieca, łapali do ust ulatujące zeń iskry; oznaczało to porywczych, skłonnych do złości. (…) Zwrócił się do nich: „Wy głupcy, czy nie widzicie, że te rzeczy potęgują jeszcze bardziej wasz głód, zamiast go łagodzić?” Wszyscy na ziemi poszukujemy pokoju, dobra, szczęścia, piękna… tworzymy, podróżujemy, korzystamy, bawimy się i jesteśmy, bo radość, której możemy tu doświadczyć stanowi permanentnie próbę zaspokojenia nas. Niestety, „ziemskie dobra przepływają na zewnątrz serca. (…) Są to wody, które nie wpływają tam, gdzie jest źródło pragnienia. (…) Ziemskie dobra to dobra pozorne, dlatego nie mogą one nasycić ludzkiego serca.” Śmierć otwiera zresztą oczy na to, czego nie widzą Ci, którzy zadurzyli się w dobrach świata. „Najbardziej pożądane bogactwa, najzaszczytniejsze stanowiska, najwspanialsze zwycięstwa tracą cały swój blask, gdy się na nie patrzy z perspektywy łoża śmierci. Wyobrażenia jakichś fałszywych pomyślności, któreśmy sobie utworzyli, zamieniają się wtedy w niesmak z powodu własnej głupoty.” Czy wiele jest zatem warta radość oparta na złudzeniach? Szczęście życia doczesnego nazwał Dawid snem budzącego się (…) „Sen”, bo przy uśpionych zmysłach małe rzeczy wydają się wielkie; „po przebudzeniu”, bo te wrażenia szybko znikają. - Do grobu nic nie zabieramy Grób ukazuje dwie rzeczywistości – po pierwsze śmierć nie pozwala nam zabrać nic ze sobą ; po drugie wszystko ze sobą zrównuje. „Saladyn, który podbił wiele państw w Azji, umierając, nakazał, by podczas niesienia jego zwłok do miejsca pochówku na czele pochodu szedł ktoś z jego koszulą zawieszoną na drągu i wołał: Oto wszystko, co zabiera ze sobą Saladyn do grobu!” Czy możemy nazwać dobrem i polegać na tym, co zniknie wraz z naszą śmiercią? Jeśli życie pozagrobowe istnieje, to zostaną nam tylko cnoty, które wypracujemy za życia. Rodzimy się nierówni, umieramy równi – powiadał Seneka. Śmierć zrównuje nas wszystkich ( „Przyglądaj się grobom; czy zdołasz rozpoznać, kto tam był sługą, a kto panem?” ), ukazując marność materialności. „Dlaczego wysilasz swój umysł i poświęcasz lata swego życia na to, by stać się wielkim na tym świecie? Kiedyś przyjdzie śmierć, a wtedy skończy się cała twoja wielkość i przepadną wszystkie twoje zamierzenia.” Materialność jednakże pociąga, a namiętność, która może mieć znaczący wpływ na działanie (praxis) człowieka, przedstawia ziemskie dobra w złudnej, nierzeczywistej postaci. „Śmierć je demaskuje i ukazuje je takimi, jakimi w rzeczywistości są, a są dymem, błotem, marnością i nędzą.” „Świat jest zdrajcą, który przyrzeka, ale nie dotrzymuje. A nawet gdyby dotrzymał, to nie zaspokoiłoby to twojego serca. A nawet gdyby zaspokoiło, to jak długo trwałoby twoje szczęście? Czy mogłoby trwać dłużej niż twoje życie? Śmierć większości zada to zasadnicze pytanie – czy jest coś później, czy można liczyć na życie pozagrobowe? Czy spotkamy się z bliskimi? A jeśli tak, to kim tam będę? Co będę miał do dyspozycji? „W godzinę śmierci wspomnienie wszystkich zaznanych w ciągu życia rozkoszy, wszystkich odebranych honorów do niczego się nam nie przyda – chyba tylko do powiększenia bólu i obawy, czy osiągniemy zbawienie wieczne.” Wydaje się zatem, że właściwą postawą nie jest zdobywanie bogactw, ale miłość, budowanie relacji i osiąganie cnót. „Świętych nie martwi konieczność porzucenia dóbr tej ziemi, bo już je wcześniej porzucili w sercu. (…) Nie żal porzucić zaszczytów, ponieważ już wcześniej nimi wzgardzili i uznali je (całkowicie słusznie) za dym i marność; to jedynie za zaszczyt uważali, by kochać (…).” Jaki jest więc cel? „Z całą pewnością Bóg nie umieścił nas na tej ziemi, byśmy zdobywali bogactwa i zaszczytne stanowiska, ale byśmy sobie zapracowali na życie wieczne. I tylko osiągnięcie tego celu powinno być dla nas ważne.” Autor jako środek do jego osiągnięcia poddaje do namysłu fundamentalne pytanie: „A potem? A potem?” Filip Neri spotkał w Rzymie Franciszka Zazzerę, utalentowanego młodzieńca, bardzo przywiązanego do świata, i tak się doń odezwał: „Mój synu, zrobisz świetną karierę, zostaniesz wziętym adwokatem, później prałatem, później może kardynałem, a w końcu – kto wie? – może nawet samym papieżem. A potem? A potem?... Idź – i rozmyślaj nad tymi dwoma ostatnimi słowami. - Pustka w kształcie nieosiągalnego Blaise Pascal, ale w sumie może każdy filozof, odwołuje się do pustki, która jest wpisana w naturę człowieka, pustki, w którą kolejne rzeczy, wpadając, nikną po chwili. Ma ona kształt tego, czego tu na ziemi z pewnością nie możemy zaznać. Ale czy jest tym Bóg? Nie mamy pewności, pozostaje zaledwie i aż wiara. „W życiu doczesnym wszyscy ludzie trudzą się, by znaleźć pokój. (…) Świat wraz ze wszystkimi swoimi dobrami nie może zaspokoić ludzkiego serca, ponieważ człowiek został stworzony nie dla tych dóbr, ale tylko dla Boga, więc tylko On może go zadowolić.” - Wartość czasu Seneka mówił, że nie ma ceny odpowiadającej wartości czas: „Czas nie ma ceny”. „Czas to skarb, jaki można znaleźć tylko w tym życiu.” „Nie ma niczego nad czas droższego, lecz i niczego mniej cenionego (Bernard z Clairvaux).” Czas wydaje się więc najcenniejszym, czego może doświadczyć człowiek – ale czas, nakierowany na dobro, na to, by nie żałować zmarnowanej możliwości, by kochać. „Słuszną to będzie karą nie móc uczynić tego dobrego, co się obecnie chce, dla takiego – kto przedtem mogąc, nie chciał czynić dobrze” (Augustyn). „O, jakże byłem głupi! O czasie zmarnowany! O moje życie stracone! O roztrwonione lata, w których mogłem się uświęcić, ale tego nie zrobiłem; a teraz nie ma już na to czasu!” Ale na co się zdadzą te lamenty i wzdychania, gdy spektakl już się kończy, światła gasną, a umierający wkracza w tę wielką chwilę, od której zależy jego wieczność? Co zyskamy z tylu przeżytych lat? - Nie zatracić duszy Wszystko się zatem kiedyś skończy; natomiast zatracenie duszy będzie oznaczało utratę wszystkiego. Gdzie jest i gdzie w godzinie śmierci będzie nasza dusza? „Dziś rano jeszcze żyję, a wieczorem mogę już być martwy! Dzisiaj jestem w tym pokoju, a jutro będę już w grobie! A gdzie będzie moja dusza?” Wydaje się, że należy przyznać rację ewangelicznemu pytaniu: „Cóż za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” Człowiek, posiadający przecież duszę, może doprowadzić do jej utracenia: „Mądry był król Henryk VIII w sztuce utrzymania się na tronie po tym, jak zerwał z Kościołem, ale ostatecznie, widząc, że stracił duszę, wyznał: „Straciłem wszystko”.” W tej perspektywie, dla umierającego, który w czasie życia nie zabiegał o dobro swojej duszy, wszystkie rzeczy, jakie mu się przypomną i z jakimi będzie miał do czynienia, mogą stać się cierniami. „Cierniem będzie pamięć przeżytych zabaw, zwycięstw w walce, wygód, jakie go otaczały; cierniami będą odwiedzający go przyjaciele oraz wszystko, co mu przypomną (…) cierniem stanie się dlań nawet umieszczony w pobliżu krucyfiks, bo w wizerunku Ukrzyżowanego odczyta swój niewłaściwy stosunek do miłości tego Boga, który umarł dla jego zbawienia.” Warto więc troszczyć się o swoją duszę i nie zgubić z nią kontaktu. Człowiek z „wywróconą” duszą pośród dóbr tego świata (…) będzie jadł, pił, bawił się, nosił kosztowne szaty, otrzymywał zaszczytne stanowiska, nabywał posiadłości, ale nigdy nie zazna pokoju. Śmierć obnaży prawdę o naszej duszy. Będzie bezlitosna, jak to prawda ma w zwyczaju: „Gdzie pada ścięte drzewo? Pada tam, gdzie się skłania. Gdzie więc Ty się skłaniasz?” - Życie pozagrobowe My umieramy, a chwilkę po nas nasza nadzieja. Ona może nam towarzyszyć do końca, przypominając, że jest szansa, że spotkamy się w jakiejś formie życia pozagrobowego. Rozważania o tym nie deprecjonują życia doczesnego. Dowodzą raczej, że traktujemy je poważnie. Jeśli wierzymy w jakąś formę sądu – sprawiedliwości, miejmy na uwadze: Osąd Boży nie jest czymś zewnętrznym wobec człowieka, nie jest skazywaniem go na to, czego on nie chce. Bóg akceptuje ten wybór, jakiego człowiek dokonywał przez całe swoje życie: kto Go wybierał, będzie miał wieczność z Nim (…) człowiek sam dokonuje osądu nad sobą, a Bóg ten osąd zatwierdza (…) swoją suwerenną decyzją. Wszystko szybko mija i kończy się, możemy jedynie starać się, aby służyło nam do osiągnięcia życia wiecznego. - Przygotowanie do śmierci Jaka jest więc recepta na przygotowanie się do dobrej śmierci? 1. Warto zacząć już. „Co byś powiedział o kimś, kto mając przed sobą pojedynek lub konkurs o katedrę uniwersytecką zwlekałby do ostatniej chwili z przygotowaniem się do tego?” 2. Warto nabrać dystansu wobec świata. „Traktuj każdy dzień tak, jakby to był ostatni dzień twego życia, każde działanie tak, jakby to było twoje ostatnie dzieło (…) o, jakże bardzo pomoże ci ta myśl do dobrego postępowania i do nabrania dystansu wobec świata!” 3. Warto traktować każdy dzień jako skończoną całość, mającą kierować ku dobru. „Jakiegoż pokoju może człowiek doznać większego niż ten, gdy może sobie wieczorem powiedzieć: „jeśli tej nocy przyjdzie śmierć, spodziewam się umrzeć w łasce?” 4. Nie warto czekać z niczym do jutra. Nie czekaj do jutra z tym, co możesz zrobić dzisiaj, ponieważ dzień dzisiejszy minie i już nigdy nie wróci, a jutro może przyjść śmierć, która niczego już Ci zrobić nie pozwoli. 5. Warto działać. Jeśli chcesz stać się mądry, to nie wystarczy ci poznanie ważności celu twego życia, ale musisz też przedsięwziąć środki odpowiednie do jego osiągnięcia. „Czymże jest długie życie, jeśli nie długim cierpieniem? Pyta Augustyn. Życie doczesne nie jest nam dane dla odpoczynku, ale do wysiłku, przez który zasługuje się na życie wieczne (Ambroży).” 6. Pragnienie dobrej śmierci może być najlepszą afirmacją życia. Warto myśleć o śmierci – ale nie chcąc jej wyprzedzić swoim własnym działaniem, bo dobrą śmierć może być tylko wtedy, gdy jest dana z góry i odebrana przez przygotowanego człowieka. Tym umieram, że umrzeć nie mogę (Teresa Wielka). Taka jest śmierć dla świętych.

Książka idealna dla tych którzy popadli w rutynę życia chrześcijańskiego, a chcieli by rozbudzić swoją wiarę i miłość do Boga. Święty Alfons Maria de Liguori przedstawia cechy i zachowania jakimi powinna charakteryzować się osoba dążąca do świętości. Wszystko poparte cytatami świętych, błogosławionych i wierzących. Chociażby takim cytatem Beatrycze od Wcielenia "Bezcenną jest nawet najmniejsza rzecz uczyniona dla Boga" czy świętego Franciszka Salezy "Niektórzy za doskonałość uważają surowość życia, inni modlitwę lub częstotliwość przystępowania do sakramentów świętych, jeszcze inni jałmużnę. Ja zaś uważam, że doskonałość nie polega na niczym innym, jak na umiłowaniu Boga z całego serca. Wszystkie inne cnoty bez miłości są tylko stosem kamieni." Książka dopomaga w poprawie życia, które powinno być pokornym wypełnianiem woli Boga. Jako cenny sposób walki z pokusami czy osłabnięciem wiary autor zaleca modlitwę, na którą Bóg nie powinien być obojętny. Niektóre zasady mogą wydać się komuś trudne do spełnienia chociażby wyrzeczenie się posiadania dóbr lub nie przywiązywanie się do wszystkiego co stworzone nawet rodziny a tym samym całkowite oddanie się Bogu. Święty Alfons zaznacza jednak, że świętym może być każdy, nie tylko osoby zakonne czy księża.

Wielkie Opus Magnum biskupa Pelczara napisane z myślą o dojrzałej młodzieży. W czasach zamętu należy przypomnieć sobie wszystkie prawdy wiary, do których jesteśmy zobowiązani się przywiązać, jeżeli chcemy iść za Zbawicielem i dostąpić zbawienia za sprawą Kościoła Świętego!

Moja ocena to 5, książka nie przypadła mi do gustu. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało