Jolley-Rogers. Wielka wyprawa po złoto

Sympatyczna przygodowa książeczka dla dzieci, tych trochę starszych, na których nie robią wrażenia groźne okrzyki piratów. Ładnie ilustrowana, niemal każda rozkładówka ozdobiona jest ilustracją. Całość opowiedziana jest trochę z przymrużeniem oka, rodzic czytający dziecku wyłapie drobną satyrę na ludzkie przywary. Przerobiłam ją z dziećmi już kilka razy i niezmiennie lubimy do niej wracać. Nasz wysłużony egzemplarz dosłownie się rozlatuje - niestety książka była słabo klejona i źle znosi taką eksploatację. Cierpliwie kleję ją taśmą, żeby dalej nam służyła, gdyż nie jest już dostępna w sprzedaży.

Cieszę się, że tyle obecnie na rynku pięknych i mądrych książek dla dzieci o zwierzętach. Seria "Psierociniec" trzyma bardzo wysoki poziom i polecam do słuchania całym rodzinom - dzieciaki często lepiej wyedukowane pod względem szacunku do naszych braci mniejszych niż dorośli.

Kolejny tom Psierocińca i nadal przekochany! Historyjka o dwóch pieskach, ale są nawiązania do poprzedniej części - pojawia się schronisko i jest nawet Remik! Ale tym razem nasza uwaga skupiona jest na Budzełku, który nagle stracił zupełnie węch. Dlatego pod nieobecność swoich ukochanych ludzi postanawia wyruszyć na poszukiwania zguby. Jego psi kolega Śpiocheł bardzo się martwi, jednak Budzeł jest zdeterminowany. Szuka w lesie, pod wodą, a nawet wśród chmur, bo przecież węch może być wszędzie! Każde napotkane zwierzę próbuje mu pomóc. W schronisku, do którego trafia, również nie ma jego zmysłu, ale są za to inne pieski i bardzo sympatyczna pani Aneta. Wędrówkę kończy w domu swoich właścicieli, wówczas zmysł węchu wraca. A wszystko za sprawą miękkiego, zielono-żółtego koca w kratę, jakim otulał się, gdy był jeszcze szczeniaczkiem. Budzeł odzyskał dom. Naprawdę kochana książeczka.

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Czy ktoś czuł niedosyt po zakończeniu “Niesamowitych przygód dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)”? To teraz jest okazja na kolejne podróże z kosza na bieliznę w nieznane. No to hop do dziury pod pralką! Szybko zanim tata ją zaklei nowym kafelkiem! Po fenomenie poprzedniej części autorka serwuje nam kolejne niesamowite opowieści o uciekających skarpetkach. Po przeczytaniu stwierdzam, że oprócz innych historyjek wszystko jest wręcz takie samo. Zarówno konstrukcja książki jak i długość opowiadań. Nie ma tu takiej nutki zaskoczenia. Jakby po prostu była to kontynuacja poprzedniczki. Na plus wyrasta to, że przygody są ciekawsze w tym zbiorze, a do najciekawszych należą skarpetki, które: poleciały w kosmos, zostały muzą słynnej pisarki, pomogły Panu Markowi dogadać się z robotem i zostały duchem. Niesamowite ilustracje pomagają dziecku dogłębniej zrozumieć i uczestniczyć w historii. Niestety w następnej książce kolejny raz to nie udać i uważam, że seria potrzebuje jakiejś zmiany.

Kupiłam w prezencie dla dziecka w rodzinie ale z ciekawości przeczytałam sama. Jako dorosła czytelniczka strasznie się wzruszyłam. Jest to bardzo ciepła i kochana książka, z humorem i pięknymi ilustracjami. Myślę, że wspaniała książka dla dzieci ale dorosły również jak najbardziej jest w stanie się nią zaciekawić

Książka dziwnie się kończy, jakby ktoś próbował na szybko zakończyć historię Czarnego Noska — a szkoda. To, co mi przeszkadzało, to fakt, że czasem myśli Misia były rozbudowane i mądre, by za chwilę autorka przedstawiła misia jako bardzo głupiutkiego, który dopiero co poznaje świat.

To książka o niezwykłym psie poecie, którego wiersze mają magiczną moc, gdy ułoży on wiersz dla jakiegoś psa, po chwilii ten pies znajduje nowy dom. Remik (tak się nazywa główny bohater) doświadcza agresji, zmaga się z głodem, brakiem akceptacji ze względu na "inność".. W książce pojawia się wątek miłości, tęsknoty, samotności, bardzo krótki wątek o walce psów, o zaczepkach. Pokazane jest, że psy też mają uczucia: uśmiechają się, tęsknią, płaczą, że trzeba je szanować. Książka uświadamia dzieciom los biednych zwierząt w schroniskach i nie tylko..

Proszę Państwa, oto Detektyw Pingwin! Zanim wręczę dziecku książkę, zabieram się za jej lekturę. Wolę wiedzieć, co mały szkrab dostanie w prezencie. Pierwszą część cyklu o Detektywie Pingwinie znalazłam jakiś czas temu na lubimyczytac.pl i od razu mnie zainteresowała. Historia wydaje się dosyć niepozorna. Pan Pingwin, wraz ze swoim przyjacielem – pająkiem Colinem, otwierają biuro detektywistyczne. Nasz bohater, jako Profesjonalny Poszukiwacz Przygód czeka na pierwsze zlecenie. W pewnym momencie dostaje telefon od właścicielki Muzeum Obiektów Exstraordynaryjnych . Kobieta prosi go o pomoc w odnalezieniu zaginionego skarbu. Pan Pingwin i Colin od razu zabierają się do pracy. „I co się stanie, gdy Przygoda okaże się NIEBEZPIECZNA?” No właśnie, bałam się bardzo. Tylko nie tego, że przygoda będzie niebezpieczna, ale że się zawiodę. Podejrzewałam, iż zagrożenie będzie na infantylnym poziomie, jak to w książkach dla dzieci. Jedno małe „BU” i nic poza tym. Jakże się myliłam! Było zagrożenie, była intryga i zwroty akcji. Historia wciąga od pierwszej strony i nawet dorosły nie może się oderwać. Sama książka wydana w bardzo ładny sposób. Znajdują się w niej ciekawe i przyjemne dla oka ilustracje, a kolorystyka ograniczona jest do czerni, bieli i odcieni koloru pomarańczowego. Z wielką chęcią sięgnę po kolejną część Przygód Detektywa Pingwina.

Kolejny super tom, a jeszcze lepsze w tej serii jest to, że każdą część można czytać osobno, bez znajomości innych! Remik szukał domu, Budzeł węchu, a Niepiesek siebie, swojej tożsamości. Oprócz tego bardzo chciał zaistnieć wśród zwierząt. Dlatego najpierw postanowił wystrzelić się w kosmos, potem ruszyć na wyprawę podbiegunko... podbiegunową, jednak przede wszystkim chciał dowiedzieć się czy jest kotem czy jednak psem. Dużo stresu i nerwów go to kosztowało. Wydarzenia z lasu i uratowanie Hultaja, szefa Gangu Niuchaczy, z rąk myśliwych zostały zakończone sukcesem i z Niepieska stał się Superpieskiem. (⁠*⁠´⁠ω⁠｀⁠*⁠)

Opowiadania idealne do czytania moim dzieciom przed snem. Uniwersalne: i dla dziewczynki, i dla chłopca. Większość historii świetna - zabawna, ciekawa i z morałem. Abstrakcja niektórych wydarzeń w mig łapie uwagę dzieci i zachęca do słuchania, potem rozmyślań, dyskusji i rozwijania wyobraźni. Chciałabym, żeby powstała druga część (bo ostatnia historia tak się skończyła, że czytelnik będzie jej oczekiwał).

Cieszę się, że tyle obecnie na rynku pięknych i mądrych książek dla dzieci o zwierzętach. Seria "Psierociniec" trzyma bardzo wysoki poziom i polecam do słuchania całym rodzinom - dzieciaki często lepiej wyedukowane pod względem szacunku do naszych braci mniejszych niż dorośli.

Przeczytana synowi do poduszki - druga klasa podstawówki, lektura szkolna. Piękna. Prosta, zwyczajna, a jednocześnie wzruszająca historia. To jest książka m.in. o tym, jak ważne może być dla ludzi, w tym dzieci, drzewo. Dla mnie - klasa, sama kocham i cenię drzewa. Chciałabym, aby szacunek do drzew był promowany wśród dzieci, dlatego cieszę się, że ta książka jest lekturą szkolną. Wcześniej nie kojarzyłam jej wcale, w moich czasach nie omawialiśmy jej. Sądziłam nawet, że to bardziej współczesna książka, a tymczasem okazało się, że powstała w latach 70. Ale rzeczywiście jest w niej przecież pokazany ten peerelowski świat - oczami dzieci wcale nie taki straszny, bez internetu i komórek, ale za to z podwórkową integracją dzieciaków i wspinaniem się po drzewach. Naprawdę urocza, polecam

Wreszcie mamy coś dla chłopaków !!! Znajdziecie tu dorastającego (prawie) francuskiego chłopca, mieszkańca pięknego Paryża wraz z jego nieszablonowym poczuciem humoru i nieśmiałością, która nie pozwala mu wybić się spośród rówieśników i zawalczyć (raz a porządnie, a nie urządzać kompromitujące podchody) o serce pięknej Ofelii. Owszem, jest i wątek miłosny, ku radości i wstydliwym chichotkom mojej ośmiolatki. Znajdziecie jego niezastąpiony podręcznik ze stoma poradami dla nieśmiałych...i będziecie boki zrywać czytając co i jak. I przekonacie się, GDZIE najlepiej się czyta, według chłopięcej filozofii. Ciekawe, co na to wasi synowie, bo moje dziecko było zbulwersowane, co najmniej. Ale to dziewczynka :-) Poznacie rodzinę Rolfa - wymagającego dobrych manier tatę, elegancką mamę - prawdziwą francuską madame, złośliwą siostrę...i babcię. Babcia, kochani, jest postacią, która wymiata. Dialogi, podejście do świata, zachowanie...ooo, jak myśmy się uśmiały podczas lektury :-). Historia Rolfa jest barwa, czyta się szybko i płynnie. Książka w twardych okładkach, starannie wydana. Czcionka większa, więc dla młodszej młodzieży to znaczne ułatwienie i wielki plus. Ilustracje nas nie powaliły, ale nad niektórymi ( mapa Paryża!! i drzewo genealogiczne rodziny) spędziłyśmy trochę czasu, żywo dyskutując. Przeczytanie zajęło nam kilka wieczorów i zaowocowało stwierdzeniem córki, że książki "dla chłopaków" też mogą być i dla dziewczyn przecież. NO PRZECIEŻ! Wydawnictwo #Zakamarki specjalizuje się w wydawaniu literatury skandynawskiej, więc jak już coś daje nam do rąk - na pewno nie będzie to rzecz banalna ani nudna. Większej życiowej głębi tam nie znajdziecie, ale jest lekko, śmiesznie, wesoło i przejrzyście. Można nauczyć się dobrych manier...i otrzymać porady dla nieśmiałych. Dlatego warto!

Dla wielbicieli Biura Detektywistycznego Lassego i Mai Wydawnictwo Zakamarki przygotowało wakacyjną lekturę wzbogaconą o zagadki do rozwiązania. „Wakacje z Lassem i Mają. Co się nie zgadza?” Martina Widmarka to propozycja, dzięki której każdy z czytelników będzie mógł zabawić się w detektywa i sprawdzić swoje umiejętności śledcze. Do szkoły Lassego i Mai zaproszono trzy ważne osoby z miasteczka, aby opowiedziały o swoim dzieciństwie. W swoje opowieści każdy z nich wplata informację, która jest nieprawdziwa, a słuchacze muszą odkryć, o co chodzi. W ten sposób trzy razy czytelnik może sprawdzić, czy potrafi uważnie słuchać i wyłapywać kłamstwa. Opowieści dyrektorki muzeum, pastora i policjanta dają kilka możliwości znalezienia odpowiedzi, nie są więc takie zupełnie oczywiste. Wymagają też pewnej wiedzy o świecie, a przede wszystkim spostrzegawczości. Druga część książki zawiera różnego rodzaju ćwiczenia i gry pamięciowe i logiczne, które również mogą przydać się młodym detektywom. Są tam pytania odnoszące się do przeczytanego wcześniej tekstu, miejsce na portrety i informacje o przyjaciołach poznanych na wakacjach, różne quizy, zadania polegające na odwzorowaniu jakiegoś obrazka, sudoku, zakodowana informacja, którą należy odczytać korzystając z podanego klucza, gra planszowa i inne propozycje spędzana wolnego czasu w sposób rozwijający pamięć i spostrzegawczość. Jest też krótki i zabawny psychotest. Na końcu znajduje się klucz z odpowiedziami, zatem czytelnik sam może sprawdzić prawidłowość podawanych rozwiązań. Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai ma rzeszę swoich fanów, według mnie całkiem zasłużenie, bo ich przygody są wciągające i ciekawe. Wakacyjne wydanie ma trochę inną formę i inne zadanie – jest bardziej nastawione na samodzielne główkowanie. Jednak i w ten sposób miło spotkać się z ulubionymi bohaterami, narysowanymi charakterystyczną, zadziorną kreską Heleny Willis. Duża czcionka i nieskomplikowane słownictwo zachęcają początkujących czytelników do samodzielnych prób poznawania tych opowieści.

Wow, wielkie WOW! W zabawny (bo jak inaczej nazwać fakt, że nosorożec płacze, bo nie umie latać?) sposób o tym, że należy doceniać to, co się ma, a gonitwa za tym, co nie ma szans się spełnić, grozi tylko bólem i nieszczęściami. Dawno nie czytałam tak dobrego tekstu.

Korzystając, więc z ciągłego zainteresowania robaczkami przemycam Synkowi wiedzę przy okazji czytania tego co lubi. Książka, którą pokazywałam także w naszym robaczkowym zestawieniu, czyli "Wielka księga robali" od Yuval'a Zommer'a od @wydawnictwo_wilga jest z pewnością warta uwagi! Znajdziemy w niej nie tylko przepiękne ilustracje, ale i ogrom wiedzy. Przeczytamy w niej między innymi o mrówkach, motylach, ślimakach, pszczołach czy dżdżownicach. Oprócz tego przeczytamy także jakie są różnice między bezkręgowcami, dlaczego ogrodnicy kochają biedronki, dlaczego muchy latają wokół naszego jedzenia, jak cykają koniki polne, jak nartnik chodzi po wodzie. Dowiemy się, które robaczki są pomocne, jak my możemy im pomóc i co tak właściwie robią w naszych domach? W naszym wypadku nie dość, że cieszy moje oko to idealnie trafiło w ostatnie zainteresowania L. Oczywiście najczęściej przeglądamy strony o motylach, które są na topie i o pszczółkach, które wzbudzają coraz większe zainteresowanie, bo przylatują na moje kwiaty na balkonie.

Mała Selma spędza wakacyjny czas u dziadków. Na wyspie nie zamartwia się, że jest sama, że nie ma przyjaciół jak w szkole. Tu świetnie się bawi z ukochaną rodziną. Dziewczynka uważa, że Mam w sobie ptaka, który stuka mi dziobem w serce. To boli. Ten ptak jest taką czarną myślą, która mówi dziewczynce tylko smutne rzeczy. To wewnętrzny krytyk, który próbuje podciąć jej skrzydła, zasiewa wątpliwości. Selma sama zaczyna uciszać ptaszysko, gdy poznaje Sznurówkę - pewną siebie dziewczynkę. Świetna książka o tym jak się tworzy i buduje więzy społeczne wśród dzieci, ale także i dorosłych. Jak reagować na smutek, radość i inne emocje ludzi z otoczenia. A przede wszystkim jak poradzić sobie ze swoim wewnętrznym głosem, który tylko nas krytykuje i zasiewa smutek. By uwierzyć w swoje możliwości i umiejętności. Kolejny raz Zakamarki i literatura szwedzka pokazują nam jaką drogę wybrać... jak warto stawać się wartościowym człowiekiem. Nie da się ukryć, że do obu tych literackich rzeczy mam słabość.

„Kapelusz Pani Wrony” to zbiór czterech opowiadań ze zwierzętami w rolach głównych. W pierwszym z nich ktoś Pani Wronie kradnie kapelusz, przez który jest bardzo rozpoznawalna w lesie. Zwierzęta zachodzą w głowę, gdzie też mógł on się podziać. W końcu w akcję poszukiwawczą zostaje zaangażowany leśny detektyw niedźwiedź Barnaba. Szybko dochodzi do rozwiązania tej frapującej wszystkich zagadki, ale mimo to kapelusz nie wraca do prawowitej właścicielki. W drugim opowiadaniu poznajemy w ogrodzie Wystraszka spod paproci. To dziwny stworek, który boi się absolutnie wszystkiego. Gdy po ogrodzie rozchodzi się wieść, że grasuje w nim Straszny Stwór Wystraszek jest jeszcze bardziej przerażony. Niestety przychodzi mu się z nim zmierzyć. I dziwnym zbiegiem okoliczności udaje mu się pokonać Stwora. W trzeciej historii poznajemy NIC. Nic, które ma bardzo niszczycielskie działanie i sprawia, że niemalże wszystko znika z ogrodu i w tych miejscach pojawia się właśnie ono, czyli NIC. Tu nic i tam nic, wszędzie nic. Aż tu pewnego dnia niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogrodzie na powrót można dostrzec wszystko to, co jakiś czas temu zwyczajnie zniknęło. Czyżby to magia? Ostatnia przygoda dotyczy bociana Mikołaja i to ją osobiście uważam za najbardziej ciekawą. Otóż bocian ten oświadcza swym rodzicom, że znalazł wybrankę swego serca. I uwierzcie mi nie byłoby, w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że została nią żaba Izabella. Czyż to nie zabawne? Przyznajcie sami? Jak zakończy się ta historia dowiedzcie się osobiście. Myślę, że zawarty w niej morał zaskoczy niejednego czytelnika. Polecam lekturę „Kapelusz Pani Wrony”, bo szkolna. I należałoby ją przeczytać. Ale szału nie ma…

Jak w niedostrzegalny dla otoczenia sposób można ukraść diamenty? Kto okaże się być winnym? Do wspólnego rozwiązywania owej tajemnicy zapraszają młodzi detektywi - Lasse i Maja. "Tajemnica diamentów" to pierwszy tom niezwykłej serii "Biuro detektywistyczne Lassego i Mai" M. Widmarka ze wspaniałymi ilustracjami H. Willis. Książka godna uwagi dla każdego młodego czytelnika.

Bardzo ładnie wydany (przez Wydawnictwo Dwie Siostry) i zilustrowany (przez Anke Kuhl) zbiór historyjek - przygód tytułowej Hedwigi (bohaterki serii napisanej przez Fridę Nilsson). Ciepłe, zabawne króciutkie rozdziały (tym razem głownie o życiu szkolnym) gwarantują miło spędzony czas;) Ps. Moja ulubiona opowieść to ta o złoczyńcach w czarnym autobusie krążących wokół posesji rodziny dziewczynki:) śmiałam się jak przy Przygodach Mikołajka :)