Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Modlitwa kontemplacyjna

Okładka książki Modlitwa kontemplacyjna autorstwa Thomas Merton OCSO
Okładka książki Modlitwa kontemplacyjna autorstwa Thomas Merton OCSO
Thomas Merton OCSO
7,6 / 10
Wydawnictwo: Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC Seria: Z tradycji mniszej religia
181 str. 3 godz. 1 min.
Kategoria:
religia
Format:
papier
Seria:
Z tradycji mniszej
Data wydania:
2017-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1988-01-01
Liczba stron:
181
Czas czytania
3 godz. 1 min.
Język:
polski
ISBN:
9788373547032
Tłumacz:
Ewa Szwarcenberg-Czerny
Książka, którą oddajemy w ręce Czytelników, jest ostatnią pozycją napisaną przez Tomasza Mertona – w całości przez niego zaplanowaną i zredagowaną. Krótko po wyda­niu Modlitwy kontemplacyjnej Merton udał się w swoją ostatnią podróż na Daleki Wschód, gdzie zginął tragicznie w czasie pierwszego międzynarodowego spotkania przedstawicieli religii chrześci­jań­skiej i religii wschodnich. Książka o modlitwie stała się w ten sposób jego swoistym testa­men­tem.

Wśród pisarzy XX wieku Merton wyróżniał się wielką szczerością w ujawnianiu swoich duchowych doświadczeń, obejmujących nie tylko wzloty, ale także rozmaite meandry jego życia. Wszystkie te doświadczenia, które potrafił jedno­cześnie konfrontować z Bogiem podczas modlitwy, z której uczynił wyraźny fundament swego życia wewnętrznego. Z niezwykłą wnikliwością analizował zafałszowania i pozory ujawniające się w nas w cza­sie modlitwy, która przecież powinna być najbardziej szczerym i otwartym odniesieniem do Boga. Wynikają one z naszego kurczowego trzymania się własnego fałszywego „ja”. Aby dojść do prawdziwego spotkania z Bogiem, trzeba przejść przez doświadczenie trwogi. Merton pisze:

Doświadczenie „trwogi”, „nicości” i „nocy” w sercu człowieka jest świadomością niewierności wobec prawdy naszego życia. Co więcej, jest to świadomość niewierności nie odpokutowanej, której nie sposób odpokutować bez łaski. To głęboka, wywołująca zamieszanie, metafizyczna świadomość podstawowego antagonizmu pomiędzy „ja” i Bogiem, spowodowanego naszym odejściem od Niego i upartym przywiązaniem do własnego „ja”, które jest tajemnicze i złu­dne. Odejście od Boga nie jest zwykłym problemem, który można łatwo i zgodnie z prawem ex opere operato uregulować przez przyjęcie sakramentów z nienajgorszą dyspozycją. Prawda, kto przyjmuje sakramenty Kościoła z właściwą dyspozycją, może szczerze wierzyć, że został przywrócony do stanu łaski. To jednak nie uwolni go od „trwogi” i „nocy” dotąd, dokąd będzie usiłował trzymać się pustej iluzji oddzielnego „ja”, mającego skłonność do opierania się Bogu (rozdział XVI).

Doświadczenie trwogi, aczkolwiek bolesne, po­zwala skonfrontować się z fałszem własne­go życia duchowego i ostatecznie otworzyć się na miłość Boga. Bez tego doświadczenia życie duchowe pozostaje na etapie zatros­ka­nia jedynie o swoje własne bezpieczeństwo psychiczne i komfort duchowy.

„Najważniejszą potrzebą naszych czasów – pisze Merton – jest wewnętrzna prawda ożywiana duchem kontemplacji”. Wyraża się ona w stałym ukierunkowaniu naszego życia na kontemplację, ta zaś uzyskuje swą głębię i siłę przez szczerą konfrontację naszej rze­czy­wistej kondycji duchowej z prze­ra­sta­jącą nas prawdą i miłością Boga.
Średnia ocen
7,6 / 10
5 opinii 33 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Modlitwa kontemplacyjna w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Modlitwa kontemplacyjna

Średnia ocen
7,6 / 10
33 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
2 ocen
8
11 ocen
7
14 ocen
6
3 ocen
5
0 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinie i dyskusje o książce Modlitwa kontemplacyjna

avatar
54
54
Chris
05.01.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Thomas Merton

O tej książce dowiedziałem się z vloga O. Adama Szustaka OP, z jego cennej dla mnie serii ośmiu filmów pt.: Modlitwa Głębi. Wcześniej przeczytałem już dwie inne książki Tomasza. Opisywana publikacja napisana jest konkretnym językiem i myślę, że nie sprawia trudności podczas jej czytania, przynajmniej u mnie tak było. Książka ciekawie omawia zagadnienia związane z modlitwą, tą osobistą i wspólnotową. Trapista ten w niej zaznacza, że praktyka modlitwy kontemplacyjnej nie jest przeznaczona tylko dla mnichów lecz również dla każdego. Choć niektórzy mają do niej większe powołanie. Merton pisze o błędach i zagrożeniach mogących się pojawić podczas modlitwy. Uważam to za najważniejszy aspekt jego książki, czyli ma wymiar nie tylko spekulatywny ale i bardzo praktyczny. Tomasz prowadził w powołaniu i uczył nowicjuszy, mnichów na ścieżkach kontemplacji, więc wie o czym pisze i mu zaufałem. O jakich zagrożeniach duchowych On notował, dotyczących niezdrowej modlitwy? Między innymi o; gnostycyzmie, fanatyzmie religijnym i wykorzystywaniem religii do celów politycznych. Tomasz często cytuje w tej książce teksty pochodzące z tradycji Kościoła, np. ojców pustyni, świętych katolickich i mistyków, oraz co ważne wyjaśniał modele modlitwy w oparciu o obrazy, fragmenty zawarte w Biblii. Omawiana publikacja jest ostatnią, pożegnalną książką autorstwa tego mnicha/nomady. Niektórzy piszą, że jest to jego testament, ponieważ zmarł w tragicznym wypadku niedawno po jej napisaniu. Kogo może zainteresować ta praca pisarska? Myślę, że dla każdego wierzącego i modlącego się katolika będzie pomocna na jego drodze praktyki modlitewnej. Mnie osobiście otwarła szeroko oczy na zagadnienia jej dotyczące. Jeśli ktoś szuka wprowadzenia w świat modlitwy, nie tylko mniszej, to mogę z całym sercem i szczerze ją polecić. Nie jest to objętościowo książka, że tak napisze, cegła. Zawiera ona dziewiętnaście rozdziałów, które czytywałem po jednym wieczorem przed snem.

Zapraszam na mojego bloga.
https://christophorusartifex.blogspot.com/2025/02/modlitwa-kontemplacyjna.html

O tej książce dowiedziałem się z vloga O. Adama Szustaka OP, z jego cennej dla mnie serii ośmiu filmów pt.: Modlitwa Głębi. Wcześniej przeczytałem już dwie inne książki Tomasza. Opisywana publikacja napisana jest konkretnym językiem i myślę, że nie sprawia trudności podczas jej czytania, przynajmniej u mnie tak było. Książka ciekawie omawia zagadnienia związane z modlitwą,...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
414
296
Karo
11.05.2023
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

1. Piotr z Celles: "Bóg działa w nas wtedy, gdy w Nim odpoczywamy. Ponad wszelkim pojmowaniem jest działanie Stwórcy, samo w sobie twórcze, ora Jego odpoczynek. Działanie to bowiem przewyższa w swym spokoju wszelki odpoczynek. W rezultacie ten odpoczynek jaśnieje bardziej niż jakakolwiek praca. Dlatego niech działanie lub odpoczynek naszej kontemplacji będzie tak kształtowany, by odtwarzał, choćby tylko niewyraźnie i w zarysach, jedyny wzór [działania i odpoczynku, jaki jest w Bogu]. Takie rzeczy nie dzieją się bowiem w cieniu lub w nocy, lecz we dnie i w świetle, w słońcu sprawiedliwości. Kto bowiem chrapie w nocy występku, nie może poznać światła kontemplacji.

2. "Kim jestem? Jestem słowem wypowiadanym przez Boga. Czy Bóg może wypowiedzieć słowo, które nie ma żadnego znaczenia?"

3. "Medytację powinniśmy rozpoczynać przede wszystkim od uświadomienia sobie naszej nicości i bezbronności wobec Boga. To przeżycie nie musi być smutne i zniechęcające. Przeciwnie, może być pełne głębokiego spokoju i radości, skoro prowadzi nas do bezpośredniego kontaktu ze źródłem wszelkiej radości i wszelkiego życia."

4. "Św. Ammonas, Ojciec Pustyni "Gdyby Bóg cię nie kochał, nie zesłałby na ciebie pokusy [...] Pokusa jest potrzebna człowiekowi wierzącemu, gdyż nikt wolny od pokus nie znajdzie się wśród wybranych.

Nie podejmujmy więc w chwilach oświecenia, zarozumiałych i okazałych postanowień, lecz w uległości, bezbarwności, ukryciu, pokorze i strapieniu poddajmy się woli Boga. Wtedy widzimy, że poza Nim nie ma nadziei i ostatecznie wszystko pozostawiamy w Jego rękach."

5. "Modlitwa nie czyni nas ślepymi na świat, lecz przemienia nasze widzenie świata, sprawia, że widzimy świat, wszystkich ludzi i całą historię ludzkości w świetle Boga. Modlitwa w duchu i prawdzie umożliwia nam wejście w kontakt z nieskończoną miłością, niezmierzoną wolnoscią, która działa poza złożonością i zagmatwaniem ludzkiej egzystencji. Nie znaczy to, że tworzymy pobożne uzasadnienia, by wyjaśnić sobie wszystko, co się wydarza. Modlitwa bowiem nie wikła się w tajemne manipulacje trudnymi prawdami życia."

6. Bez kontemplacji i wewnętrznej modlitwy Kościół nie może wypełniac swej misji przemiany i zbawienia ludzkości. Bez kontemplacji zostanie zredukowany do roli sługi cynicznych i światowych potęg, niezależnie od tego, jak mocno jego wierni będą zapewniać, że walczą dla Królestwa Bożego. Bez prawdziwych i głębokich dążeń kontemplacyjnych, bez absolutnej miłości Boga i bezkompromisowego pragnienia Jego prawdy, religia w końcu stanie się narkotykiem.

1. Piotr z Celles: "Bóg działa w nas wtedy, gdy w Nim odpoczywamy. Ponad wszelkim pojmowaniem jest działanie Stwórcy, samo w sobie twórcze, ora Jego odpoczynek. Działanie to bowiem przewyższa w swym spokoju wszelki odpoczynek. W rezultacie ten odpoczynek jaśnieje bardziej niż jakakolwiek praca. Dlatego niech działanie lub odpoczynek naszej kontemplacji będzie tak...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
8
8
Przemek
11.04.2023
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Moją szczególną uwagę zwróciła zwięzłość i głębia refleksji i wywodów. Z tego powodu nie jest to książka, którą się czyta lekko i szybko. Zdania wymagają dużego zaangażowania czytelnika, wejścia w tekst. Na przykład: "Nic nie jest bardziej obce monastycznej i kontemplacyjnej tradycji w Kościele, jak pewien rodzaj gnostycyzmu, który chciałby wynieść człowieka oddanego kontemplacji ponad zwyczajnego chrześcijanina, wprowadzając go w sferę ezoterycznej wiedzy i doświadczenia (...) jak gdyby był niemal aniołem (...)".
Warto tutaj zaznaczyć, że książka nie jest pisana językiem prostym. Przeczytałem ją dwukrotnie, za pierwszym razem w czasach liceum. Zapamiętałem, że "nic" z niej wtedy nie rozumiałem, ale mimo to w jakiś sposób mnie zachwyciła. Trochę lat od tego czasu upłynęło, o niektórych pojęciach poczytało się tu i tam, chętnie ponownie po nią sięgnąłem, ale nadal nie mogę powiedzieć, że wszystko jest dla mnie zrozumiałe.
Cytując (swoją drogą świetną) przedmowę: "Pisana [książka] jest bowiem dla ludzi, którzy Boga s_z_u_k_a_j_ą. To do nich skierował Merton tę niewielką książeczkę, która stała się podsumowaniem i zwieńczeniem jego doświadczeń - jego testamentem".

Moją szczególną uwagę zwróciła zwięzłość i głębia refleksji i wywodów. Z tego powodu nie jest to książka, którą się czyta lekko i szybko. Zdania wymagają dużego zaangażowania czytelnika, wejścia w tekst. Na przykład: "Nic nie jest bardziej obce monastycznej i kontemplacyjnej tradycji w Kościele, jak pewien rodzaj gnostycyzmu, który chciałby wynieść człowieka oddanego...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

275 użytkowników ma tytuł Modlitwa kontemplacyjna na półkach głównych
  • 215
  • 55
  • 5
33 użytkowników ma tytuł Modlitwa kontemplacyjna na półkach dodatkowych
  • 15
  • 5
  • 5
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Modlitwa kontemplacyjna

Kontemplacja życie duchowe

Inne książki autora

Więcej
więcej
Thomas Merton OCSO
Thomas Merton OCSO
Thomas Merton - amerykański pisarz, poeta, trapista. Jego twórczość literacka i ogromne społeczne oddziaływanie przyczyniły się do duchowej odnowy chrześcijan na całym świecie. W latach 50. żywo zainteresowany był ekumenizmem oraz dialogiem międzyreligijnym, uważał, że będzie lepszym katolikiem, jeśli pozna "przebłyski" prawdy obecne nie tylko u protestantów czy u mistyków rosyjskich, ale również te, jakie są obecne w islamie, hinduizmie i buddyzmie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Modlitwa kontemplacyjna przeczytali również

Noc ciemna św. Jan od Krzyża
Noc ciemna
św. Jan od Krzyża
Jeśli pragnąć miłości – to tylko takiej. Jeżeli "miłość" – to właśnie taka. Noc ciemna to piękny poemat o rozwoju miłości „pośród nocy” między Oblubieńcem a Oblubienicą. Zakochana dusza (osoba) ucieka ze swego domu w poszukiwaniu Umiłowanego, dając się prowadzić przez mrok jedynie miłości. Spotkanie z Oblubieńcem i wzajemna obecność, w atmosferze milczenia i pokoju, upodabnia ją, by przez uczestnictwo zjednoczyła się z Tym, „którego miłuje jej dusza.” Wchodząc po stopniach miłości – choruje (nie mogąc oddać z radością życia po tysiąc razy dla swojej miłości, "uważa siebie za nic niewartą we wszystkim, co czyni, a życie wydaje się jej bezużyteczne"); szuka ustawicznie (nie patrzy ani nie zważa na nic, a nie panując nad sobą w porywie i upojeniu miłości, gotowa jest podjąć się rzeczy dziwnych i nadzwyczajnych, jakie by napotkała, aby tylko znaleźć Tego, którego miłuje). Pobudza się do czynów miłości; pragnie cierpieć dla Umiłowanego; gwałtownie łaknie, musząc ujrzeć Tego, którego miłuje, albo umrzeć; swobodnie wzlatuje ku Ukochanemu, by wreszcie nabyć wiary i mocy, wiele osiągając przez żarliwą rozmowę z tym, z którym raduje się, dzięki czemu On spełnia pragnienia Jej serca. Chwyta Go i obejmuje, nie puszczając – znalazła bowiem Tego, którego miłowała jej dusza; płonie rozpalona, całkowicie upodabniając się przez uczestnictwo do Tego, do którego dążyła przez oczyszczenie, uciszenie i umacnianie się, aby Go tym lepiej przyjąć. Substancjalne dotknięcia w zjednoczeniu duszy i Oblubieńca (niczym pocałunki: Niech mnie pocałuje pocałunkiem ust swoich) wypełniają w całości, dzięki czemu osiągnąć można spoczynek i pokój – osoba (dusza) staje się odnowiona, uporządkowana i uspokojona w pełni części zmysłowej oraz części duchowej swojego istnienia. Jedynie wtedy może dojść do zjednoczenia miłości, które nie zaistnieje bez całkowitego ogołocenia się z wszelkiej rzeczy stworzonej i bez surowego umartwienia. Dusza wyrusza na poszukiwanie idąc na ślepo (niczym „ten, kto chce się doskonalić w jakimś zawodzie lub sztuce, zawsze idzie na ślepo”). Chociaż idzie w ciemnym mroku, nie przywiązując się do wewnętrznego światła rozumu ani przewodnika zewnętrznego, skąd by mogła uzyskać pewne zadowolenie, to jednak sama miłość, która w tym czasie w niej płonie i pobudza jej serce do miłości Umiłowanego, prowadzi ją, porusza i sprawia, że wznosi się do Umiłowanego drogą samotną, choć sama nie wie jak się to dzieje. Towarzyszą jej nieodłącznie w wędrówce: wiara, która zaciemnia i opróżnia rozum, przygotowując na spotkanie z mądrością; nadzieja opróżniająca i uwalniająca pamięć od wszelkiego posiadania stworzeń (gdyż dotyczy tego, czego nie posiada) oraz miłość, która opróżnia i niweczy wszystkie odczucia i pożądania woli, dotyczące czegokolwiek, co nie jest Oblubieńcem. Do tego stanu zjednoczenia po poszukiwaniu, nie da się dojść bez głębokiego oczyszczenia. Noc, którą trzeba przejść, pozostawia umysł w ciemności, wolę w oschłości, pamięć w próżni, a uczucia duszy w największym utrapieniu, goryczy i przykrości. Muszą się oczyścić całkowicie dwie części duszy, tj. zmysłowa i duchowa - nie może bowiem jedna oczyścić się bez drugiej. Towarzyszy temu utrapienie i samotność: Jestem mężem, co zaznaje biedy pod rózgą Jego gniewu. Zagroził mi; prowadził w ciemnościach, a nie w świetle. Przeciwko mnie cały dzień zwracał swą rękę! Zniszczył me ciało i skórę, skruszył moje kości. Otoczył mnie murem; wokół gorycz i trud. Ciemność mi dał na mieszkanie, tak jak umarłym na wieki. Okrążył mnie, abym nie wyszedł; obciążył moje kajdany. Nawet gdy krzyczałem i wołałem, On stłumił moją modlitwę. Kanciastymi głazami zagrodził mi drogi; ścieżki moje poplątał. On dla mnie niedźwiedziem na czatach i lwem w kryjówce. Sprowadził mnie z drogi i zmiażdżył, porzucił mnie w nędzy; łuk swój napiął i uczynił ze mnie cel dla swej strzały. Sprawił, że tkwią w moim ciele strzały Jego kołczanu; drwią ze mnie ludzie, stale ze mnie szydzą. On mnie nasycił goryczą, piołunem napoił. Starł mi zęby, a do jedzenia dał popiół. Moja dusza została pozbawiona pokoju; zapomniałem o szczęściu. I rzekłem: Jestem skończony; przepadła ufność moja do Pana. Pamiętaj na moją nędzę, że już to mnie przerosło; na piołun i na żółć. Wspominać zawszę będę, a moja dusza schnąć będzie we mnie w utrapieniach”. ~ Lm 3, 1-20 Miłość przygotowuje duszę do zjednoczenia, do rozmowy, niczym Bóg przygotowujący Hioba - „nie przez rozkosze i chwałę, jakich przedtem doznawał (…) ale przez to, że go złożył ogołoconego na gnojowisku, osamotnionego, wyszydzonego przez przyjaciół, pełnego ucisku i goryczy, okrytego robactwem. I wtedy dopiero (…) zstąpił ku niemu i rozmawiał z nim twarzą w twarz.” Oczyszczenie takie uczy prawdy (pokory),wyzbywa od niedoskonałości, uczy cnót, cierpliwości, odbiera upodobanie w rzeczach stworzonych, poddaje oczyszczającej oschłości, wydobywa głębokie dobra z ciemności burzliwej i strasznej nocy. Sprawia, że „wyschła jego dusza jak pajęczyna. (…) Zapomniałem o szczęściu.” Wszystko dlatego, że „dusza niejako umiera dla wszystkiego, co nie jest Nim samym (…),by duszę ogołoconą i wyzutą ze starego człowieka przeobrazić w nowego.” Cała droga miłości przenika duszę biernie i tajemniczo, z wykluczeniem jej zmysłów i władz - dusza jest ukryta i wolna od przeszkód, które by mogły sprawiać swoją naturalną słabością jej władze. Noc oczyszczenia prowadzi do ukrycia duchowego przed wszelkim stworzeniem. W tym ukryciu osoba (dusza) może potęgować swoje zjednoczenie z Oblubieńcem przez miłość. Zjednoczenie to przychodzi poprzez „tajemne, spokojne i miłosne udzielanie się." "O człowieku duchowy, gdy ujrzysz swoje pożądania zaciemnione, swoje odczucia oschłe i uśpione, swoje władze niezdolne do żadnego ćwiczenia wewnętrznego, nie martw się tym, lecz uważaj to za szczęście!"
Miłosz Kozikowski - awatar Miłosz Kozikowski
ocenił na101 rok temu
Księga życia św. Teresa od Jezusa
Księga życia
św. Teresa od Jezusa
Edyta Stein napisała po przeczytaniu "Zaczęłam czytać, zachwyciłam się natychmiast i nie przerwałam lektury aż do jej ukończenia. Gdy zamknęłam książkę, powiedziałam sobie: To jest prawda". Z jednej strony autobiografia jednej z najciekawszych, nietuzinkowych postaci w historii, z drugiej wspaniały zapis wewnętrznej relacji z Bogiem. Co rzuca się w oczy, fakt że Teresa pisze bez częstej u mistyków egzaltacji, rzeczowo i prosto. Kto szuka Prawdy, znajdzie ją w tej książce.
cheechako - awatar cheechako
ocenił na84 miesiące temu
Nikt nie jest samotną wyspą Thomas Merton OCSO
Nikt nie jest samotną wyspą
Thomas Merton OCSO
Nie jest to łatwa i szybka lektura. To głęboko teologiczny, filozoficzny i duchowy traktat o duchowości chrześcijańskiej. Nikt tak jak Merton nie potrafi "ubrać w słowa" tego co nie wypowiedzialne. Te refleksje duchowe podzielone są na rozdziały o miłości, o nadziei, o sumieniu, o intencjach, o powołaniu, o szczerości, o miłosierdziu, o samotności, o milczeniu.. Książka o sensie naszego życia i o odnajdywaniu siebie w sobie i w innych a także poprzez innych. Stąd bardzo o razowy tytuł. Nikt z nas nie jest samotną wyspą. Żyjemy wśród ludzi i dla ludzi. "Każdy człowiek szuka w życiu swego zbawienia i zbawienia ludzi, z którymi żyje". Thomas Merton żył tylko 53 lata. Zginął tragicznie. Jego przesłanie wciąż żyje.
AniaC - awatar AniaC
ocenił na102 lata temu
Czas pustych kościołów Tomáš Halík
Czas pustych kościołów
Tomáš Halík
Kolejny zbiór kazań księdza Halika, tym razem wygłoszonych w okresie Wielkiego Postu, podczas pandemii, w pustym Kościele. Sporo cennych myśli, sporo politycznych wtrętów i krytyki fundamentalizmu, populizmu czy nacjonalizmu. Halika często się przedstawia jako "autorytet katolewicy", ale raczej należałoby powiedzieć, że Halik reprezentuje nurt tzw. chrześcijaństwa otwartego - raczej niechętnego anachronicznym dogmatom, a bardziej zainteresowanym dialogiem z ateizmem, ekumenizmem, czy istotą chrystusowego przesłania w dialogu ze współczesną kulturą. I tego mniej więcej dotyczą zebrane tu kazania. Halik imponuje mi jako myśliciel, który jest doskonale świadomy tego, że Kościół w obecnej "skorupce" (jakby to rzekł Harnack) niedomaga. Skorupka ta niczym grób, więzi Chrystusa. Można za wszelką cenę bronić skorupki, ale jest to droga fundamentalizmu, czy wręcz sekciarstwa, a wiara i przesłanie Chrystusa staje się po prostu nieautentyczną karykaturą, z którą zresztą wielokrotnie mamy do czynienia w tzw. pobożności ludowej, gdzie Bóg jest traktowany jak dojna krowa czy inny cielec, który jest nam potrzebny do tego, by nam dawał to co chcemy i który karze ludzi wirusem, gdy są nieposłuszni. Halik niedosłownie, ale wyraźnie, krytykuje też przykazania kościelne czy inne orzeczenia dogmatyczne, jak np. brak komunii dla rozwodników. Zauważa, że coniedzielne chodzenie do Kościoła nie jest istotą chrześcijaństwa, ale - co ciekawe - jest też przeciwnikiem transmitowania mszy, jako lekceważących aspekt wspólnotowy (dlatego wygłasza jedynie same kazania). Co śmieszne ale i smutne, dostaje się polskim hierarchom, których przykład Halik przywołuje w kontekście znanego nam magicznego myślenia o Eucharystii, która miałaby niejako nie przenosić wirusa. W każdym razie jest to dosyć krótka książeczka, którą warto przeczytać. Jedne kazania są bardzo dobre, inne niekiedy za bardzo idą w stronę polityki, chociaż są na tyle krótkie, że nie przeszkadza mi to. Garść cytatów: "Kiedy przychodzi do nas Jezus, pokazuje nam swoje rany. Mówi nam: i tobie wolno mieć rany. Nie musisz ich ukrywać pod kosmetykami, maską, zbroją czy pobożnymi frazami. Wolno ci mieć słabości, pytania, wątpliwości, swoje choroby i swoje grzechy. Papież Franciszek, wielki nauczyciel miłosiernej miłości Jezusa, znienawidzony przez faryzeuszy Kościoła naszego czasu, mówi jasno i zrozumiale: masz prawo mieć grzechy. Tylko nie miej zepsutego serca. Tylko nie miej chłodnego i pysznego serca. Wszyscy jesteśmy grzeszni, wszyscy upadamy, ale nie wolno nam zostać w pozycji leżącej". "Kościół ustami papieży ostatniego półwiecza pilnie przypomina, że jego główne posłanie – ewangelizacja – nie polega tylko na słownym głoszeniu (dodajmy: już w ogóle nie na prostym, mechanicznym powtarzaniu starych prawd albo na emocjonalnie rozbuchanej pobożności),ale na inkulturacji, w trosce o twórcze wcielanie ducha Ewangelii w żywą kulturę tego czasu i społeczeństwa". „Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”, mówi Jezus. Ale trzeba tu zadać zasadnicze pytanie: co zawiera w sobie „Ja” Jezusa? Czy znamy jego granicę? Na to pytanie Jezus sam odpowiada w opowieści o sądzie ostatecznym: co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. To ja byłem. Chrystusowe ja nie jest zatem ograniczone do „Chrystusa według ciała”, do Jezusa jako jednostki, która żyła i zmarła w Palestynie przed dwoma tysiącami lat. Do „szerszego Ja” Chrystusa należy Jego „Mistyczne Ciało” i to sformułowanie na pewno nie oznacza tylko instytucjonalnego Kościoła, ale i wszystkich „najmniejszych”, z którymi się Jezus dosłownie utożsamia. Mistyczne „Ja” Chrystusa nie jest ograniczone do „widzialnego Kościoła” ani do jego sakramentów". "Pytanie to pobożność myśli, twierdził Martin Heidegger. Nasze wątpliwości nie mogą być grzeszną przeszkodą na drodze do Boga, ponieważ nie są przepełnione pychą wątpliwości o Bogu, ale są wątpliwością o naszych własnych wyobrażeniach religijnych; są zatem raczej przejawem pokory, która przeciwnie, zbliża nas do Boga i otwiera na Jego tajemnice. Do wiary istotowo należy „eschatologiczna cierpliwość”, wyglądanie celu końcowego, który nie jest w objęciach świata i tego czasu, ale w objęciu Boga na końcu czasu." "Także nasza wiara będzie dojrzalsza, bo właśnie przychodzi próba, w której z tak wielu rzeczy musimy zrezygnować, aby znaleźć to, co istotne. Prawdopodobnie wielu chrześcijan uważało za istotne chodzenie w niedzielę do kościoła na mszę. Podczas gdy pierwszych chrześcijan, jak czytamy w Piśmie, ludzie rozpoznawali po ich wzajemnej miłości, nas ludzie często odróżniali po tym „chodzeniu do kościoła”. I proszę: papież jednym pociągnięciem pióra może wydać dyspensę i już żaden katolik nie musi chodzić na niedzielną mszę. I z tego powodu nie jest ani o jotę mniej chrześcijaninem. Obowiązkiem na szczęście nie jest też oglądanie mszy w telewizji." "Niebo jest dawnym symbolem Boga. Ta metafora mówi nam, że Bóg jest z nami tak, jak nad nami jest nieboskłon – jest z nami zawsze, także wtedy, kiedy Go sobie nie uświadamiamy, choć jest poza naszym zasięgiem i poza naszymi możliwościami. Jest najjaśniejszym horyzontem naszego istnienia. Obraz „nieba nad nami” nie pasuje do dzisiejszych kosmologicznych wyobrażeń, a mimo to możemy tę metaforę zrozumieć: każe nam podnieść głowy, kieruje nasze spojrzenie do miejsca nadziei, do ostatecznego wypełnienia naszej wiary. Biblia mówi o celu historii i ludzkiego życia – o ostatecznym spoczynku w Bogu – w obrazach." "Uczniowie Jezusa mają oponować wobec faryzejskiej i prawniczej religii w postaci systemu zakazów i nakazów. Chrześcijaństwo jest sztuką, sztuką życia; nasze przeżywane chrześcijaństwo ma być oryginalną i twórczą interpretacją Ewangelii. Musimy się starać o coraz głębsze zrozumienie Bożej mowy, abyśmy mogli ją zrozumiale i w sposób przekonywający wyjaśniać ludziom wokół nas."
brantanaach - awatar brantanaach
ocenił na61 rok temu
Genesee. Dziennik z klasztoru Trapistów Henri J. M. Nouwen
Genesee. Dziennik z klasztoru Trapistów
Henri J. M. Nouwen
Pełna ciepła i subiektywnych przeżyć wędrówka przez siedem miesięcy pobytu autora w klasztorze trapistów. Henri J.M. Nouwen z charakterystyczną dla siebie niezwykłą wrażliwością oddaje przeżycia, które towarzyszyły mu "za klasztornym murem". Harmonijnie przeplatają się tu ze sobą opisy zwykłych codziennych prozaicznych, zajęć, prac i spraw, które toczą się we wspólnocie trapistów jak i duchowych zmagań autora dziennika. Mamy tu więc obok siebie opisy takich zajęć jak płukanie rodzynek, praca w piekarni, wyciąganie kamieni z rzeki, historie zwykłych relacji międzyludzkich we wspólnocie, jak i uczestniczymy w przelewaniu na papier słabości i problemów autora, którym stawia czoła przeżywając swoisty czas klasztornych rekolekcji. Mnie ujmuje w Nouwenie ta umiejętność dzielenia się z czytelnikiem światem swoich wewnętrznych i duchowych problemów - jest dla mnie przez to bardzo ludzki.
renka - awatar renka
oceniła na710 lat temu
Raport o stanie wiary Vittorio Messori
Raport o stanie wiary
Vittorio Messori
Kardynał Ratzinger w genialny sposób przedstawia diagnozę Kościoła. Chociaż rozmowa ówczesnego Prefekta Kongregacji Nauki Wiary z Vittorio Messorim odbyła się w 1985 roku, to wskazówki, ostrzeżenia i pouczenia zawarte w tym dialogu nie straciły na swej aktualności. Powrót do tekstu Soboru Watykańskiego II, a nie do tzw. "soboru mediów", przyczyny kryzysu wiary, brak katechezy dorosłych, problemy moralności współczesnych chrześcijan, zdrowa odnowa liturgii czy kwestie realnego, a nie wyidealizowanego ekumenizmu - na te tematy kard. Ratzinger udziela pełnych odpowiedzi, podkreślając w tym wszystkim Objawienie Chrystusa, jako najistotniejsze kryterium dla człowieka. Można wnioskować, iż niektóre problemy z jakimi mierzy się dziś współczesny Kościół, wyniknęły właśnie z tego, że remedium zaproponowane przez Josepha Ratzingera w tym wywiadzie-rzece zostały w dużej mierze zignorowane.
Gekon Belfer - awatar Gekon Belfer
ocenił na81 rok temu
Ćwiczenia duchowe św. Ignacy Loyola
Ćwiczenia duchowe
św. Ignacy Loyola
Zapoznałem się z ciekawości i... trudno mi jednoznacznie ocenić tę pozycję. Jest to forma instrukcji rekolekcyjnej, więc myślę, że prawidłowa ocena mogłaby być postawiona po odbyciu takich rekolekcji. Ponadto, jest to oczywiście pozycja religijna, więc element wiary jest tutaj kluczowy. Mogę natomiast dodać, że sama struktura jest bardzo czytelna. Ponadto, dalsze rozdziały opisujące w skróconej wersji dzieje Jezusa pozwalają uporządkować jego historię.
Kamil - awatar Kamil
ocenił na611 miesięcy temu
Cierpliwość wobec Boga. Spotkanie wiary z niewiarą Tomáš Halík
Cierpliwość wobec Boga. Spotkanie wiary z niewiarą
Tomáš Halík
„Cierpliwość wobec Boga” pokazała mi, że dojrzała wiara nie polega na usuwaniu wątpliwości, ale na przejściu przez nie — aż do miejsca, gdzie pewność łączy się z pokorą. Halík uczy, że Bóg nie jest prostą odpowiedzią na zagadki świata, ale tajemnicą, w której ten świat się wydarza. To książka, która rozbraja powierzchowną religijność i pokazuje, że nawet ból, milczenie Boga czy ateizm mogą być częścią drogi wiary, a nie jej zaprzeczeniem.
Alibuster - awatar Alibuster
ocenił na81 miesiąc temu
Ewangelia według św. Mateusza Edward Sri
Ewangelia według św. Mateusza
Edward Sri Curtis Mitch
Komentarz do Pisma Świętego jest tym, bez czego nie wyobrażam sobie mojej półki z książkami. I wcale nie jest tak, że brakowało na niej takiego tytułu. Owszem, zanim zacząłem zakupy serii, do której należy ta konkretna książka, miałem w swojej biblioteczce inne komentarze. Ale miały już swoje lata. Z biblistyką jest jak z każdą inną dziedziną. Rozwija się. Nie można więc zatrzymywać się na pewnym etapie, bo prowadzi to do systematycznego pozostawania w tyle za resztą. Tak było trochę z moimi komentarzami. Są dobre, ale mają swoje lata. Stało się więc tak, że zauważyłem gdzieś reklamę tej serii i postanowiłem sobie, że będę sukcesywnie kupować kolejne tomy, żeby zaktualizować swoją biblioteczkę. Z komentarzami jest tak, że zazwyczaj sięga się po nie wtedy, kiedy przygotowuje się kazanie (mówię o sobie). Rzadko kiedy czyta się je w całości. Zresztą rzadko kiedy (oceniam na postawie moich doświadczeń) są przygotowane z takim założeniem, że ktoś przeczyta dany komentarz "od deski do deski". Poza tym, wcale nierzadko pojawia się w nich bardzo hermetyczny język, który zniechęca do czytania dłuższych fragmentów. Z tym komentarzem jest inaczej. Jest napisany bardzo przystępnym językiem, który sprawia, że ten konkretny komentarz jest "przyjazny dla użytkownika". Nie wydaje się być pisany z myślą o specyficznej grupie ludzi jaką są księża czy teologowie. Jest napisany "dla każdego". I to moim zdaniem jest jego największa wartość. Dlaczego w ogóle postanowiłem przeczytać ten komentarz? W końcu - jak napisałem wcześniej - większość z nich nie nadaje się do tego za bardzo. Z uczciwości wobec tych, którzy słuchają moich homilii. Chciałem przestrzec się przed zbytnim pokładaniem zaufania w swoją wiedzę i w swoje własne interpretacje. To ostanie było dla mnie szczególnie ważne, bo mam wrażenie, że to szczególna plaga dzisiejszych czasów. Każdy interpretuje Pismo Święte tak, jak mu się podoba. Nierzadko w ogóle nie przejmując się zasadami, nauką Kościoła i całym bagażem dokonań nauk biblijnych w tym zakresie. Nierzadko więc dziś dochodzi do tego, że przychodzi mi stanąć wobec "proroka", który ignorując to wszystko stwierdza coś w rodzaju: "Nikt przede mną nie rozumiał tego dobrze, dopiero ja wam powiem jak to ma być." I co z takim począć? Ten komentarz polecam nie tylko księżom. Polecam go każdemu, kto chce lepiej rozumieć Słowo Boże. Członkom Kręgów Biblijnych, lektorom, liderom grup modlitewnych... I na koniec jeszcze jedno. Coś co mnie zachwyciło. Na samym końcu znajduje się jedna strona, która może być bezcenna, a która zawiera propozycje lektur. Złoto!!!
ks_Karol Darmas - awatar ks_Karol Darmas
ocenił na103 lata temu
Na początku był sens Krzysztof Grzywocz
Na początku był sens
Krzysztof Grzywocz
Jaka prawdziwa i piękna książka. O sensie, jego rozumieniu, poszukiwaniu, odkrywaniu. Ale nie tylko, jest o nas, naszych pragnieniach, relacjach, o tym jak żyjemy i jak chcielibyśmy żyć. O oswajaniu rzeczywistości, rozumieniu siebie nazywaniu tego co w nas jest, co przeżywamy. Nie jest to poradnik, nie ma w niej gotowych rad i rozwiązań, nie ma prostych trików. Zresztą te nie działają, albo działają na krótką chwilę, będąc zwykłą ułudą. To co ma wartość, to kosztuje. Ale warto tego poszukiwać. Jest bowiem związana z tym nagroda lepszego życia. Z sensem życia.
Arek - awatar Arek
ocenił na81 rok temu
Opowieści pielgrzyma autor nieznany
Opowieści pielgrzyma
autor nieznany
„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17),nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!
Maria - awatar Maria
oceniła na103 lata temu
Opowieść Pielgrzyma św. Ignacy Loyola
Opowieść Pielgrzyma
św. Ignacy Loyola
Ktos ponizej napisal, ze wszystko w tej ksiazce jest odrealnione. Na pierwszy rzut oka tak. Ale ja mialem to szczescie, ze przed przeczytaniem tej ksiazki bylem u Jezuitow na rekolekcjach ignacnajnskich, a o samych Jezuitach i o sw. Ignacym wiedzialem tyle co nic. I dopiero po tym doswiadczeniu wzialem ksiazke do reki. No i tak... to zupelnie inna perspektywa. Trudno tu o jakas literacka ocene, bo to zapis przezyc. Ale sama wartosc ksiazki na dyche. Bez 2 zdan.
Richard - awatar Richard
ocenił na101 rok temu
Po co światu mnich? Michał Zioło OCSO
Po co światu mnich?
Michał Zioło OCSO Katarzyna Kolska Roman Bielecki OP
Bardzo dobrze mi się tę rozmowę czytało, mi czyli osobie zupełnie niekościółkowej. I kiedy patrzę na współczesny KK w Polsce, a przynajmniej na jego medialny wizerunek, i zachodzę w głowę, jakim cudem ta instytucja jeszcze istnieje, to wpada mi w ręce zupełnie przypadkiem takie Ziółko ;) i bum! Ano właśnie przez takich ludzi jak trapista Michał Zioło - nie trąbią o nim tabloidy ani fejsbuki, bo jest normalny, ciekawy, warto go poczytać, zmusza szare komóreczki do pracy, łączy duchowość z codziennością, pozwala zapuścić żurawia za klasztorną furtę. Człowiek z sercem, wiarą i pasją. Polecam, bo odczarowuje złachany wizerunek faceta w kiecce :)
Rocinka - awatar Rocinka
oceniła na87 miesięcy temu
Droga doskonałości św. Teresa od Jezusa
Droga doskonałości
św. Teresa od Jezusa
Zachęcona "Wyznaniami" św. Augustyna a następnie wielkim wspaniałym, dziełem Katarzyny ze Sieny "Dialogi Bożej Opatrzności", zabrałam się że św. Teresę od Jezusa. Zaczęłam od Księgi Życia i przyznam poległam po jednej trzeciej. Nie był to mój poziom (za wysoki). Zasiadłam następnie do niniejszej książki i z radością przeczytałam całość. Św. Teresa pisze do sióstr karmelitanek ale niemal wszystko mi się "przydało". Zwłaszcza druga połowa gdzie jest o modlitwie Ojcze Nasz. Ale także o modlitwie myślnej i kontemplacji - bo jest tam także o tym aby tych wyższych form w sposób niezdrowy nie pragnąć i o tym, że proste formy modlitwy są również bardzo dobre. To Bóg wybiera kogo do kontemplacji dopuścić. Myślę że jest to pozycja dla osób, które już odbyły jakąś drogę w swojej duchowości (choć ta część o Modlitwie Pańskiej może być dla każdego). Jeden z mężczyzn oceniajcych tę książkę napisał, że trochę chaotyczny język i rozwlekły. Otóż mi ten język wchodzi jak w przysłowiowe masło. Bardzo mi leży, jest prosty i "nieprzeinteletualizowany". Dociera do mnie lekko i w punkt jak słowa przyjaciółki. Bardzo polecam tę książkę (choć może nie każdemu).
Natalii - awatar Natalii
ocenił na101 rok temu
Obłok niewiedzy autor nieznany
Obłok niewiedzy
autor nieznany
Dla tych, którzy nie są zainteresowani życiem duchowym, książka ta będzie niezrozumiała i zapewne nieciekawa. Ci, natomiast zagłębiający tajniki duchowości, odnajdą w niej ukryty skarb- cenną perłę, którą należy strzec i chronić, aby nie "wpadła " w niepowołane ręce, o czym też przestrzega autor tego, moim zdaniem, prawdziwego arcydzieła duchowości. Zainteresowanym tematem, gorąco polecam.
iwona - awatar iwona
oceniła na102 lata temu
Brat Albert. Inspiracje Grzegorz Ryś
Brat Albert. Inspiracje
Grzegorz Ryś
Świetna, wartościowa lektura i mówię to z perspektywy osoby, która za chrześcijankę się nie uważa. Tak jak jest to opisane we wstępie, jest i nie jest to o Bracie Albercie. To raczej zanurzenie się w to, co go inspirowało. Nie tylko wspomnienie o świętych, którzy wpłynęli na jego duchowość, ale faktycznie poznanie ich podejścia, motywacji, a dzięki temu sami możemy przemyśleć, być może przewartościować sobie pewne rzeczy. Równocześnie jest to zbliżenie się do postaci Brata Alberta, nie przez dogłębne poznanie jego życiorysu, ale przez zrozumienie tego, co było dla niego najważniejsze.
pężyrka - awatar pężyrka
oceniła na88 miesięcy temu
Hewel. Wszystko jest ulotne oprócz Boga Krzysztof Pałys OP
Hewel. Wszystko jest ulotne oprócz Boga
Krzysztof Pałys OP
Krótkie, niepozorne rozdziały, a każde pół strony wystarczy na parę dni przemyśleń. Niesamowicie trafne spostrzeżenia, jednocześnie proste i tak pełne treści. Książka zmuszająca do konfrontacji z trudną prawdą o mnie samej, a jednocześnie krzepiąca i dająca nadzieję. Dla mnie - snop światła od Boga prosto na moje serduszko.
Monika Kowalewska - awatar Monika Kowalewska
oceniła na102 miesiące temu
Jezus i żydowskie korzenie Eucharystii Brant Pitre
Jezus i żydowskie korzenie Eucharystii
Brant Pitre
Wspaniała książka, którą polecam każdemu - zarówno wierzącym, jak i wątpiącym. Napisana przystępnym językiem, ale wciąga lepiej niż niejedna powieść. Opisuje, przypomina i wyjaśnia czym jest Eucharystia, a także jej żydowskie korzenie. Jestem pewna, że będę do niej wracać.
Alicja - awatar Alicja
oceniła na101 rok temu
O naśladowaniu Chrystusa Tomasz à Kempis
O naśladowaniu Chrystusa
Tomasz à Kempis
„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).
ucho_igielne - awatar ucho_igielne
ocenił na104 miesiące temu
Droga na Górę Karmel św. Jan od Krzyża
Droga na Górę Karmel
św. Jan od Krzyża
Dzieło wymagające, ale niezwykle precyzyjne intelektualnie. Św. Jan od Krzyża wprowadza czytelnika w tajemnicę oczyszczenia i wolności wewnętrznej, posługując się obrazami i językiem o dużej sile literackiej. To książka, która łączy głębię duchową z prawdziwie filozoficzną refleksją nad ludzkim pragnieniem Boga.
Noumen89 - awatar Noumen89
ocenił na98 miesięcy temu

Cytaty z książki Modlitwa kontemplacyjna

Więcej

Jedynym celem medytacji jest pogłębienie świadomości tej podstawowej więzi stworzenia ze Stwórcą, grzesznika z Odkupicielem.

Jedynym celem medytacji jest pogłębienie świadomości tej podstawowej więzi stworzenia ze Stwórcą, grzesznika z Odkupicielem.

Thomas Merton OCSO Modlitwa kontemplacyjna Zobacz więcej

Kim jestem? Jestem słowem wypowiedzianym przez Boga. Czy Bóg może wypowiedzieć słowo, które nie ma żadnego znaczenia?

Kim jestem? Jestem słowem wypowiedzianym przez Boga. Czy Bóg może wypowiedzieć słowo, które nie ma żadnego znaczenia?

Thomas Merton OCSO Modlitwa kontemplacyjna Zobacz więcej

Medytacja lub „modlitwa serca” jest czynnym wysiłkiem, aby zachować otwarte serce, by On mógł nas oświecić i wypełnić urzeczywistnieniem naszej prawdziwej więzi z Nim. Dlatego klasyczna forma „medytacji” to powtarzające się wzywanie imienia Jezus w sercu opróżnionym z obrazów i trosk.

Medytacja lub „modlitwa serca” jest czynnym wysiłkiem, aby zachować otwarte serce, by On mógł nas oświecić i wypełnić urzeczywistnieniem nas...

Rozwiń
Thomas Merton OCSO Modlitwa kontemplacyjna Zobacz więcej
Więcej