„Nieważne, ile wysiłku włożysz w to, żeby kogoś poznać, poświęcisz na to sto lat, dzień i noc na okrągło, będziesz z nim spać w jednym łóżku, nic to nie da, i tak nie będziesz nic o nim wiedzieć”.W „Nie mów noc” Amos Oz snuje opowieść, która nie tylko relacjonuje historię, ale przede wszystkim odsłania emocjonalny krajobraz dwóch dusz, które pragną się do siebie zbliżyć, a jednocześnie nieustannie się rozmijają. To powieść o miłości, która nie wystarcza, o czułości, która nie koi, oraz o dwojgu ludziach dzielących przestrzeń, lecz nie potrafiących się naprawdę usłyszeć. Główni bohaterowie, Teo i Noa, żyją razem w pustynnym izraelskim miasteczku. Choć są w związku, ich relacja przypomina współdzielenie przestrzeni dwóch odrębnych planet.Teo pragnie spokoju, prostoty, ciszy i symbolicznego „niewywoływania nocy”. Noa natomiast chce działać, zmieniać świat i angażuje się w projekt ośrodka resocjalizacyjnego. Ich spojrzenia na życie są różne, ale w centrum pozostaje pytanie: czy miłość może wystarczyć, gdy wartości i potrzeby są tak odmienne?Oz znakomicie uchwycił paradoks relacji: można być blisko fizycznie, a jednocześnie głęboko i chronicznie samotnym. Noa i Teo często rozmawiają, ale niemal nigdy naprawdę się nie słuchają. Ich myśli krążą wokół siebie jak ćmy, ale na różnych orbitach. Każde z nich próbuje kochać na swój sposób, lecz miłość, która nie spotyka się z odbiciem, zaczyna ciążyć. Znamy to i z własnego jestestwa. Nie ma tu dramatycznych wybuchów ani ostrych konfliktów. To raczej powolne, ciche przesuwanie się dwóch serc na granicy znużenia, troski i niezrozumienia. Oz pokazuje relację, która nie umiera gwałtownie, lecz rozmywa się, zasypując piaskiem pustyni, w której toczy się ich życie.
Świetnym zabiegiem literackim jest naprzemienna narracja: raz widzimy świat oczami Teo, raz przez pryzmat myśli Noa. Ta konstrukcja uwypukla, jak subiektywne, nieprzenikalne i czasem tragicznie rozbieżne są nasze interpretacje rzeczywistości oraz intencji drugiego człowieka. Co ważne: każde z nich nosi w sobie swoją wersję tej relacji. Każda jest prawdziwa, choć żadna niepełna. „Nie mów noc” to dla mnie przede wszystkim powieść o trudzie bycia razem. Nie chodzi tu o zdradę czy wielką tragedię, ale o coś znacznie trudniejszego: o codzienne poczucie, że kochamy kogoś, a mimo to nie umiemy dotrzeć do jego wnętrza. Każde „dobranoc” niesie w sobie cień pytania: czy na pewno się rozumiemy? Czy jeszcze jesteśmy razem, czy już obok siebie? To także historia o tym, jak miłość bez rozmowy zamienia się w milczenie, a troska w znużenie. Oz jak zwykle nie potępia swoich bohaterów; pokazuje ich z empatią i liryzmem jako ludzi, którzy próbują, choć nie zawsze potrafią. Autor stworzył intymny portret relacji, która rozgrywa się w ciszy, w gestach i w niedopowiedzeniach. Ta konstrukcja pozwala dojrzeć, jak subiektywne, nieprzenikalne i czasem tragicznie rozbieżne są nasze interpretacje rzeczywistości oraz intencji drugiego człowieka.Lektura głęboka, dojrzała, poruszająca, pozostająca na długo w pamięci, jak wszystkie tego autora.
Szukamy ofert...
1041 
543 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Pieśni stworzenia
Do tej pory niewiele wiedziałam o kulturze aborygenów, micie o Epoce Snu, a także o istnieniu australijskiej szkoły malarstwa abstrakcyjnego. Życie rdzennych mieszkańców Australii nie jest jednak jedynym tematem powieści. To również historia Arkadego, osiadłego na piątym kontynencie Rosjanina, który jest jednym z nielicznych białych ludzi rozumiejących istotę aborygeńskich obrzędów i postrzegania świata przez aborygenów. Piękna i ważna to książka, bohaterem i narratorem której jest "Angol", zafascynowany życiem rdzennych australijczyków i którego oczami oglądamy wydarzenia.
Do tej pory niewiele wiedziałam o kulturze aborygenów, micie o Epoce Snu, a także o istnieniu australijskiej szkoły malarstwa abstrakcyjnego. Życie rdzennych mieszkańców Australii nie jest jednak jedynym tematem powieści. To również historia Arkadego, osiadłego na piątym kontynencie Rosjanina, który jest jednym z nielicznych białych ludzi rozumiejących istotę aborygeńskich...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZiemia jest Święta.
Nie dziwię się, że książka stała się bestsellerem, gdyż rzadko można przeczytać książki o Aborygenach, wiecznych nomadach. Chatwin był ciekawą postacią, która prowadził bardzo barwne życie. Dość przypadkowo pojechał do Sudanu i tam po raz pierwszy zetkną się z plemionami koczowniczymi i temat nomadów go zafascynował. Przedstawił nawet projekt książki o nomadach, ale nikt nie był nikt zainteresowany jej wydaniem. Zaczął podróżować, jako dziennikarz przeprowadzać wywiady ze znanymi ludźmi, a także pisać książki z tych podróży. Pod wpływem twórczości Teda Strehlowa, autora Pieśni Australii Środkowej zainteresował się Aborygenami i wyruszył w podróż do Australii. Książka powstała, jako pewnego rodzaju relacja z tej podróży, gdyż autor stwierdził, że jest ona fikcją literacką.
Książkę można podzielić na dwie odrębne części. Pierwsza część jest zbeletryzowanym reportażem z podróży odbytej przez alter ego autora, Bruce'a. Bruce towarzyszy Arkademu w jego podróży po Australii. Arkady był wyznaczony przez spółkę kolejową do kontaktów z Aborygenami w czasie wyznaczania trasy kolejowej. W tej drodze towarzyszą im Aborygeni, którzy odwiedzają swoje terytoria. Dzięki Arkademu, ale też ludziom zaangażowanym w „Ruch na rzecz praw do ziemi”, poznaje Aborygenów i może przeprowadzić z nimi rozmowy i w pewien sposób uczestniczyć w ich życiu. Zafascynowała mnie mitologia Aborygenów ich przywiązanie do Ziemi, która daje człowiekowi życie, jedzenie, język. Z ich mitologią związane są dla nich święte miejsca, które pragną zachować. Człowiek zrodził się z ziemi, a po śmierci wraca do niej, dlatego jest święta i nie wolno jej niszczyć. Fenomenem są pieśni, które z jednej strony przekazują z pokolenia na pokolenie tradycje i legendy, a z drugiej strony jest to system umożliwiający komunikacje i przemieszczanie się Aborygenów. Pieśni są drogami, a drogi są pieśniami, które przemierzają i wyśpiewują rdzenni Australijczycy, pomimo różnic językowych potrafią się porozumieć. Filozofia życia Aborygenów jest często nie do pojęcia dla białego człowieka. Oczywiście nie ominął trudnego tematu niszczenia tej kultury przez białego człowieka. Niestety w połowie książki ta opowieść się urywa.
Druga część książki jest dość chaotyczna, składa się z luźnych zapisków, mnóstwa cytatów i wypisów z lektur głównie powiązane z wędrowaniem. Opisuje swoje spotkania z innymi plemionami wędrownymi z Afryki i nie tylko. Obszernie relacjonuje swoje spotkania i rozmowy z Konradem Lorenzem, z którym się nie zgadzał, co do początków życia człowieka na ziemi. Całość jednak jest dość nużąca.
Zastanawiałam się, dlaczego po pierwszej części napisanej ciekawie, z humorem, nagle zaczyna się wykład o początkach ludzkości. Przeczytałam, że będąc w Australii, miał problemy ze zdrowiem i tam po raz pierwszy przeczytał o AIDS, znanym wówczas, jako plaga gejów. Przeraziło go to i może bał się, że to będzie jego ostatnia książka. Może dlatego część dotyczącą Aborygenów skończył, a w drugiej części umieścił swoje przemyślenia i teorie na temat rozwoju ludzi na ziemi, że nie jesteśmy ludem osiadłym, ale wędrownym. Książka jest nierówna, ale warta poznania.
Ziemia jest Święta.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie dziwię się, że książka stała się bestsellerem, gdyż rzadko można przeczytać książki o Aborygenach, wiecznych nomadach. Chatwin był ciekawą postacią, która prowadził bardzo barwne życie. Dość przypadkowo pojechał do Sudanu i tam po raz pierwszy zetkną się z plemionami koczowniczymi i temat nomadów go zafascynował. Przedstawił nawet projekt książki o...
Z jakiegoś powodu to ważna dla mnie książka. Chyba nawet ważniejsza niż mi się wydaje. Jest coś tajemniczego, dziwnego, wielkiego ale też wyczuwalnie prawdziwego w pieśniach Aborygenów, ludzi których dopiero w drugiej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku wykreślono z oficjalnej „Księgi Flory i Fauny” tzn. uznano ich za istoty ludzkie i przyznano prawa obywatelskie. To coś Chatwin też wyczuł i jak umiał przedstawił w swojej książce, a to zadanie naprawę niełatwe. Warto.
Z jakiegoś powodu to ważna dla mnie książka. Chyba nawet ważniejsza niż mi się wydaje. Jest coś tajemniczego, dziwnego, wielkiego ale też wyczuwalnie prawdziwego w pieśniach Aborygenów, ludzi których dopiero w drugiej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku wykreślono z oficjalnej „Księgi Flory i Fauny” tzn. uznano ich za istoty ludzkie i przyznano prawa obywatelskie. To coś...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toProza właściwie na pograniczu gatunków. Jest to opis wyprawy do Australii w poszukiwaniu - nie jest to łatwo wytłumaczyć - linii czy też dróg, które są jednocześnie pieśniami i mają głębokie duchowe, religijne znaczenie dla rdzennych mieszkańców Australii. Linie te ciągną się nieraz przez tysiące kilometrów przez cały kontynent australijski. Chatwin spotyka w czasie swej podróży barwne postaci, Australijczyków, Aborygenów i nie tylko. Spotkania skrzą się od humoru, czasem dość czarnego.
Powieść przeplatają obszerne cytaty i fragmenty dzieł dotyczących początków człowieka jako gatunku, życia koczowniczego, sztuki. Sztuka jest też ważnym tematem tej książki, podobnie jak dyskryminacja rdzennej ludności. Czytało się bardzo przyjemnie, z pewnością będę czytać jeszcze tego legendarnego brytyjskiego podróżnika.
Proza właściwie na pograniczu gatunków. Jest to opis wyprawy do Australii w poszukiwaniu - nie jest to łatwo wytłumaczyć - linii czy też dróg, które są jednocześnie pieśniami i mają głębokie duchowe, religijne znaczenie dla rdzennych mieszkańców Australii. Linie te ciągną się nieraz przez tysiące kilometrów przez cały kontynent australijski. Chatwin spotyka w czasie swej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChatwin zabiera czytelników w podróż do Australii. Z dala od wielkich metropolii zostaniemy poprowadzeni ścieżkami śpiewu Aborygenów, gdzie każda pieśń stwarza świat, a każdy śpiewający jest bardem na miarę Homera. Autor, w typowym dla siebie stylu przeplata relacje ze spotkań z dziesiątkami ludzi, często ekscentryków i pasjonatów, jak również rodzimych mieszkańców Australii, raczej unikających białych gości; tworzy wielobarwny pointylistyczny patchwork wyśpiewujący historię kontynentu.
Chatwin zabiera czytelników w podróż do Australii. Z dala od wielkich metropolii zostaniemy poprowadzeni ścieżkami śpiewu Aborygenów, gdzie każda pieśń stwarza świat, a każdy śpiewający jest bardem na miarę Homera. Autor, w typowym dla siebie stylu przeplata relacje ze spotkań z dziesiątkami ludzi, często ekscentryków i pasjonatów, jak również rodzimych mieszkańców...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWniosek z tej książki mam taki, że ludzie wędrujący są spokojni i szczęśliwi, wiele im nie trzeba. Książka daje do myślenia.
Wniosek z tej książki mam taki, że ludzie wędrujący są spokojni i szczęśliwi, wiele im nie trzeba. Książka daje do myślenia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla osób, które interesują się Australią, książka ta będzie z pewnością ciekawą dawką wiedzy. Jeśli jednak ktoś poszukuje powieści, nie ze względu na Australię, raczej nie poczuje się „porwany”.
Dla osób, które interesują się Australią, książka ta będzie z pewnością ciekawą dawką wiedzy. Jeśli jednak ktoś poszukuje powieści, nie ze względu na Australię, raczej nie poczuje się „porwany”.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo towymiata
wymiata
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakoś nie zapamiętałam, więc chyba nie powaliło
Jakoś nie zapamiętałam, więc chyba nie powaliło
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWarto powędrować "Ścieżkami śpiewu" wraz bohaterami powieści. Prześledzić walkę rdzennych Australijczyków o zachowanie tożsamości, świętych miejsc i wierzeń. Smutna to lektura pokazująca skutki najazdu na kontynent białego człowieka - skazańców i strażników brytyjskiej kolonii karnej. Oprócz niezbyt chlubnej przeszłości zwlekli do Australii choroby, pijaństwo, szkodniki, zwierzęta, które zaczęły pustoszyć cały kraj. Anglosasi traktowali gospodarzy tej ziemi jak podludzi, dość przypomnieć, że rdzenni Australijczycy wywalczyli sobie prawo głosu dopiero na początku lat 70 XX w. Z ciekawości zajrzałam do Wikipedii i o zgrozo pod hasłem Australijczycy znajdziecie notatkę wyłącznie o kolonizatorach i tylko wtrącone jedno zdanie "Przed brytyjską kolonizacją Australia była zamieszkana przez ludy tubylcze – Aborygenów australijskich, Aborygenów tasmańskich, mieszkańców wysp w Cieśninie Torresa i Melanezyjczyków" Wstyd mi się zrobiło, tym bardziej polecam wszystkim tę książkę.
Warto powędrować "Ścieżkami śpiewu" wraz bohaterami powieści. Prześledzić walkę rdzennych Australijczyków o zachowanie tożsamości, świętych miejsc i wierzeń. Smutna to lektura pokazująca skutki najazdu na kontynent białego człowieka - skazańców i strażników brytyjskiej kolonii karnej. Oprócz niezbyt chlubnej przeszłości zwlekli do Australii choroby, pijaństwo, szkodniki,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to