Carrie

Początkowo mnie zniesmaczyła ale im dalej tym lepiej. Objętościowo też przyjemna, King nie musiał lać wody (a wtedy bywa męczący).

Początkowo mnie zniesmaczyła ale im dalej tym lepiej. Objętościowo też przyjemna, King nie musiał lać wody (a wtedy bywa męczący).

Ojoj, moja relacja z twórczością Stephena Kinga jest naprawdę bardzo trudna… 😉

“Carrie” jest zdecydowanie jedną z nielicznych książek Kinga, która naprawdę mi się spodobała i bardzo przypadła mi do gustu. W dużej mierze jest to spowodowane tym, że jest w tej książce dość sporo takich wstawek jakby fragmentów z wywiadów albo jakieś audycji radiowych, z różnych książek, które powstały na temat Carrie i ogólnie jej, powiedzmy, przypadku. Ta historia nie jest po prostu ciągiem wydarzeń, opisem tego, co tam się stało od samego początku do końca, tylko jest przeplatana własnie takimi różnymi wspomnieniami innych bohaterów. To powoduje, że fajnie się to czyta. Troszeczkę jest to też takie jakby oderwanie od głównego, ciągłego tekstu i dzięki temu ta akcja nie męczy. Czytelnik może troszeczkę odetchnąć od tego, co się dzieje i poczytać o innych wątkach i poznać wydarzenia z innej strony. Te wszystkie wstawki odnoszą się do wszystkiego z perspektywy bohaterów, którzy przeżyli wydarzenia, o których mówi ksiażka. I tak, to już od samego początku zdradza zakończenie książki i to jak skończyła Carrie, ale to w ogóle tutaj nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie! To tym bardziej powoduje chęć czytania dalej i poznania tego jak doszło do tego wszystkiego i jak dokładnie się to stało. Niektóre z tych fragmentów rzucają zupełnie inne światło na te wydarzenia i dzięki temu możemy spojrzeć na tych bohaterów pod innym kątem. Obieramy ich inaczej, niż jakby to było gdyby nie było tych wstawek, albo były już na samym końcu książki.

To jest bardzo ciekawy i fajny zabieg. Mi naprawdę taka forma tutaj odpowiadała i gdyby to był tylko taki ciągły tekst akcji, myślę że na pewno byłoby to dalej fajne i dalej by się to przyjemnie czytało, ale zdecydowanie w takiej wersji jak to jest napisane dla mnie jest dużo lepsze.

Dobra to jest książka i ja zupełnie się nie zawiodłam, choć miałam dość spore oczekiwania co do niej, tak jak do większości książek Stephena Kinga, bo ciągle się słyszy, jakie one są świetne i tak dalej. Tutaj się nie zawiodłam, w przeciwieństwie do jego poprzednich książek, które czytałam. Tę książkę bardzo polecam. Jest naprawdę świetna i bardzo przyjemnie się ją czyta 😉

Ojoj, moja relacja z twórczością Stephena Kinga jest naprawdę bardzo trudna… 😉

“Carrie” jest zdecydowanie jedną z nielicznych książek Kinga, która naprawdę mi się spodobała i bardzo przypadła mi do gustu. W dużej mierze jest to spowodowane tym, że jest w tej książce dość sporo takich wstawek jakby fragmentów z wywiadów albo jakieś audycji radiowych, z różnych książek,...

Fanatycznie religijna matka wychowuje córkę wg własnych wzorców nie koniecznie zgodnymi ze społecznymi. Carrie , bo tak właśnie ma na imię , ma nadprzyrodzone zdolności - telekineza. Carrie po kryjomu doskonali swoje umiejętności. W szkole wyśmiewana i wyszydzana, traktowana jak dziwadło. Jednak pewne zdarzenia - miesiączka, następnie bal , spowodowały , że odpłaciła wszystkim za zniewagę i to z wielokrotną siłą.

Fanatycznie religijna matka wychowuje córkę wg własnych wzorców nie koniecznie zgodnymi ze społecznymi. Carrie , bo tak właśnie ma na imię , ma nadprzyrodzone zdolności - telekineza. Carrie po kryjomu doskonali swoje umiejętności. W szkole wyśmiewana i wyszydzana, traktowana jak dziwadło. Jednak pewne zdarzenia - miesiączka, następnie bal , spowodowały , że odpłaciła...

Nice but hard to read

Nice but hard to read

Lubicie wracać do książek po wielu, wielu latach?

Czytałam "Carrie" ponad dwadzieścia lat temu, od lat wymieniam ją jako jedną z moich ulubionych Kingowych książek. Postanowiłam sprawdzić, czy wciąż wywiera na mnie ogromne wrażenie? I powiem Wam, że teraz o dziwo! O wiele mocniej ją przeżywałam niż jako nastolatka!🥺

To niewyobrażalnie smutna historia!
Carrie jest dziewczyną wyśmiewaną przez ludzi w szkole. Wychowywana przez apodyktyczną i wręcz maniakalnie religijną matkę o wypaczonych poglądach, co nie ułatwia jej życia. Żeby było ciekawiej, Carrie obdarzoną jest utajoną supermocą telekinezy...

Silnie odczuwamy poczucie niesprawiedliwości na to, co ją spotyka. Carrie ma dzieciństwo odarte z beztroski. Jest pełna rozterek, porzucona i niezrozumiana przez otoczenie, a każdy przecież łaknie akceptacji otoczenia. Co ta dziewczyna jest winna?

Nic dziwnego, że w końcu dochodzi w niej do pewnego pęknięcia i te wszystkie emocje tłumione przez te okrutne lata eskalują podczas balu maturalnego, który mieszkańcy Chamberlain zapamiętają na długo...

Scena z łazienki... jest jedną z najbardziej wstrząsających, nie da się nie czuć empatii wobec Carrie.
🥺
Ta historia skłania do refleksji jak bycie szkolną ofiarą odciska piętno w duszy. Przykre sytuacje zawsze gdzieś tam głęboko w zakamarkach pamięci są i budzą się w najmniej oczekiwanym momencie. Poczucie gorszym jest niczym stygmat, który zawsze uwiera.

Muszę też wspomnieć, że uwielbiam to jak podana jest ta historia! Część zdarzeń jest w formie notatek, artykułów czy raportów policyjnych dotyczących analizy telekinezy Carrie oraz osobliwych wydarzeń jakie przetoczyły się przez miasteczko Chamberlain. To wszystko nadaje tej historii realności.

Gorąco polecam!

Lubicie wracać do książek po wielu, wielu latach?

Czytałam "Carrie" ponad dwadzieścia lat temu, od lat wymieniam ją jako jedną z moich ulubionych Kingowych książek. Postanowiłam sprawdzić, czy wciąż wywiera na mnie ogromne wrażenie? I powiem Wam, że teraz o dziwo! O wiele mocniej ją przeżywałam niż jako nastolatka!🥺

To niewyobrażalnie smutna historia!
Carrie jest...

To moja pierwsza lektura Kinga. Powieść wciąga od pierwszej strony . Nielinearna , w różnych osobach narracja dość szybko zdradza co się wydarzy . Mimo to zbliżając się do końca nowe fakty / doniesienia szczegółowo tłumaczą co zaszło w Dniu Zagłady ( i dlaczego)

To moja pierwsza lektura Kinga. Powieść wciąga od pierwszej strony . Nielinearna , w różnych osobach narracja dość szybko zdradza co się wydarzy . Mimo to zbliżając się do końca nowe fakty / doniesienia szczegółowo tłumaczą co zaszło w Dniu Zagłady ( i dlaczego)

Super

Super

Carrie to idealny przykład tego, że czasami to co jest bardzo dobre nie wymaga dużej ilości stron.
Odbieram tę książkę jako pokazanie tego jak bardzo słowa potrafią ranić i czego może dopuścić się człowiek, który nie może znaleźć wsparcia nawet u swojej matki.
Nad tą powieścią nie będę zbyt długo się rozpisywał, jest to jeden z tych tytułów Kinga od których trudno się oderwać przed poznaniem zakończenia.

Carrie to idealny przykład tego, że czasami to co jest bardzo dobre nie wymaga dużej ilości stron.
Odbieram tę książkę jako pokazanie tego jak bardzo słowa potrafią ranić i czego może dopuścić się człowiek, który nie może znaleźć wsparcia nawet u swojej matki.
Nad tą powieścią nie będę zbyt długo się rozpisywał, jest to jeden z tych tytułów Kinga od których trudno się...

"Carrie" z tego co się orientuję jest jedną z starszych książek Stephena Kinga (mogę się mylić, w razie czego mnie poprawcie).

Nie jest ona moją jedną z ulubionych powieści tego pisarza, lecz muszę przyznać, że sam zamysł był cudowny.

Generalnie główna bohaterka była ciekawa. Samo to zjawisko telekinezy było dosyć niecodziennym tematem w literaturze (sama nigdy przedtem sie z nim nie zetknęłam). Mimo wszystko była także trochę.. dziwna? Nie wiem jak inaczej mogę ją określić. Może to była wina jej matki świruski, ale to już inna kwestia.

Czytając o tym, jak rówieśnicy Carrie z niej szydzili do głowy przyszło mi od razu porównanie z dzisiejszą młodzieżą, co jest szczerze mówiąc przerażające. Jestem pewna, że niektórzy byliby w stanie dopuścić się tego typu rzeczy.

Jednym z aspektów, które mega mi się spodobały były właśnie takie dodatki jak na przykład artykuły, bodajże fragmenty z gazet, wywiady z bohaterami powieści. To wszystko było po prostu świetne i mile urozmaiciło mi czytanie.

Nie wczułam się jakoś bardzo w tą książkę. Była ona dla mnie po prostu czymś, co miało mi zająć wolny czas. Czymś, nad czym nie musiałam więcej myśleć.

"Carrie" z tego co się orientuję jest jedną z starszych książek Stephena Kinga (mogę się mylić, w razie czego mnie poprawcie).

Nie jest ona moją jedną z ulubionych powieści tego pisarza, lecz muszę przyznać, że sam zamysł był cudowny.

Generalnie główna bohaterka była ciekawa. Samo to zjawisko telekinezy było dosyć niecodziennym tematem w literaturze (sama nigdy przedtem...

Są historie, które czyta się wieczorem dla rozrywki, a kończy nad ranem z bijącym jak oszalałe sercem. I są takie, które nie tylko straszą – one wchodzą pod skórę, rozpychają się w myślach i zostają tam na długo. „Carrie” to właśnie ten przypadek. Moje kolejne spotkanie z twórczością Stephena Kinga tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z pisarzem, który już na starcie wiedział, jak dobrać się do czytelniczych nerwów. A przecież to właśnie tą powieścią zadebiutował. Debiut? Jeśli tak ma wyglądać literacki początek, to wielu autorów może tylko pomarzyć o takim wejściu.

Carrie White jest inna. Wycofana, nieśmiała, naznaczona fanatyczną religijnością matki i okrucieństwem szkolnych rówieśników. King nie tworzy potwora z ciemności – on pokazuje dziewczynę z krwi i kości. Taką, którą mijamy na korytarzu i nawet nie zauważamy. A potem sprawia, że ta sama dziewczyna staje się epicentrum grozy. I robi to z precyzją zegarmistrza.

To, co uderza najmocniej, to sposób, w jaki autor konstruuje napięcie. Tu nie ma tanich chwytów. Jest za to narastające poczucie niesprawiedliwości, upokorzenia i samotności. King powoli dokręca śrubę. Każda scena, każde szyderstwo, każdy akt przemocy psychicznej to kolejny impuls, który przyspiesza puls czytelnika. A kiedy dochodzi do kulminacji – serce naprawdę zaczyna walić tak mocno, jakby chciało eksplodować w klatce piersiowej.

Rasowy horror? Zdecydowanie. Taki, który mrozi krew, ale też każe zadać sobie pytanie: kto tu właściwie jest potworem? Telekineza Carrie nie jest jedynie efektem nadprzyrodzonym. To symbol tłumionej złości, bólu i krzywdy. King genialnie wykorzystuje motyw mocy, która rodzi się z cierpienia. I robi to w sposób tak sugestywny, że czytelnik niemal czuje drżenie powietrza przed nadchodzącą katastrofą. Każda przekładana strona zwiększa siłę uderzeń serca. Napięcie rośnie. Nie ma ucieczki. Wiemy, że coś się wydarzy. Nie wiemy tylko, jak bardzo zaboli.

Styl autora już w tym debiucie zasługuje na uznanie. Narracja prowadzona jest dynamicznie, a wplecione fragmenty reportaży i relacji świadków nadają historii realizmu. To zabieg, który sprawia, że fikcja nabiera niepokojącej wiarygodności. King bawi się formą, przełamuje klasyczną liniowość i buduje opowieść jak mozaikę – z pozoru chaotyczną, w rzeczywistości precyzyjnie zaplanowaną. To właśnie ten warsztat, ta literacka odwaga i wyczucie rytmu sprawiają, że „Carrie” czyta się jednym tchem.

Nie sposób nie wspomnieć o emocjonalnym ciężarze tej historii. To nie jest tylko opowieść o dziewczynie z nadnaturalną mocą. To historia o wykluczeniu, o samotności, o potrzebie akceptacji. O tym, jak łatwo przekroczyć granicę i jak wysoką cenę płaci się za okrucieństwo. King pokazuje, że horror może być lustrem. I to lustrem, w którym odbija się nasza własna twarz.

Specjalne wydanie z przedmową Margaret Atwood tylko podkreśla rangę tej powieści. To ukłon w stronę książki, która nie tylko zapoczątkowała wielką karierę autora, ale też na trwałe wpisała się w kanon literatury grozy. „Carrie” przyniosła Kingowi sławę i otworzyła drzwi do literackiego świata, w którym do dziś pozostaje niekwestionowanym mistrzem.

Dla mnie to kolejne spotkanie z twórczością pisarza, który potrafi zagrać na najczulszych strunach emocji. I choć znam jego późniejsze, bardziej rozbudowane powieści, powrót do źródła okazał się doświadczeniem wyjątkowym. Widać tu świeżość, odwagę i bezkompromisowość. Widać autora, który nie kalkuluje – tylko pisze historię, jaką nosi w sobie. Dlatego „Carrie” trafia na zaszczytną półkę NIK – Najlepszych Interesujących Książek. To wyraz nie tylko mojego szacunku i uznania, lecz również świadectwo, że czyt-NIKowa półka zawiera najlepsze perełki mistrzowsko-literackiego rzemiosła. Tu nie ma miejsca na przeciętność. Są emocje. Jest kunszt. Jest historia, która zostawia ślad.

Jeśli ktoś chce zobaczyć, jak rodzi się legenda, powinien sięgnąć po „Carrie”. To nie tylko debiut. To literacka eksplozja. A jej echo słychać w każdym kolejnym horrorze, który próbuje dorównać temu, co King osiągnął już na początku swojej drogi.

Książka pt. „Carrie” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Są historie, które czyta się wieczorem dla rozrywki, a kończy nad ranem z bijącym jak oszalałe sercem. I są takie, które nie tylko straszą – one wchodzą pod skórę, rozpychają się w myślach i zostają tam na długo. „Carrie” to właśnie ten przypadek. Moje kolejne spotkanie z twórczością Stephena Kinga tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że mamy do czynienia z pisarzem, który...