Pieśń dla Elli Grey

Mit o Orfeuszu zna chyba prawie każdy. Smutna opowieść o utraconej miłości. Almond przeniósł tę opowieść do czasów współczesnych. Jest historia Elli i Orfeusza, którzy poznają się w specyficzny sposób i od razu zakochują się w sobie wbrew wszystkim wokół. Jednak nie ma ona dobrego zakończenia. Opowiadana jest z perspektywy przyjaciółki Elli, Claire, którą jest o nią bardzo zazdrosna.
Książka jest dziwna, chaotyczna. Ktoś, kto nie zna mitu może mieć problem z ogarnięciem całości. Momentami miałam wrażenie, że tak naprawdę jest to historia samej Claire, którą pod wpływem wydarzeń przechodzi pewną przemianę.
Przyznam, że ciężko mi się czytało tę książkę.

Mit o Orfeuszu zna chyba prawie każdy. Smutna opowieść o utraconej miłości. Almond przeniósł tę opowieść do czasów współczesnych. Jest historia Elli i Orfeusza, którzy poznają się w specyficzny sposób i od razu zakochują się w sobie wbrew wszystkim wokół. Jednak nie ma ona dobrego zakończenia. Opowiadana jest z perspektywy przyjaciółki Elli, Claire, którą jest o nią...

Miłość zaślepiająca, prowadząca na nieznane wody. Miłość uskrzydlająca, która w okamgnieniu rzuca na pożarcie. Miłość tak obezwładniająca, intensywna, że... balansuje na krawędzi jawy i snu. Życia i śmierci.

To było coś świeżego. Jestem niemal przekonana, że taki rodzaj lektury dotychczas nie wpadł mi w ręce.
Co zabawne, miałam wrażenie, że czytam jakąś nastoletnią współczesną wersję cholernych Dziadów. Serio! Kolejne akapity niemiłosiernie kojarzyły mi się ze stylistyką polskiego romantyzmu. Te staropolskie zwroty, wzniosłości, zachłyśnięcie miłością – tą trudną, bolesną, niespełnioną. Zjawy, nocne mary, oniryzm, bohaterowie skazani na tragedię – to wszystko tam było.

I ja naprawdę nie rozumiem tych niskich ocen na portalach czytelniczych. TO BYŁO JAKIEŚ, zdecydowanie. Może i miejscami brzmiało jak płytka gawęda o hipisowskiej młodzieży, pragnącej wolności, słońca, piękna i wolnej miłości. Może te tańce, śpiewy, picie wina i romanse w pewnym momencie zaczęły stanowić powtarzalny schemat. No i co z tego? Według mnie to w jakiś sposób działa. Działa tak, że od lektury się po prostu nie da oderwać i wciąga się ją nosem w cztery dni (u mnie to duży sukces). A narracja... brzmi jak jakaś natchniona, może trochę nieprzemyślana. Mam niestety świadomość, że nie każdy się w niej odnajdzie.

Gawęda gawędą, ale w końcu pojawia się też tajemniczy przybysz. Gra, śpiewa i wygląda jak młody bóg. A do tego zwie się Orfeusz. Wszyscy są nim oczarowani, ale on wybiera ukochaną naszej głównej bohaterki (która jest tym faktem zdruzgotana). Postanawia, że to właśnie Ella Grey jest mu przeznaczona.

Z rzeczy, które mogą irytować – wszechobecne "ANO" (czemu???) i za dużo randomowych postaci (w pewnym momencie niektóre imiona z niczym się nie kojarzą i pytamy "kto to właściwie był?).

To jest naprawdę ciekawa książka. Z mrocznym, onirycznym klimatem, oplatająca czarnymi mackami. ŚWIETNIE się ją czyta. Ode mnie polecando. Ale zrobicie jak chcecie. 😎

Miłość zaślepiająca, prowadząca na nieznane wody. Miłość uskrzydlająca, która w okamgnieniu rzuca na pożarcie. Miłość tak obezwładniająca, intensywna, że... balansuje na krawędzi jawy i snu. Życia i śmierci.

To było coś świeżego. Jestem niemal przekonana, że taki rodzaj lektury dotychczas nie wpadł mi w ręce.
Co zabawne, miałam wrażenie, że czytam jakąś nastoletnią...

Porażka. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego, a dostałam historię o nieszczęśliwej miłości dwóch bohaterów z perspektywy zazdrosnej najlepszej przyjaciółki Elli. Dzięki temu, niestety było to po prostu nudne i nie dowiedziałam się zbyt wiele o tej historii, a za to w zbyt dużym stopniu poznałam skrywane uczucia Claire, na czym w ogóle nie zależało mi przy czytaniu tego utworu. Przez książkę przebrnęłam szybko z braku laku i przez szeroką interlinię, ale bardzo nie polecam.

Porażka. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego, a dostałam historię o nieszczęśliwej miłości dwóch bohaterów z perspektywy zazdrosnej najlepszej przyjaciółki Elli. Dzięki temu, niestety było to po prostu nudne i nie dowiedziałam się zbyt wiele o tej historii, a za to w zbyt dużym stopniu poznałam skrywane uczucia Claire, na czym w ogóle nie zależało mi przy czytaniu tego...

Już dawno nie czytałam tak słabej książki. Nie do końca wiadomo, co autor chciał nią przekazać. + Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, ale jedyne co z niej wynoszę to słowo „ano” co 5 linijek.

Już dawno nie czytałam tak słabej książki. Nie do końca wiadomo, co autor chciał nią przekazać. + Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, ale jedyne co z niej wynoszę to słowo „ano” co 5 linijek.

Genialne oparcie opowieści na micie o Orfeuszu i Eurydyce.
Uwielbiam! Brak mi słów!

Genialne oparcie opowieści na micie o Orfeuszu i Eurydyce.
Uwielbiam! Brak mi słów!

Ogólnie książka bardzo mi się NIE podobała. Wiem, że była ona pisana w oparciu o mit o Orfeuszu i Euredyce. Jednak o ile mit bardzo lubię, tak ta książka była dla mnie po prostu zła. W ogóle nie mogłam się w nią wgryźć, czasami miałam wrażenie, że czytam coś pozbawionego jakiejkolwiek logiki i często gubiłam wątek. Co więcej znalazłam tę pozycję w liście "100 książek, którą musisz przeczytać co najmniej raz w życiu". Jak dla mnie pozycja kompletne nie trafiona jeśli chodzi o tę listę.

Ogólnie książka bardzo mi się NIE podobała. Wiem, że była ona pisana w oparciu o mit o Orfeuszu i Euredyce. Jednak o ile mit bardzo lubię, tak ta książka była dla mnie po prostu zła. W ogóle nie mogłam się w nią wgryźć, czasami miałam wrażenie, że czytam coś pozbawionego jakiejkolwiek logiki i często gubiłam wątek. Co więcej znalazłam tę pozycję w liście "100 książek,...

Właściwie nie do końca wiem, co przeczytałam. Książka była bardzo chaotyczna, źle się ją czytało. Nie było akcji, a momentami ma wrażenie, że nawet fabuły. Autor miał jakiś zalązek pomysłu i z tego otrzymaliśmy płytką, infantylną i niezrozumiałą historyjkę. Bohaterzy też niczym się nie wyróżniali. Nie polecam.

Właściwie nie do końca wiem, co przeczytałam. Książka była bardzo chaotyczna, źle się ją czytało. Nie było akcji, a momentami ma wrażenie, że nawet fabuły. Autor miał jakiś zalązek pomysłu i z tego otrzymaliśmy płytką, infantylną i niezrozumiałą historyjkę. Bohaterzy też niczym się nie wyróżniali. Nie polecam.

Biorąc do ręki tę książkę nie wiedziałam czego się spodziewać. Zwykłej obyczajówki? Wciągającej fantastyki? Czytając okazało się, że będzie po trosze każdego. Ta historia wydawała mi się jednocześnie tak realna i nieprawdopodobna... Aż ciężko to opisać.
Łatwo było dać się jej pochłonąć. Stanowiła wspaniałe oderwanie od rzeczywistości.
I choć nie lubię, gdy książka tak mało wyjaśnia, pozostawia tak wiele niewiadomych, w tym wypadku podobało mi się to. Pozostało miejsce na moje własne przemyślenia. Luźne przedstawienie historii dało czas na zauważenie czym życie bohaterów różni się od mojego oraz w których aspektach chciałabym się z nimi zamienić.
Bardzo długo nie potrafiłam stwierdzić, czy podoba mi się ta książka. Teraz, pewien czas po jej przeczytaniu, mogę powiedzieć, że na pewno godziny nad nią spędzone nie zostały zmarnowane. Wydaje mi się również, że ta historia wniosła do mojego życia więcej niż na początku sądziłam.

Biorąc do ręki tę książkę nie wiedziałam czego się spodziewać. Zwykłej obyczajówki? Wciągającej fantastyki? Czytając okazało się, że będzie po trosze każdego. Ta historia wydawała mi się jednocześnie tak realna i nieprawdopodobna... Aż ciężko to opisać.
Łatwo było dać się jej pochłonąć. Stanowiła wspaniałe oderwanie od rzeczywistości.
I choć nie lubię, gdy książka tak...

Gdy czytałam tę książkę, nie sądziłam, że będzie miała ona głębszy sens,jakis przekaz. Uważałam, że jest jedną z wielu pozycji dla młodzieży, na które tracę czas. Mylilam się. Książka ma przekaz. Autor sprytnie przeplata rzeczywistość dwóch nastolatek, które są sobie bliskie jednak które są swymi przciwienstwami z mitem o Orfeuszu. Pozycja ta pokazuje nam jak śmierć jest blisko miłości, a smutek radości.
Nie jest to pozycja na liście "must read" jednak nie warto jej także unikać.

Gdy czytałam tę książkę, nie sądziłam, że będzie miała ona głębszy sens,jakis przekaz. Uważałam, że jest jedną z wielu pozycji dla młodzieży, na które tracę czas. Mylilam się. Książka ma przekaz. Autor sprytnie przeplata rzeczywistość dwóch nastolatek, które są sobie bliskie jednak które są swymi przciwienstwami z mitem o Orfeuszu. Pozycja ta pokazuje nam jak śmierć jest...

Dziwna, ale interesująca.

Dziwna, ale interesująca.