Cmętarz zwieżąt

Ogólnie i krótko, książka mi się podobała ale tylko sam początek. Może ja tak mam ale było dobrze i ciekawie do czasu kiedy jego syn zmarł, mam wrażenie że zrobili to bo musieli żeby fabuła się kręciła. Albo ten koniec żadnych podejrzanych. MI TO SIĘ NIE KLEI.

Ogólnie i krótko, książka mi się podobała ale tylko sam początek. Może ja tak mam ale było dobrze i ciekawie do czasu kiedy jego syn zmarł, mam wrażenie że zrobili to bo musieli żeby fabuła się kręciła. Albo ten koniec żadnych podejrzanych. MI TO SIĘ NIE KLEI.

Kurcze mam problem z tą książką bo...
Główne 90% to dokładne budowanie świata bohaterów.
Ich relacji, codzienności i emocji. King bardzo głęboko wchodzi w psychikę postaci i robi to świetnie, genialnie... czuć naprawdę autentyczność, więzi i ból.
Pozostałe 10% to elementy horroru… które... po prostu są. Niby ma być strasznie, ale nie do końca to wybrzmiewa. Zostaje niedosyt.
Po opiniach, że to jeden z najstraszniejszych horrorów, oczekiwałam czegoś zupełnie innego. Większego napięcia i bardziej odczuwalnej grozy. A nie tylko ledwie parę stron z momentem pikowym i... już.
Tymczasem temat śmierci nie wywołał u mnie realnego lęku.
Bardziej obserwowałam tę historię z boku jako opowieść o stracie, miłości i przekraczaniu granic.
Baaardzo dobra emocjonalnie, ale jako horror — nie spełniła moich oczekiwań.

Kurcze mam problem z tą książką bo...
Główne 90% to dokładne budowanie świata bohaterów.
Ich relacji, codzienności i emocji. King bardzo głęboko wchodzi w psychikę postaci i robi to świetnie, genialnie... czuć naprawdę autentyczność, więzi i ból.
Pozostałe 10% to elementy horroru… które... po prostu są. Niby ma być strasznie, ale nie do końca to wybrzmiewa. Zostaje...

Nie mogę uwierzyć, że dopiero teraz sięgnęłam po „Cmętarz zwieżąt” Stephena Kinga. Naprawdę wciągnęło mnie to od pierwszych stron, choć przyznam, że momentami czytałam z palcami lekko skrzyżowanymi ze strachu. King ma niesamowity talent do budowania napięcia – to, jak opisuje małe, sielankowe miasteczko z jego pozornie spokojnymi zakamarkami, a potem nagle wprowadza coś, co wprost wbija w fotel… no po prostu mistrzostwo.

Najbardziej poruszyła mnie postać rodziny Creedów – ich codzienne życie, pełne miłości i drobnych radości, tak kontrastujące z koszmarem, który nad nimi wisi. Miałam wrażenie, że razem z nimi przeżywam każdą decyzję i każde potknięcie, a momenty, gdy przeszłość wraca w najgorszy możliwy sposób, były dla mnie totalnie emocjonalnym rollercoasterem.

Nie powiem – bywało przerażająco, bywało smutno, a momentami tak dramatycznie, że serce waliło mi jak oszalałe. Ale właśnie to sprawia, że książka zostaje w głowie na długo po odłożeniu jej na półkę. King po raz kolejny udowodnił, że horror nie musi być tylko strasznym obrazem – może być też głęboko ludzki, pełen emocji i refleksji.

Jeśli miałabym komuś polecić tę książkę, powiedziałabym: przygotujcie się na mieszankę strachu i smutku, ale też na niezwykłą historię o miłości i konsekwencjach naszych decyzji. Ja po prostu… nie mogę przestać o niej myśleć.

Nie mogę uwierzyć, że dopiero teraz sięgnęłam po „Cmętarz zwieżąt” Stephena Kinga. Naprawdę wciągnęło mnie to od pierwszych stron, choć przyznam, że momentami czytałam z palcami lekko skrzyżowanymi ze strachu. King ma niesamowity talent do budowania napięcia – to, jak opisuje małe, sielankowe miasteczko z jego pozornie spokojnymi zakamarkami, a potem nagle wprowadza coś, co...

Jak dla mnie najlepsza książka Kinga.

Jak dla mnie najlepsza książka Kinga.

Jest to dobry horror. Prawdziwy, osobisty horror ojca, który przeżywa stratę synka i powoli popada w obłęd. Z dreszczykiem obserwuję próbę przywrócenia dziecka do życia, od momentu zaistnienia szalonego pomysłu w głowie Louisa, do momentu zrealizowania go. Od stworzenia dogodnych ku temu warunków (wysłanie żony i córki do rodziny) po przewiezienie wykopanego z grobu ciała Gage'a na cmentarzysko Micmaców. Po drodze mamy pełno wątpliwości ojca, przekonywania samego siebie o słuszności podjętej decyzji, czy nawet potwierdzenia jej przez "zmartwychwstanie" Churcha. Kto szuka w tej książce rozlewu krwi czy spektakularnych walk z potworami, może być zawiedziony. Mamy tu raczej niepokojący, mroczny klimat, wszak w lesie za wiatrołomem czai się cień wendigo, na nocną przechadzkę zaprasza nieżyjący Victor Pascow, a nad całością czuwa Oz Wiejki i Wsaniały.

Jest to dobry horror. Prawdziwy, osobisty horror ojca, który przeżywa stratę synka i powoli popada w obłęd. Z dreszczykiem obserwuję próbę przywrócenia dziecka do życia, od momentu zaistnienia szalonego pomysłu w głowie Louisa, do momentu zrealizowania go. Od stworzenia dogodnych ku temu warunków (wysłanie żony i córki do rodziny) po przewiezienie wykopanego z grobu ciała...

Jeśli widziało się film, to polecam zapomnieć film (mimo, że jest w porządku) i przeczytać książkę. Kolejny majstersztyk od mistrza.

Jeśli widziało się film, to polecam zapomnieć film (mimo, że jest w porządku) i przeczytać książkę. Kolejny majstersztyk od mistrza.

Bardzo dobra jak na prozę Kinga, chociaż trochę jakby zapomniał, że pisze horror.
Przeciętna jako książka sama w sobie. Ratuje ją zakończenie

Bardzo dobra jak na prozę Kinga, chociaż trochę jakby zapomniał, że pisze horror.
Przeciętna jako książka sama w sobie. Ratuje ją zakończenie

Przyznaję Kingowi koronę mistrza horroru (której do tej pory nie uznawałam, raczej sugerując ją na rzecz Lovecrafta). Wcześniejsze książki Kinga które miałam przyjemność czytać raczej średnio mnie przestraszyły, choć na pewno były ciekawe. Za to "Smętarz" , choć rozkręca się bardzo wolno, jest powieścią na pewno bardzo wciągającą w której autor perfekcyjnie zarządza napięciem. To, co jest też na wielki plus to zdecydowanie realistyczne zachowania bohaterów, ich bardzo ludzkie rozterki, nie ma więc w książce zarówno "sierot życiowych" które służą za mięso armatnie w tle slashera, ale nie ma też superbohatera który wszystko wie i wszystko ogarnia. Książka momentami nawet mnie przestraszyła, co ogólnie nie zdarza się często ani filmom, ani książkom. Polecam jednak czytać w nocy, bo w ciągu dnia klimat jakoś sam się burzy...

Przyznaję Kingowi koronę mistrza horroru (której do tej pory nie uznawałam, raczej sugerując ją na rzecz Lovecrafta). Wcześniejsze książki Kinga które miałam przyjemność czytać raczej średnio mnie przestraszyły, choć na pewno były ciekawe. Za to "Smętarz" , choć rozkręca się bardzo wolno, jest powieścią na pewno bardzo wciągającą w której autor perfekcyjnie zarządza...

Bardzo ciekawa pozycja literacka. Czytając czuję się pewną nutkę napięcia oraz strachu głównych bohaterów. Widać jak główny bohater pod wpływem wydarzeń się zmienia. Czuć to, czego się oczekuje od horrorów. Dobra pozycja, wartą polecenia.

Bardzo ciekawa pozycja literacka. Czytając czuję się pewną nutkę napięcia oraz strachu głównych bohaterów. Widać jak główny bohater pod wpływem wydarzeń się zmienia. Czuć to, czego się oczekuje od horrorów. Dobra pozycja, wartą polecenia.

"Najmroczniejsza powieść"
Dla mnie:
Obrzydliwa... Dużo ZŁA
Książka hipnotyzuje (aż się śni),a koniec to już Rozwala system...
Smutna , okropna. Tyle śmierć. Nie dla mnie...

"Najmroczniejsza powieść"
Dla mnie:
Obrzydliwa... Dużo ZŁA
Książka hipnotyzuje (aż się śni),a koniec to już Rozwala system...
Smutna , okropna. Tyle śmierć. Nie dla mnie...