Ukochana bliźniaczka 2

Autorka pisząc o nieznanych losach Heathcliffa (po jego ucieczce z Wichrowych wzgórz) łączy w powieści losy pisarki Charlotty Bronte, pana Lackwood'a (bohatera "Wichrowych Wzgórz"),z opowieścią o Heathcliff'ie, jego miłości do Cathy, włączając w to losy Edwarda Rochester'a i Jane Eyre ("Dziwne losy Jane Eyre"). Wszystko to składa w fenomenalną całość. A zakończenie pozostawia wiele dla wyobraźni.

„Czarownica” autorstwa Philippy Carr to romans historyczny, który splata losy jednostki z burzliwymi wydarzeniami siedemnastowiecznej Anglii. Autorka osadza akcję w czasach wojny domowej. Główna bohaterka, młoda i niezależna kobieta, musi stawić czoła nie tylko politycznym zawirowaniom, ale przede wszystkim mrocznym rodzinnym tajemnicom oraz narastającym wokół niej podejrzeniom o czary. Książka wyróżnia się plastycznymi opisami epoki oraz umiejętnym budowaniem atmosfery niepokoju, gdzie miłość przeplata się z niebezpieczeństwem. Carr doskonale oddaje lęk i fanatyzm tamtych lat, sprawiając, że czytelnik z łatwością angażuje się w emocjonalne dylematy postaci. Choć fabuła momentami skłania się ku klasycznemu melodramatowi, to dbałość o detale historyczne i wartkie tempo akcji czynią z niej satysfakcjonującą lekturę dla miłośników sag rodzinnych z nutką tajemnicy.

Saga od której trudno mi się było oderwać...W zasadzie starałam się sobie dozować tą książkę żeby historia jeszcze się nie skończyła. Historia miłosna, zawierucha wojenną, opisy przyrody które nie męczą ale oddają duchotę I klimat dżungli. Po prostu polecam

Dalsze losy rodziny Morlandów pod rządami królowej Elżbiety i kościoła anglikańskiego. Morlandowie nadal trwają przy katolicyzmie, szukają więc wsparcia wśród podobnych sobie na pograniczu Anglii.Protestantyzm powoli jednak wkrada się w rodzinne progi - przez małżeństwo, służbę na dworze, wygodę, naciski włądzy. Emocji dostarcza młode pokolenie - Letycja wychodząc za mąż za szkockiego barona, Will, który wędruje po Anglii w trupie aktorów jako utalentowany śpiewak i kochanka, Artur opuszczając majątek by pływać wraz z Drake'm a następnie ginąc (a naprawdę wybierając wolność w Ameryce). Dzieci Dzieci rodzą się, żenią wydają na świat potomstwo, umierają . Trwa cicha walka o rząd dusz, przetrwanie majątku i obronę Anglii

Jedna z tych książek, w których kolejne etapy rozwoju akcji zmuszają do przemyśleń, poukładania sobie w głowie nowych informacji o bohaterach. Właściwie jest to książka dla kobiet dojrzałych, z pewnym bagażem doświadczeń w związkach. Opowieść o rodzinie żyjącej w cieniu ogólnie przyjętych wartości, zasad generalnych, bo przecież każdy potrafi odróżnić dobro od zła i każdy wie, że trzeba szerzyć dobro, a zło odrzucać - nawet jeśli wściekłość dławi i dusi, a żal nie został nawet wypłakany. Marzenia odkłada się do pudełek i wynosi na strych, uczucia podporządkowuje idei, przebłyski indywidualizmu... przy odrobinie szczęścia uda się ich nie zauważyć i wszystko będzie biegło dalej starym torem.

Pomysł świetny. Wykonanie średnie. Sporo stron przerzuciłam, zniecierpliwiona przynudnami opisami strojow, postaci, miejsc. Wiele Z tych opisów jest niepotrzebnych, metafory oklepane, język dość pospolity. Zupełny brak klimatu. Ogólnie lektura rozczarowuje. Sporo brakuje do np. świetnych książek Gortnera.

Połknęłam tę książkę. Nie była ani niemądra, ani infantylna, a już na pewno nie odrealniona. Sami przyznacie, że dobrze się zapowiada jak na Czytadło. Mało tego! Powieść była niesamowicie wciągająca i na wysokim poziomie, a w napięciu trzymała do samego końca. Ogromnie ujął mnie morał: zawsze należy pozostać sobą i zachować zdrowy rozsądek. A to co ładne... może okazać się tylko ładne. Balsam dla duszy (zdecydowanie damskiej),która ma akurat ochotę posłuchać ploteczek, powtrącać się w cudze sprawy i przeżyć na nowo uczelniane dylematy.

Pierwsza książka Virginii Cleo Andrews, którą przeczytałam. Kiedy ją skończyłam, stwierdziłam, że jest bardzo dobra, ale nie najlepsza i nie napisałam recenzji. Jednak ciągle mam tą książkę w głowie i ubolewam nad tym, że następne tomy to dla mnie bliżej nieokreślona przyszłość. Dlatego stwierdziłam, że jestem winna ,,Ruby" recenzję. Ruby Landry to utalentowana plastycznie nastolatka, która jest wychowywana przez dziadków na rozlewiskach Luizjany. Mimo, że jej rodzina jest biedna i lekceważona, Ruby czuje się szczęśliwa. Jej najlepszym przyjacielem jest sąsiad Paul, z którym zaczyna łączyć ją coś więcej niż przyjaźń. Jednak wówczas babcia odkrywa przed Ruby straszną tajemnicę - Paul to jej przyrodni brat, a biologiczny ojciec dziewczyny mieszka w Nowym Orleanie z żoną i siostrą bliźniaczką Ruby, która została sprzedana po urodzeniu przez dziadka. Po śmierci babki Ruby, uciekając przed uczuciem do Paula i okrutnym dziadkiem, wyjeżdża do Nowego Orleanu, gdzie zamieszkuje z ojcem. Musi dostosować się do nowych warunków i udawać porwaną w dzieciństwie odnalezioną siostrę swojej bliźniaczki Giselle. Spotyka też Beau, który powoli zajmuje w jej sercu miejsce Paula. Co mnie urzeka w twórczości V.C. Andrews? Styl. Sposób w jaki ona pisze, tworzy atmosferę, opowiada historię jest dla mnie jedyny i niepowtarzalny. W jej książkach jest wiele zła i chorych, patologicznych sytuacji, często się denerwuję, a jednak czytam, i to czytam z ogromną przyjemnością. Ruby to postać idealna - piękna, pociągająca, utalentowana, mądra, grzeczna. Nawet kiedy robi coś złego lubi głupiego, ma czyste intencje i jest całkowicie niewinna. Ideały bywają wkurzające, prawda? Cóż, chwilami idealizowanie Ruby trochę mi przeszkadzało, ale nie da się ukryć, że dziewczyna jest sympatyczna i można ją polubić. Najbardziej irytowała mnie jej naiwność i to, że pozwalała sobą manipulować, wydawało się, że odmówienie komukolwiek czegokolwiek sprawia jej tak wielki ból, że gotowa jest nawet dać się wpędzić w tarapaty. W opozycji jest jej zepsuta, leniwa i arogancka siostra Giselle oraz surowa, dumna i manipulująca mężem macocha. Nie da się ukryć, że ,,Ruby" to taka bajka dla dorosłych, gdzie mamy pięknego Kopciuszka, księcia z bajki(nawet dwóch),dobrą wróżkę(babcię) i bezwzględne czarne charaktery. Niektóre sytuacje są lekko przerysowane, ale jeśli przymkniemy oko na kazirodztwo, baśniowość i różne schematy możemy z czystym sumieniem cieszyć się lekturą wciągającej powieści z mnóstwem zwrotów akcji i rodzinnych tajemnic. Z dwóch adoratorów Ruby Paul jest szlachetny, delikatny, bezgranicznie oddany głównej bohaterce, no i przystojny. Beau jest równie przystojny, ale niecierpliwy, szalony, wybuchowy i czasem próżny. A jednak jestem za nim, bo przykro mi, ale nie widzę nic pięknego i romantycznego w kazirodztwie. Oprócz tego Paul mnie wkurza, bo uparł się na Ruby, choć wiedział, że są przyrodnim rodzeństwem, nękał ją swoją miłością i nie pozwalał sobie na nowo ułożyć życia. Zatem wolę już nieidealnego Beau. Reszta postaci ma swoje charaktery, które nie są zbyt oryginalne, ale nie są też płaskie. Ojciec jest słaby i przygnieciony przeszłością, dziadek to typowy wiejski pijaczyna, a babcia jest oazą spokoju i cierpliwości. ,,Ruby" polecam tym, którzy lubią tajemnice, nagłe zwroty akcji i... fanom Virginii Andrews. Myślę, że każdy wielbiciel tej pisarki przymknie oko na wady jej prozy i z przyjemnością przeczyta ,,Ruby". ,,Losu jednak nie da się odmienić. Łatwiej chyba powstrzymać przypływ."

W końcu się doczekałam i przeczytałam ,,Perłę we mgle". Nie zajęło mi to dużo czasu, bo powieść jest mega wciągająca. Ta część podobała mi się nieco mniej niż ,,Ruby", ale i tak bardzo ją polecam. Ruby i jej kaleka siostra bliźniaczka Giselle rozpoczynają naukę w Greenwood - prywatnej szkole dla dziewcząt. Tam jednak Ruby nie odnajduje upragnionego spokoju. Dziewczyna zdobyła miłość ojca, rozwija swój talent malarski, znajduje przyjaciółkę, tworzy parę z Beau i wydaje się, że unormowała stosunki z Paulem, zakochanym w niej przyrodnim bratem. Jednak to tylko pozory. Giselle i macocha Daphne nie mają zamiaru pozwolić bohaterce na cieszenie się życiem, a nowa szkoła okazuje się wielkim wyzwaniem dla przepełnionej dobrocią Ruby. Nowa część to nowe intrygi, tajemnice i zawirowania w życiu Ruby. W tej powieści jest wiele zagadek i sekretów, nie tylko z życia Ruby, ale i innych postaci. Ubolewam jednak, że niektóre wątki zostały zbyt pospiesznie zakończone. I nie rozumiem postaci Luisa. Jego relacja z Ruby była dziwna, podobnie jak cały on, dziwię się naszej bohaterce, że tak szybko przyszła do siebie po tym, co jej wyznał. Ale to Andrews i jeśli myślicie, że nie będzie patologicznych sytuacji, to się mylicie. Ja już się przyzwyczaiłam. Jeśli chodzi o postacie to Ruby mnie irytuje. Tak bardzo pragnie uszczęśliwić wszystkich dookoła, że chwilami nie myśli logicznie, jest naiwna. Ale jednak w jakiś dziwny sposób ją lubię, cóż, taki ma charakter. Bardzo polubiłam tutaj Beau. Wydaje mi się, że zmienił się na lepsze(ciekawe tylko, jak wyjaśni się jego wątek). Jego miłość z Ruby bardzo mnie poruszyła. Czasem narzekam, że w książkach V.C. Andrews jest za dużo erotyzmu. Tutaj też jest sporo, ale jest to opisane bardzo ładnie i romantycznie. Bardzo spodobała mi się też Abby, przekonałam się też do Paula, choć nadal uważam, że dla własnego dobra powinien dać Ruby spokój. Ta książka to typowa historia Kopciuszka dla starszych dziewczynek, więc oczywiście są czarne charaktery, i to tak opisane, że z miejsca budzą odrazę. Co najmniej podobało mi się w ,,Perle..."? Schematyczność. Powtarza się mnóstwo wątków z rodziny Casteel. Nie tylko kazirodztwo, ale też zła siostra, macocha(w tamtej serii opiekunka),ukochana nauczycielka i babcia, pensja dla dziewcząt. Jednak trzeba to po prostu zaakceptować, bo inaczej nie spędzicie miło czasu z panią Andrews. Denerwuje mnie też, że na każdym kroku wszyscy podkreślają urodę bohaterki, która oczywiście musi mieć szalone powodzenie u wszystkich mężczyzn. Druga część serii o rodzinie Landry ostatecznie spełniła swoje zadanie - wciągnęła mnie, zaintrygowała, dostarczyła wielu emocji i wzruszeń. Bardzo polecam, ale trzeba podejść z dystansem do tych wszystkich schematów i patologii. Mi się to udaje. ,,To, co cię nie złamie, doda ci sił. Nasze ciężary w dziwny sposób nas umacniają, o ile przedtem nas nie zabiją."

Zamówiłam książkę w bibliotece: otrzymałam starą, prawie rozpadająca się pozycję. Gdybym sama przemieszczała się jak zwykle pomiędzy regałami pewnie bym ja odłożyła. Byłby to błąd. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo była to niesamowita przygoda. Pierwsze 200 stron wciągnęłam jednym haustem, noc z książką oczywiście. Tego się spodziewałam, pamiętałam Zauroczenie Hilary Norman, wtedy również nie mogłam się oderwać od losów bohaterki. Lubię książki, w których autor opowiada całe życie, nie ma niedopowiedzeń, ja chcę znać szczegóły, wtedy bardziej utożsamiam się z bohaterem. Na pewno wrócę do Hilary. Polecam!

Jeśli ktoś się nastawia na gorący romans to może się zawieść. To zdecydowanie jest powieść historyczna z elementami romansu. Dosyć dużo szczegółów, faktów historycznych, wiele postaci. Uwielbiam taką literaturę i cę książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Bardzo dobrze dobrany styl i język do czasów, w których toczy się akcja. Z czystym sumieniem polecam.

Historia zapowiadała się bardzo ciekawie i interesująco. Ale w pewnym momencie pojawiły się nudne nic nie znaczące dialogi. Znowu tam, gdzie człowiek oczekuje nieco więcej, pojawiają się strzępy informacji albo przeskok. Sama zaczęłam stosować te przeskoki ;)

Historia jednej rodziny, Poppy i Ralph, młodzi i zakochani ludzie, pobierają się i zaczynają wspólne życie. Mają trójkę dzieci i w zasadzie książka bardziej skupia się na losach, a te są jak to w życium, nieoczywiste. Do tego wojna w tle, wielkie niespełnione miłości, zdrady, rozstania i powroty.

Przyjemny romans w stylu Jane Austen. Od początku wiadomo, o co chodzi i jak się skończy. Napisany ładnym językiem, pełno tu naiwnych kobiet, szarmanckich mężczyzn, zabawnych zbiegów okoliczności i dialogów ze staroświeckim urokiem. Książka nie tak dobra jak „Uciekająca narzeczona”, bo w tamtej postacie były bardziej złożone, a i fabuła mniej przewidywalna, ale też zacna rozrywka. TO romans prawie bez romansu, w sumie jak u Austen. Sir Valdo, słusznie zwany Niezrównanym, przyjeżdża na wieś. Nikt nie wie, w jakim celu i na jak długo, bo co taki obyty, zamożny dżentelmen mógłby robić na prowincji? Ale skoro już się zjawił, to należy zagiąć na niego parol (zależnie od wieku albo samodzielnie, albo w imieniu córki),wyprawiać bale, przejażdżki i tym podobne, ewentualnie, jeśli jest się mężczyzną, podpatrzeć, jak też nosi się, jak powozi, czym jeździ i w ogóle jak zadaje szyku Niezrównany, by pójść w jego ślady. Tymczasem sir Valdo remontuje zaniedbany dom, który odziedziczył, bo chce tam urządzić sierociniec, ale wcale mu nie w głowie ożenek. Nawet nie chce mu się nikogo uwodzić – bo to i nieładnie, i w sumie po co – a miłość to już chyba nie dla niego, zwłaszcza że wszystkie te trzpiotki nie mają nic do zaoferowania. Mógłby mieć każdą i dobrze o tym wie, ale chce kochać albo naprawdę, albo wcale. Na bale owszem, uczęszcza, bo wypada… A może nie tylko dlatego? Może motywuje go pewna skromna, inteligentna i wcale niebrzydka guwernantka? Ancilla Trent nie ma majątku i pracuje, choć jest arystokratką. Jeśli wyjdzie za mąż, to tylko z miłości, a że jakoś ta miłość się nie przydarzyła, to jest już starą panną. Musi utrzymywać się samodzielnie. I chyba w ogóle nie zwraca na sir Valda uwagi – ot, modniś jak wszyscy oni. Ale my oczywiście wiemy, że panna Trent jak najbardziej zwraca na niego uwagę, choć stara się trzymać fason. Ach, i oczywiście dochodzą jeszcze kuzyni sir Valda, kapryśna i egocentryczna do granic możliwości panna Tiffany, skromna, ale wielkiego ducha Patience i w ogóle cała galeria uroczo przerysowanych postaci, które dodają tej historii wdzięku. Nic tylko zaparzyć dzbanek herbaty, rozsiąść się wygodnie, nakrywając nogi kocykiem, i pogrążyć się w niezobowiązującej lekturze.

:( smutne jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, jak szybko można zapomnieć że się kogoś kochało bo nagle się go nienawidzi. Bohaterzy byli naprawdę kreatywni w uprzykrzaniu sobie życia. Generalnie po tej cieniutkiej książęce nic nie zwiastuje dramatu opisanego na jej stronach. Niepozorna choć robi potężne wrażenie, bo człowiek spodziewa się zupełnie czegoś innego, lżejszego