Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne pouczające książki dla dzieci oraz pompatyczne powieści historyczne. Mamy więc królestwo Paflagonii, gdzie rządy sprawuje (bezprawnie) król Walorozo. Miał sprawować opiekę nad prawowitym dziedzicem tronu, Lulejką, ale uznał, że wygodniej będzie po prostu zająć jego miejsce. Sam Lulejko nie jest też jakoś specjalnie zainteresowany sprawowaniem władzy, bardziej interesują go polowania, jedzonko i zaloty do kuzynki Angeliki. Tymczasem Angelika oddaje swoje serce księciu Bulbo z sąsiedniego królestwa, gdzie również rządzi uzurpator (prawdziwą następczynią tronu powinna być Różyczka, jednak ona zniknęła w tajemniczych okolicznościach).
Zdecydowanie nie mogę zgodzić się z opinią na LC, że to "fantasy dla ubogich" - choćby dlatego, że to nie jest fantasy, a przeurocza satyra. Słuchając tej opowieści uśmiałam się jak norka. Thackeray poczyna sobie z fabułą bez ograniczeń, nie ma też zbyt wiele litości dla swoich bohaterów, wytykając ich wady w sposób bardzo cwany ale i ostry. Lulejko nie przypomina księcia z bajki, to raczej leniwy nieuk, który dopiero zmuszony przez wydarzenia dookoła zaczyna się ogarniać, jego rywal Bulbo jest z kolei ciapowatą mamałygą. Dostaje się także Angelice, która jest przekonana, że jest najpiękniejsza i "zna na pamięć wszystkie daty z historii Paflagonii i wszystkich krajów całego świata". Nawet Czarna Wróżka nie przypomina miłej kochanej matki chrzestnej - jest niezmiernie ironiczna i lubi zamieniać irytujących ją ludzi w sprzęty domowe.
Zresztą, już same imiona postaci rozbrajają - Padella (po włosku patelnia),Kalafioro, Gburia Furia. Ogromna w tym zasługa również autorki polskiego tłumaczenia - Zofia Rogoszówna to w sumie legenda, odpowiedzialna za polski przekład Przygód Piotrusia Pana, ale także za mnóstwo klasycznych dziś już wierszy dla dzieci. To Rogoszównie zawdzięczamy popularność zwrotów "klituś bajduś" czy "koszałki opałki" (były to tytuły jej zbiorów wierszy dla dzieci),a także piosenkę o tym, że tańcowała ryba z rakiem a pietruszka z pasternakiem.
W zachowaniu ducha opowieści pomógł także wybór lektora - Krzysztof Tyniec to mistrz, jego bohaterowie mówią tysiącem głosów! Jedyne, czego żałuję po wyborze audiobooka to to, że ominęły mnie ilustracje autora, ale można je w sumie obejrzeć po fakcie, a śmiem twierdzić, że nikt inny nie "dośmieszyłby" tej książki tak jak pan Tyniec.
W kręgu kultury anglosaskiej Pierścień i Róża uchodzi za klasykę literatury dziecięcej, u nas ta pozycja była modna w latach 80. za sprawą adaptacji telewizyjnej - zresztą wtedy zdarzył się ogólnie jakiś większy peak popularności, bo powstała także wersja rosyjska, niemiecka, a książka znalazła się w serialu Twin Peaks - Ogniu krocz za mną. Mnie, o dziwo, w dzieciństwie ominęła, a szkoda.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Alice Through the Looking-Glass. Alicja po drugiej stronie lustra z podręcznym słownikiem angielsko-polskim
Klasyka literatury dziecięcej – Tom 2
Część pierwszą uznałam za dziwną, ale druga to już był po prostu absurd bez żadnego wyraźnego celu czy myśli przewodniej.
Klasyka literatury dziecięcej – Tom 2
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzęść pierwszą uznałam za dziwną, ale druga to już był po prostu absurd bez żadnego wyraźnego celu czy myśli przewodniej.
Książka tak samo dziwna, jeżeli nie dziwaczniejsza niż poprzedni tom. Gry słowne powodujące uśmiech na twarzy. Jestem w stanie wyobrazić sobie jak obie części mogą działać na dziecięcą wyobraźnię w sposób pozytywny. Może jestem za dorosła żeby wyłapać wszystko, bo czasami wpadałam w zakłopotanie, ale to chyba uroki całego świata Alicji w Krainie Czarów.
Książka tak samo dziwna, jeżeli nie dziwaczniejsza niż poprzedni tom. Gry słowne powodujące uśmiech na twarzy. Jestem w stanie wyobrazić sobie jak obie części mogą działać na dziecięcą wyobraźnię w sposób pozytywny. Może jestem za dorosła żeby wyłapać wszystko, bo czasami wpadałam w zakłopotanie, ale to chyba uroki całego świata Alicji w Krainie Czarów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUważam, że to dobra powieść aby czytać dzieciom po rozdziale do snu :)
Uważam, że to dobra powieść aby czytać dzieciom po rozdziale do snu :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem marzenia senne Alicji sprowadzają ja na magiczną szachownicę, na której rozgrywają się szalone wydarzenia, a dziewczyna poznaje nowe intrygujące postacie i wchodzi z nimi w równie zawiłe konwersacje.
I w tym miejscu zgodziłabym się z autorem adnotacji przedstawiającej zawartość książki /tylna strona okładki/, że faktycznie jej treści to są jedne wielkie niezrozumiałe opisy wydarzeń.
Osobiście uważam, że kontynuacja przygód Alicji z Krainy Czarów to jeszcze większa autorska "odklejka", a książki absolutnie nie dałabym dziecku do przeczytania, ponieważ sama jako dorosły Czytelnik miałam poważne wątpliwości co do stanu psychicznego autora podczas pisania treści oraz jej opracowywania. Naprawdę z wielkim trudem przychodziło mi zrozumienie treści a tym bardziej zagłębianie się w jakieś aspekty moralne, z przekazem.
Jeśli w jakikolwiek, choćby w minimalny sposób autor za pomocą wyobrażonych postaci, które miały interakcje z Alicją, chciał za ich pomocą w karykaturalny sposób zderzyć zachowania, postępowania oraz pokrętny i nie zawsze słuszny tok myślenia osób ze świata dorosłych z dziecięcym spojrzeniem, no cóż, jakaś iskierka tego doświadczenia mogłaby zostać wyłuskana, ale niestety młodszy Czytelnik mógłby mieć spory problem z wyciągnięciem z tych treści czegoś pożytecznego i wartościowego dla siebie..
Tym razem marzenia senne Alicji sprowadzają ja na magiczną szachownicę, na której rozgrywają się szalone wydarzenia, a dziewczyna poznaje nowe intrygujące postacie i wchodzi z nimi w równie zawiłe konwersacje.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI w tym miejscu zgodziłabym się z autorem adnotacji przedstawiającej zawartość książki /tylna strona okładki/, że faktycznie jej treści to są jedne wielkie...
Podobnie jak z pierwszą częścią. Pamiętałam ją jakoś inaczej, lepiej.
Nadal lubię tę historię, mam do niej sentyment z dzieciństwa. Jednak czytając to teraz straciło częściowo swój czar.
Podobnie jak z pierwszą częścią. Pamiętałam ją jakoś inaczej, lepiej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNadal lubię tę historię, mam do niej sentyment z dzieciństwa. Jednak czytając to teraz straciło częściowo swój czar.
Podobała mi się, wydanie jest piękne ale w porównaniu do pierwszej nie zachwyciła mnie
Podobała mi się, wydanie jest piękne ale w porównaniu do pierwszej nie zachwyciła mnie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKontynuacja przygód Alicji w sennej krainie pełnej przedziwnych postaci, przygód i gier słownych.
Kontynuacja przygód Alicji w sennej krainie pełnej przedziwnych postaci, przygód i gier słownych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKolejna część niezwykłych przygód Alicji.
Tym razem przenosimy się na drugą stronę lustra, gdzie Alicja odkrywa kolejny magiczny świat. Poznaje mnóstwo irytujących postaci i doświadcza wielu niezrozumiałych rozmów.
Książka zawiera nielogiczne i chaotyczne wierszyki oraz piosenki, które z dumą prezentowały dziewczynce bohaterowie drugoplanowi, a ja te fragmenty pomijałam.
Niestety tej oryginalnej wersji Alicji fanką nie zostanę. Nie polecam.
Kolejna część niezwykłych przygód Alicji.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem przenosimy się na drugą stronę lustra, gdzie Alicja odkrywa kolejny magiczny świat. Poznaje mnóstwo irytujących postaci i doświadcza wielu niezrozumiałych rozmów.
Książka zawiera nielogiczne i chaotyczne wierszyki oraz piosenki, które z dumą prezentowały dziewczynce bohaterowie drugoplanowi, a ja te fragmenty...
Bardzo przyjemne i zabawne
Bardzo przyjemne i zabawne
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWydanie ilustrowane dodaje tej pozycji koloru i lepiej można zobaczyć opisywany świat . Książka momentami jest dziwna ale w końcu to sen . Uwielbiam całe uniwersum wszelkie filmy i inne książki dla których inspiracją była oryginalna Alicja . Warto czasem wrócić do początku i zobaczyć od czego się to zaczęło.
Wydanie ilustrowane dodaje tej pozycji koloru i lepiej można zobaczyć opisywany świat . Książka momentami jest dziwna ale w końcu to sen . Uwielbiam całe uniwersum wszelkie filmy i inne książki dla których inspiracją była oryginalna Alicja . Warto czasem wrócić do początku i zobaczyć od czego się to zaczęło.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to