Tajemniczy ogród

Po latach postanowiłam ponownie sięgnąć po tę książkę. Wciąż pamiętam film animowany, który oglądałam, gdy byłam dzieckiem, nawet ostatnio przypomniałam sobie piosenki, które się w nim pojawiają, i poczułam natką nostalgię, że nie mogłam się powstrzymać. Książka tak bardzo rozgrzała moje serce, że aż się zdziwiłam. Jest taka, jak ją zapamiętałam - ciepła, porywająca, magiczna. Wydaje mi się, że teraz o wiele bardziej doceniam "Tajemniczy ogród" niż kiedyś.

Bardzo się cieszę, że dzieci czytają jeszcze tę książkę, to zdecydowanie klasyk.

Po latach postanowiłam ponownie sięgnąć po tę książkę. Wciąż pamiętam film animowany, który oglądałam, gdy byłam dzieckiem, nawet ostatnio przypomniałam sobie piosenki, które się w nim pojawiają, i poczułam natką nostalgię, że nie mogłam się powstrzymać. Książka tak bardzo rozgrzała moje serce, że aż się zdziwiłam. Jest taka, jak ją zapamiętałam - ciepła, porywająca,...

Z serii niezapomniane lektury, zawsze na w domowej bibliotece.

Z serii niezapomniane lektury, zawsze na w domowej bibliotece.

Tajemniczy ogród to książka, które chwyta mnie za serce od czasu kiedy przeczytałam ją pierwszy raz kilkanaście lat temu 🥹❤️

Tajemniczy ogród to książka, które chwyta mnie za serce od czasu kiedy przeczytałam ją pierwszy raz kilkanaście lat temu 🥹❤️

"Tajemniczy ogród" to urzekająca opowieść o uzdrawiającej mocy natury. Jej sugestywny, gotycko-liryczny nastrój na długo zapada w pamięć. Przyjaźń między trojgiem dzieci: Colinem, Dickiem i Mary przedstawiona jest w sposób, który pokrzepia i wzrusza. W tle mamy walory edukacyjne: promocję takich postaw jak troska czy odpowiedzialność. Książka jest lekturą w młodszych klasach szkoły podstawowej. Obecnie już chyba tylko uzupełniającą.

"Dziwne to jest w życiu, że tylko czasami odczuwa się, jakby się miało żyć zawsze — zawsze. Opanowuje uczucie owo niekiedy, gdy człowiek się ze snu zbudzi o jutrzence i znajdzie się sam wobec natury i, głowę w tył odrzuciwszy, spojrzy ku niebu i ujrzy jego blady seledyn z wolna się przemieniający, poczynający się zmieniać, zmieniać cudownie, dopóki wschód cały nie stanie się jakby jedną Hosanną. Wtedy to serce bić przestaje wobec onego niezmiennego, potężnego majestatu wschodzącego słońca, powtarzającego się wszakże każdego ranka od tylu tysięcy lat. Wtedy — na chwilkę — zapomina się o wszystkim".

"Tajemniczy ogród" to urzekająca opowieść o uzdrawiającej mocy natury. Jej sugestywny, gotycko-liryczny nastrój na długo zapada w pamięć. Przyjaźń między trojgiem dzieci: Colinem, Dickiem i Mary przedstawiona jest w sposób, który pokrzepia i wzrusza. W tle mamy walory edukacyjne: promocję takich postaw jak troska czy odpowiedzialność. Książka jest lekturą w młodszych...

"Tajemniczy ogród" to opowieść o powolnym odradzaniu się natury, relacji i dziecięcej wrażliwości. która mimo pewnej skrótowości finału pozostawia ciepłe, kojące wrażenie.

Do tej pory znałam jedynie ekranizację w reżyserii Agnieszki Holland z 1993 roku. Choć nie wracałam do niej od lat, jako dziecko uwielbiałam jej atmosferę, aurę tajemnicy, surowe wrzosowiska Yorkshire i rodzącą się w ponurej rezydencji przyjaźń między bohaterami. Książka, ku mojemu zaskoczeniu, ominęła mnie jako lektura szkolna, dlatego postanowiłam nadrobić to niedopatrzenie.

Lektura okazała się bardzo przyjemna, a przy tym zaskakująco subtelna w sposobie prowadzenia przemiany Mary i Colina. Burnett buduje narrację na motywie stopniowego oswajania przestrzeni - zarówno tej fizycznej, jak i emocjonalnej. Ogród staje się tu oczywistą metaforą, miejscem regeneracji, pracy nad sobą i uczenia się relacji.

Jedyny niedosyt budzi we mnie zakończenie. W porównaniu z uważnie rozwijaną, rytmiczną narracją wcześniejszych rozdziałów finał wydaje się zbyt skrótowy. To właśnie wtedy rozstrzygają się najbardziej bolesne i długo akumulowane napięcia, które przez całą powieść obciążają bohaterów, dlatego miałam poczucie, że można było poświęcić im więcej miejsca.

"Tajemniczy ogród" to opowieść o powolnym odradzaniu się natury, relacji i dziecięcej wrażliwości. która mimo pewnej skrótowości finału pozostawia ciepłe, kojące wrażenie.

Do tej pory znałam jedynie ekranizację w reżyserii Agnieszki Holland z 1993 roku. Choć nie wracałam do niej od lat, jako dziecko uwielbiałam jej atmosferę, aurę tajemnicy, surowe wrzosowiska Yorkshire i...

Wolę Małą Księżniczkę ale ta opowieść też jest warta przeczytania

Wolę Małą Księżniczkę ale ta opowieść też jest warta przeczytania

Świetna książka, czytałam kilka razy. Uwielbiam 🩷

Świetna książka, czytałam kilka razy. Uwielbiam 🩷

Interesująca i wzruszająca.

Interesująca i wzruszająca.

Wspaniały powrót do historii ze szkolnych lat. Dla dzieci i dorosłych. Wspaniale obrazuje przemianę wewnętrzną bohaterów.

Wspaniały powrót do historii ze szkolnych lat. Dla dzieci i dorosłych. Wspaniale obrazuje przemianę wewnętrzną bohaterów.

W dzieciństwie byłam zakochana w animowanej adaptacji „Tajemniczego ogrodu” z 1994 roku. O książce na długie lata zapomniałam, dlatego po kilkunastu latach postanowiłam nadrobić zaległości.

Poznajemy historię kilkuletniej Mary Lennox, która po śmierci rodziców w wyniku epidemii cholery trafia pod opiekę wuja. Dziewczynka próbuje odnaleźć się w nowym środowisku, zdobywa przyjaciół, obcuje ze zwierzętami i roślinami, a wszystko to prowadzi ją do tytułowego ogrodu skrywającego pewną tajemnicę. Przy okazji uczy się ważnych życiowych wartości: niezależności, opiekuńczości, nadziei i miłości.

Mary to klasyczna bohaterka ewoluująca – trochę jak Ania Shirley z Zielonego Wzgórza czy Jane Eyre. Początkowo jest smutnym, nielubianym dzieckiem, uznawanym za nieprzyjemne i trudne. Z biegiem czasu zarówno ona sama, jak i jej otoczenie zaczynają dostrzegać jej wrażliwość i piękną duszę, a charakter okazuje się atutem, nie wadą.

Doceniam wartości, które przekazuje autorka: wiarę, przyjaźń oraz nadzieję wlaną w serce chorego, osamotnionego chłopca. Jednocześnie muszę przyznać, że mimo zaklasyfikowania książki do literatury dziecięcej, czytało mi się ją dość ciężko. Wszystko przez liczne archaizmy, które męczą nawet mimo przypisów, a także długie opisy przyrody i pogody. Historia jest niemal pozbawiona dialogów, co znacząco spowalnia lekturę tej krótkiej powieści. Jako dziecko prawdopodobnie bardzo by mnie to znużyło.

„Tajemniczy ogród” niesie ze sobą wyraźny morał i różni się w kilku istotnych elementach od ekranizacji. Myślę, że warto sięgnąć po obie wersje z czystej ciekawości, choć mnie książka nie zachwyciła tak bardzo jak uwielbiana adaptacja z dzieciństwa.

W dzieciństwie byłam zakochana w animowanej adaptacji „Tajemniczego ogrodu” z 1994 roku. O książce na długie lata zapomniałam, dlatego po kilkunastu latach postanowiłam nadrobić zaległości.

Poznajemy historię kilkuletniej Mary Lennox, która po śmierci rodziców w wyniku epidemii cholery trafia pod opiekę wuja. Dziewczynka próbuje odnaleźć się w nowym środowisku, zdobywa...