Szalony statek cz.2

Uwielbiam tę serię. Tak powinno się moim zdaniem pisać książki fantasy:)

Uwielbiam tę serię. Tak powinno się moim zdaniem pisać książki fantasy:)

Fascynująca opowieść o szalonym statku luźno acz znacząco powiązana z cyklem Bastarda i Błazna. Pełna magii i systemów politycznych, z epickim rozmachem.
Należy do uniwersum Farseers (które obecnie z samym tylko Bastardem ma 9 wspaniałych tomów).
Chronologicznie pomiędzy Skrytobójcą a Złotoskórym, acz ja czytałam jako trzecią trylogię Hobb, nie mogąc się pogodzić z zakończeniem Przeznaczenia Błazna i było super. Była to dla mnie emocjonalna przeprawa.
Jeśli szukacie dalszych części tego uniwersum - oto właśnie Żywostatki - a ta konkretna książka to jedna z części tej fascynującej trylogii, którą bardzo polecam.
Można też czytać bez znajomości opowieści o Bastardzie. Jeśli interesują was piraci, magia i złożone systemy społeczne tutaj jest tych elementów pod dostatkiem.

Fascynująca opowieść o szalonym statku luźno acz znacząco powiązana z cyklem Bastarda i Błazna. Pełna magii i systemów politycznych, z epickim rozmachem.
Należy do uniwersum Farseers (które obecnie z samym tylko Bastardem ma 9 wspaniałych tomów).
Chronologicznie pomiędzy Skrytobójcą a Złotoskórym, acz ja czytałam jako trzecią trylogię Hobb, nie mogąc się pogodzić z...

Tak sobie myślę, że gdyby rok czy dwa lata temu ktoś mi powiedział, że będę zaczytywać się w fantastyce o gadających statkach, parsknęłabym śmiechem. A jednak! Zaczytuję się i to zaczytuję się jednym tchem! Co więcej, ja bardzo gadające statki, jako bohaterów, lubię.

U Hobb wspaniale jest to, że jako czytelniczka wiem, że stoję u progu wielkiej przygody. Mój pomysł na to, co ma stać się z Paragonem, właśnie się realizuje, ale nie rozczarowuje mnie to, a wręcz przeciwnie! W tym przypadku to droga do przygody jest tym, co ciekawi najbardziej. Trzeba przyznać, że bohaterów los nie szczędzi, a relacje się komplikują. Postać Malty pięknie ewoluuje, chociaż mam wrażenie, że coś się pod tą przemianą kryje. Wątek z jej amantem z Deszczowych Ostępów jest fenomenalny i intrygujący, a także pojawia się tu wyraźne nawiązanie do zdarzeń z trylogii o Błaźnie - wydaje mi się, że tego smoka to kojarzę ;)

Absolutnie nie mogę się doczekać tego, co biedny Paragon pocznie na wodzie i kiedy już spotka piratów. Jego przeszłość wciąż nie jest jasna. Czy faktycznie Żywostatek potrzebuje swojej rodziny? Wydaje mi się, że Paragon i Vivacia pokażą, że jednak niekoniecznie.

Tak sobie myślę, że gdyby rok czy dwa lata temu ktoś mi powiedział, że będę zaczytywać się w fantastyce o gadających statkach, parsknęłabym śmiechem. A jednak! Zaczytuję się i to zaczytuję się jednym tchem! Co więcej, ja bardzo gadające statki, jako bohaterów, lubię.

U Hobb wspaniale jest to, że jako czytelniczka wiem, że stoję u progu wielkiej przygody. Mój pomysł na to,...

Nie sądziłam, że polubię Słodką, a jednak jej przemiana mnie przekonała :)

9/10

Nie sądziłam, że polubię Słodką, a jednak jej przemiana mnie przekonała :)

9/10

2x, 021227 papier G9, 240907 ebook syntezator G9.
Powtórzę to samo co przy pierwszej części trylogii. Skomplikowane postacie bez jednego głównego bohatera, dość wartka akcja, nie ma czasu na nudę. Nadal robi to samo wrażenie co przy pierwszym czytaniu.

2x, 021227 papier G9, 240907 ebook syntezator G9.
Powtórzę to samo co przy pierwszej części trylogii. Skomplikowane postacie bez jednego głównego bohatera, dość wartka akcja, nie ma czasu na nudę. Nadal robi to samo wrażenie co przy pierwszym czytaniu.

Super prowadzona historia. Chce się podążać za każdym bohaterem.

Super prowadzona historia. Chce się podążać za każdym bohaterem.

I w końcu huknęło! Powoli rozumiem, czemu dla niektórych ta seria była najlepszym fantasy roku. Wątek węży po raz pierwszy zaczął przykuwac moja uwagę, bo wcześniej niecierpliwiłam się i nie rozumiałam, czemu tracę tyle czasu na niego. Czy jestem fanką wszystkich rozwiązań? Bynajmniej, ale żadne nie są z d.. Doceniam tez, że autorka nie zrobiła jasnego podziału na dobrych i złych. łapie się na tym, że momentami osoby którym kibicowałam, robią coś, co sprawia że przechodzę na stronę opozycji. Coś czuje, że w trzecim tomie zamontuje sobie w głowie drzwi obrotowe, bo co rozdział to sympatia przechodzi gdzie indziej;)

I w końcu huknęło! Powoli rozumiem, czemu dla niektórych ta seria była najlepszym fantasy roku. Wątek węży po raz pierwszy zaczął przykuwac moja uwagę, bo wcześniej niecierpliwiłam się i nie rozumiałam, czemu tracę tyle czasu na niego. Czy jestem fanką wszystkich rozwiązań? Bynajmniej, ale żadne nie są z d.. Doceniam tez, że autorka nie zrobiła jasnego podziału na dobrych i...

Dalszy ciąg mojej relektury "Żywostatków", tym razem w oryginale, bez żmudnego śledzenia nieuchwytnych tomów polskiego wydania po bibliotekach. Drugi tom trylogii jest jeszcze lepszy: jednoznacznie i do końca zostaje określony fascynujący związek między smokami, wężami i żywostatkami, poznajemy tajemnicze Deszczowe Ostępy, z licznych aluzji daje się już odczytać cały ponury życiorys Kennita/Bystrego, Malta/Słodka dorasta i zaczyna wykorzystywać wszystkie wcześniej wkurzające cechy do tego, by przetrwać samej i ratować innych, wątki miłosne są zadowalające, a Amber i jej rozwijająca się relacja z szalonym statkiem jeszcze znakomitsze niż w pierwszym tomie. Bezbłędne sceny akcji wynagradzają zdarzające się dłużyzny (wyjątkowym nudziarstwem jest rozdział "Calm", złożony z dialogów powtarzających znane już informacje, no ale jest to przygotowanie do trzymającego w napięciu rozdziału o przewidywalnym tytule "Storm"). Wątek Vivacii i Wintrowa/Prawego odrobinę słabszy, zwłaszcza w porównaniu z pierwszym tomem - tutaj ich rola sprowadza się do rozwijania w sobie lojalności wobec Kennita. Mimo wszystko znakomite fantasy, łączące skupienie na kwestiach uczuciowo-psychologicznych ze świetną koncepcją świata.

Dalszy ciąg mojej relektury "Żywostatków", tym razem w oryginale, bez żmudnego śledzenia nieuchwytnych tomów polskiego wydania po bibliotekach. Drugi tom trylogii jest jeszcze lepszy: jednoznacznie i do końca zostaje określony fascynujący związek między smokami, wężami i żywostatkami, poznajemy tajemnicze Deszczowe Ostępy, z licznych aluzji daje się już odczytać cały ponury...

Bardzo ciekawie poprowadzone postacie. Książka zawiera wiele wątków, a każdy z nich jest interesujący. Szacun za stworzenie całego tego świata.

Bardzo ciekawie poprowadzone postacie. Książka zawiera wiele wątków, a każdy z nich jest interesujący. Szacun za stworzenie całego tego świata.

Faktem jest, że Robin Hobb tak umiejętnie nakreśliła bohaterów i zależności między nimi oraz ma tak zręczne pióro, że książkę czyta się duszkiem, bez wysiłku i zawsze z zaciekawieniem. Tego autorce nie mogę odmówić. Niestety, akcja dalej stoi w miejscu, a bohaterów nie tylko nie spotyka zbyt wiele, co nawet nie przemieszczają się specjalnie w przestrzeni. W książce o silnych cechach przygodowych!

Tam gdzie zaczęli od pierwszego tomu tej części, tam właściwie zostali. Oczywiście, dostrzegam, że jest w tym pewien walor, a Hobb zmienia swoich bohaterów subtelnie, powolnie oraz - co obce jest większości pisarzy - wiarygodnie. Nie jestem niewrażliwy na te niuanse, dzięki nim oczekuję, że cisza przed burzą zmieni się w prawdziwy sztorm, tym bardziej, że w książce jest masa wskazówek co do tego co może się wydarzyć. Dopóki apetyt u czytelnika zostaje, a ten pochłania całość z lekkością - nie mam prawa narzekać, aczkolwiek chciałbym już, żeby wszystko ruszyło do przodu. Tytułowy szalony statek nie drgnął o cal, a druga część już się kończy, chyba że...

Jestem ciekaw co będzie miało miejsc w wątkach romantycznych Malty, Althei i Vivacii. Mamy do czynienia nie tyle z trójkątami, co czworokątami obyczajowymi, a znając autorkę może być przewrotnie.

Fabularnie podoba mi się, że są dwa plany uratowania żywostatku równolegle i oba bardzo niebezpieczne (choć jeden dopiero sugerowany),a ostatni rozdział daje ogrom możliwości, by naprawdę zamieszać i zostawia czytelnika zaciekawionego.

PS. Malta dalej pozostaje moją ulubienicą, zdecydowanie najlepsza kreacja i przemiana.

Faktem jest, że Robin Hobb tak umiejętnie nakreśliła bohaterów i zależności między nimi oraz ma tak zręczne pióro, że książkę czyta się duszkiem, bez wysiłku i zawsze z zaciekawieniem. Tego autorce nie mogę odmówić. Niestety, akcja dalej stoi w miejscu, a bohaterów nie tylko nie spotyka zbyt wiele, co nawet nie przemieszczają się specjalnie w przestrzeni. W książce o...