Indiana Jones powraca

Bardzo lubię filmy o dr Indianie Jones'ie i powiem, że książka nie była zła. Bardzo szybko się czytało, ale wolałbym trochę ( gdyby taka powstała) przeczytać " Poszukiwcze Zaginionej Arki" lub "Ostatnia Krucjata". Książka dobra. Przy okazji życzę wszystkim użytkownikom LC wesołych świąt wielkanocnych!

Książka "Tajny raport o świecie Pandory. Avatar Jamesa Camerona" jest gratką dla fanów filmów, i zdecydowanie jest tu trochę ciekawostek! Całość napisana jest jakby w formie przewodnika bądź podręcznika pisanego przez osobę żyjącą w świecie z filmu. Książka składa się z sekcji o astronomii u geologii Pandory, życiu Na'vi, faunie, florze, a kończy się spisem technologii używanej przez ludzi. Początek był ciekawy. Chociaż mocno naukowy, rozjaśnił wiele rzeczy. Wyjaśnili trochę kwestię Unobtanium i jego dość kiczowatej nazwy, a do tego dowiedziałam się w końcu po tylu latach, że Pandora znajduje się przy Alfa Centuri. Wiem też teraz, że ta rajska kraina jest jednym z księżyców Polifema. Część o faunie bardzo mi się podobała, w końcu poznałam nazwy różnych stworzeń z filmu a do tego różne interesujące ciekawostki 😁💫 Mam też wrażenie, że niektóre z omawianych zwierząt pojawiły się w filmie na bardzo krótko, a tu tyle można o nich powiedzieć. Jeśli chodzi o florę, te rozdziały pokazują, jak przemyślana jest roślinność Pandory i że za tym wszystkim kryje się coś więcej niż ładne liście i oczarowująca na ekranie bioluminescencja. Sekcja o technologii i broni była dla mnie akurat nudna, ale na pewno wiele osób zainteresuje jak przystosowana jest ludzka technologia do rzeczywistości z Pandory, gdzie jest mniejsza grawitacja i większy magnetyzm. Podsumowując, choć może niektóre sekcje są ciekawsze od innych, nie żałuję że przeczytałam tę książkę i jeśli ktoś bardzo lubi świat Pandory warto ją chociażby przejrzeć, by zobaczyć ile myśli zostało włożone w starzenie tego świata i dowiedzieć się różnych drobnych rzeczy, o których w filmie nie mówią ^^

Opis na książce zdecydowanie zachęcał do jej przeczytania. I faktycznie temat bardzo fajny, fabuła się rozwijała... tylko czemu mi tak wolno szło? Po przeczytaniu opinii na serwisie doszłam do wniosku, że chyba mam ten problem co wszyscy. Za dużo tu technicznego słownictwa i opisów. Przez to czytałam 2-3 strony dziennie i odkładałam. Ale jak pod koniec się już uwzięłam i przeczytałam kilkadziesiąt stron na raz poszło zdecydowanie lepiej. Myślę więc, że potrzeba dać jej po prostu się wciągnąć, bo potem, nawet z tymi opisami, leci już jak z górki. Dodam jeszcze, że bardzo też mi się podobało, że od razu na końcu książki autor napisał co jest faktem, a co fikcją.

Sherlock Holmes jest bez wątpienia ikoną popkultury. Jego postać i styl detektywistyczny, oparty na obserwacji/dedukcji zrewolucjonizowały gatunek literatury kryminalnej, a sam Artur Conan Doyle stworzył jednego z najbardziej oryginalnych i rozpoznawalnych bohaterów, inspirując innych twórców do tworzenia własnych, podobnych postaci oraz do licznych adaptacji filmowych czy też teatralnych. Na świecie chyba nie ma osoby, która nie wiedziałaby kim był Sherlock Holmes. I choć to postać fikcyjna, to dzięki swojej popularności stał się ponadczasowy. Pod koniec sierpnia w moje ręce wpadła „Księga wszystkich spraw” - lektura, która po pierwsze oczarowuje swoim pięknym wydaniem z barwionymi brzegami, ale także stanowi kompletny zbiór pierwotnych publikacji o Sherlocku Holmesie. Księga formatu A4 licząca sobie ponad 900 stron może nadwyrężyć nadgarstki czytelnika, ale dostarczy jednocześnie niezapomnianych wrażeń. Przyznaję, że jestem mniej więcej w połowie książki, ale tylko dlatego, że specjalnie dawkuję sobie te historie. Chcę jak najdłużej cieszyć się przygodami detektywa z Baker Street. Prawie wszystkie śledztwa opowiedziane są z perspektywy Watsona, który dodaje do nich ludzkiego elementu. Opisuje własne zdumienie, strach i podziw dla swojego towarzysza. Być może Doyle celowo utrzymuje taką narrację, gdyż jest przystępna i bez nadmiernego naukowego żargonu – skomplikowane dedukcje Sherlocka są dzięki temu przedstawione w sposób zrozumiały. Mocno polecam Wam tę lekturę. Jest to prawdziwy, literacki skarb, który pozwala na pełne zanurzenie się w XIX wiecznym Londynie i poznanie ewolucji Holmes’a od pierwszego spotkania z doktorem Watsonem na Baker Street aż po jego ostatnie śledztwa. 10/10

Pomysł na fabułę ciekawy ale książka wydaje mi się niedopracowana. Po drodze jest też sporo literówek, co też miało wpływ na mój odbiór lektury. Uważam, że zakończenie jest słabe. O ile do momentu oblężenia Zamków Kamiennego Kręgu odczuwałam ciekawość co będzie dalej, tak później według mnie wszystko zwolniło i stało się bardzo przewidywalne. Zapadła mi w pamięć (w negatywny sposób) scena, gdzie podczas obrony zamku walka wyglądała tak, że bohater wciąż odcinał innym głowy.... Bardzo słaby moment w książce. Tak czy inaczej książka nie jest zła ale pozostawia wiele do życzenia.

Recenzja książki Caitlin R. Kiernan: Beowulf Caitlin R. Kiernan opowiada historię, która pulsuje pod czaszką; przesiąkniętą wonią krwi i miodu sagę, którą powinno się recytować o północy na bagnach i na samotnych górskich szczytach. Snuje opowieść o bohaterstwie, o płonącym ogniu i o złocie, naznaczoną miłością, tajemnicą oraz - chwilami - skrajnym okrucieństwem i gwałtem. Starą opowieść, która zasługuje na to, by ją powtarzać tak długo, jak długo ludzi fascynują bohaterowie, potwory i mrok. Opowieść dla każdego z nas. Wszyscy mamy swoje demony. Beowulf myślał, że jego demonem jest Grendel... -------------------------------------------------------- Książka na podstawie scenariusza, po niej najchętniej obejrzał bym film. Jest to gratka dla każdego fana mitologii nordyckiej takiego jak ja. Książka jest nią przesiąknięta. Poza mitologią masa tu akcji. Znajdziecie też zabawne momenty i teksty postaci. Książka wciąga o płynie się przez nią tak szybko jak Drakkar - łódź wikingów - płynęła przez wody Skandynawii. Uwielbiam wikingów i świetnie bawiłem się czytając tę książkę. Myślę, że światu jest potrzebne więcej książek z motywem mitologii nordyckiej. I mimo, że niektóre słowa jak np "Bifrost" były napisane inaczej niż powszechnie znane to i tak książka mi się podobała i moja ocena to 4/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Recenzowaną pozycję czytałem dwukrotnie. Cornelia Funke udowadnia nie po raz pierwszy, że współczesne ksiązki dla dzieci i młodzieży potrafi pisać jak mało kto. Wspaniała fabuła, pełna nieustającego napięcia, z świetnie stworzonymi postaciami, z których część się uwielbia, inne lubi, do innych ma mieszane uczucia, a jeszcze innych nienawidzi. Akcję śledzi się z niesłabnącym zainteresowaniem. Zapierająca dech w piersiach przygoda spod pióra autorki serii "Łowcy duchów", "Reckless" czy książki "Król złodziei". Polecić ją mogę każdemu, za to z góry odradzić animowaną adaptację (po zwiastunie już widać ile zmian i jakie to głupie),w której z pewnością brak głębi (tak, głębi) dzieła niemieckiej pisarki.

Dużo sobie obiecywałem po tej książce, szczególnie ze względu na tematykę ("tajemnice" starożytnego Egiptu). Lektura nie powaliła mnie na kolana. Niby akcji jest dużo, ale tak napisana, ze mnie nie wciągnęła. Dopiero końcówka książki okazała się tym czego oczekiwałem (dlatego 6 a nie 4 gwiazdki). Podsumowując można przeczytać, ale na kolana nie rzuca.

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Pierwsze wrażenie było dosyć przykre: "Matko, toż to jest napisane jak szkolne wypracowanie". Potem albo przywykłam, albo de Montella się trochę rozkręcił, w każdym razie książkę kończyłam już z pozytywnymi odczuciami. "Bezimienny rycerz" to poczciwa, całkiem przyjemna przygodówka, choć może bez szczególnego polotu (a już na pewno bez większej głębi psychologicznej - ale lepsza już poczciwa schematyczność de Montelli niż pretensjonalne pseudoanalizy niektórych innych pisarzy). Zręcznie jednak wykorzystuje motywy z tekstów średniowiecznych, również te mniej znane, bo mniej utrwalone w dominującej, anglojęzycznej tradycji arturiańskiej. Osobną sprawą jest niestety strona techniczna - Wydawnictwo Dolnośląskie pokpiło sprawę, przepuszczając literówki i alternatywną interpunkcję.

Dopóki David się uczył i poznawał swoją moc i siebie, było ciekawie. Wątek romantyczny z Millie też w porządku... no ale później zaczął się wątek sensacyjno-polityczny i to już mi nie pasowało do tej książki, przez to ocena niższa, ale czytało się sprawnie.

Książka została wydana w 2007r. a ja dopiero po 18 latach ją przeczytałem. Powiem szczerze, że byłem zaskoczony tym, że autor w kilku słowach dał rade napisać książkę tak, żeby była krótka i prosta. Chociaż osobiście uważam, że książka z całą pewnością nie jest dla dzieci, bo znajduje się w niej przemoc i uśmiercanie postaci. To mogę ją z czystym sumieniem polecić młodemu lub młodej osobie przechodzącej w stan nastolatka/ki. Ale również jestem rozczarowany tym, że wydawnictwo Amber nie wydało kolejnych książek, a myślę, że byłoby warto wydać już całą serie Skulduggery Pleasant skoro ktoś podjął się wydania pierwszego i drugiego tomu. Mogę jeszcze pod sam koniec dodać, że przełożenie książki na język polski oraz "korekta" wyszły źle, gdyż niektóre imiona lub nazwy miejsc nazywane są po angielsku, tak np. imiona/ksywki niektórych postać są pisane po polsku.

"Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu" to w gruncie rzeczy solidne wprowadzenie do życiorysu oraz filmografii Hugh Lauriego, człowieka wszechstronnie utalentowanego i zdeterminowanego, ale ze skłonnościami do depresji. Druga część książki skupia się stricte na serialu Dr House i jego fenomenie. Otrzymujemy krótkie notki biograficzne pozostałych aktorów towarzyszących Hugh na serialowym planie, a także opisy wszystkich odcinków z trzech pierwszych sezonów. Z przyjemnością czytałam o wpadkach w danym odcinku, ale również o roli laski House'a czy tzw Gabinet diagnostyczny, zwracający uwagę na niuanse, które mogłyby nam umknąć podczas oglądania serialu. Miły dodatek dla fanów.

„Przecież to podobno Nieszkodliwy Pagórek!” „Oczywiście, pagórek jest nieszkodliwy. To na mordercze stokrotki trzeba uważać”. Myślę, że to zupełnie nieszkodliwy, ale zarazem charakterystyczny cytat dla tej książki. Gwałtowne eksplozje śmiechu raczej wam nie grożą, ale już chichoty i śmieszki tak. Jeżeli bawią was absurdalne historie, w których głównym bohaterem jest nastolatek, zmuszony do ratowania alternatywnego świata w stroju złożonym ze starego rondla, widelca do grilla oraz pokrywy od śmietnika, ponieważ bardzo ograniczony budżet maga Randalfa nie mógł mu zapewnić nic lepszego, to lektura w sam raz dla was. A rzecz cała rozgrywa się w zaprawdę wyjątkowych okolicznościach przyrody. Można tu spotkać Góry Stęchliste, perfumowane bagna czy też lewitujące jezioro. Siedzą pod nim leniptaki i czekają, aż im spadną do dzioba nieostrożne ryby, które wypłynęły za daleko. Joe, czyli chłopiec, który w nieodpowiednim momencie wyszedł na spacer z psem, usiłuje się jakoś odnaleźć w tej dziwacznej krainie i całkiem nieźle mu idzie bycie Joem Barbarzyńcą, czyli dzielnym bohaterem. Udaje mu się z sukcesem wywiązać z kolejnych misji, lecz czy spełni się jego największe pragnienie, to znaczy czy wróci do domu? Zaciekawieni powinni sięgnąć po książkę.

Po pierwszej części przygód Kościanego Przyjemniaczka kwestia czasu było sięgnięcie po kolejny tom przygód znanych nam z poprzedniej książki bohaterów. Znów spotykamy Samanthę znaną jako Walkirie Kain i Kościanego Przyjemniaczka nie tracącego głowy w przenośni i na prawdę w nowej odsłonie przygód. Z zainteresowaniem zabrałem się do czytania. Po poprzednich przygodach oraz pokonaniu głównego czarnego charakteru nastał spokój i świat został uratowany. Niestety nie na długo. Z więzienia ucieka Baron Mściwiec mający swoje plany dotyczące zawładnięcia światem. Walkiria Kain i Kościany Przyjemniaczek zostają wplątani w sprawę powstrzymania Barona i zapobiegnięcia realizacji ich planów. Początkowy rozdział to tylko przystawka przed główną historią, która zabiera nas w niesamowity świat z niezwykłymi bohaterami. Po poprzedniej przygodzie Samanthy zwana Walkirią Kain nadal zajmuje się wraz z Kościanym Przyjemniaczkiem sprawami detektywistycznymi pomagając mu w śledztwach. W świecie, gdzie magia i osobliwe postacie są na porządku dziennym. Wszystko zmienia się, gdy dowiadują się o ucieczce Barona Mściwca z więzienia. Wtedy sama historia nabiera tempa i muszę przyznać, że kolejny przeciwnik robi dosyć ponure i przerażające wrażenie, ale wraz ze swoimi sługami zdają się nie do pokonania. Historia staje się mroczniejsza niż w poprzedniej części, gdzie znaleźliśmy elementy humorystyczne rozładowującą atmosferę. Tutaj występuje znikoma ich ilość, bo postawił Autor na stworzeniem opowieści grozy skierowanej do młodzieży. Samantha z poprzedniej części przybrała miano Walkirii Kain i jej postać trochę ewoluowała od czasu pierwszej części. Stała się pewniejsza siebie, odważniejsza i trochę bardziej odpowiedzialną. Jej talent się rozwinął od poprzedniego spotkania. Jako postać wypada świetnie pod względem psychologicznym i jej zachowanie mnie nie irytowało. Zawsze trzymałem kciuki, aby wyszła cało z kłopotów i wypadła sympatycznie. Można było ją polubić i co za tym idzie przygody, jakie przeżywała śledziłem z przyjemnością. Kościany Przyjemniaczek (Stracił głowę i teraz ma nową. Taki urok szkieletu) powraca w najnowszej odsłonie przygód ze swoją zgryźliwością. Jest potężnym magiem, ale najbardziej podobały mi się jego komentarze do zaistniałych sytuacji podszyte ironią. Jego sylwetkę Autor znakomicie nakreślił pod względem psychologicznym i nawet jego zachowanie nie przeszkadza mi. Odważny, twardy i zaprzysięgły wróg wszystkiego co złe nie cofający się przez niczym, aby powstrzymać czarne charaktery. Swoim sposobem bycia sprawiał wrażenie sympatycznego i nie sposób go było nie polubić. Na pewno interesujący bohater książkowy, jaki został stworzony. Jeżeli chodzi o czarne charaktery to głównym jest Baron Mściwiec i jego słudzy, którzy jak przystało na taką rolę wypadły przerażająco. Jednak najbardziej z nich mający więcej mroku oraz będący przerażającą postacią był Baron i jego uczynki sprawiły, że nie można go było polubić. Był godnym przeciwnikiem głównych bohaterów. Spotykamy też kilka postaci znanych nam z poprzedniej części. Tanithę Niż i Chinę Smętek, Pana Błogiego, którzy pomagają bohaterom w walce z siłami zła. Jeżeli chodzi o pozostałe postacie drugoplanowe wypadają dobrze, ale nie oszałamiająco. Mają swoją rolę do odegrania w całej historii, ale nie można nic im zarzucić. Do samych relacji poszczególnych bohaterów i dialogów nie sposób się w większym stopniu przyczepić. Wypadają dobrze. Książka posiada błyskawiczną akcję, które leci na złamanie karku. Wydarzenia toczą się w szybkim tempie i nie ma jakiś dłużyzn podczas czytania. Dlatego nudzić się nie sposób. Sama historia wydawała mi się bardziej mroczniejsza niż poprzednia za sprawą zmniejszenia rozładowującego sytuacje humoru i właśnie brakowało mi nieraz większej dawki humoru podczas czytania. Tym razem dostajemy opowieść w większości bardziej poważną, przesyconą grozą skierowaną do młodzieży. Niektóre rozdziały były krótkie i mające jak przypuszczam tylko popychać historie do przodu. Pomimo takich niuansów nie narzekam, że przeczytałem. Przygody pełne niebezpieczeństw bohaterów śledzi się z przyjemnością i nie ukrywam kibicowałem im, żeby wyszli cało z opresji. Znajdziemy też zastosowane zwroty akcji mające na celu przykuć uwagę czytającego. Samo zakończenie mi się podobało, a w finale jak zwykle Autor zostawił sobie pewna furtkę do kontynuacji. Kościany Przyjemniaczek to książka dostarczająca pewnych emocji podczas czytania. Same postacie są barwne i niezwykłe. Podział na dobre i złe niekiedy się zaciera, ale pewna granica w większości wciąż jest obecna. Świat wykreowany na potrzeby książki znajduje się, gdzieś obok zwykłego, w którym mieszkają czarodzieje i magia. Po pierwszej części, przy której bawiłem się znakomicie tym razem Autor zaserwował bardziej mroczną historię i też wciągająca. Moje oczekiwania po lekturze Kościanego Przyjemniaczka były takie, aby otrzymać również interesującą następną część. Przyznaje, że udała się taka sztuka Autorowi. Znów jestem zadowolony z lektury, chociaż otrzymałem pełna grozy opowieść z ciekawymi bohaterami. Ta książka to czysta rozrywka, po którą warto sięgnąć. Szkoda tylko, że dalszych tomów do tej pory nikt nie wydał, ale mnie to nie dziwi za bardzo, bo z takim podejściem spotykam się nie pierwszy raz. Jeżeli kiedyś wznowią lub wydadzą po polsku kolejne części chętnie sięgnę po nie. Ze swej strony polecam wszystkim bez wyjątku.

"Morze trolli" było moim pierwszym i zupełnie przypadkowym spotkaniem z twórczością Nancy Farmer. Wypozyczylam tę książkę z braku czegoś ciekawszego, a skończyło się na tym, że niedługo później kupiłam na własność wszystkie części. I teraz, po latach, nie odczuwam, żeby ta seria jakoś się zestarzała. Wciąż podoba mi się tak samo, mimo, że jest przeznaczona dla zdecydowanie młodszych niż ja czytelników.

Przyznam, że tę serię czytałam już dość dawno temu, ale powrót do nich dla mnie jest spektakularny. Okazuje się bowiem, że niemalże całkowicie zapomniałam fabuły, co pozwala mi odkryć na nowo ten świat. Paolini niewątpliwie jest mistrzem, gdyż mimo upływu lat i mojej większej dojrzałości, tutaj jakby nadal jestem dzieckiem i połykam te książki w całości, czytając nieraz do późnych godzin nocnych, w myśl zasady "jeszcze jeden rozdział". I tak powinno być! Na naszych oczach widać coraz większą dojrzałość głównych bohaterów i dorastamy razem z nimi. jesteśmy ciekawi nowej wiedzy i nowych doświadczeń. Zastanawiamy się, jak zwykli ludzie, mogą pokonać tak straszliwych przeciwników i żywo kibicujemy mieszkańcom Carvahall. A jednocześnie książka jest tak lekka, że nie trzeba mocno się wysilać, aby pojąć nowe nazewnictwo, język czy zwyczaje elfów i krasnoludów.