Wyspa

Sięgając po Wyspa autorstwa J. G. Ballard, wiedziałem, że to będzie coś osobliwego — ale nie spodziewałem się aż tak dziwnego doświadczenia czytelniczego.

Punkt wyjścia jest prosty: wypadek samochodowy, pas ziemi między autostradami i bohater uwięziony w samym środku cywilizacji, a jednak całkowicie poza nią. Szybko jednak okazało się, że to nie jest historia o przetrwaniu w klasycznym sensie. To raczej opowieść o izolacji, stopniowym odklejaniu się od rzeczywistości i dziwnym procesie oswajania własnego „więzienia”.

Ta książka jest mocno niepokojąca i chwilami wręcz absurdalna. Relacje między bohaterami, ich zachowania i decyzje bywają trudne do zrozumienia, a całość przypomina bardziej eksperyment myślowy niż tradycyjną powieść z fabułą. Ballard tworzy duszny, surowy klimat i pokazuje, jak cienka jest granica między uporządkowanym światem a chaosem.

Czytałem tę dziwną książeczkę z mieszanką konsternacji i ciekawości. Nie wszystko mnie przekonało, nie zawsze czułem sens tego, co się dzieje, ale trudno odmówić jej oryginalności i sugestywnej atmosfery. To lektura osobliwa, momentami dziwaczna, a jednak intrygująca — niezła, choć zdecydowanie nie dla każdego.

Sięgając po Wyspa autorstwa J. G. Ballard, wiedziałem, że to będzie coś osobliwego — ale nie spodziewałem się aż tak dziwnego doświadczenia czytelniczego.

Punkt wyjścia jest prosty: wypadek samochodowy, pas ziemi między autostradami i bohater uwięziony w samym środku cywilizacji, a jednak całkowicie poza nią. Szybko jednak okazało się, że to nie jest historia o przetrwaniu...

Rzecz o bardzo specyficznej formie obłędu, który wynika z odkrycia tego, jak przytłaczający jest otaczający nas świat. Bohater znajduje się w sytuacji, z której bardzo łatwo uciec, ale z jakiegoś powodu nie jest w stanie. Trochę to samo, co Wieżowiec, a trochę inaczej.

Rzecz o bardzo specyficznej formie obłędu, który wynika z odkrycia tego, jak przytłaczający jest otaczający nas świat. Bohater znajduje się w sytuacji, z której bardzo łatwo uciec, ale z jakiegoś powodu nie jest w stanie. Trochę to samo, co Wieżowiec, a trochę inaczej.

Nie jest to zla książka ale niestety ja jej nie zrozumiałem. Biorę pod uwagę, że to znaczenie może do mnie dotrzeć za jakiś czas. Nie mniej jednak sama fabula do niczego nie prowadzi. Tytulowa wyspa jest w pewym sensie metaforą czegoś większego. Jej opisy w książce są dla mnie jednak zbyt odjechane, ja na moją wyobraźnię. Raz jest dość mała, a drugim razem są ruiny nawet kościoła i całego osiedla. Coś mi się tam nie kleiło.

Nie jest to zla książka ale niestety ja jej nie zrozumiałem. Biorę pod uwagę, że to znaczenie może do mnie dotrzeć za jakiś czas. Nie mniej jednak sama fabula do niczego nie prowadzi. Tytulowa wyspa jest w pewym sensie metaforą czegoś większego. Jej opisy w książce są dla mnie jednak zbyt odjechane, ja na moją wyobraźnię. Raz jest dość mała, a drugim razem są ruiny nawet...

Wyjatkowo slabe. Ma byc o alienacji spoleczenstwa, a jest o przyglupie, ktory non stop wpada pod samochody i dla ktorego rozpalenie ogniska, majac benzyne i opony, jest ponad sily. Literacko na granicy grafomanii.

Wyjatkowo slabe. Ma byc o alienacji spoleczenstwa, a jest o przyglupie, ktory non stop wpada pod samochody i dla ktorego rozpalenie ogniska, majac benzyne i opony, jest ponad sily. Literacko na granicy grafomanii.

Strzał w ciemno.
Tytułu wcześniej nie znałem, nazwisko autora ,,obiło mi się o uszy".
Bardzo dobra książka.
Styl autora specyficzny. Krótkie zdania/proste. Mało opisów, skupiamy się tu na sednie, nie na stylu.
Dzieje się niby nie wiele, ale atmosfera ciągle gęstnieje. Czuć upływający czas, którego bohater nie ma zbyt wiele.
Pod koniec robi się trochę dziwnie, ale chyba właśnie tak to powinno się skończyć, żeby książka zapadła w pamięci.
Szczerze polecam.

Strzał w ciemno.
Tytułu wcześniej nie znałem, nazwisko autora ,,obiło mi się o uszy".
Bardzo dobra książka.
Styl autora specyficzny. Krótkie zdania/proste. Mało opisów, skupiamy się tu na sednie, nie na stylu.
Dzieje się niby nie wiele, ale atmosfera ciągle gęstnieje. Czuć upływający czas, którego bohater nie ma zbyt wiele.
Pod koniec robi się trochę dziwnie, ale...

„Wyspa” przypomina mi nieco „Kobietę z wydm”. Bohaterowie obu historii, niejako na własne życzenie, znaleźli się w ekstremalnie dziwacznych warunkach i muszą sobie jakoś w tej nowej irracjonalnej rzeczywistości poradzić. Klimat obu powieści oraz niedorzeczność sytuacji w jakiej zmuszeni są funkcjonować ich bohaterowie – są podobne, natomiast wszystko inne jest już inne. Pomysł bezludnej wyspy w centrum wielomilionowego tętniącego życiem miasta, „trójkątnej w kształcie, położonej u zbiegu trzech autostrad” - ma moc i potencjał. Ja jednak czuję niedosyt, w odróżnieniu od „Kobiety”, którą uważam za historię dopełnioną, zapiętą na ostatni guzik.

Bohaterem „Wyspy” jest 35-letni architekt z Londynu, Robert Maitland. Ma własną firmę, jeździ wypasionym Jaguarem, toteż można powiedzieć, że jest człowiekiem sukcesu. Zawodowego. Bo w życiu prywatnym wiedzie mu się gorzej. Ma żonę i 8-letniego syna, a oprócz tego stałą kochankę, dr Helen Fairfax. Ilekroć myśli o tej kobiecie, zawsze wspomina ją z imienia i nazwiska. Obie panie wiedzą o sobie nawzajem i (podobno) akceptują ten układ (czyżby???III).

W wyniku wypadku drogowego, który był następstwem przekroczenia prędkości i rozerwania się opony w przednim kole, Jaguar został wyrzucony z autostrady. Maitland przepadł. Gdyby żył jak Bóg przykazał, jego zniknięcie zostałoby zauważone niemal od razu, wszczęto by alarm, rozpoczęłyby się poszukiwania. Ale tryb życia jakie prowadził i zasady jakie wprowadził w swojej firmie spowodowały, że nikt nie zaniepokoił się jego zniknięciem. On, zdając sobie z tego sprawę, musi w tym osobliwym Trójkącie Bermudzkim przetrwać.

Maitland nie jest bohaterem, którego czytelnik darzy szczerą sympatią. To bogaty pewny siebie bubek, który „większość szczęśliwszych chwil życia spędził samotnie’, a „fotografia siedmioletniego chłopca w szufladzie biurka w pracy przedstawiała nie syna, ale jego samego”. Co go czeka na wyspie i czego on sam dowie się tam o sobie – musicie przeczytać sami. Zachęcam.

„Wyspa” przypomina mi nieco „Kobietę z wydm”. Bohaterowie obu historii, niejako na własne życzenie, znaleźli się w ekstremalnie dziwacznych warunkach i muszą sobie jakoś w tej nowej irracjonalnej rzeczywistości poradzić. Klimat obu powieści oraz niedorzeczność sytuacji w jakiej zmuszeni są funkcjonować ich bohaterowie – są podobne, natomiast wszystko inne jest już inne....

Arcyciekawy pomysł na fabułę. Autor, zainspirowany literaturą, stworzył coś nowego i jest to powiew świeżego powietrza. Styl narracji jest prosty, ale zarazem przekonujący i zrobił na mnie wrażenie, podobnie jak sposób podejścia do tematu, czy raczej motywu wyspy. Świetnie ukazana metamorfoza człowieka na niej uwięzionego.

Arcyciekawy pomysł na fabułę. Autor, zainspirowany literaturą, stworzył coś nowego i jest to powiew świeżego powietrza. Styl narracji jest prosty, ale zarazem przekonujący i zrobił na mnie wrażenie, podobnie jak sposób podejścia do tematu, czy raczej motywu wyspy. Świetnie ukazana metamorfoza człowieka na niej uwięzionego.

Krótka, dziwna historia pełna charakterystycznej dla Ballarda zimnej, przekalkulowanej przemocy w różnym wydaniu. Ta przemoc jest przejawiana zarówno przez ludzi, jak i przez ich otoczenie, ktróre stanowi spersonifikowanego oprawcę.
Ballard jak zwykle pokazuje, że otoczenie potrafi wyciągnąć z człowieka najgorsze cechy, o których na codzień nikt nie chce nawet myśleć.

Krótka, dziwna historia pełna charakterystycznej dla Ballarda zimnej, przekalkulowanej przemocy w różnym wydaniu. Ta przemoc jest przejawiana zarówno przez ludzi, jak i przez ich otoczenie, ktróre stanowi spersonifikowanego oprawcę.
Ballard jak zwykle pokazuje, że otoczenie potrafi wyciągnąć z człowieka najgorsze cechy, o których na codzień nikt nie chce nawet myśleć.

Mój ulubiony Ballard z Trylogii Betonu. Ta powieść stworzyła pojęcie przestrzeni liminalnych, miała przez to dość spory wpływ na moje własne poszukiwania.

Mój ulubiony Ballard z Trylogii Betonu. Ta powieść stworzyła pojęcie przestrzeni liminalnych, miała przez to dość spory wpływ na moje własne poszukiwania.

Pierwszy raz po zakończeniu książki nie odczuwam żadnych przemyśleń i uczuć, chyba poza jednym - radością z zakończenia jej czytania.. Sama fabuła książki bardzo dziwna i chyba przekombinowana, albo nie na nasze czasy… Najpierw główny bohater nie może wydostać się z wyspy, a następnie mimo że nawet by i mogł się wydostać - już nie chce… woli trwać bezcelowo osamotniony w swoim małym świecie niż wracać do normalności i trudów życia. Sporo symboli, metaforyczny wydźwięk ale przekombinowane jak dla mnie, dlatego tylko 5/10.

Pierwszy raz po zakończeniu książki nie odczuwam żadnych przemyśleń i uczuć, chyba poza jednym - radością z zakończenia jej czytania.. Sama fabuła książki bardzo dziwna i chyba przekombinowana, albo nie na nasze czasy… Najpierw główny bohater nie może wydostać się z wyspy, a następnie mimo że nawet by i mogł się wydostać - już nie chce… woli trwać bezcelowo osamotniony w...