321 intrygujących faktów o zwierzętach

Świetna książka napisana przystępnym dla młodzieży językiem. Jedyne co mnie martwi to to, że dzisiejsza młodzież jest zbyt delikatna i może nie poradzić sobie z niektórymi rozdziałami tej książki. Ja bawiłam się świetnie, książka zainspirowała mnie do tego by poszukać dalszych informacji, czy zdjęć w Internecie. Rodzice przeczytajcie sami zanim poczytacie dzieciom, być może niektóre fakty będziecie chcieli zachować dla siebie, narazie nie dzieląc się nimi z pociechami.

„Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to fascynująca przygoda, która wciągnie zarówno dzieci, jak i dorosłych. Książka jest trzecim tomem przygód Pierre'a – detektywa specjalizującego się w labiryntach, który po raz kolejny musi stawić czoła złoczyńcom. Tym razem akcja toczy się wokół niebezpiecznej misji: Pierre i młodzi czytelnicy muszą przeszkodzić tajemniczym grupom – Żelaznym Maskom oraz Ruchowi Wyzwolenia Labiryntów – w zdobyciu potężnego Jaja Zamętu. Każda strona książki to barwny, skomplikowany labirynt pełen ukrytych ścieżek, detali i zadań pobocznych, takich jak odnajdywanie skrzyń, pucharów i innych ukrytych przedmiotów. Jest to idealna okazja do rozwijania spostrzegawczości, cierpliwości i umiejętności rozwiązywania problemów, ponieważ czytelnicy muszą uważnie obserwować scenerię, aby pomóc Pierre'owi w jego misji. Zabawa staje się tym bardziej satysfakcjonująca, gdy w końcu udaje się odkryć właściwą trasę i ukończyć labirynt. Razem z synem odkryliśmy tę książkę dopiero w trzecim tomie, ale już planujemy sięgnąć po poprzednie części, ponieważ wspólne śledzenie przygód Pierre'a sprawia nam ogromną przyjemność. Każda strona jest misternie ilustrowana, pełna żywych kolorów i detali, co jeszcze bardziej angażuje dzieci w poszukiwanie kolejnych tropów i skarbów. Graficzne bogactwo oraz różnorodność scenerii sprawiają, że każde przewrócenie strony to nowa przygoda. Co więcej, oprócz samej zabawy, książka ma również walor edukacyjny. Dzieci, rozwiązując labirynty i szukając ukrytych obiektów, ćwiczą koncentrację, zdolność logicznego myślenia oraz spostrzegawczość. „Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to wspaniała książka, która bawi, angażuje i rozwija, a wspólne odkrywanie jej tajemnic może być doskonałą okazją do spędzenia czasu z dzieckiem w ciekawy i wartościowy sposób.

Sięgając po ledwo 64-stronicową książkę Anny Skowrońskiej pt. „Wiatr” nie spodziewałam się, że temat ten zostanie tak dogłębnie potraktowany. Tu bohaterem jest sam wiatr: siła, która może napędzać turbiny wiatrowe, unosić w powietrzu zarówno nasiona jak i samoloty, tworzyć tornada i cyklony. Na tym jednak autorka nie poprzestała. Dzieci dowiedzą się sporo o zielonej energii i dlaczego właściwie tak bardzo nam na niej zależy. Porusza także dość aktualne problemy jak wiatr w miastach – zarówno przewietrzenie zasnutego smogiem Krakowa, jak i zmniejszenia przeciągów w Toronto. Wreszcie możemy też dowiedzieć się ciekawostek związanych z wiatrem w kosmosie: od wiatru na Marsie, po cyklony na Jowiszu i sztormy na Neptunie. Więcej na: https://konfabula.pl/jak-wytlumaczyc-cos-czego-nie-widac-np-wiatr/

Fakty i plotki o smokach trafiły do nas za sprawą fascynacji tymi magicznymi stworami. Przyznać trzeba, że zarówno opis, jak i szata graficzna przekonuje, by zajrzeć do środka nie tylko małych czytelników, ale i mola książkowego w każdym wieku. Co zatem skrywa w sobie ta publikacja? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2021/02/01/fakty-i-plotki-o-smokach-nikola-kucharska/

7 dni do wigilii to idealny moment, by zapoznać dzieciaki z genezą Świąt Bożego Narodzenia, ale także ze zwyczajami, jakie pielęgnowane są w innych krajach w tym szczególnym czasie. Kto robi to w sposób ciekawy i rzetelny? Monika Utnik w jej pięknej książce "Idą święta"! Siadając do czytania nie spodziewałam się, że ta książka będzie tak solidnie opracowana i ciekawa. To małe kompendium wiedzy o świętach na świecie — nie tylko pokazuje to co w świętach ważne w naszym najbliższym otoczeniu, ale na całym świecie. To, co najbardziej mnie urzekło w "Idą święta" to właśnie łączenie wiedzy z magią świąt. Autorka tłumaczy trudne pojęcia i zwyczaje w sposób prosty, a jednocześnie pełen szacunku. Momentami miałam wrażenie, że sama na nowo odkrywam święta: nie tylko jako czas prezentów, ale jako bogactwo tradycji i wspólnoty ludzi na całym świecie. 💬"Idą święta!" odpowiada na dziecięce pytania, ale też przywraca zachwyt nad świętami. Czytając ją można poczuć głębię tradycji, która łączy nas wszystkich, niezależnie od kraju, języka czy zwyczajów. To książka l, do której będziemy wracać co grudzień… jak do świątecznego rytuału 🎄📖

Rewelacyjna książka! Została stworzona z myślą o dzieciach, jednak informacje, jakie w sobie zawiera będą w dużej części nowością również dla starszych czytelników. Książka wyjaśnia znaczenie poszczególnych symboli, które możemy znaleźć na flagach, a także barw. Zawiera wiele zaskakujących ciekawostek, faktów historycznych i pokazuje ewolucje flag różnych państw. Informacji jest mnóstwo, więc zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, a nawet przeczytać ją więcej niż jeden raz. Gorąco polecam każdemu, nie tylko tym, którzy interesują się geografią!

Świetna książka dla dzieci, z której także dorośli sporo się dowiedzą. Wiewiórka Ula, żubr Kuba i gołąb Filip wyruszają z Białowieskiego Parku Narodowego, aby odnaleźć nadawcę tajemniczego listu. Podróżują po całym świecie, odwiedzając parki narodowe: Yellowstone, Manú, Jiuzhaigou, Namib-Naukluft, Grenlandii, Komodo i Fiordland. W każdym poznają przedstawicieli fauny z tych miejsc. W książce zawarto bardzo dużo ciekawych informacji o każdym z parków, ich roślinności i zwierzętach. Młodsze dzieci (czytałem książkę ośmioletniej córce) ta liczba różnych ciekawostek może trochę przytłoczyć. Dla nieco starszych będzie to fascynująca podróż. Wielka zaletą publikacji są piękne ilustracje, zabawne dialogi bohaterów i komiksowa forma publikacji. Tę piękną książkę warto nie tylko przeczytać, ale także mieć w domu na stałe

Interesująca pozycja, która czytałam bardzo długo. Jednak nie dlatego, że była nudna, a ze względu na jej strukturę. Każdy kolor to osobny rozdział, więc daje czytelnikowi swobodę czytania i z tej swobody śmiało korzystałam 😁. Ciekawe spojrzenie na świat barw z uwzględnieniem różnych kultur, rejonów geograficznych oraz dziejów. I nawet jeśli wydaje się nam, że o kolorach wiemy już wszystko, to w tej książce I tak znajdziemy jakąś zaskakującą ciekawostkę.

Każdy rodzić, chyba, w swoim życiu staje w sytuacji, i to niejednej, w której jest zasypywany tysiącami pytań. Czasem nawet całymi milionami. W życiu dziecka przychodzą różne etapy ciekawości. Pierw poznaje świat jako taki, później sfery zainteresowań zaczynają zataczać coraz szersze kręgi, a jeden z nich zahacza o świat zwierząt. Świat barwny i wielce interesujący, ale przede wszystkim obszerny. Nawet dla rodzica. Ale jeśli już doszliście do tego etapu, że Wasza pociecha domaga się informacji o tym, gdzie mieszkają zwierzęta i jak te ich domy wyglądają, to oto przed Wami książka, która zaspokoi głód wiedzy niejednej małej latorośli. Co budują zwierzęta? Emilii Dziubak bowiem są nieocenioną skarbnicą odpowiedzi na pytania młodych entuzjastów zwierząt. Autorka odkrywa przed nimi i nami rodzicami świat, o którym nam się nie śniło (filozofowie pewno wiedzieli co nieco) lub do tej pory nie przywaliwszy do tego wagi. Wszak gniazdo to gniazdo, a nora to nora. Jak się jednak okazuje gniazdo gniazdu nierówne tak jak i nora norze. Emilia Dziubak, która jest jednocześnie autorką tekstu i ilustracji ukazała to dobitnie. Ale nie tylko to. Zacznijmy jednak chronologicznie, a przynajmniej tak mniej więcej. Pierwsze, o czym przeczytamy, to niejako legenda odczytywania znaków dotyczących tego gdzie zlokalizowany jest zwierzęcy dom. Czy powinniśmy go szukać pod ziemią, a może na niej? A być może wysoko w koronach drzew lub wewnątrz pni? Następnie poznajemy materiały, z których wykonywane są owe domostwa – zwierzaki mają równie duży wybór co ludzie, z tym że w większości wypadków są w stu procentach eko. :) Dalej przechodzimy już do domów. Różnych. Moje dzieci co rusz wzdychały lub wołały „wow, a patrz tutaj”. Jest więc co oglądać. Na pierwszy rzut mamy ptaki – chyba nikogo nie dziwi ten wybór. Gniazda, które budują, mają bowiem tyle form i kształtów, że nie sposób nie czuć podziwu wobec ich pracy przy budowie. I mowa tutaj i o rodzimych gatunkach, które znamy i możemy obserwować w Polsce, ale też i odrobinie egzotyki np. taki Kiwi, czy Tukan. Zajdziecie tutaj także owady, co też nie powinno Was dziwić. Poznacie budowę pszczelego królestwa, zajrzycie też do termitów i kilku innych gatunków. Nie brak także słów kilku o pajęczakach – ten rozdział wzbudził we mnie... No cóż, dla tych, co mnie znają, żadną tajemnicą nie jest, że pająki wzbudzają we mnie paniczny strach, więc gdy tylko niczego niespodziewająca ja trafiła na te strony... Gęsia skórka to było takie minimum, jeśli chodzi o reakcję, jednak... Same domy tych ośmionożnych stworzeń są doprawdy fascynujące (i przerażające zarazem). Po kilku chwilach grozy wchodzimy z butami do mieszkań ssaków, jakich konkretnie dowiecie się tylko wtedy, gdy zgłębicie Co budują zwierzęta?. Ale to nie koniec. Znajdziecie w tej publikacji także informacje o budowlach wodnych, czy też o domach będących kamuflażem. Słów kilka przeczytacie także o działalności człowieka w tym temacie... I wszystkie te informacje, które są naprawdę ciekawe i w zupełności zaspokoją głód wiedzy dzieci, oczywiście do pewnego wieku, opatrzone są ilustracjami, od których nie sposób oderwać wzroku. Całość jest po prostu fenomenalna. Być może ciut nieporęczna, bo to spory format, ale jeśli nie da się jej wygodnie trzymać w rękach, to wygodnie przegląda się ją na podłodze. :) Jeśli więc Wasi milusińscy kochają przyrodę i zwierzęta i są zwyczajnie ciekawi, jak to z tymi domami dużych i małych stworzeń jest, to koniecznie zaopatrzcie się w Co budują zwierzęta? Emilii Dziubak – nie pożałujecie.

Gotowanie to dla wielu czysta przyjemność i rozkosz, ale dla innych, do których zaliczam się ja, niestety, ale jest to pewnego rodzaju katorga czy przykry obowiązek. Nigdy specjalnie akurat ta czynność, nie sprawiała mi większej satysfakcji, chociaż przyznam, że pozytywne opinie na temat moich potraw zawsze gdzieś tam przyjemnie podbudowywały moje ego. Wychowałam się na tradycyjnej polskiej kuchni, moja mama była pasjonatką gotowania i wymyślania dla naszej rodziny przeróżnych nietypowych dań, podziwiałam ją zawsze za to, że z niczego potrafiła stworzyć fantastyczne jedzenie i za to, że nic nie marnowała, nie wyrzucała nigdy żywności do śmieci, jak to niestety robi wiele osób, choć nie przyznaje się do tego. Nie przywiązuję większej wagi do tego co jem, aczkolwiek staram się odżywiać w miarę zdrowo i regularnie, ale sami zapewne wiecie, jak to jest. Czasem zdarzy się jakieś danie na szybko, czy fast food, mówiąc wprost. Posiadając dwoje dzieci, w tym jedno z dosyć poważnymi problemami żywieniowymi, byłam zmuszona do tego, żeby wziąć się w garść i zająć tą niezbyt lubianą przeze mnie dziedziną życia i wydaje mi się, że nawet nie wyszło mi to tak źle, ale o to musicie już Moi Drodzy Czytelnicy zapytać moich bliskich:))) Książka "Daj gryza..." według mnie jest w miarę dobrym przewodnikiem po jedzeniu nie tylko dla dzieci, do których głównie jest skierowana, ale tak samo do osób w każdym wieku. To takie kompendium wiedzy, nietypowych historii i intrygujących ciekawostek, o których często nie wiemy, czy mamy tylko bardzo ogólne pojęcie. Rozumiem, że autorzy musieli mocno się spiąć w wyborze najważniejszych według nich informacji i w zasadzie nie można się tutaj do czego przyczepić, ale w czasach permanentnego niemalże atakowania nas czy właśnie bardzo młodych ludzi kolorowymi czy krzykliwymi obrazami, trochę jak dla mnie tu tego za dużo, ciężko skupić się na konkrecie , a to chyba też ma znaczenie, żeby przekazać jakąś tam wiedzę. Za dużo tych soczystych, kwiecistych, zbyt intensywnych, efekciarskich bodźców, które niekoniecznie takiego małoletniego czytelnika zachęcą do poznawania historii związanej z jedzeniem. Już nie wspominając o niektórych przepisach kulinarnych, do których składniki raczej ciężko byłoby zdobyć, nie mówiąc o ich wykonaniu. Brak jakiejś konsekwencji, z jednej strony książka skierowana do młodego czytelnika, a z drugiej za dużo tu momentami tzw. dorosłych treści. Mimo to uważam, że można po nią sięgnąć, żeby czegoś tam się jednak dowiedzieć:)

Książka teoretycznie dla młodszego czytelnika, ale bez żadnej ujmy może z zawartej w niej wiedzy skorzystać również dorosły ;) Opis różnych - przede wszystkim łacińskich - sentencji, które niejednokrotnie gdzieś się człowiekowi o uszy obiły, ale zwykle nie zastanawiał się ani nad ich znaczeniem, ani tym bardziej - historią z nimi związaną. Wszystko opisane z humorem, łatwo przyswajalnym językiem. Zdecydowanie warto przeczytać :)

Świetne wydanie, super ilustracje, sposób przedstawienia żywotów świętych jest co prawda odrobinę holywoodzki (pełen krwi, brutalizmu i dynamicznych uproszczeń), ale pozwala zapoznać się w przystępny i ciekawy sposób z historiami świętych. Polecam, zwłaszcza dla nastolatków.

Skoro dziki na stałe wpisały się w krajobraz miasta Szczecina to postanowiłam poznać bliżej te stworzenia :) niby książka skierowana do dzieci, ale ja jako osoba dorosła z zainteresowaniem czytałam "od deski do deski". Bardzo fajnie napisana książka, zawiera same interesujące ciekawostki. Niby dzik to takie pospolite zwierzę leśne, a tak mało o nim wiemy. Jestem zachwycona ta pozycją, myślę, że nie raz do niej wrócimy.

Wydawało mi się, że o grzybach wiem sporo, to jednak w „Fungarium” znalazło się mnóstwo faktów, o których nie miałam pojęcia! Myślę, że wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak dużo różnych gatunków zaliczanych jest do grzybów. Ta przeogromna różnorodność sprawia, że są to najbardziej niezbadane organizmy na Ziemi. Tym bardziej podziwiam autorów tej publikacji, że podjęli się wyzwania, by napisać książkę o królestwie grzybów, w dodatku skierowaną do młodych czytelników. Początkowe rozdziały przybliżą nam nieco taksonomię grzybów. Autorzy przedstawią nam poszczególne rodziny, zaliczane do tego królestwa, wspomną nieco o ich sposobach odżywiania, czy rozmnażania . Na wykonanych tuszem i piórem rycinach będziecie mieli okazję przyjrzeć się ogromnej różnorodności zarodników, które zadziwiają wręcz mnogością kształtów czy ewolucyjnych adaptacji do środowiska, w którym dany grzyb bytuje. I choć niewątpliwie trudno mówić o grzybach bez znajomości podstaw ich fizjologii, to muszę przyznać, że czułam lekki niedosyt po lekturze pierwszych kilku stron „Fungarium”. Mając pewną wiedzę na temat rozmnażania grzybów odniosłam wrażenie, że przez próbę spłycenia tematu (a wierzcie mi, jest on dość rozległy i niełatwy) w rozdziale zapanował pewien chaos. Wydaje mi się, że dzieciom w wieku szkolnym może być trudno poruszać się po omawianych tu zagadnieniach. Na szczęście prawdziwa magia książki zaczyna się dalej i nawet jeśli pierwsze strony Wam także nie przypadną do gustu, to absolutnie się nie zrażajcie i czytajcie dalej! Kolejne rozkładówki zabiorą Was do przeróżnych ekosystemów. Zwiedzicie nawet lasy tropikalne czy wysokie górskie szczyty, a przy tym przyjrzycie się zasiedlającym je grzybom! Poznacie zasłoniaka alpejskiego i strzępiaka brązowooliwkowego, bez których część górskiej roślinności nie mogłaby przetrwać w surowym klimacie. Przyjrzycie się także różnym grzybom saprotroficznym, które rozkładają martwe rośliny i dbają o estetykę naszych lasów. Co ciekawe, każdy z ekosystemów został przez ilustratorkę przedstawiony na przepięknej ilustracji, gdzie bawiąc się skalą zestawiła ze sobą wiele najciekawszych grzybów z danego obszaru. Autorzy na kartach książek zebrali również najciekawsze informacje o poszczególnych rodzinach grzybów. I muszę przyznać, że to właśnie ta część „Fungarium” podobała mi się najbardziej. Ciekawostka goni ciekawostkę, a mnogość zadziwiających faktów naprawdę imponuje. Czy wiedzieliście, że za procesy czarownic w Salem najprawdopodobniej odpowiedzialna była… buławinka czerwona?! Spożycie skażonego tym grzybem zboża powodowało halucynacje, ale mogło doprowadzić także do martwicy tkanek i gangreny (choć dodam, że ergotamina, odpowiedzialna za te działania jest stosowana w medycynie). Kolejną informacją, która bardzo mnie zaskoczyła był fakt istnienia grzybów zombie! I choć nie mają one nic wspólnego z horrorami, to muszę przyznać, że ich działanie na organizm owadów jest dość… przerażające. Grzyby z rodzaju Ophiocordyceps po zaatakowaniu osy czy mrówki infekują ich układ nerwowy, zmuszając owady do wejścia na drzewo i wgryzienia się w położone wysoko liście czy gałęzie. Dopiero po tym fakcie grzyby atakują cały organizm, rozsiewając zarodniki. Migracja os czy mrówek po porażeniu grzybem umożliwia mu uwolnienie zarodników na duże odległości. Zadziwiająca przebiegłość jak na tak stosunkowo nieskomplikowany organizm! Takich zaskakujących informacji znajdziecie w „Fungarium” wiele. Sprawdzicie co Internet ma wspólnego z siecią mikoryzową i dowiecie się, które grzyby uratowały ludzkość przed bakteriami. Na sam koniec dodam, że oprócz wielu fascynujących ciekawostek ogromnym plusem „Fungarium” są niezwykle atrakcyjne ilustracje. O ile początkowe ryciny są stosunkowo proste, to kolejne strony przywitają Was niezwykle barwnymi i bardzo okazałymi obrazkami. Misterność ich wykonania naprawę zadziwia i sprawia, że lektura książki jest naprawdę bardzo przyjemna. Polecam „Fungarium” czytelnikom od 9. roku życia. Będzie to ciekawa podróż do królestwa grzybów, która zaskoczy Was nie jedną informacją. Czytelnicze Podwórko

Z założenia książka dla dzieci, ale moim zdaniem raczej starszych, polecam również dorosłym. Bardzo przystępnie i skrótowo podane informacje o historii, kulturze, tradycjach, legendach i naturze Wietnamu. Dobrze się czyta. Jak dla mnie na minus ilustracje - myślę, że dla dziecka mogą być nieco niepokojące :)

Przepiękna historia o byciu "innym", opowiadana przez chłopca o ksywie Porszak, bo ma auto, czyli autyzm. Lato daje nam więcej swobody, daje nam wiele spotkań przypadkowych, epizodycznych, o które trudno w innych porach roku. Taka właśnie jest ta opowieść - w samych swoim rdzeniu letnia. Pozwala głównemu bohaterowi zadać kilka ważnych pytań o samego siebie, o swoje otoczenie, o świat, pozwala mu też urosnąć, przekroczyć siebie, zdobyć nowe umiejętności. Jednak tak jak lato historia raptownie się kończy, a ja chciałbym przeczytać "Jesień na Rodos", zobaczyć jak zmieniony bohater konfrontuje się ze swoimi rodzicami, bo w jedynym momencie próby niestety autorka książkę kończy, tak jakby chciała powiedzieć miałeś swój letni sen, teraz czas wracać do rzeczywistości.

Seria o przygodach skarpetek niezmiennie trzyma wysoki poziom. Kolejny raz świetnie bawiłam się podczas lektury. Za kapitalne zakończenie dodaję punkty, tego się nie spodziewałam! Cóż za wyobraźnia i kreatywność u autorki, czapki z głów a może skarpetki ze stóp? :D Uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Fantastyczna historia. Ode mnie 9/10.

Trudno oceniać książkę, która porusza ważne tematy. Założenie jest dobre, wykonanie nieco gorsze. Ale bez wielkich dramatów. Tak na pierwszy, świeży rzut oka? Napisana nieco topornie. Jak taki kawałek nieociosanego drewna, z drzazgami. No trudno się to czyta, ale da się przebrnąć. Książka oryginalnie ma być dla dziecka, więc ciekawam opinii docelowego użytkownika. Na drodze internetowej edukacji dzieci, i dorosłych trochę też, uważam, że warto po nią sięgnąć. Średnio.

Kolejny tom komiksu o Adelce, który przeczytałam z wielką frajdę i zaśmiewałam się przy każdej historyjce. Adelka jest według mnie małym introwertykiem, ale inteligentnym i bardzo pomysłowym. Każdy z tomów zaczyna się mottem, że Adelka lubi nikogo, nie lubi całej reszty. W tym tomie Adelka mówi jeszcze ostrzej: „Piekło to inni”. Oczywiście toleruje swoich rodziców, gdyż nie ma innego wyjścia. Możemy się dowiedzieć, kto jest dzikim zwierzęciem w domu Adelki. Toleruje też zakochanego w niej Gotfryda. Naprawdę interesująco wyglądała ich zabawa w lekarza. Reszta to wrogowie, których trzeba zwalczyć’ Przykładem może być historyjka ze szkoły Nauczycielka pyta się na lekcji -Adelko, sprawdźmy, czy powtórzyłaś materiał…. Wymień jednego słynnego tyrana - Pani! – odpowiada Adelka Zawsze świetnie bawi mnie czarny humor Adelki, jej sarkazm i szalone pomysły, chociaż czasami lekko sadystyczne.

Co gdyby najsławniejsi autorzy minionych epok mieli konta na mediach społecznościowych? Dla mnie pomysł genialny! ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Ubawiła mnie te książka do leż. Z przeświadczeniem że jest to książka dla dzieci ruszyłam na podbój świata pisarzy. Jakież było moje zdziwienie, gdy na pierwszej stronie padły słowa: „Kuszą Was ekstrema? ... piekielny coach dobierze wam spersonalizowany zestaw tortur - mamy tu ofertę dla łakomczuchów, rozpustników, heretyków, skąpców, gwałtowników, oszustów i zdrajców.” A na kolejnych „Szukacie recepty na choroby cywilizacyjne, ocieplenie klimatu, depresję, gluten i Donalda Trumpa?” Mówię sobie oho będzie grubo. I się nie pomyliłam im bardziej w las tym było zabawniej, czasem sprośniej i przede wszystkim inaczej. Tomasz Broda autor książki Bookface prezentuje zbiór wybitnych pisarzy z całego świata. Każdemu poświęcona jest strona, wewnętrze przemyślenia, cudowna grafika i komentarze innych autorów, fikcyjnych postaci z różnych epok. Ta książka jest nieoczywista i nieszablonowa i godna polecenia!