Belgravia. Bal w przededniu bitwy

Spodziewałam się czegoś innego. Nie wiem, dlaczego? Może tytuł mnie zmylił? Może jakiś opis? Mimo że oczekiwania były inne, nie rozczarowałam się. Dostałam ciekawą, opartą na faktach historię kobiety, która wbrew przeciwnościom walczy o honor, godność, poszanowanie prawa. Dobre to! Naprawdę!

Rok 1671. W Polsce na tronie zasiada Michał Korybut Wiśniowiecki. Nie ma on poparcia całej szlachty. Część magnatów chciałaby widzieć na tronie kogoś innego. Znajdują poparcie na obcych dworach. Francja, Austria i Rosja zabiegają o poparcie swoich kandydatów i opłacają magnatów. Do granic Rzeczpospolitej zbliża się potężna armia turecka. Bogusław Tyner zostanie wplątany w rozgrywki między stronnictwami króla i hetmana Jana Sobieskiego. Matka króla ratuje Tynera z opresji i powierza mu zadanie ochrony króla. Poznajemy rozgrywki polityczne między królem, hetmanani, kardynałami i obcymi agentami. Toczy się wojna nie tylko na dworze, ale również na polach walki. Walka o władzę, pieniądze, wpływy i o życie. Wciągająca akcja , mimo objętości czyta się lekko. Wydaje się, że w rozgrywkach politycznych niewiele się zmieniło. Dla wielbicieli trylogii Sienkiewicza.

Grube tomisko opisujące losy tureckiego chłopaka, który ucieka z wioski przed okrutnym ojczymem i trafia do Stambułu na dwór sułtana (XVI wiek),początkowo jako kornak - opiekun słonia, później również jako uczeń nadwornego architekta. Dżahan ma to nieszczęście, że co nieraz popada w tarapaty i to szczęście, że z każdych wychodzi mimo wszystko obronną ręką. Co najmniej w połowie książka zaczęła mnie nudzić, a na koniec to już zniesmaczyła naiwnym zakończeniem wielu wątków. To co najładniejsze w książce, co mi się najbardziej podobało to miłość i troska Dżahana o słonia. Z sympatii do autorki i za opis egzotycznego miejsca i czasu daję 6.

książkę wypatrzyłem w bytomskiej księgarni na regale z literaturą regionalną. po przeczytaniu enigmatycznego blurba, zerknąłem na LC. skrajne opinie zadziałały kompulsywnie. kupiłem. w księgarniach bywam rzadko, bo zawsze jestem postrzegany jako złodziej, więc zamawiam książki tylko przez internet. _______ #porachudychmyszy to historia o kopalni Gertruda, w której pod ziemią dochodzi do zabójstw. chory na nerki detektyw z przeszłością SB-cką, mający znajomości w dyrekcji zostaje zwerbowany na pracownika operacyjnego. ma dowiedzieć się kto pod ziemią morduje górników. _______ #książka bardzo mi się podobała. #wojciechbauer mistrzowsko przedstawił kopalnianie życie podziemne. nie wiem czy w przeszłości był górnikiem, ale szczegóły z jakimi opisuje górniczy fach są wierne i według mnie merytorycznie spójne z rzeczywistością. to chyba najlepsza #ksiazka, i zarazem dokładnie oddająca górniczy trud. _______ jedyne co mi się nie podobało, to zakończenie. jest jakby bez pomysłu i sprawia, że na ostatnich stronach wypieki podczas czytania znikają, zamieniając się w skwaszenie. nie udało się autorowi zaskoczyć czytelnika. narracja przeskakuje z głównego bohatera na oportunistę. nie tak to miało wyglądać. #polecam, szczególnie socjologom i badaczom śląskich obyczajów.

“Chodzisz do roboty, której nienawidzisz. Kupujesz rzeczy, których nie potrzebujesz. Mieszkasz z babą, która cię nie kocha. W końcu zrozumiałem, że choćbym nie wiem jak się starał, to nigdy nie wystarczy” – czytam. Ten cytat z książki “Hotel Bankrut” jest uderzająco trafny, nieprawdaż? Powieść Magdaleny Żelazowskiej to doskonałe studium przypadku – a może przypadków? Ludzi, którzy z powodu biedy, nieprzystosowania, a może z winy okrutnych mechanizmów tego świata są “jak grosz, który wyszedł już z obiegu.” Pozwolę sobie wyznać, że należę do osób zdecydowanie leniwych. Lubię wszystko to, co łatwe i przyjemne – dotyczy to również książek. Preferuję pozycje, które czyta się bez wysiłku, tymczasem “Hotelu Bankrut” nieuważnie czytać się nie da. To książka wymagająca skupienia i pewnej koncentracji, jako że wątki z losami bohaterów coraz to urywają się, by następnie przeplatać z historiami innych… Kim są główne postaci? Zacznijmy od słów samej autorki, która opisuje ich w ten sposób: “Bezrobotna stara panna, samotna emerytka, przeterminowany stary kawaler, siksa, której wyimaginowany talent nikogo nie obchodzi, bo takich jak ona jest na pęczki.” Bezrobotna stara panna to Weronika – urodziwa, nieco “puszysta” brunetka, która w lepszych czasach mogła być nazwana kobietą sukcesu. Młoda menager pięła się po szczeblach kariery – jej sukcesy na polu finansowym pozwoliły na zakup pięknego mieszkania w Łodzi oraz liczne podróże do dalekich krajów… Do czasu jednak. Zwolnienie z doskonałej pracy staje się początkiem szybkiego i nieuchronnego upadku w życiu tej aktywnej kobiety. Samotna emerytka to zacna Łucja, która na początkowych stronach powieści zatrudnia się jako recepcjonistka, by dorobić parę groszy, a przede wszystkim wyjść w końcu “do ludzi.” Nowe zajęcie daje jej wiele radości, na krótko jednak! Pechowo dla starszej pani, w tym samym budynku pracuje jej ambitny wnuk, który fakt, że jego babcia siedzi na portierni uważa za uwłaczający… Samotny stary kawaler nazywa się Leon i jest tak naprawdę kawalerem z odzysku. Odeszła od niego żona – ten fakt przypieczętował serię niepowodzeń w życiu bohatera. Przez wiele lat prowadził razem z małżonką popularny w okolicy sklep spożywczy, zbankrutował jednak w wyniku konkurencji z zagranicznym supermarketem… Od tego czasu prowadzi skromny lombard. “Siksa, której wyimaginowany talent nikogo nie obchodzi” to Kinga – wychowywana przez ojca, z którym jest bardzo związana dziewczyna z prowincji wyrusza do miasta Łodzi. Przez dłuższy okres zadowala się pracą w sklepie odzieżowym, pielęgnuje jednak marzenie o zostaniu projektantką ubrań: niespuszczanie z oka tego celu zapoczątkuje niespodziewany zakręt w karierze dziewczyny. To jednak nie wszystko, głównych bohaterów jest bowiem pięcioro. Ostatni z nim jest ambitny Damian, zwany w rodzinie Dudusiem. Mieszkający z matką przystojniak pracuje w banku, jego zajęcie polega głównie na utrzymywaniu kontaktu z osobami, którym się nie powiodło… Jak Weronika, która po utracie pracy nie jest w stanie spłacać swojej wysokiej pożyczki, zaciągnietej we frankach szwajcarskich. Tytułowy “Hotel Bankrut” to mieszkanie Leona, który za opłatą oferuje własny kąt lokatorom. Wprowadzają się do niego: Kinga, która ma serdecznie dość mieszkania z ciotką, Łucja, która po odejściu z pracy wkracza na nową ścieżkę życiową oraz smutna Weronika, zmuszona do wynajecia własnego, wspaniałego mieszkania. Jak wspomniałam wcześniej, powieść Magdaleny Żelazowskiej nie należy do “łatwych” książek… Dlaczego więc przeczytałam ją w jeden wieczór? Odpowiedź brzmi – naprawdę warto. To wspaniała pozycja, która na przykładzie miasta Łodzi pokazuje, jak kryzys ekonomiczny wpływa na życie mieszkańców… W mojej opinii, pomimo niepowodzeń, jakie spadają na bohaterów “Hotel Bankrut” jest powieścią dosyć optymistyczną. Pokazuje, że pieniądze to nie wszystko… Ludziom potrzeba również czegoś innego. Czy to to cenne “coś” zostanie odnalezione przez Weronikę, Leona, Łucję, Damiana i Kingę? O tym należy się przekonać, sięgając po powieść Magdaleny Żelazowskiej! Naprawdę polecam.

W przeciwieństwie do pozostałych pozycji Sue, "Podróże z owocem granatu" nie są fikcją literacką. Autorki ukazują nam odkrywanie własnej drogi, w momencie, gdy obie znajdują się na przełomowych etapach życia. Sue-matka żegna młodą wersję siebie zbliżając się do etapu "Starej Kobiety", ostatniego odcinka podróży przez życie. Pogodzenie się z przemijającą młodością, z czasem, gdy-zdawałoby się - nie ma rzeczy niemożliwych nie jest łatwe, a Monk Kidd opisuje swoje emocje szczerze i bezkompromisowo, starając się poukładać szalejącą wewnątrz niej burzę. Ann-córka właśnie zaczyna etap "pięknej, młodej i pełnej możliwości" kobiety, lecz zamiast ekscytacji czuje tylko przerażenie i obezwładniający smutek, który stara się dokładnie maskować... Urodzinowa podróż do Grecji zapoczątkowuje serię wspólnych wyjazdów matki i córki, wyjazdów, które pomagają im, każdej samodzielnie, roplątywać zagmatwane myśli. Milczące wsparcie jakie sobie oferują z czasem przeradza się w głębokie porozumienie, a podróże to nie tylko naprawa relacji Sue-Ann/matka-córka, lecz także Sue i jej własnej matki, Ann i jej stawania się matką. "Podróże..." to książka pisana przed czasami, gdy Monk Kidd zaczęła przelewać swoje powieści na papier, by podzielić się z nimi ze światem. Ciekawie jest obserwować narodziny przyszłej pisarki. Uważam jednak, że książka ta nie jest dla każdego, że wymaga odpowiedniego czasu w życiu czytelnika, by mogła się podobać, by można było wczuć się w emocje autorek, stąd też różny bywa jej odbiór.

Niezły kryminał - lato, greckie wino, wyspy i morze, ciepło i miło. Raj dla żeglarzy i obieżyświatów. Ale .... nawet w małżeństwie i zaprzyjaźnionej z sobą załodze trafiają się niesnaski. Ale ... zawsze znajdą się tacy, co dążą za wszelką cenę do zaspokojenia swoich pragnień i dążeń nie przejmując się prawem ... Dobrze i sprawnie napisany kryminał, a perełką jest postać porucznika Stawropulosa, zdegradowanego śledczego, alkoholika, ale i poligloty, którego pasją jest poznawanie nowych języków i który całkiem nieźle porusza się po Facebooku ... Polecam!

Książka świetna. Wciąga i trzyma w napięciu z każdym kolejnym rozdziałem. Thriller od początku do końca snuje tajemniczość i kiedy już oswajamy się z fabułą, powstaje kolejny nieoczekiwany wątek tworzący całość opowieści. Zakończenie znakomite, nieoczywiste wciska w fotel. Bohaterowie doskonale stworzeni w takim stopniu, że czujesz niechęć lub sympatie do danego bohatera.

Mam mieszane uczucia po lekturze tej książki. Z jednej strony doceniam wysiłek autora by przedstawić oryginalną wersję początków chrześcijaństwa, a z drugiej mam poczucie, że pisał książkę z pozycji uprzedzenia i pod z góry przyjętą tezę. Ale po kolei. Emmanuel Carrere jest francuskim pisarzem i intelektualistą (te dwa elementy zawsze idą w parze),w części swojego życia przeżył coś co on nazywa nawróceniem, a z perspektywy czasu można określić jako przelotną fascynacją wiarą, co zresztą bardzo skwapliwie opisuje na pierwszych kilkudziesięciu stronach. Główna część książki opisuje jego autorską wizję pierwszych lat funkcjonowania gmin chrześcijańskim i w tym kontekście podejmuje się swoistej interpretacji Dziejów Apostolskich i Listów Pawłowych. Na ich podstawie rekonstruuje możliwą biografię świętego Pawła. Odwołuje się przy tym zarówno do tekstów Biblijnych, kontekstów kulturowych tamtej epoki, ale również i do wiedzy psychologicznej. Miejscami mnie ciekawiła, z uwagi na swoją odwagę intelektualną, ale w głównej mierze mnie jednak wynudziła bo była przegadana. Można jednak przeczytać by zobaczyć co o początkach chrześcijaństwa myślą i piszę ci co mają inny niż powszechnie przyjęty pogląd.

Okładka Zachęca do czytania skąd biblioteka Fabuła ludzie opuścili,Ziemię.Są w kosmosie,jest tam Drugi Watykan. Mają misję. Moja Opinia Bardzo dobra sf,taka trochę inna. Brać zielonych ludków. Za to,wiele planet których nazwy,są. Adekwatne do Ziemi.Jak Polonus. Mi się podobała,ta planeta otoczona pierścieniem. Misja,związana z kościołem.Była bardzo dobrze opisana. Tylko jakoś tan koniec,taki sobie.

Przeczytawszy dwie kartki, uznałam powieść za poniekąd niezgrabną. Dlaczego od początku narrator wszystko nam tłumaczy? Czytelnik nie jest małym dzieckiem, któremu krok po kroku należy wyłożyć maksymalnie uproszczone zasady tego fantastycznego świata. Gdzie miejsce na tajemnicę? Potem dopiero przekonałam się, jak wiele autor ukrył nawet przed samymi bohaterami... Nie da się streścić "Przekłuwaczy", ich akcja jest zbyt wartka i zmienna. Można powiedzieć, że fabułą jest wędrówka - dla jednych będąca drogą do celu, dla innych ucieczką od przeszłości. Główni bohaterowie wyruszają w nią szukać szczęścia, chcą zostawić za sobą swój okrutny świat, odciąć się raz na zawsze. Znajdują tylko cierpienie. Kolejne wątki każą zastanowić się nie tylko nad istotą dobra i zła. Poruszają temat miłości, poświęcenia, a nade wszystko prawdy. Prawdy bolesnej, pięknej, za którą trzeba oddać życie. Nie sposób pominąć w ocenie fenomenalny świat przedstawiony, bogaty, żywy i przemyślany. Postaci, jakie czytelnik spotka na swojej drodze są pełnowymiarowe, o różnych pragnieniach oraz światopoglądach - a to tylko dodaje realistyczności tym już i tak dziwnie rzeczywistym Strefom. Książka wciąga od piątej kartki i nie puszcza do końca.

Niesamowicie ciekawa opowieść, nie tylko o samym Kochu, ale ogólnie o rozwoju bakteriologii. Książka przybliża sylwetki wybranych badaczy, z których odkryć świadomie albo nieświadomie korzysta cała ludzkość. Pokazuje, że byli zwykłymi ludźmi, którzy popełniali masę błędów. Niektórzy się na nich uczyli, inni nie. Dobry epilog, który dopełnia książkę. Z wiedzy i odkryć naukowców należy korzystać, a nie negować na podstawie swoich, wynikających z niewiedzy przekonań. Trochę dużo w książce było o Arturze Conanie Doyle’u. Rozumiem, że jego droga skrzyżowała się z drogą Kocha i ten miał na niego wpływ, ale czy aż taki, żeby poświęcać temu tyle miejsca? Jakbym chciał poczytać o Sherlocku Holmesie, tobym sobie kupił inną książkę.

Od pierwszej chwili miałam skojarzenie z cyklem filmów "Bibliotekarz...". (W pewnym momencie spodziewałam się nawet, że z jakiegoś zakamarka Muzeum Archeologicznego wyleci Excalibur i główny bohater będzie się z nim pojedynkował.) Jedynym co było trochę męczące były opisy historyczne, które były moim zdaniem za bardzo "akademickie", jak na -było, nie było - książkę rozrywkową. Ale nie można jej też odmówić dużej dozy akcji jak z filmu przygodowego.

Seria argentyńska była jedną z najlepszych, jakie czytałam. Poznałam wiele ciekawych historii, niesamowitych bohaterów, cieszyłam się i zasmucałam razem z nimi... Jedyne co przeszkadzało mi w czytaniu trzeciej części to natłok wszystkich bohaterów, jacy się pojawili (były zarówno postacie znane z porzednich części, ich potomkowie jak i jeszcze jacyś nowi ludzie). Książki Sofii Caspari będę bardzo miło wspominała, polecam.

Od początku, gdy tylko sięgnęłam po tę książkę, pomyślałam, że to coś dla mnie. Nie zawiodłam się. Powieść wiktoriańska, do tego powieść sensacyjna, dość obszerna, ale czyta się szybko. Wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w napięciu do końca. Trzeba przyznać, że autorka umiała prowadzić akcję i operowała literackim, przystępnym językiem. Długie dygresje wcale nie były męczące, ale zawsze umieszczone w odpowiednim momencie, doskonale wplatały się w fabułę. Bardzo ciekawym problemem poruszonym w tej książce jest szaleństwo, dokładniej studium szaleństwa i pytanie o to, gdzie przebiega granica między normalnością a obłędem. Polecam.

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Londyn 1912 roku i kobiety walczące o prawo głosu na równi z mężczyznami. Po drugiej stronie ci, którzy są przeciwnikami tak radykalnych zmian. Spiski, knowania, niebezpieczne akcje, a nawet morderstwa, a w środku tego wszystkiego początkująca dziennikarka starająca się zaistnieć w redakcyjnym świecie, zdominowanym przez mężczyzn. Czytałam wiele opinii, że książka jest beznadziejna i nudna...cóż, chyba jestem "inna" bo mnie książka wciągnęła, mimo że akcja rozkręca się dość powoli. Książka ta rozbudziła we mnie także zainteresowanie tematem sufrażystek. Prawdopodobnie sięgnę po lekturę pozycji, które autorka podaje na końcu, z których korzystała dla podparcia swojej powieści autentycznymi wydarzeniami z tego okresu.

Dwie dziewczynki ruszają w poszukiwaniu zaginionej sąsiadki, a znajdują prawdę o innych mieszkańcach ulicy. Tajemnice dorosłych, które kumulowały się i po dekadzie zaczynają wychodzić na światło dzienne. Zaginięcie kobiety widziane oczami dzieci. Strzępki informacji, które powoli zaczynają układać się w całość. Fakty po latach zaskakują nawet tych, którzy odegrali kluczową rolę w spisku. Wymierzanie sprawiedliwości na własną rękę przez społeczność, która myśli, że wie lepiej. Czy taki diabeł straszny, jak go malują? Czy warto zaufać pierwszemu wrażeniu oceniając innych? Czy złudne poczucie bezpieczeństwa jest warte ofiar? Konfrontacja nastolatek z głównym antagonistą to kluczowa część historii, która daje odpowiedź na te i masę innych pytań. Od spotkania z pewną serią łapię się na tym, że mniej krytycznie podchodzę do postaci, które już na samym początku zostają osadzone w roli czarnego charakteru. Szukam źródła takiego stanu rzeczy, próbuję znaleźć usprawiedliwienie. Być może przekornie, z automatu kieruję sympatię w stronę takich właśnie (anty)bohaterów. Tak było i tym razem. Czy słusznie?

Czekała na półce 8 lat i się doczekała. Miałem przeczucie, że to nie jest najlepsza książka na świecie. Miała być zakręcona (Le Figaro),okrutna i dowcipna (Elle),czy frapująca, bardzo zabawna (Frankfurter Allgemeine). Dla mnie była po prostu dobra. Czytało się ją lekko, momentami przyjemnie. Książka o pisaniu, o pisarzu alkoholiku, który schodzi na dobrą drogę i jego koledze, wzięty poecie, zazdrosnym, pozbawionym weny. Obaj pod wpływem wpadają na pomysł... Chcecie, to przeczytajcie 🙂

Powieść Sally Andrew „Przepisy na miłość i zbrodnie” trafiła do mnie przypadkowo. Zaczęłam ją czytać bez przekonania, ale po około trzydziestu-czterdziestu stronach akcja mnie wciągnęła, by potem trzymać w napięciu do końca, mimo iż nie pędzi ona z zawrotną prędkością. Główna bohaterka, Tannie Maria, mieszka w południowoafrykańskim miasteczku. Jest kobietą po przejściach i wdową, której śmierć męża wcale nie zmartwiła, gdyż mężczyzna znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Tannie prowadzi w lokalnej gazecie kulinarną rubrykę i bardzo przykłada się do swojej pracy. Uwielbia gotować i wierzy w to, że jedzenie nie tylko zaspokaja głód, ale również koi duszę, a nawet może pomóc kogoś w sobie rozkochać. Pewnego dnia wraz z koleżankami z pracy kobieta zostaje uwikłana w kryminalną intrygę. Postanawia odkryć, kim jest zabójca pięknej kobiety, nie mając świadomości, że w ten sposób wplącze się w niebezpieczną przygodę, a także pozna pewnego przystojnego policjanta… Perypetie Tannie śledzi się z zainteresowaniem, tym bardziej, że nie tylko opowiada ona o swojej codzienności i udziale w śledztwie, ale dzieli się z czytelnikami różnymi przemyśleniami. Nieraz to tematy lekkie, żartobliwe… Innym razem bardzo poważne. Należy do nich przemoc wobec kobiet, która w miasteczku nie należy do rzadkości. Intrygujący jest klimat powieści – momentami, przede wszystkim w drugiej części, przypominała mi ona książki Fannie Flagg, zwłaszcza wówczas, gdy poczucie humoru łączy się z powagą oraz podczas opisów szalonych perypetii bohaterów. Są tu też, zwłaszcza na początku, słabsze fragmenty, jednak całość czyta się przyjemnie i z emocjami. Atmosferę na pewno podgrzewają też ciekawe kreacje postaci oraz nieprzewidywalność akcji.