Wiedźmin. Granica możliwości

Pięknie przeczytane, pięknie napisane. Rozprawka na temat ludzkich wyborów i konsekwencji z nimi związanych, na temat mniejszego zła i wiary w przeznaczenie. A to wszystko w fantastycznej oprawie, pełnej potworów, krasnoludow i magów. Gerald, jak na silnego wojownika przystało, nie uważa by jego losy były zapisane w kartach. Idzie przez życie z własnym kodeksem moralnym, wierząc, że każdy odpowiada za swoje czyny. W opowiadaniu z Cintry oraz w tym ostatnim dostajemy jawny pokaz zaprzeczajacy jego tezom. Przeznaczenie na stałe związuje jego losy nie z jedną, a dwiema osobami, sprytnie grając mu na nosie. Fantastyka dla dorosłych z morałem - kto jeszcze nie czytał tego flagowego, polskiego dzieła, musi koniecznie nadrobić.

"Jeżeli nas nie oszukałeś — wtrącił Korin głosem głuchym z wściekłości. A jeśli nas oszukałeś... Mówiłeś, że widziałeś, co potrafi twój potwór. A czy wiesz, co ja potrafię? Znam takie cięcie, po którym ciętemu zostaje jedno ucho, jeden policzek i pół szczęki. Można to przeżyć, ale nie można już potem, między innymi, grać na flecie." Maladie to raczej mniej znany zbiór opowiadań Pana Andrzeja Sapkowskiego, a szkoda. W środku znajdziemy kilka opowiadań z różnych gatunków fantastycznych. Dostaniemy kilka horrorów, retelling Tristana i Isoldy, 2 opowiadania sci-fi w tym " W leju po bombie " za które Pan Sapkowski otrzymał Nagrodę Zajdla. Jeśli macie ochotę posłuchać dłużej na temat tego zbioru, to zachęcam do skorzystania z linku poniżej. Dziękuję ❤️ Miłego dnia lub wieczora.

Arcydzieło to nie jest, ale na pewno godne przedłużenie uniwersum. Rozbudowana fabuła z pomysłem. Dialogi z odrobiną humoru pasującego do Geralta. Irytowały trochę pewne nieścisłości logiczne, słabo przedstawiona walka i potwory. Rysunki oddają ten wiedźmiński klimat, sam główny bohater też wiernie przedstawiony.

Czwarty tom komiksów z cyklu Wiedźmin zdecydowanie zasługuje na uwagę, szczególnie ze względu na sposób, w jaki Bogusław Polch oddał mroczny klimat i unikalny styl świata stworzonego przez Andrzeja Sapkowskiego. Rysunki Polcha umiejętnie oddają aurę tajemniczości i niebezpieczeństwa, które stanowią fundament opowieści o Geralcie z Rivii. Jego kreska świetnie podkreśla posępność tego uniwersum, choć można dostrzec pewne mankamenty związane ze sztywnością scen, zwłaszcza w dynamicznych sekwencjach walki. Postacie czasami wydają się za mało elastyczne, co nieco osłabia wrażenie płynności i intensywności walk – a to przecież istotny element, zwłaszcza w historii, w której wiedźmin mierzy się z moralnymi dylematami i krwawymi starciami. Adaptacja Mniejszego zła, jednego z najbardziej znanych opowiadań Sapkowskiego, jest dużym plusem tego tomu. Historia o Geralcie, który zmuszony jest stanąć przed jednym z najtrudniejszych wyborów moralnych, została wiernie odwzorowana pod względem fabularnym i nie odbiega znacząco od oryginalnego zamysłu Sapkowskiego. To pozwala wiernym fanom zatopić się w opowieści, która zachowała wiele z esencji prozy autora. Niestety, komiks wydaje się zbyt krótki, a pewne wątki zostały jedynie zarysowane, bez pogłębienia. Przez to można odnieść wrażenie, że całość jest nieco niedopracowana pod względem kompozycji, jakby fabuła była niepełna lub w pośpiechu urwana. Niektóre poboczne wątki można by śmiało usunąć – ich brak nie zaszkodziłby opowieści, a wręcz mogłyby przyczynić się do lepszej dynamiki i spójności komiksu. Innym interesującym aspektem jest wizualizacja postaci Jaskra, która dla wielu fanów może odbiegać od osobistych wyobrażeń tego charyzmatycznego barda. W interpretacji Polcha Jaskier wygląda inaczej, niż mogą to sobie wyobrażać wieloletni czytelnicy sagi, co może być pewnym zaskoczeniem, jednak z drugiej strony jest ciekawą odmianą. Postacie w komiksie, choć często sztywne w ruchu, oddają jednak ducha świata Sapkowskiego i są przedstawione z dbałością o szczegóły, charakterystyczną dla ilustratora. Podsumowując, tom czwarty komiksów o wiedźminie to kawał solidnej adaptacji, która jednak ma swoje mankamenty. Fabuła trzyma się wyznaczonej linii, starając się wiernie oddać zamysł Sapkowskiego, choć ograniczenia formatu sprawiają, że niektóre elementy mogłyby zostać rozwinięte lepiej. Kreska Polcha stanowi istotny atut, budując atmosferę ponurego świata, ale czasem może wydawać się przestarzała i mniej dynamiczna niż współczesne standardy. Dla fanów uniwersum wiedźmińskiego ten komiks jest jednak wyjątkową gratką – to spojrzenie na Geralta w formie graficznej, które choć nieidealne, wciąż potrafi zafascynować i przypomnieć o mrocznej, niejednoznacznej rzeczywistości stworzonej przez Sapkowskiego.

Dzięki tej książce zrozumiałem że do wniknięcia w świat Wiedźmina lepiej się nadają krótkie formy, nawet jeśli nie wyszły spod pióra samego Sapkowskiego. Biorąc tę książkę do ręki nawet nie wiedziałem że jest to zbiór opowiadań napisanych przez różnych pisarzy w ramach konkursu. Nie uda mi się opisać tego jak dobrze się bawiłem przy każdym opowiadaniu, rozpoczynającym się od klimatycznego biało-czarnego rysunku. Rozpoczynając każde kolejne opowiadanie zastanawiałem się jaki aspekt świata ono rozwinie i ani razu się nie zawiodłem, było tutaj wszystkiego po trochu i to w idealnych proporcjach.

Drugi tom cyklu komiksów o Wiedźminie, Wiedźmin. Zdrada, to głęboko osadzona w świecie Sapkowskiego opowieść o zdradzie, lojalności i moralnych rozterkach, które zawsze towarzyszą postaci Geralta. Choć komiks odchodzi nieco od książkowego kanonu, udało mu się uchwycić kluczowe motywy wiedźmińskiej sagi i oddać specyficzny klimat tego mrocznego, brutalnego świata. W Zdradzie Geralt zostaje uwikłany w intrygę, która sprawia, że jego kodeks neutralności zostaje wystawiony na ciężką próbę. Wyrusza w podróż, która nie tylko stanowi fizyczną wyprawę przez niebezpieczne tereny, ale i emocjonalne starcie z własnymi przekonaniami. Wiedźmin musi zdecydować, komu ufać, a komu okazać nieufność, szczególnie gdy w grę wchodzą sojusze, które nie są ani stałe, ani jednoznaczne. Komiks wprowadza interesujące postaci poboczne, każda z własnym, często ukrytym motywem. Te relacje nadają fabule dodatkowej głębi, a moralna niejednoznaczność świata Sapkowskiego zostaje skutecznie podkreślona. Bogusław Polch, odpowiedzialny za rysunki, nadaje historii charakterystyczny, surowy wygląd. Jego kreska doskonale pasuje do świata Wiedźmina, oddając mroczną estetykę lat 90., ale równocześnie niosąc pewną nostalgię, która dla wieloletnich fanów będzie dodatkowym atutem. Detale strojów, zbroi i pejzaży nadają twardego, realistycznego tonu, choć momentami archaiczne przedstawienie postaci może wydawać się nieco odległe współczesnemu czytelnikowi. Mimo to, ci, którzy pamiętają klasyczne komiksy tamtych czasów, odnajdą tu znajome akcenty, przypominające o dawnym stylu graficznym. Scenariusz napisany przez Andrzeja Sapkowskiego i Macieja Parowskiego jest zarówno wierny duchowi wiedźmińskiej sagi, jak i dostosowany do wymogów komiksowej narracji, co sprawia, że całość jest przystępna, ale zarazem pełna refleksji i specyficznego, ironicznego humoru, charakterystycznego dla Sapkowskiego. Choć akcja toczy się szybko, a dialogi są skondensowane, każdy kadr jest wypełniony napięciem, które pochłania czytelnika. Pod powierzchnią wydarzeń kryje się jednak więcej – moralne pytania, które prowokują do przemyśleń na temat lojalności i zdrady, które przecież nie są jedynie domeną Geralta, ale odzwierciedlają też dylematy znane nam z realnego świata. Komiks Wiedźmin. Zdrada to pozycja obowiązkowa dla fanów Geralta, którzy chcą doświadczyć kolejnej odsłony tej złożonej postaci. Może nie jest to kanoniczna historia, ale nadal wnosi coś unikalnego do wiedźmińskiego świata – intrygę i moralne zmagania, które stanowią jego rdzeń. Dla czytelników, którzy dorastali na dziełach Sapkowskiego i pamiętają czasy pierwszych wydawnictw o Wiedźminie, ten komiks będzie podróżą sentymentalną. Chociaż po jego lekturze może zostać pewien niedosyt, to jednak Zdrada jest warta przeczytania – oferuje przyjemność i refleksję, a to coś, co z pewnością doceni każdy, kto ceni ten wyjątkowy, pełen mroku świat.

Bardzo ciekawy pomysł na danie swoim własnym fanom pola do popisu. Zbiór jak to zbiór, powieści lepsze, gorsze, zależnie od gustu. Nie można jednak odmówić autorom tych powieści talentu, czasem wręcz miało się wrażenie jakoby sam Sapkowski to pisał. "Kres Czasu" Pierwsza historia z tegoż zbioru zaczyna się banalnie. Ot, Geralt podróżuje na szlaku i napotyka się na starego przyjaciela, Jaskra, który swoim zwyczajem uchodzi przed rozwścieczonymi ludźmi spokrewnionymi z osobą którą przed chwilą zbałamucił (choć w tym przypadku akurat nie zdążył). Chłopaki ruszają do karczmy, na zewnątrz wywiązuje się burda, neutralny wiedźmin neutralnie neutralizuje konflikt, a następnie zostaje aresztowany razem z wierszokletą. Strażnik okazuje się być uczciwym wobec chłopaków, ale też nie bez powodu, bo okazuje się, że we wsi Cudowianka, w której się znajdujemy, zagościła również Wielka Łowczyni, przez niektórych zwana "Szubieniarką", od pogromów dokonanych jej rękoma na nieludziach. Ma ona interes do załatwienia ze sławnym wiedźminem, azaliż łowczyni wyśledziła w tejże wsi raroga. Demonicznego ducha ognia wyjętego żywcem ze słowiańskiej mitologii, mającego dość osobliwy proces powstawania do którego niezbędne jest jajo raroga, ludzka rzyć i 9 dób.. "Krew na Śniegu: Apokryf Koral" Powrót do czarodziejki Lytty Neyd, szerzej znanej z "Sezonu Burz" Sapkowskiego. "Ironia Losu" Następną powieść zaczynamy w momencie w którym Geralt, zmęczony dniami poprzednimi, chce w końcu odpocząć w najbliższej karczmie i trochę ochłonąć. Pech chciał, że zamiast gnuśnego karczmarza i prymitywnych kmiotków, musiał tam napotkać latawicę, demona ptaka, kojarzone z porońcami. Ostrożnie z początku, z dłonią na klindze rozpoczyna się intrygująca rozmowa pomiędzy łowcą i zwierzyną. Rozmowa, bo latawce to potwory inteligentne, wyjaśnia co w tymże przybytku robi tak niebezpieczny stwór oraz jak ma na imię. Tamra, bo tak się zowie latawica, wyjaśnia Geraltowi powód dla którego się tu ukrywa i oferuję mu wiedźmińskie zlecenie. Ot, adekwatny tytuł tej powieści. Ciekawa powieść która po raz kolejny, jak to lubił czynić Sapkowski, zmusza do zrewidowania paradoksu jakim kierują się wiedźmini, a co najmniej Geralt, który zabija potwory z których przecież żyje, a nie zabija tych które są rozumne. Czy powinien polować też na te które zawiniły? Ludzie przecież też zawiniają. A opowieść jednej strony, ludzkiej, przedstawiającej się jako ofiara, jest zgoła odwrotna od potworzej wersji. Komu ufać, jaki wybór popełnić, co jest moralnie prawidłowe? A może nie zawsze da się wybrać coś tak, by mieć czyste jak łza dziewicy sumienie, zasady którymi się kierujemy na co dzień mogą zostać zakpione przez ironie losu. "Co Dwie Głowy" Miło jest w końcu w akcji zobaczyć tytułowego wiedźmina innego niż Geralt, dlatego ucieszyłem się gdy w końcu ktoś wykorzystał okazję i dał zalśnić Lambertowi, najmłodszemu ze szkoły Kaer Morhen, i najprowdobniej ostatniemu, wiedźminowi. Razem z Triss mieli się oni udać na polowanie mantikory, która zalęgła się w kopalniach w mieście Dorian, skutecznie utrudniając prace i zyski miastu. Lambert przyjął zlecenie z powodów zarobkowych, natomiast Triss zapobiegawczo wprosiła się do spółki celem uzyskania cennego kolca mantikory jako materiału badawczego. Nie brak w tej opowieści kąśliwych wymian zdań między dwójką charakterystycznych bohaterów, wieloznaczności tytułu oraz ciekawych smaczków czy odwołań do głównej serii. "Skala Powinności" Ciekawe rozwinięcie i dodanie kontekstu do śmierci Coena, wiedźmina który tylko na moment pojawia się w sadze i któremu Ciri przepowiada śmierć, razem z Geraltem "Bez Wzajemności" Bardzo podobna do Trochę Poświęcenia, do której zresztą czyni aluzje i występuje w niej starsza siostra Essi, tylko Geralta brakuje. "Lekcja Samotności" Unremarkable. Ot, historia uczennicy która podłapana przez mistrzynię na kradzieży książek z bibliotek jest zmuszona do wysłuchania historii o innej uczennicy. Nuda "Nie Będzie Śladu" Mgła, wilgoć, błoto, zniszczone domy, uprzedzeni i zmęczeni ludzie. Ponury obraz wsi tuż po wojnie w której toczy się akcja powieści. W lesie zaczyna dochodzić do morderstw na co miejscowi muszą jakoś zaradzić, ale brak im pieniędzy na wynajęcie wiedźmina. Rozpoczyna się polowanie na.. no właśnie na co? A może na kogo? Nie wiadomo co zabija ludzi, a ze względu na brak profesjonalisty to i orzec nie można w zbliżeniu czym by to mogło być. Atmosfera się zagęszcza, kowal Nilfvars zdaje się rozumować na młodego chłopaka którego Gradden odratował po wojnie z dołu trupów i przygarnął do siebie. Chłopak jest milczący i odizolowany, samemu chodzi po lesie. Czy to może być rzeczywiście wątłej postury dziecko, czy ktoś zręcznie ukrywa się przed miejscowymi? "Dziewczyna, Która Nigdy Nie Płakała" Krótko po bitwie pod Sodden, do wsi trafia elfka. I to nie byle jaka, ale sama Toruviel. Ciężko ranna, z gnijącą ręką trafia pod opiekę ludzi, tych samych których wcześniej mordowała. Żyje, ponieważ burmistrz pragnie zaprzestać uprzedzeniom oraz ignoranckiemu podejściu które pozwalało ludziom i nieludziom mordować się bezustannie tylko dlatego, że mają inne cechy charakterystyczne. A przynajmniej tak twierdzi. Dla Toruviel to jest czas na chwilę refleksji, na zmierzenie się z poczuciem winy które ją trapiło. Nieludź w końcu też człowiek. "Ballada o Kwiatuszku" Bard umarł, niech żyje bard. Tym razem naszym bohaterem będzie duch. Duch największego poety na północ od Jarugi, uwodziciela kobiet, filantropa, estety, i innych epitetów. Jaskier po śmierci zauważa, że wraca do świata jako duch, ale tylko i wyłącznie podczas stosunku Kwiatuszka, niegdyś jednej z muz poety. Poeta przysięgał jej, że będzie wywabiał ją z niebezpieczeństwa, i najwyraźniej słowa musi dotrzymać, nawet po śmierci. Ale Kwiatuszek to nie jedyna muza której poeta naobiecywał różne rzeczy a z których teraz przyjdzie mu się rozliczyć "Szpony i Kły" Powrót w przeszłość do najsłynniejszego zlecenie Geralta z rivii - przeklętej w strzygę córkę króla Foltesta. Ale tym razem nie wcielimy się w żadną z ludzkich postaci, a w samego potwora, poznamy jej myśli, jej cele, jej dotychczasowe życie jako królowa potworów podziemia

Nawet trochę lepszy niż pierwszy tom, tak pod 8,5. Historia jakby znajoma, ale bynajmniej nie nudna. Trochę dziwnie była przedstawiona ta akcja z mieczami. Okładka może być, pozostałe rysunki znacznie lepsze. Szczególnie podaba mi się styl przedstawiania rysów twarzy postaci, a zwłaszcza Geralta. "Twarz" lisicy dobrze oddaje drapieżną, ale nie bestialską naturę tej postaci.

To kompendium było dla mnie jak sentymentalna podróż przez wszystko, co uwielbiam w tym świecie – od potworów, przez politykę, po moje ulubione postacie. Książka jest przepięknie wydana, pełna ilustracji i grafik, które od razu przywołują wspomnienia z gry. Przeglądanie jej to czysta przyjemność. Podoba mi się, że wszystko jest zebrane w jednym miejscu i opisane przystępnym językiem – bez lania wody, ale z klimatem. Dzięki temu znowu poczułam ten mroczny, brudny i nieoczywisty świat, który zawsze mnie wciągał. Nie jest to może bardzo głęboka analiza, raczej taka porządna piguła wiedzy, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało – wręcz przeciwnie, dobrze się to czytało i było idealne na oderwanie się od codzienności. Zabrakło mi może trochę odniesień do książek Sapkowskiego, ale wiem, że to skupia się głównie na świecie gier. Dla każdego fana – coś fajnego na półkę i do przeglądania przy kubku kawy, zwłaszcza gdy tęskni się za Kaer Morhen i głosem Vesemira.

Mamy tu do czynienia z pociągnięciem dalej wątku Królewicza Ropucha z dodatku Serca z Kamienia. Przynajmniej tak mogłoby się wydawać, bo akcja szybko przechodzi w śledztwo dotyczące morderstw na dworze. Geralt działa pod imieniem Lambert, a jedynymi osobami znającymi jego prawdziwą tożsamość są Jaskier oraz nadworna czarodziejka Radeyah. Czarodziejka towarzyszy Geraltowi przez całe śledztwo. Cała przygoda w Ofirze rozpoczęła się od incydentu z magiczną skrzynią w Novigradzie. Skrzynia zaczęła się świecić, a Jaskier przeczytał znajdujące się w niej runy. Wszystko po zignorowaniu ostrzeżenia Geralta. Historia w komiksie ma bardzo szybkie tempo, sam Geralt dostaje 3 dni na odnalezienie sprawcy morderstw. Miałem jednak wrażenie, że wszystko dzieje się trochę za szybko. Na początku Novigrad, nagle w Ofirze... Śledztwo leci szybko, tu plot twist, tu plot twist i zakończenie komiksu. Sama historia ma naprawdę duży potencjał, minusem jest to wysokie tempo. Muszę jednak przyznać, że zakończenie mnie lekko rozśmieszyło. Nie potrafię zrozumieć jednej śmierci, którą spowodował Geralt. Wystarczyło użyć Aksji, aby powstrzymać rozlew krwi. Geralt od razu chwycił za miecz, co mnie lekko zdziwiło. Jaskier wydaje się być bardziej nieodpowiedzialny niż zwykle. Może to tylko moje odczucie? A... No i jeżeli liczymy komiksy jako coś kanonicznego do gier (W sumie wychodzą pod znakiem Redów),to Jaskier nie jest już razem z Priscillą. Podsumowując Oprawa graficzna jest naprawdę dobra według mnie, każda strona jest wykonana z wieloma szczegółami i przyjemna dla oka. W tym komiksie design postaci najbardziej odwzorowuje ten z gier, co pewnie ucieszy wiele osób. Patrząc na pierwsze cztery tomy, umieściłbym go powyżej Dzieci Lisicy. 1. Dom ze szkła 2. Klątwa Kruków. 3. Córka płomienia 4. Dzieci lisicy

Jak na razie z komiksu na komiks ta seria naprawdę się rozkręca i jest po prostu coraz lepiej. Zmiana rysownika wyszła jej zdecydowanie na dobre, nowa kreska dużo bardziej trafia w mój gust i wydaje się spójniejsza z klimatem całości niż poprzednia. Scenariusz też wyraźnie wskoczył na wyższy poziom. Czuć w nim już nie tylko solidne prowadzenie fabuły, ale też ten charakterystyczny, lekko mroczny klimat wiedźmiński, gdzieś na pograniczu tego, co znamy z książek i gier. Historia sama w sobie jest całkiem ciekawa, bazuje na wydarzeniach z opowiadań, ale dorzuca do tego sporo growego klimatu, co działa zdecydowanie na plus i sprawia, że całość nie jest tylko prostą adaptacją. W innych recenzjach przewijał się temat dużej ilości nagości i faktycznie jest jej tu sporo. Z drugiej strony ma to jakieś fabularne uzasadnienie, bo łaźnia odgrywa w tej historii istotną rolę. Mimo to rozumiem, że dla części osób może to być element rozpraszający albo po prostu niepotrzebny. Ostatecznie jednak czytało mi się to naprawdę bardzo dobrze. Historia wciąga, a nowa kreska jest nie tylko przyjemna dla oka, ale też potrafi przykuć uwagę na dłużej.

Jedna z najbardziej "miodnych" części. Aż język świerzbi, żeby powiedzieć coś więcej, ale szkoda spojlerować, bo historia warta jest przeczytania. Mamy potop, Noego, kryształową czaszkę, która ma pewne specyficzne właściwości... - i Wielki Mózg z Des ukazujący swoją mroczną naturę - wydając bezduszne rozkazy. Po prostu trzeba po to sięgnąć.

Komiksowa adaptacja jednego z wiedźminskich opowiadań Andrzeja Sapkowskiego. Geralt trafia do tajemniczego domostwa zarządzanego przez człowieka zmienionego w bestię. Fabuła znana, ale komiksowa edycja dodaje całości jeszcze więcej uroku. Świetna adaptacja, lektura zajmie może 30 minut, ale będzie to bardzo klimatyczne pół godzinki.

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

Irytowały nieustanne próby schodzenia na tematy polityczne, natychmiastowo gaszone przez Sapkowskiego (i dobrze). Kilka razy prowadzący popełnił też proste błędy merytoryczne - cytując nieprawdziwe wypowiedzi, podpierając się wątpliwymi wynikami badań. Poza tym przyjemna lektura. Bereś nadał dyskusji odpowiedną temperaturę, aczkolwiek były momenty, gdzie moim zdaniem mógł przycisnąć jeszcze mocniej. Wcześniej przesłuchałem conajmniej kilka (raczej kilkanaście) wywiadów z ASem, zazwyczaj podczas spotkań z fanami, więc myślałem, że usłyszałem już wszystkie poglądy, jakimi ma ochotę dzielić się z szerszą publiką, ale jednak nie - tutaj też było z czego się zaśmiać i co zapisać do notatnika. Kilka wybranych cytatów: "Tylko złe książki mówią coś o swych autorach. Dobre mówią o bohaterach." "Fabuła nie jest z gumy, trzeba ją czyścić z rzeczy fabule zbędnych. Powieść to nie jest wór na świetne pomysły autora." "Jestem pieczarką i wyrosłem na wielkiej kupie końskiego nawozu, którym jest literatura światowa i rodzima." "Nigdy nie miałem aspiracji do bycia twórcą światów, pochłaniała mnie fabuła i losy bohaterów." "Jeśli książka się nie sprzedaje, to nie znaczy, że jest arcydziełem przerastającym czytelnika. To znaczy, że jest gówno warta."

Opis ======================== Geralt poszukuje nowego zajęcia. Wiedźmini zawsze mieli pod górkę, ale teraz wszystkie potwory jakby zapadły się pod ziemię, więc dla ich pogromców brakuje zajęcia. Niespodziewanie pani burmistrz pewnego miasteczka prosi Geralta o pomoc w pozbyciu się mglaków atakujących dzieci. Wiedźmin szybko wyczuwa, że pod pozornie prostym zleceniem kryje się poważniejsza sprawa. Zwłaszcza że w miasteczku rezyduje stary mag, który bez problemu powinien uporać się z mglakami. Tymczasem pani burmistrz okazuje się chętna do współpracy, ale tylko na swoich warunkach… Cytat:====================== Nie pamiętał wydarzeń, które dopiero co miały miejsce. Bałem się, że pewnego dnia zapomni zniszczyć, w co tchnął życie.  Kilka słów==================== Komiks ten jest dość unikalny na tle innych. Zacznijmy od tego, że Geralt próbuje trochę innego zajęcia niż wiedźmiński szlak. Pracuje z jednym z rybaków, z którym dość szybko łapie dobry kontakt. Jednak jakiś czas później pojawia się zlecenie na tajemnicze mglaki atakujące tylko chłopców. Geralt podejmuje się go i wyrusza do miasta. Tym samym zostawiając znajomego samemu sobie, a bez pomocy Geralta, nie da on sobie rady z połowem. Geralt załatwia mglaki, które gadają… tak… Po powrocie do znajomego, zastaje go martwego wraz z listem pożegnalnym.  Po jakimś czasie okazuje się, że mglaki powróciły. Geralt wraca i bada całą sprawę dogłębniej. Jak się okazuje, najpewniej stoi za tym okoliczny stary czarodziej, a mglaki to jego bardzo silna iluzja.  No i tu dochodzimy do jedna, cały zagrożenie w komiksie i główny wątek opiera się na wspomnieniach. A konkretnie o tych należących do czarodzieja, który cierpi na demencję. Nie potrafi on zapamiętać ostatnich wydarzeń, ale te z młodości o silnym ładunku emocjonalnym już tak. W tym wypadku są to rzeczy związane z traumą z dzieciństwa. Bohater był źle traktowany przez własną matkę, a te wspomnienia powróciły ze wzmocnioną siłą. Mordercze iluzje mglaków powstają właśnie w związku z tą traumą. Czarodzieja cały czas męczą traumatyczne dla niego wspomnienia, a te nowsze i z ostatnich lat zostają zatarte.  Starał się on pomagać mieszkańcom poprzez swoje zaklęcia, ale zrobiło się to niebezpieczne przez aktualny stan jego umysłu. Przez iluzję zginął jeden z chłopców z wioski.  I tutaj mamy kolejne dwa wątki, z czego jeden jest mniejszy. Burmistrzyni miasteczka nie obchodzi poziom niebezpieczeństwa związany z dalszym rzucaniem zaklęć. Dla niej liczy się tylko zdobywanie korzyści z działań czarodzieja, by mieć dobrą opinię u mieszkańców. Nie patrzy zupełnie na jego stan i początkowo nie dopuszcza do niego Geralta. Reprezentuje ona samolubność i brak jakiejkolwiek empatii wobec chorego człowieka (a przybiera maskę zatroskanej) Drugim wątkiem jest wątek matki, której syn zginął ze szponów mglaków. Czarodziej chce pomóc i tworzy iluzję jej zmarłego syna. Kobieta pomimo rad i tłumaczeń Geralta, że to nie jest jej syn, pragnie żyć z iluzją. Tworząc tym samym obraz pozornego szczęśliwego życia… Nie mogąc zaakceptować prawdy i żyjąc w dalszej iluzji… Jest to jeden z lepszych wiedźmińskich komiksów, przynajmniej dla mnie. Nie tylko przez mroczną kreskę i dobrze dobraną kolorystykę. Ale głównie przez poruszane w nim problemy i wątki. Zwłaszcza wątek czarodzieja, który chce pomagać mieszkańcom… Ale jego choroba i traumatyczne wydarzenia z przeszłości odbijają się na zaklęciach.  Jaka w tym wszystkim rola Geralta? On odkrywa te wszystkie karty, które były ukryte przez wiele lat. Na koniec komiksu, on sam może chociaż przez moment żyć iluzją normalnego życia w towarzystwie rybaka. Różnica między Geraltem, a matką w żałobie jest taka, że Geralt nie chce do końca żyć wyłącznie złudzeniem tego, co być mogło. Jeżeli chodzi o zestawienie na tle innych wiedźmińskich komiksów, umieściłbym go na drugim miejscu. Zaraz po Dom ze szkła

Legenda polskiego komiksu. Nieco zmącona naleciałościami z lat 80., a mimo to wciąż oddaje ducha tamtych czasów. Z pulpowej space opery znacząco wyrasta na political fiction. Świetna postać z tego Funky'ego. Cwaniaczek, pies na baby, z kwadratową szczęką, jakby wyjęli go z jakiegoś telewizyjnego show. Walka o władzę, wzajemnie zwalczające się korporacje, obcy z przejrzystym humorem, gwiezdni piloci i kosmiczni mundurowi. Świetna mieszanka niewinnej zabawy z drugim dnem politycznym. Przecierająca szlaki dla późniejszych twórców. Inspirator nowego pokolenia, które chciało bawić się w postmodernistyczne kryminały. Wiele rzeczy miało prawo nie działać - stereotypowe podejście do rysopisów psychologicznych, skróty fabularne czy naiwność intrygi, ale z jakiegoś powodu broni się futurystycznymi zabawkami, gdzie zegarek robi za przecinaczkę do liny, jak w jakimś James Bondzie. Gdzie winda jest teleportem do przeszłości, gdzie pluskwy hamują ego zamieniając cię w atawistycznego gamonia. Pod przebraniem uśmiechniętego Kovala, jak z reklamy Mentosa - kawał solidnego Sci-Fi, które przewidziało, że prezydenci to pieski niewidzialnych sił, dziewicze planety zostały dawno odkryte, a niebezpieczne eksperymenty prowadzą do zagłady ludzkości. Kawał dobrej roboty. Niby sztampa w dobie kulturowych przewrotów, ale jak podana, zacnie odkrywająca, że za zasłoną rzeczywistości kryje się obcy świat, a sny mają korzenie w naszych pragnieniach. Ma w sobie luz, którym niektórym brakuje w dobie politycznej rozróby i wydzierania sobie haseł parlamentarnych na koszulkach.

Geralt schwytał Laimę odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn w wiosce. Społeczność dostała poczucie sprawiedliwości, a zbrodniarka spłonęła na stosie. Geralt szuka nowego zlecenia, jednak pojawiają się u niego poczucie winy i koszmary. Starając się to zignorować, podejmuje się odszukania córki miejscowego bogacza. To, co z początku było misją ratunkową, obiera zupełnie inny tor... Nie da się stłumić tego, co siedzi gdzieś w głębi duszy... Wiedźmi lament to już szósty tom komiksów osadzonych w tym mrocznym świecie. Nie licząc oczywiście adaptacji opowiadań oraz tego zbioru starszych komiksów. Mamy tu do czynienia z Geraltem, który na kartach komiksu boryka się z poczuciem winy. Wszystko od momentu śmierci Laimy na stosie. Czym są Laimy? Są to wiedźmy, do których udają się ciężarne kobiety. Pomagają między innymi ulżeć w cierpieniu kobiecie, która straciła dziecko. Robią to poprzez jej opętanie. Tutaj była również odpowiedzialna za śmierć pięciu typa. Laima spłonęła więc wszystko git? No nie do końca 1. Geralt ma koszmary i jest gnębiony przez poczucie winy 2. Córka bogacza nie ma zamiaru wracać, póki nie zapanuje nad emocjami z pomocą dwóch innych typiar. (W lesie są dwie kobiety, które pomagają sobie radzić innym osobom z emocjami i tym, co w nich tkwi. Oferują również pomoc Geraltowi. To wygląda trochę jak terapia grupowa) 3. Po jej powrocie do ojca okazuje się, że w okolicy dzieją się okropne rzeczy, o których Geralt nie miał pojęcia 4. Laima dalej żyje... Teraz trochę poważniej Podczas czytania od razu nasuwa się jedna myśl. Ten komiks jest zbudowany tak, by wzbudzać w czytelniku niepokój. Czy to przez historię, która nie należy do najprzyjemniejszych, czy przez same rysunki. Te kojarzą mi się z rysowaniem węglem. Dominują ciemne i zimne barwy, a krawędzie rysunków są ostre i nierówne. No i do tego dochodzą głosy, które cały czas szepczą do Geralta Komiks porusza wiele trudnych tematów, takich jak przemoc wobec kobiet i własnej rodziny oraz traktowanie ludzkiego ciała jak towaru. Są one niestety konieczne dla przedstawionej historii. Świat Wiedźmina jest naprawdę mroczny i brutalny... a jednocześnie podobny do naszego... Czytało się go dobrze, ale kilka rzeczy mi nie pasowało. Jedną z nich jest Geralt, który prawie na początku rozmowy podchodzi do gróźb (chyba, że to ja źle coś wyłapałem) Ciężko mi ocenić ten komiks. Fabularnie mi się podobał, zwłaszcza to zwrócenie uwagi na problemy, o których trzeba mówić oraz przedstawiony motyw terapii. Jednak moim zdaniem są tu lekkie zgrzyty jak właśnie postępowanie głównego bohatera. No i nie do końca siadły mi rysunki, ale to już moje osobiste preferencje odnośnie stylu wykonania. Był tu za duży chaos. Twarze na niektórych stronach wyglądały naprawdę dziwnie. No kreska jest najsłabszą stroną Wiedźmiego Lamentu i potrafi mocno zaważyć na jego ocenie Na ten moment umieszczę go poniżej Dzieci Lisicy, czyli na ostatnim miejscu

Świat stworzony przez Andrzej Sapkowski od zawsze opierał się na jednym pytaniu: czy naprawdę istnieje mniejsze zło? Ten komiks dobrze to przypomina. To nie jest opowieść o bohaterstwie, tylko o wyborach, które brudzą ręce, nawet jeśli ktoś bardzo chce ich uniknąć. Historia jest gęsta, ponura i pełna napięcia. Każda strona prowadzi do decyzji, przed którą nikt nie chciałby stanąć. Rysunki idealnie oddają ten klimat, są mroczne, surowe i bez upiększania pokazują brutalność świata, w którym żyje wiedźmin. Jedyny problem to długość. Komiks kończy się szybko, zostawiając uczucie niedosytu, jakby ta historia mogła jeszcze chwilę pobrzmieć echem. Mimo to jest to bardzo dobra, wierna duchowi Wiedźmina adaptacja.

„Kres cudów” Piotra Jedlińskiego to solidna historia utrzymana w klimacie przygód Geralta i Jaskra. To opowiadanie otwiera zestaw „Szponów i Kłów” klasycznym motywem: Geralt ratuje swego trubadura, który jak zwykle nie potrafił trzymać się z dala od kłopotów, tym razem wpadając w nie z powodu niewłaściwego zauroczenia. Mamy tu dobrze znane elementy: beztroskę Jaskra, cynizm Geralta, jak i ich niezmienną przyjaźń, która potrafi wyciągnąć ich z niejednej opresji. W „Kresie cudów” mamy też wątek tajemniczego zamku i żar-ptaka, co dodaje opowieści magicznej aury. Niestety, fabuła, choć ciekawa, nie przynosi większej głębi – jest to wciągająca historia, ale bez charakterystycznego dla Sapkowskiego ciężaru moralnych rozterek, które dodają opowieściom Wiedźmina drugiego dna. Bohaterowie są dobrze oddani, ale brak im unikalnego rysu, dzięki któremu Sapkowski potrafi ożywić nawet epizodyczne postacie. Mimo tej nieco powierzchownej konstrukcji fabularnej, „Kres cudów” to przyjemna lektura, która, choć nie odkrywa nic nowego, nadal dobrze wpisuje się w świat wiedźmiński.