Słońce świeci wszystkim

„Szczęśliwe zakończenie” to bardzo dobra powieść o pisarce, która znalazła się na życiowym zakręcie. Sabina pragnie zmian. Odczuwa brak weny twórczej i nie chce kontynuować swojej serii książek o znanej i lubianej wedding plannerce. Niestety, gonią ją terminy i podpisane wcześniej umowy. Jej agentka ma masę pomysłów, by o autorce było głośno, ale nie o wszystkich informuje Sabinę w odpowiednim czasie. Pisarka nie chce być przez nią zaskakiwana, ma dość wywiadów, w których musi bronić swojej twórczości. Marzy o tym, by napisać coś ambitniejszego. W życiu prywatnym też się jej nie układa. Nie może dogadać się z mężem i swoją zbuntowaną córką. Podejmuje radykalną decyzję i całkowicie zmienia swoje życie. Rozwodzi się z mężem, sprzedaje apartament w Warszawie i kupuje urokliwy dom nad morzem. Jak potoczą się jej losy? Czy uda jej się zaaklimatyzować w nowym miejscu? No i najważniejsze pytanie: czy znajdzie dobry temat do nowej powieści?

Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości),to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/),przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.

Pierwsze wrażenie bywa mylące. Podobno w zaledwie kilka sekund nasz mózg wstępnie ocenia osobę z którą się spotykamy i klasyfikuje ją na „tak” lub „nie” czyli albo dajemy jej kredyt zaufania albo od początku coś nam w niej nie gra. Tak jest z Niną i Natalią. Wszystko między nimi zgrzyta .Nina – mylący dość skrót od staroświeckiego trochę imienia Antonina – niespełna trzydziestoletnia rzutka bizneswoman , harda baba z jajami , ostra w negocjacjach, zarządzająca sporą rodzinną firmą i zamiatająca siostry trochę pod dywan swoją osobowością -od początku jest uprzedzona wobec Natalii ,damy lat 70+, „starej panny” która w towarzystwie pelargonii pod pachą stanęła w progu pokoiku sanatoryjnego obwieszczając, że ten miesiąc spędzą razem połączone nieszczęsnym losem rekonwalescenta w ciechocińskim sanatorium. Młodszą kierują stereotypy – starsza pani z pewnością będzie ograniczała jej aktywność ( kontrakty same się nie dopną!, telefony nie wykonają a firma bez zarządzającej prezes na pewno padnie) , starsza zaś zastanawia się , na ile może młodszej zaufać i wciągnąć w skomplikowaną operację zniknięcia na dobę z sanatorium o ostrym szpitalnym rygorze by rozwiać wątpliwości w sprawie , która na swoje rozwikłanie czeka już 50 lat a jedyna możliwość potwierdzenia hipotezy trafia się w ciągu najbliższych kilku dni a wręcz godzin. Żeby nie było tak prosto – panie wplątują się przypadkiem w kryminalną historię z morderstwem w tle a wisienką na torcie jest dołączenie do tej ekipy niezwykłej inteligencji psa… i gra w podchody z personelem sanatorium ( wszak ŻADNYCH ZWIERZĄT –naczelnym hasłem polskiej służby zdrowia) rozkręca się na dobre. Wymuszony sojusz pokazuje ,że tylko krowa nie zmienia poglądów, stereotypy należy przełamywać a mariaż wieku i przebojowości , kobieca solidarność i zaufanie przyniesie nieoczekiwane pozytywne relacje i emocje tak bardzo potrzebne każdej z nas… Z tych moich krótkich „żołnierskich” słów wnioskować można, że „Sanatorium” to raczej komedia pomyłek i historia rodem z Joanny Chmielewskiej. Nic bardziej mylnego! Poza wątkiem kryminalnym i dość zabawnym humorem sytuacyjnym Pani Fabisińska daje nam świetne studium socjologiczne społeczności sanatoryjnej, do tego wysublimowana obyczajowa część o życiu i wyborach nie zawsze własnych Natalii, no i łamanie stereotypów – bo ludzie 70+ mogą mieć więcej wigoru , kreatywności i doświadczenia niż byśmy się spodziewali, zagonione panie z biznesu w wirze walki o zlecenia przegapić mogą sprawy istotniejsze a wszystkim na dobre wyjdzie adoptowanie zwierzaka – bo on lepiej niż tabletka koi skołatane nerwy. „Sanatorium pod zegarem” rozpoczyna nową serię wyd. Filia „Jak pies z kotem” – zdecydowanie będę jej sekundować. Drugiej części „Sanatorium” doczekać się nie mogę. Nie mogłam sobie wymarzyć lepszej lektury na ten piękny , majowy weekend. Sanatoryjny język kwiatów J – majstersztyk. Opowieści o botanice na średniowiecznych polichromiach wciągnęły mnie bardzo , przeszukałam od razu wszelkie informacje o Wita Stwoszu i ołtarzu krakowskim, wkręciłam się w skomplikowaną symbolikę roślin. Wracając więc do pierwszego, często mylnego wrażenia – tutaj zarówno piękna okładka – a okładki wydawnictwa Filia są absolutnie urzekające – jak i zaufanie do nazwiska autorki – wcześniejsze „Śnieżynki” wywołały u mnie bardzo silne emocje( książka , którą każdy szczególnie w naszym kraju przeczytać powinien ) absolutnie mnie nie zawiodły. Nie ma w niej ani jednego zbędnego wątku , w tych blisko 500 stronach nie jest nadmiernie przegadana, nie męczy , nie nuży. Sączysz łyk po łyku jak pyszną herbatkę owocową z miodem i goździkami a ona rozlewa się w ciele i rozgrzewa wszelkie emocje … Tęskniłam za taką książką, polecam gorąco . Zachwyca . Zostawia ten ulotny uśmiech i słońce pod powiekami…

Natalia po emocjonującym pobycie w Ciechocinku wraca do Helu i swojego atelier. Kto by się spodziewał takich sensacji po tym spokojnym uzdrowiskowym miasteczku?! Na pewno nie nasza starsza pani. W ramach pokłosia przywozi do domu psa przybłędę i kochanka. Za to Nina ma w planach dalszy rozwój swojej firmy. Czy uda się paniom zrealizować zamierzenia? A może wydarzy się coś, co całkowicie zburzy ich uporządkowane życie? Poczuliście się zaintrygowani? To czym prędzej weźcie w swoje ręce kolejny tom przygód Niny i Natalii. Tak jak poprzednio wydarzenia są opisywane na dwa, przeplatające się ze sobą głosy. Zalecam za to zachować odstęp czasowy między kolejnymi częściami, ponieważ autorka skrzętnie relacjonuje poprzednie wydarzenia. I o ile nie cierpicie na galopującą arteriosklerozę, to trochę stron będziecie zmuszeni przerzucić. Słuchałam w wersji audiobooka. Pomimo odrobinę zakatarzonego głosu lektorki, lektura była wyjątkowo przyjemna w odbiorze. Do tego stopnia, że już zaczynam trzeci tom. Polecam.

Joanna przekroczyła czterdziestkę, rozwiodła się z mężem, który ją zdradzał i samotnie wychowywała córkę. Tłumaczyła różnorodne teksty z języka włoskiego, ale ledwo wiązała koniec z końcem. Poznajemy ją w momencie, gdy dowiedziała się, że były mąż, mimo wcześniejszych zapewnień, nie dołoży się do sfinansowania upragnionego i długo wyczekiwanego przez Misię kursu językowego w Londynie. Z pomocą przychodzi przyjaciel, który odstępuje Joannie zlecenie tłumaczenia na planie nowego programu telewizyjnego. Joanna nawet nie podejrzewa, jak diametralnie zmieni się jej życie. Bohaterka bardzo dobrze radzi sobie nie tylko jako tłumaczka. Zostaje prowadzącą tego programu i zyskuje ogromną popularność. Dzięki temu niespodziewanemu sukcesowi, Joanna wreszcie czuje, że żyje. Robi to, co lubi, wymyśla kolejny program... Kolejny sukces, olbrzymie pieniądze, nagrody... Depresja przychodzi niezauważenie. Samotność doskwiera jej coraz bardziej. Joanna już wie, że nie jest szczęśliwa. Przekonuje się na własnej skórze o tym, że pieniądze i sława mają również tę złą stronę, o której nikt nie chce mówić. Co zrobi Joanna? Będzie tkwić w świecie show-biznesu czy ponownie zmieni swoje życie? Polecam :)

Połknięta w 2 wieczory mimo sporej objętości. Zawsze lubiłam Grocholę i jej lekkość w powieściach, do tego mój ogromny podziw do niej zrodziła lektura "Trzepotu skrzydeł". Wydaje się, że autorka znów zaczęła mierzyć się z trudnymi problemami, choć w nieco przyjemniejszy i łatwiejszy w odbiorze sposób, niż we wspomnianym przeze mnie DZIELE. Nowatorski w moim odczuciu i misternie utkany splot wydarzeń wprowadza nas w życie kilku osób, których losy śledzimy dzięki Grocholi z ogromną uwagą. Niepozorny wypadek samochodowy widziany oczami każdej z nich pokazuje jak odmienni jesteśmy, a równocześnie jak podobni. Każdy ma te same potrzeby: miłości, uwagi, sukcesu i szeroko rozumianego szczęścia. Przez desperackie próby ich zaspokojenia często gubimy się i zaczynamy tracić z oczu to, co ważne. Grochola omawia przypadki osób, które w przeszłości zostały skrzywdzone, które mimochodem raniły innych, zapatrzone w swoją karierę, borykające się z chorobą i starością, nałogami. Takie osoby żyją obok nas, a może sami nimi jesteśmy... W pierwszym odruchu po przeczytaniu książki wystawiłam ocenę 4. Denerwowały mnie śmiałe opisy scen erotycznych, które mogłyby pretendować do miana książki z cyklu "50 twarzy" oraz zbyt wiele wątków. Po kilku tygodniach wróciłam tu jednak, by poprawić ocenę. To powieść, nie książka psychologiczna, sensem jest przekazanie nam, że najważniejsze rzeczy dzieją się tuż obok, pod naszym nosem, tylko musimy podnieść wzrok.

Piękna historia ludzi z doświadczeniem braku miłości i ich strategii życia w świecie aby przetrwać. Szczególnie ujmująca historia dla rodziców z dziećmi. Jak czasami możemy skupić się na czymś innym i łapać tej miłości do dziecka każdego dnia. Dla mnie zdecydowanie mocno wciągająca.

Lubię historie rodzinne, które snują się przez kilka pokoleń. czasem przyrownuję losy bohaterów do mojej sagi rodzinnej, czasem wolę wchodzić w ich świat. Tu rozpoczynamy podróż stosunkowo niedawno bo w 2014, gdzie Ewa chce urządzić zjad dla całej rodziny. To jest początkiem opowieści o losach Jana i Leontyny Korzeńskich, a poznajemy ich w dwudziestoleciu międzywojennym. Jan jest byłym legionistą, dlatego mocno ma wpojony patriotyzm i tego też chce nauczyć swoją gromadkę dzieci. Choć nie ma tu jakiś spektakularnych wydarzeń, al losy rodziny toczą się dosyć zwykłym torem, to jednak wciągają i skłaniają do przeżywania ich smutków i radości. Jedyny minus tej całej historii to jest to, że urywają się i z tego co wiem od kilku lat nie ma żadnej kontynuacji, a szkoda. Czasem potrzeba w lekturze takiej po prostu zwyczajności, gdzie można sie przejrzeć jak w lusterku.

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

Wciągnęła mnie bez reszty i przeczytałam w jeden wieczór. Zupełnie inna niż wcześniejsze pozycje autorki - jest dojrzalsza i wyważona. Humor jest w tej książce raczej przerywnikiem ważniejszego tematu, jakim jest przemoc psychiczna i próba poukładania sobie życia po związku z osobą stosującą przemoc fizyczną.

Ależ historia! Wypożyczyłam tę książkę, gdy oddawałam poprzednią w bibliotece - „Zaklęci w czasie” (lub „Żona podróżnika w czasie”). Gdy ją oddawałam, nie mając na celu wypożyczenia kolejnej, gdyż stosik wstydu w domu rośnie, nagle usłyszałam hałas kilka regałów dalej. Podeszłam, sprawdziłam i , ku zdumieniu Pani Bibliotekarki, oświadczyłam, że chyba książka spadła z półki. I pewnie, to jest znak. Znak, że powinnam ją przeczytać. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Pani Bibliotekarka do dziś jest w szoku 😉 Książkę bardzo polecam! Pomieszanie kryminału-romansu-obyczajówki-z codziennym horrorem w tle. Czyli właściwie wszystko to, o czym jest ta książka! Cztery pisarki, cztery historie. Tak różne, a tak złączone. Czyta się szybko, im dalej, tym bardziej wciąga. Polecam! I jestem ciekawa, co mnie tym razem czeka w bibliotece 🤭

Po latach wróciłam do Moniki Szwai i jakże wypoczęłam! Nie pamiętałam już treści tej książki, wiem jedno, chyba wrócę do wszystkich powieści tej autorki. Ten kwiecisty język, humor i dowcip, to coś czego potrzebuję w czasie, który teraz mam. Szwaja umiała budować fabułę! To niby książki o zwyczajności, a mimo to wciągają i koją, rozbawiają i wzruszają. Jakże inne są od tych dzisiejszych powieści. Ta książka to taki plasterek na smutki.

Książka bardzo ciekawa. Przeplatają się w niej fikcja, trochę fantazji oraz autentyczne wydarzenia. Bardzo szybko się ją czyta. Główna bohaterka jest dzieckiem innym niż rówieśnicy w jej wieku. Uczy się bardzo dobrze i interesuje przedmiotami ścisłymi. Jest dzieckiem nielubianym przez rodziców, ale nie wie dlaczego tak jest. Gdy dowiaduje się prawdy o swoim dzieciństwie jej życie bardzo się zmienia.

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

Od pierwszych zdań książka mnie bardzo wciągnęła, ale 1po kilkudziesięciu stronach było jak dla mnie coraz gorzej. Pojawia się kultura chińska, owszem bardzo ciekawa, ale stanowczo za dużo o jej historii, za dużo opisów,. W tle oczywiście wątek miłosny, wcześniej dramatyczny.

Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.

Daleko tej lekturze do klasycznego kryminału,  w którym mroczny detektyw tropi seryjnego mordercę – to brawurowa komedia omyłek, w której największym zagrożeniem są zdeterminowane kobiety. Poznajemy trzy bohaterki, które dzieli niemal wszystko: wiek, pozycja społeczna i temperament. Łączy je jednak wspólny mianownik – małżeńska zdrada. Nasze bohaterki nie zamierzają jednak płakać w poduszkę - planują definitywne rozwiązanie problemu. Problem w tym, że ich metody rozwiązywania konfliktów, są - delikatnie mówiąc- bardzo nieszablonowe... Plan jest prosty: sprawiedliwość musi zwyciężyć. Jednak w świecie Rudnickiej żaden plan nie ma prawa się udać. To, co miało być prostą nauczką, błyskawicznie przeradza się w lawinę absurdów, w której trupy ścielą się gęsto, świadkowie wyrastają spod ziemi, a policja depcze bohaterkom po piętach. Autorka w genialny sposób ukazuje potęgę kobiecej solidarności, która jest w stanie przetrwać nawet najbardziej niezdarne tuszowanie śladów zbrodni. Cięte dialogi, czarny humor i balansowanie na granicy tragizmu oraz farsy sprawiają, że czytelnik z jednej strony martwi się o los „świnek”, a z drugiej nie może przestać się śmiać z ich kreatywności w wychodzeniu z opresji. Świetny odmóżdżacz po mocniejszych lekturach. Nieźle się ubawiłam.

Pomimo że książka jest lekka, czasem erotyczna, na początku nawet obiecuje dobrą zabawę że względu na tło lat 90, to jednak już w połowie historia gmatwa się do tego stopnia że czytelnik raczej ma wrażenie że czyta latynoski absurdalny serial, gdzie dziecko, ciąża, nieznany ojciec i stare romanse wyskakują znienacka jak królik z kapelusza. Lektura nie jest zła ale brak jej spójności i pociągnięcia wszystkich zaczętych wątków do końca.

Irytował mnie Kosma (jakoś zdecydowanie bardziej niż w pierwszej części) natomiast Kalina jest sympatyczną i z jednej strony komiczną, a z drugiej rozczulającą bohaterką. Jest to przyjemna książka, która pomaga oderwać się od rzeczywistości. Chętnie sięgnę po trzecią część.

Historia Beaty była dla mnie zrozumiała od początku, ale jak zaczęły się listy jej babci i księdza Stacha, to już się pogubiłam :P Za dużo osób tam się wtedy przewijało, głównie ze strony babci Beaty, ale jednak. No i według mnie wyszło to takie poplątane z pomieszanym :P Ale końcówka mnie nawet zaskoczyła ;)