Entliczek pentliczek

Póki intryga działa się w przestrzeni londyńskiego akademika, było bardzo przyjemnie. Potem okazuje się, że sprawa zatacza szersze kręgi... I ja już się tak dobrze nie bawię.

Póki intryga działa się w przestrzeni londyńskiego akademika, było bardzo przyjemnie. Potem okazuje się, że sprawa zatacza szersze kręgi... I ja już się tak dobrze nie bawię.

Dawno temu czytałam tę książkę po polsku, teraz wróciłam do niej w wersji oryginalnej. Mam sporą kolekcję kryminałów autorki na szczęście ten tytuł również, to dość stary egzemplarz, bo z 1974 roku.
Cieniutkie kartki, niewielka trzcionka, ale radość z czytania taka sama.

Wszystko rozpoczęło się od sekretarki Herkulesa. Miss Lemon jest perfekcjonistką, kiedy Poirot zauważa w pisanym przez nią liście trzy błędy ! od razu wie, że kobieta ma jakiś poważny problem. W prywatnym akademiku prowadzonym przez jej siostrę, dzieją się dziwne rzeczy. Poirot zjawia się na miejscu, gdzie jak się okazuje, studentom giną różne rzeczy, a wkrótce dochodzi do zbrodni.

Pierwszą książkę Agathy Christie przeczytałam będąc nastolatką. Pamiętam, że postać wąsatego Belga dość mocno mi wtedy imponowała. Jego zdolność słuchania, obserwacji i kojarzenia faktów była godna pozazdroszczenia. Z czasem i z kolejnymi książkami zaczęłam doceniać pannę Marple. Dziś ciężko byłoby mi powiedzieć kogo bardziej lubię, teraz bardziej skupiam się na intrydze kryminalnej. Za każdym razem nieco inaczej patrzę na książki autorki, zwłaszcza przy tytułach, do których wracam kolejny raz. Myślę, że przeczytana "Autobiografia" autorki również ma na to swój wpływ.

Tym razem powrót do książki królowej kryminału okazał się udany, chociaż nie rewelacyjny. Jako że nie pamiętałam zakończenia, było ono dla mnie nieco zaskakujące. Detektyw Poirot nie zawodzi.
Polecam.

Dawno temu czytałam tę książkę po polsku, teraz wróciłam do niej w wersji oryginalnej. Mam sporą kolekcję kryminałów autorki na szczęście ten tytuł również, to dość stary egzemplarz, bo z 1974 roku.
Cieniutkie kartki, niewielka trzcionka, ale radość z czytania taka sama.

Wszystko rozpoczęło się od sekretarki Herkulesa. Miss Lemon jest perfekcjonistką, kiedy Poirot zauważa...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Herkules Poirot zostaje poproszony o pomoc przez siostrę swojej sekretarki. Pracuje ona w studenckim pensjonacie,a tam ostatnio dzieją się bardzo dziwne rzeczy,które niepokoją zarówno ją jak i mieszańców.

Giną pewne rzeczy, niektóre cenne o wartości zarówno materialnej jak i emocjonalnej ale też bardzo przypadkowe przedmioty, które nie mają żadnej wartości. Niestety na tym się nie kończy bo gdy do akcji wkracza detektyw zaczynając ginąć też ludzie.

Początkowo ta historia była dla mnie po prostu w porządku. Czytało mi się ją bardzo dobrze ale nie czułam jakiegoś zachwytu nią. Jednak gdy akcja nabrała tempa to naprawdę się zaangażowałam i nie mogłam od niej oderwać.

Oczywiście Agatha Christie znowu sprawiła ,że nie rozgryzłam winnego. Na samym początku gdy się zaczęłam książka i Poirot poznawał mieszańców na mojej liście były właśnie te osoby ale autorka bardzo umiejętnie sprawiła ,że z biegiem fabuły uznałam ,że to nie możliwe i to na pewno nie oni.

Akcja jest dynamiczna, jest więcej bohaterów niż zazwyczaj co dodało tej historii więcej możliwości a akcja przez to była troszkę wyścigiem z czasem bo morderca się rozkręcał i nie było wiadomo kto będzie jego następną ofiarą.

Bardzo polecam tą książkę. Na pewno nie będzie jedną z moich ulubionych bo jednak troszkę w niej czegoś zabrakło ale i tak była wspaniała i czytało się ją naprawdę błyskawicznie i bardzo przyjemnie.

Herkules Poirot zostaje poproszony o pomoc przez siostrę swojej sekretarki. Pracuje ona w studenckim pensjonacie,a tam ostatnio dzieją się bardzo dziwne rzeczy,które niepokoją zarówno ją jak i mieszańców.

Giną pewne rzeczy, niektóre cenne o wartości zarówno materialnej jak i emocjonalnej ale też bardzo przypadkowe przedmioty, które nie mają żadnej wartości. Niestety na tym...

Jak to u Agathy Christie, pomieszane z poplątanym, nie mamy najmniejszej szansy domyślić się kto jest mordercą, kto zabija i dlaczego. Tym razem Herkules Poirot przechodzi sam siebie, z małych rzeczy wyczaruje coś wielkiego. Jest tu pewien schemat, zresztą jak to u autorki ale to nie przeszkadza. Książkę dobrze i szybko się czyta.

Jak to u Agathy Christie, pomieszane z poplątanym, nie mamy najmniejszej szansy domyślić się kto jest mordercą, kto zabija i dlaczego. Tym razem Herkules Poirot przechodzi sam siebie, z małych rzeczy wyczaruje coś wielkiego. Jest tu pewien schemat, zresztą jak to u autorki ale to nie przeszkadza. Książkę dobrze i szybko się czyta.

Kolejna powtórnie przeczytana powieść o Herkulesie Poirot, oglądana była także jej adaptacja ze wspaniałym Davidem Suchetem, który zagrał w adaptacji wszystkich powieści o słynnym detektywie, oraz w serialu będącego adaptacją opowiadań. Czytało się rewelacyjnie, i chociaż to powtórka nie pamiętałem kto zabił.
Akcja rozgrywa się w pensjonacie, gdzie nagminnie giną drobne rzeczy, a Poirot zajmuje się nią tylko dlatego że pracuje tam siostra jego sekretarki. Sprawa wydaje się błaha, ale po zapoznaniu się z nią sławny detektyw postanawia się jej przyjrzeć. Wkrótce zostaje popełnione morderstwo, próbujące udawać samobójstwo, i zanim Herkules rozwiąże sprawę giną jeszcze dwie osoby.
Kolejny raz mistrzyni kryminału nie pozwoli czytelnikowi rozwikłać zagadki, musi to zrobić Poirot ze swymi szarymi komórkami.

Kolejna powtórnie przeczytana powieść o Herkulesie Poirot, oglądana była także jej adaptacja ze wspaniałym Davidem Suchetem, który zagrał w adaptacji wszystkich powieści o słynnym detektywie, oraz w serialu będącego adaptacją opowiadań. Czytało się rewelacyjnie, i chociaż to powtórka nie pamiętałem kto zabił.
Akcja rozgrywa się w pensjonacie, gdzie nagminnie giną drobne...

3.5 ⭐

3.5 ⭐

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Początek fajny, patrzyłem plejadę postaci z prześmiewczym "ale ekipę zmontowali", a zagadkowe kradzieże były świetnym punktem wyjścia dla akcji. Potem jednak wątki nakładały się coraz bardziej chaotycznie, a napięcie mimo wszystko opadało... Lekki niedosyt.

Początek fajny, patrzyłem plejadę postaci z prześmiewczym "ale ekipę zmontowali", a zagadkowe kradzieże były świetnym punktem wyjścia dla akcji. Potem jednak wątki nakładały się coraz bardziej chaotycznie, a napięcie mimo wszystko opadało... Lekki niedosyt.

Z książką Entliczek Pentliczek spędziłam naprawdę wciągający wieczór. Christie po raz kolejny udowadnia, że potrafi bawić się napięciem i mylić tropy w sposób, który sprawia, że nie mogę oderwać się od lektury. Każda opowieść w tym zbiorze jest jak mała, perfekcyjnie skonstruowana zagadka – czasem zaskakująca, czasem subtelnie przewidywalna, ale zawsze wciągająca. Lubię, jak autorka umiejętnie wplata zwykłe codzienne sytuacje w kryminalne intrygi – to sprawia, że opowiadania są nie tylko zagadką, ale i przyjemną obserwacją ludzkich charakterów. Czytałam z uśmiechem i lekkim dreszczykiem, bo nigdy nie wiadomo, kto okaże się winny.

Z książką Entliczek Pentliczek spędziłam naprawdę wciągający wieczór. Christie po raz kolejny udowadnia, że potrafi bawić się napięciem i mylić tropy w sposób, który sprawia, że nie mogę oderwać się od lektury. Każda opowieść w tym zbiorze jest jak mała, perfekcyjnie skonstruowana zagadka – czasem zaskakująca, czasem subtelnie przewidywalna, ale zawsze wciągająca. Lubię,...