Herbert George Wells
Urodził się 21 września 1866 roku w Bromley, hrabstwo Kent (obecnie dzielnica Londynu) jako czwarty, ostatni syn Josepha Wellsa i Sarah Neal. Dzieciństwo spędził w „Atlas House” przy „47 The High Street” – nędznej kamienicy. Jego rodzice z trudem radzili sobie z utrzymaniem rodziny. Ojciec, Joseph Wells, próbował swych sił prowadząc mały sklepik, pracując jako ogrodnik i jako zawodowy gracz w krykieta. Jednak w 1877 r. złamał nogę, w związku z czym nie mógł zarabiać na życie. Z tego powodu matka Herberta – Sarah Neal zaczęła pracę jako służąca w „Up Park” – siedzibie miejscowych bogaczy. Jednak jej charakter spowodował utratę pracy w 1893 roku.
W 1874 r. Herbert również złamał nogę. To nieszczęśliwe zdarzenie spowodowało, że przykuty na dłuższy czas do łóżka ośmioletni wówczas Herbert z nudów zaczął czytać dużą liczbę książek, co w znaczącym stopniu ukształtowało jego osobowość i bogatą wyobraźnię. W tym samym roku wstąpił do szkoły podstawowej nazwanej na cześć Thomasa Morleya – „Akademią Handlową pana Morleya”. Tam uczył się podstaw ortografii, matematyki, stylistyki, historii i księgowości. Jednak wypadek ojca zmusił Herberta w 1879 r. do opuszczenia szkoły. W 1880 r. próbował swych sił jako stażysta w sklepie tekstylnym w Windsorze, jednak ta trudna i monotonna praca stanowiła dla młodego człowieka ciężkie przeżycie. Następnie został pomocnikiem nauczyciela w malutkiej, prywatnej szkole w Wookey. Jednak szkoła zbankrutowała i Wells trafił do apteki w Midhurst jako uczeń. Rodzice nie byli w stanie utrzymać Herberta, więc i ten etap jego życia zakończył się niepowodzeniem. Zmuszony przez życie piętnastoletni chłopiec wrócił znów do sklepu tekstylnego, tym razem w Southsea, ale ciężka wielogodzinna praca dawała mu się we znaki i po dwóch latach wrócił do matki do „Up Park”.
Wells trafił następnie do szkoły średniej w Midhurst prowadzonej przez Horacego Byatta, gdzie uczył się już wcześniej łaciny podczas pracy w aptece. Tam został nauczycielem na stażu. W tym też czasie podnosił swe kwalifikacje pedagogiczne i w 1884 r. uzyskał roczne stypendium w „Kensington Normal School” w Londynie za świetne wyniki egzaminów. Studiował tam głównie biologię pod okiem Tomasza Huxleya, osiągając bardzo dobre oceny. Niestety nie stać go było na zamieszkanie w Londynie, więc zajmował ciasny i zimny pokoik w Westbourne Park, codziennie dojeżdżając lub gdy go nie było na to stać – docierał pieszo do szkoły. W następnym roku studiował fizykę, ale już nie z tak świetnymi wynikami. Następny rok studiował geologię, ale nie zdał egzaminów i w 1887 r. musiał opuścić szkołę. W tym czasie był także redaktorem w czasopiśmie studenckim „The Science School Journal”, gdzie ukazała się w 1888 jego pierwsza wersja późniejszego Wehikułu czasu.
W 1887 r. trafił do szkoły pod nazwą „Akademia Holt” we Wrexham w Walii. Tam podczas rozgrywek sportowych doznał ciężkiego urazu nerki, a po tym wypadku i po stwierdzeniu gruźlicy wrócił do „Up Park”. W 1888 r. znalazł pracę jako nauczyciel języka angielskiego, matematyki i rysunków w „Henley House School” w Londynie, zdobywając uznanie wśród swych uczniów. W latach 1890-1893 uczył w „University Correspondence College”, lecz jego praca polegała bardziej na sprawdzaniu testów uczniów niż na nauczaniu. Tutaj też napisał swój podręcznik biologii Textbook of Biology wydany w 1893 r.
W październiku 1891 r. Wells poślubił swą daleką kuzynkę Izabelę Marię i zamieszkali w wynajętym domku. Ich życie nie układało się dobrze, dochodziło do kłótni z ograniczoną intelektualnie żoną. Małżonkowie rozstali się i Wells od 1894 r. związał się ze swą, poznaną wcześniej, studentką Amy Catherine Robbins, którą poślubił w 1895 roku. W tym też czasie pogorszył się stan jego zdrowia i musiał zrezygnować z nauczania i zająć się pisarstwem. Pisał coraz więcej materiałów dziennikarskich do prasy, zaczął także wydawać nowele i powieści. Przyniosło mu to sukces finansowy, a za uzyskane w ten sposób pieniądze kupił posiadłość w Heatherlea, by w końcu w 1900 r. osiąść w wybudowanym przez siebie domu o nazwie „Spade House” na wybrzeżu Anglii.
W 1898 r. wraz z żoną i z przyjacielem George’em Gissingiem wyruszył w podróż do Włoch. Jednakże w tym czasie nasiliły się kłopoty z nerką.
W 1901 r. urodził się pierwszy syn Herberta i Katarzyny – George Philip, a dwa lata później drugi syn – Frank Richard. Potem stosunki między małżonkami zaczęły się psuć za sprawą romansów pisarza.
W 1902 r. wstąpił do Towarzystwa Fabiańskiego („Fabian Society”) głoszącego ideały o podłożu socjalistycznym. Na skutek wewnętrznych tarć w ugrupowaniu i konfliktu z Bernardem Shawem opuścił zniechęcony to ugrupowanie w 1906 roku.
W 1910 r. sprzedał „Spade House”, a w 1911 r. przeniósł się do Francji. Jednak w 1912 r. powrócił do Anglii. W 1914 i 1920 r. odwiedził Rosję. Zwłaszcza ta druga podróż, rosyjska bieda i katastrofa gospodarcza skłoniły pisarza do snucia katastroficznych wizji w swych powieściach fantastycznych. Lenina po rozmowie z nim oceniał jako marzyciela. Ponownie odwiedził ten kraj w 1934 r. przeprowadzając między innymi długi wywiad ze Stalinem.
Wybuch I wojny światowej traktował początkowo jako szansę dla Anglii na zdobycie dominującej roli, dzięki której na świecie miał zapanować pokój, wkrótce jednak zmienił zdanie i stał się pacyfistą. Z tego powodu II wojna światowa była dla niego ciężkim przeżyciem. Spędził ją w Londynie, doświadczając bombardowania stolicy Wielkiej Brytanii.
Wells tworzył bardzo dużo. Pisał również pod pseudonimem Reginald Bliss. Książki Niewidzialny człowiek czy Wojna światów stały się kanonem gatunku. Adaptacja radiowa Wojny światów wykonana przez Orsona Wellesa wywołała w 1938 r. panikę w USA, gdyż słuchacze uznali słuchowisko za relację z prawdziwej inwazji. Wojna światów doczekała się również wersji muzycznej. „Jeff Wayne’s Musical Version of the War of the Worlds” to jedno z ciekawszych dzieł muzyki rozrywkowej lat 70. XX wieku. W rolę narratora wcielił się Richard Burton. Kolejne reedycje płyty ukazały się w latach 1995 i 2005. Wojna światów została sfilmowana dwukrotnie – w 1953 i 2005 r. przez Stevena Spielberga (adaptacja budzi jednak liczne kontrowersje).
Najsłynniejsza powieść Wellsa Wehikuł czasu, opublikowana w 1895 roku, doczekała się licznych wydań na całym świecie. Również zekranizowana dwukrotnie, po raz pierwszy w 1960 r., po raz drugi w 2002.
Wyspę doktora Moreau zekranizowano trzykrotnie – w latach: 1933, 1977 i 1996.
Jego twórczość z tego okresu przepełniona jest pesymistyczną wizją świata. Po sukcesie, jaki przyniosły Wellsowi powieści science-fiction, skierował swoje zainteresowania w stronę literatury obyczajowo-społecznej. Kolejny etap jego twórczości to utopie i traktaty, a także dzieła encyklopedyczne z zakresu historii, filozofii, biologii i nauk ekonomicznych.
W roku 1933 w powieści The Shape of Things to Come przewidział, że wojna światowa, której się bał wybuchnie w styczniu 1940.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
392 
392 
OPINIE i DYSKUSJE o książce The Time Machine (Penguin Readers Level 4 - B1)
Interesująca wizja ale ogólne odczucia średnie dlatego 6/10
Interesująca wizja ale ogólne odczucia średnie dlatego 6/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNaukowiec zafascynowany koncepcją podróży w czasie, konstruuje machinę, dzięki której udaje się w odległą przyszłość. Tam spotyka dwie odmienne rasy ludzkie i zupełnie nieoczekiwaną rzeczywistość...
Nazwisko autora z pewnością znane jest wieku fascynatom science-fiction, bowiem to czysta klasyka gatunku. Dla mnie to drugi poznany tytuł (po "Wojnie światów") z dorobku autora, który przedstawił jeszcze szerzej jego wizjonerskie kreacje i oryginalne pomysły.
Często przy sięganiu po SF mam trochę obaw o przytłoczenie zaawansowaną warstwą naukową. Ta książka jednakowoż jest bardzo skondensowana (zaledwie ok. 120 stron),a więc tu wprost przeciwnie - aż mi się wydawało, że wyjątkowo pokrótce został uszczknięty sam wątek dywagacji i matematyczno-fizycznego dyskursu, który otrzymujemy na samym wstępie. Na pewno nie jest to tytuł, który przyprawi czytelnika o zawroty głowy teoriami. Wells robi szybką "zajawkę" i raz dwa przechodzi do rzeczy.
Fabuła jest wykreowana w formie relacji naukowca z jego przeżyć w przyszłości. Autor tworzy interesujący, pozornie utopijny futuryzm, który szybko ujawnia swoją antyutopijną stronę. Koncept dwóch ras ludzkości, jednoczesny rozwój, jak i powrót pierwotnych instynktów, czy puenta w zależnościach między ludźmi to nawet nie tyle budząca napięcie akcja, co wyłaniający się z niej obraz społeczny, mający skłonić do refleksji i filozoficznych rozważań. Z jednej strony lata, do których przenosi się naukowiec są bardzo odległe, a z drugiej... czyż ludzkość w jego ujęciu nie jest już teraz na ścieżce do takiej bądź równie niepokojącej tranformacji czy upadku?
Odbiorcy opowieści naukowca są ubrani głównie w różne role społeczne i tytuły, a nie konkretne fikcyjne nazwiska, co dodaje całości swoistego uniwersalizmu, a zarazem nuty przestrogi. Może nie jest to wprost moralizowanie, aczkolwiek na pewno nie pozostaje się obojętnym wobec jego przekazu.
Myślę, że w tym przypadku książka mogłaby ze spokojem być poszerzona, bowiem zabrakło mi trochę więcej opisów procesu naukowego czy świata przyszłości. Niemniej jest ciekawa i świeża jak na czasy wydania i z pewnością każdy fascynat SF powinien ją poznać jako pionierskiego klasyka 😊
Naukowiec zafascynowany koncepcją podróży w czasie, konstruuje machinę, dzięki której udaje się w odległą przyszłość. Tam spotyka dwie odmienne rasy ludzkie i zupełnie nieoczekiwaną rzeczywistość...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNazwisko autora z pewnością znane jest wieku fascynatom science-fiction, bowiem to czysta klasyka gatunku. Dla mnie to drugi poznany tytuł (po "Wojnie światów") z dorobku...
Nie kupowałbym „Wehikułu czasu”, gdybym niedługo wcześniej nie obejrzał adaptacji filmowej z 1960 roku. Do tamtego seansu znałem tę historię jedynie z nowszej wersji filmu z 2002 roku i zapamiętałem ją jako historię miłosną z efektami specjalnymi oraz stworami jakby z horrorów. Obejrzenie starej wersji z 1960 roku potraktowałem jako ciekawostkę i w ogóle nie spodziewałem się, że to będzie tak dobry seans, który pokazuje, jak niewierną książce adaptacją jest ta nowsza. Zafascynowany filmem z 1960 roku – jego przekazem, ale także wizją przyszłości, którą w nim zaprezentowano – nie miałem wątpliwości, że książkę mieć po prostu warto. Od razu napiszę, że jest ona na tym samym poziomie co film, chociaż film obejrzany wcześniej zrobił na mnie nieco większe wrażenie. Brzmi to dziwnie, ale to prawdopodobnie przez fakt, że książka jest krótka i film bardzo ciekawie rozszerza już dobrze wymyśloną historię. Rzadko się zdarza, abym to napisał, ale w przypadku książki oraz jej kinowej adaptacji, warto znać obie wersje. Spokojnie można własną wyobraźnię zamienić na konkretną filmową wizję, bo jest ona niesamowicie udana.
Wersja "Wehikułu czasu" kupiona po taniości.
W dzisiejszych czasach trudno będzie czytając wyobrażać sobie, że mamy do czynienia z lekturą wybitnie fantastyczno-naukową, przecierającą szlaki przyszłym opowiadaniom o podróży w czasie. Podobnie miałem czytając książkę pt. „Doktor Jekyll i pan Hyde” – możemy udawać, że nas to przeraża, że nie nas to zaskakuje, ale to niewykonalne, bo od dziecka widzimy te historie przerabiane od kreskówek, przez seriale i filmy, inne książki, komiksy, całą popkulturę. Jednak dotknięcie klasyki jest trochę niczym obcowanie z oryginalnym dziełem sztuki, a nie jego replikami. Dodatkowym atutem takich starych oryginałów jest piękny język, a filmów – wiarygodniejsi aktorzy, ale także scenografia i rekwizyty w stylu retro. Niezależnie od tego, czy znamy już historię „Wehikułu czasu”, warto mieć to na półce i podkreślać najlepsze momenty.
Taki już mój przywilej posiadacza książek, że co ciekawsze fragmenty podkreślam sobie ołówkiem. Wells opisał przyszłość ludzi uniwersalnie – ta historia po prostu niewiele się zestarzała. Głównym wątkiem podróży badacza do roku 802 701 jest obserwacja zmian ludzkości, podziału naszego gatunku na przynajmniej dwa rodzaje stworzeń, które dawniej były nami. Niełatwe i nieoczywiste są próby wytłumaczenia zjawiska degeneracji ludzkości. Autor jakby nakreśla własne teorie, ale pozostawia sporo do oceny samemu czytelnikowi. Może jest to już spaczenie fana seriali i filmów, ale chciałbym dowiedzieć się więcej o sytuacji na Ziemi w kilku innych datach jej historii, a tego tu jednak jest niewiele. Z drugiej strony ta tajemnica robi swoje, bowiem niedopowiedzenia to stary jak świat haczyk fabularny, umożliwiający odbiorcom dzieła tworzenie własnych teorii, otwierania dyskusji. Pisanie o fabule tak krótkiego opowiadania to niechybne zdradzanie wydarzeń, a warto te tajemnice poznawać na własną rękę, dlatego nie napiszę nic poza tym, że Wells pokazując nam, dokąd zmierza odejście ludzi od trudu życia na korzyść wygody, przestrzega dzisiejszych nas jeszcze bardziej, niż mógł to robić w czasach swojego życia. Nasz poziom wygody jest nieporównywalnie wyższy od tego z lat, kiedy pisał on swój „Wehikuł czasu”, a sam przysiągłbym, że w niektórych kulturach oraz subkulturach możemy już zaobserwować początki degeneracji, o której mówi to opowiadanie.
Nie kupowałbym „Wehikułu czasu”, gdybym niedługo wcześniej nie obejrzał adaptacji filmowej z 1960 roku. Do tamtego seansu znałem tę historię jedynie z nowszej wersji filmu z 2002 roku i zapamiętałem ją jako historię miłosną z efektami specjalnymi oraz stworami jakby z horrorów. Obejrzenie starej wersji z 1960 roku potraktowałem jako ciekawostkę i w ogóle nie spodziewałem...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAbsolutna klasyka s-f. Jak dla mnie wcale się nie zestarzała. Emocjonująca podróż w daleką przyszłość.
Absolutna klasyka s-f. Jak dla mnie wcale się nie zestarzała. Emocjonująca podróż w daleką przyszłość.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo topodróż w kierunku ostatecznego rozwarstwienia kwestii społecznej - do czasów degeneracji ludzkości do "pięknych ludzi" i ich podłych niewolników...
antyutopia społeczno‑ewolucyjna z elementami dystopii...
https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wells-wehikul-czasu/
podróż w kierunku ostatecznego rozwarstwienia kwestii społecznej - do czasów degeneracji ludzkości do "pięknych ludzi" i ich podłych niewolników...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toantyutopia społeczno‑ewolucyjna z elementami dystopii...
https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wells-wehikul-czasu/
To chyba nie moje klimaty, nie wciągnęła mnie zupełnie. Autor leci bardzo po łebkach, w zasadzie nie daje możliwości zanurzenia się w tej historii, no bo jak na 120 stronach. To bardziej opowiadanie niż powieść. Zagadnienie podróży w czasie mocno spłycone, bohater zadaje sobie różne pytania i od razu od ręki sam sobie na nie odpowiada, jak gdyby wyruszał w przyszłość z gotowymi odpowiedziami. Warto raczej tylko dla rozważań autora na temat kondycji ludzkości, niż jako klasyczny s-f.
To chyba nie moje klimaty, nie wciągnęła mnie zupełnie. Autor leci bardzo po łebkach, w zasadzie nie daje możliwości zanurzenia się w tej historii, no bo jak na 120 stronach. To bardziej opowiadanie niż powieść. Zagadnienie podróży w czasie mocno spłycone, bohater zadaje sobie różne pytania i od razu od ręki sam sobie na nie odpowiada, jak gdyby wyruszał w przyszłość z...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść wydana ponad 130 lat temu, a jak aktualna w swoich rozważaniach na temat ludzkości.
Klasyka, którą czyta się bardzo dobrze i która daje do myślenia. Krótka, a niosąca w sobie duże przesłanie. Miłe zaskoczenie.
Powieść wydana ponad 130 lat temu, a jak aktualna w swoich rozważaniach na temat ludzkości.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyka, którą czyta się bardzo dobrze i która daje do myślenia. Krótka, a niosąca w sobie duże przesłanie. Miłe zaskoczenie.
Az głupio mi ocenić tak nisko książkę która uznawana jest za klasykę. Bardzo szanuje autora Wojna Światów byla ok wyspa doktora M byla świetna a tutaj... No wynudziłem sie po prostu. Ciekawr przemyślenia o wymiarach, pomysł 2 ras ciekawy jednak w dzisiejszych czasach to juz cos co nie szokuje tak bardzo. Podziwiam autora za wizjonerstwo i mądre przesłanie. Książki nie mogę jednak ocenić wyżej gdyż po prostu się męczyłem. Mimo wszystko cieszę sie, że ja przeczytałem.
Az głupio mi ocenić tak nisko książkę która uznawana jest za klasykę. Bardzo szanuje autora Wojna Światów byla ok wyspa doktora M byla świetna a tutaj... No wynudziłem sie po prostu. Ciekawr przemyślenia o wymiarach, pomysł 2 ras ciekawy jednak w dzisiejszych czasach to juz cos co nie szokuje tak bardzo. Podziwiam autora za wizjonerstwo i mądre przesłanie. Książki nie mogę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPolecam. Dla mnie - rewelacyjna.
Polecam. Dla mnie - rewelacyjna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW przeciwieństwie do "Wojny Światów" tutaj narrator nie jest głównym bohaterem opisującym swoje przeżycia, a jedynie jedną z osób, która słucha opowieści Podróżnika w Czasie, co mnie nieco zaskoczyło, gdyż spodziewałem się ponownie iż Narrator będzie głównym bohaterem. Jeszcze bardziej zaskoczył mnie fakt, że w przeciwieństwie do adaptacji filmowych, nie mamy tu po prostu "epoki Morloków zakończonej happy endem" dostajemy też pesymistyczną wizję dalekiej przyszłości w czasach jeszcze późniejszych.
A właśnie, w przeciwieństwie do wszelkich innych książek sci-fi tu nie mamy przyszłości typu "za kilkadziesiąt, względnie kilkaset lat", tylko akcja dzieje się w roku 802 701 (!),a mamy też fragment w roku 30-milionowym (tak dalekie sięgnięcie w przyszłość zdarzyło mi się ujrzeć jedynie w zakończeniu "Końca Śmierci" Cixina Liu). Ciekawy zabieg. Kolejną różnicą w stosunku do bardziej współczesnych dzieł jest to, że nie dostajemy szczegółowego opisu jak świat znalazł się w miejscu w jakim się znalazł, relacje "społeczne" również są proste i niezbyt rozbudowane (szkoda tylko, że nie wyjaśniono w sumie pochodzenia nazw "Eloje" i "Morloki"),podobnie jak proste jest działanie machiny do podróży w czasie. Cała opowieść też jest prosta, ale niesamowicie wciągająca, mimo zaskakująco przygnębiającego klimatu, który potęgują świetne ilustracje.
Podsumowując, jedna z najlepszych książek jakie czytałem w życiu, naprawdę się nie spodziewałem, że będzie aż tak dobrze, bo "Wojna Światów" mnie nieco rozczarowała. Drobny minus za nieco aż zbytnią prostotę momentami i uczciwie dałbym 9, ale niech będzie taka premia dla "Wehikułu", wszakże jest to moja pierwsza przeczytana w tym roku książka ;)
P.S. Dodatkowym "smaczkiem" jest "analiza dzieła" zamieszczona w posłowiu autorstwa Piotra Gociek wraz z poleceniem książek zajmujących się twórczością H.G.Wellsa, nieoficjalnych kontynuacji "Wehikułu Czasu" etc.
W przeciwieństwie do "Wojny Światów" tutaj narrator nie jest głównym bohaterem opisującym swoje przeżycia, a jedynie jedną z osób, która słucha opowieści Podróżnika w Czasie, co mnie nieco zaskoczyło, gdyż spodziewałem się ponownie iż Narrator będzie głównym bohaterem. Jeszcze bardziej zaskoczył mnie fakt, że w przeciwieństwie do adaptacji filmowych, nie mamy tu po prostu...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to