Autobiografia, w której decydujesz ty

Tę biografię przeczytałam ponad dwa lata temu i bardzo dobrze ją zapamiętałam :) Od dzieciństwa największą pasją Lindsey Stirling była gra na skrzypcach. Na początku koncertowała w klubach karaoke, a z czasem na większych, światowych scenach. Lindsey łączy taniec podczas gry na skrzypcach i pokazuje przy tym, jak się nie poddawać, mimo częstych, niesprzyjających losów. Zafascynowały mnie konkretne historie z jej życia i mogę polecić ten tytuł osobom szczególnie lubiącym gatunek biograficzny, ale nie tylko :)

Po przeczytaniu kilku publikacji na blogu autora, skusiłem się na zakup książki. Przeleżała kilka lat. To był błąd! Niewiele rzeczy potrafi mnie rozbawić, jednak humor autora świetnie zarezonował z moim. Czytając miałem wrażenie, że książkę napisał mój dobry ziomek, swój chłop z podobnym zwyrolskim poczuciem humoru :) Jeśli to czytasz Tony, to serdecznie pozdrawiam! Ps. nie zwracaj uwagi na oceny osób, którym się nie podobało. To przez k w d xD

N o i następna pozycja, której nie mogę jednoznacznie ocenić. Jako opis rozwoju człowieka, od zakompleksionego, zamkniętego w sobie i przed światem do podziwianego i będącego wzorem dla innych - to owszem tak, dobrze, ale. No właśnie czy kobieta jest przedmiotem i podmiotem? Przecież jesteśmy równi, mamy takie same prawa, obowiązki, możliwość, a jednak kobiety, przez wielu mężczyzny, uważane są za te gorsze i taki wniosek można wyciągnąć również po przeczytaniu tej pozycji. Mężczyźni pamiętajcie, że bez kobiet to wy zginiecie!!!

Co się dzieje, gdy jeden z najpopularniejszych śmieszków polskiego internetu ląduje na kozetce u przenikliwego terapeuty? Śmiech miesza się ze łzami, a na jaw wychodzi słodko-gorzka prawda o działalności w sieci. Jednym z typów książek, których nie lubię, są autobiografie. Szczególnie takie pisane przed czterdziestymi urodzinami. Może jestem negatywnie nastawiona, ale dla mnie to szczyt samouwielbienia. Do tej pory wyjątkiem była książka Mameda Khalidova, napisana w formie wywiadu przeprowadzonego przez Twardocha. Czułam, że długo nie pojawi się nic co zainteresuje mnie równie mocno co to. A jednak, wchodząc niedawno do Matrasa przy ostatniej wyspie przecen leżało nowe dziecko Martina Stankiewicza. Tego śmieszka z internetu, jak sam siebie określa. Premiera książki miała miejsce w czasie, gdy byłam zaaferowana organizacją studniówki i wyprawianiem urodzin, potem matura i gdy wreszcie mogłam pomyśleć o jej zakupie, kompletnie wyleciała mi ona z głowy. Jak widać, do czasu. 'Problemem wielu osób, które dziś próbują wejść na YouTube'a i na nim zaistnieć, jest to, że od początku myślą głównie o tym, ile mogą z niego wyciągnąć' Nie zamierzam ukrywać, że rozdział, który najbardziej mnie interesował, to ten poświęcony Laurze z Nibylandii. Myślę, że jest to kwestia zakazanego owocu i olbrzymiej ciekawości. Nigdy o tym nie opowiadali, wyraźnie pomijając taką tematykę komentarzy. To oczywiście musiał być jakiś chwyt marketingowy, ale cóż, grunt, że udany. Może jednak zaczną od faktów. Martin od kilku lat jest całkiem popularnym youtuberem w sferze rozrywki. Udaje mu się w kilkuminutowych filmach zawrzeć w krzywym zwierciadle polskie przywary, które przedstawione w ten sposób śmieszą ludzi od lat. Największą przeszkodą, która uniemożliwia mu pełną radość produkowania filmów, są zarzuty o zbyt dużą ilość współprac z komercyjnymi markami. Myślę, że ten zarzut powinien umrzeć śmiercią naturalna już jakiś czas temu, gdyż nie od dziś wiadomo, że internet stał się potężną siłą, i aż szkoda z tego nie korzystać. Chyba więc prawdą jest, że Ci który najgłośniej przeciw temu protestują, to jednostki nie umiejące płynąć na finansowej fali. Laura to również twórczyni internetowa. Jej twory to natomiast spore przeciwieństwo rozrywkowego kontentu Martina. Pełnią wrażliwości, spokojnej oceny sytuacji i nostalgicznych powrotów do czasów młodości musiała jak widać zarazić Stankiewicza, bo dokładnie taka jest jego książka. Możemy poznać początki jego drogi filmowej, dowiedzieć się, kto go w marzeniach wspierał, a kto z powątpiewaniem patrzył na pierwsze komediowe podrygi. Co ciekawe całość, mimo tego, że jest bardzo sarkastyczna i jakby autokrytyczna, zawiera w sobie bardzo dużo smutnych refleksji. Spodziewałam się żalów względem momentami trudnej platformy jaką jest YouTube, ale nie tego, że człowiek, który zawodowo zajmuje się rozśmieszaniem ludzi, okaże się introwertykiem. Prawdopodobnie nie powinnam być zdziwiona, nie takie przypadki zna historia, np. Robbie Williams, który mówił, że jeśli człowiek za uśmiechem może skryć największe smutki i nikt tego nie zauważy. Nie na darmo uważa się go za wybitnego aktora. Nie generalizując muszę wspomnieć, że to co najbardziej spodobało mi się w słowach Martina to przestroga, że mając zebraną pewną grupę odbiorców trzeba brać odpowiedzialność za to co się robi. Za nikogo po za sobą nie możemy ręczyć, każdy dane słowo może interpretować jak mu serce podyktuje, ale świadomość mocy słowa wyraźnie w naszym społeczeństwie zanika. Cieszę się więc, że na taki mały apel znalazło się w tej konkretnej książce miejsce. Mam też swoją ulubioną anegdotkę z życie Śmieszka, jest nią historia pojawienia się z jego życiu pewnej małej istotki – suczki Tosi. Nie zdradzam nic, ale rozbawiła i rozczuliła mnie jednocześnie. 'Wychodzę z założenia, że nie tyle wydarzenia, ile ludzie, których spotykasz w życiu, mają wpływ na nasze życie. Czasem nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy' Dla kogo jest ta książka? Chyba dla tych, którzy lubią twórczość Martina i, jak sam wspomina, dla rodziców, którzy boją się co za golasa oglądają ich dzieci w tych internetach. Myślę, że jest to dobry instruktarz jak nie poddawać Cię, gdy masz pomysł, którego nikt po za Tobą nie łapie i dlaczego warto nie rezygnować na zakręcie. Aha, no i najważniejsze, jeśli umawiasz się na randkę z dziewczyną, nie znieczulaj się piwkiem i seteczką. To nie zadziała. 'Mam wrażenie, że żyjemy w coraz bardziej egoistycznym, zapatrzonym w siebie społeczeństwie, które rzadko dostrzega problemy innych, a nawet nie chce ich zauważać. Swoje opinie traktujemy jako nadrzędne, czasem wręcz jedyne słuszne, a historie z własnego życia przedkładamy nad życie innych' Bastuba

⭐️⭐️⭐️ Top Gear znam tylko z opowieści, nie przypominam sobie, bym oglądała kiedykolwiek jakikolwiek odcinek. A #bookcrossing ma to do siebie, że można sięgnąć po coś, po co normalnie by się nie sięgnęło, ot, ciekawość w moim wypadku. Tak więc zdjęłam Clarksona z osiedlowej półki i już puściłam dalej w świat - ale w międzyczasie przeczytałam to, co miał nam do przekazania. Jest to zbiór felietonów, które, jak to felietony, opisują bieżące sytuacje, przemyślenia, nawiązują do anegdot. Clarkson ma zdecydowanie cięty i skonkretyzowany język, a niektóre jego opinie mogą być trudne do przełknięcia. Staram się być obiektywna i ogarniać obce zdanie, ale w kilku(nastu?) wypowiedziach spotkałam się z opiniami skrajnymi do moich i aż zgrzytających z moim poglądem. Nie wiem, czy Clarkson po prostu ma odwagę mówić o niektórych rzeczach nie zważając na konsekwencje, czy celowo porusza tematy newralgiczne by narobić szumu - w każdym razie warto docenić jego cięty język i umiejetność komentowania rzeczywistości. Czy jest to jednak ktoś, kogo powinnismy brać za autorytet? Nie wydaje mi się - ot, typ, który szybko jeździ i krzyczy na zakrętach (jak to sam mówi),który na fali sławy wydał kilka książek. A czy coś z nich można wynieść - ja zakładam, że da się coś z każdej książki.

Książka z dowcipem charakterystycznym dla Top Gear. Styl zbliżony do Jeremyego Clarksona, ale ciekawiej, bo gdy felietony Jezzy zebrane w książki często odwołują się do brytyjskich polityków, miejscowości, społeczności i lokalizacji dróg krajowych, o tyle tu odwołania związane są z dobrze znanym programem telewizyjnym.

Chociaż na co dzień nie słucham tego typu muzyki, to bardzo lubię i cenię twórczość Eda Sheerana. Może nie wszystkie jego piosenki mi się podobają, ale co jakiś czas wracam do wielu jego utworów z niekłamaną przyjemnością. Przy tym Ed zawsze wydawał mi się wyjątkowo sympatycznym człowiekiem jak na kogoś, kto stał się niesamowicie popularnym muzykiem, który koncertuje na największych światowych stadionach i byłem ciekaw czy faktycznie jest artystą, którego nie skorumpowała popularność, czy to tylko moje wyobrażenie. W końcu znalazłem odrobię czasu, żeby zapoznać się z jego autobiografią. Wybrałem akurat tę pozycję, ponieważ doszedłem do wniosku, że nie ma chyba lepszego sposobu na poznanie danej osoby, niż zapoznanie się z jej przemyśleniami. Do tej książki podchodziłem z lekką obawą, ponieważ według mnie problem z autobiografiami ludzi sławnych jest taki, że paradoksalnie nie zawsze mają oni lub one na tyle ciekawe życie, że jest warte zapoznania się z nim. A przynajmniej nie zawsze życie takich osób jest ciekawe dla mnie, ponieważ nie wszyscy potrafią zajmująco opowiadać o sobie samych. Drugie ryzyko to próba przedstawienia samego lub samej siebie w jak najbardziej korzystnym świetle. Okazało się jednak, że lektura niniejszej książki jest na tyle interesująca i przyjemna, że zmęczenie czułem jedynie pod sam koniec, na szczęście chyba sam Ed wiedział, w którym momencie należy dokonać finalizacji swojej biografii bez niepotrzebnego przeciągania czy przysłowiowego „lania wody”. Recenzowana pozycja jest też o tyle ciekawa, że posiada ona dwóch autorów. Phillip Butah to utalentowany artysta. Namalował on między innymi portret króla Wielkiej Brytanii Karola III, a także jest bliskim przyjacielem Eda Sheerana i odpowiadał za wykonanie okładek do takich jego albumów jak + czy x. Wychodzimy więc poza ramy typowej autobiografii, ponieważ wspólne dzieło wyżej wymienionych artystów jest też świadectwem łączącej ich więzi. Fenomenalne są w tej książce prace Butaha, dysponuje on niezwykle biegłym warsztatem. Jego rysunki przedstawiające Eda są bardzo ładne i zróżnicowane. Przedstawia on swojego przyjaciela na różnych etapach życia i kariery, a wykorzystuje do tego rozmaite środki artystycznego wyrazu, między innymi pastele, akwarele, ołówek grafitowy a nawet węgiel. Poza rysunkami mamy też bardzo dużo zdjęć Eda. Część graficzna recenzowanej pozycji to niezaprzeczalna zaleta tej publikacji. A jaki obraz Eda Sheerana wyłania się z jego narracji na temat samego siebie? Dla mnie przede wszystkim jest to taki prosty chłopak z sąsiedztwa, który już na bardzo wczesnym etapie swojego życia bardzo dobrze wiedział kim chce być i czego pragnie. Podczas lektury parę razy byłem zaskoczony jak ten niepozorny i sympatyczny Brytyjczyk okazał się naprawdę zdeterminowany w dążeniu do celu jakim było pisanie tekstów piosenek i komponowanie do nich muzyki. Najciekawsza jest ta część książki, w której zapoznajemy się z jego życiem zanim osiągnął on sukces i popularność. Droga do sławy była w tym przypadku bardzo długa i polegała na nieustannej pracy, zawieraniu związanych z branżą muzyczną znajomości i koncertowaniu wszędzie tam, gdzie było to możliwe. Podczas czytania czuć, że Ed Sheeran opisuje swoje życie w sposób autentyczny bez przekłamań, nie udaje kogoś kim nie jest, po prostu przelewa na papier to co ma w sercu. Nie jest to też ktoś, kto zmuszałby się do czegoś, czego nie czuje. Dowiemy się też dużo o jego ulubionych twórcach i największych inspiracjach. Natomiast ta część książki, kiedy występuje on z innymi sławnymi artystami i artystkami, a także na wielkich i prestiżowych imprezach jest już, według mnie, dużo mniej interesująca. Odniosłem wrażenie, że Ed przede wszystkim kocha tworzyć, występować przed publicznością też lubi, ale swojej popularności nie opisuje w ciekawy dla mnie sposób, po prostu zaznacza, że było to tak, a nie inaczej. Może też powodem takiego stanu rzeczy jest to, że pozycja ta wyszła już ponad dekadę temu i narracja kończy się mniej więcej po wydaniu jego drugiego albumu studyjnego i występu na koncercie poświęconemu The Beatles. Przez 12 lat odkąd ta książka została wydana to przecież Eda czekała jeszcze masa koncertów, parę wydanych albumów, współpraca z innymi znanymi osobistościami, a także występy w filmach i serialach. Natomiast kilka ostatnich stron tej publikacji to już perspektywa Phillipa Butaha i dowiadujemy się z nich między innymi o metodach jego pracy twórczej, a także relacji jaka łączy go z Sheeranem. Bardzo przyjemna i interesująca lektura. Recenzowana książka ostatecznie okazała się warta przeczytania. Dowiedziałem się z niej dużo ciekawych rzeczy na temat Eda Sheerana: drogi do sukcesu, a także trochę o jego charakterze i osobowości. Jest to dobra pozycja opisująca początki kariery Eda, a dzięki lekturze poznałem też jego przyjaciela, który okazał się bardzo ciekawym artystą. Niniejszą autobiografię polecam, ale nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś do niej wrócił. Zwłaszcza, że z upływem lat pojawi się pewnie jeszcze dużo publikacji na temat tego sympatycznego rudowłosego muzyka z Suffolk.

Książka bardzo dobrze opisuje to, jak wyglądało dzieciństwo, początki kariery Asi Jędrzejczyk. Największej polskiej legendy MMA i jednej z największych na świecie. Ona wcale nie była od początku skazana na sukces w sporcie, ale pokazuje jak ciężką pracą można wejść na sam szczyt. Asia także nie waha się (chociaż jak sama przyznaje dużą część książki napisał Osiak) wprost ujawnić zwyczajnie nieprzyjemnych dla niej sytuacji lub kiedy została wprost niesprawiedliwie potraktowana zarówno w życiu, jak i w sporcie. Opisuje np. niesprawiedliwy werdykt w Muay thai na Białorusi. Bardzo wiele osiągnęła i długo nie będziemy mieć takiej postaci w sportach walki. Niech też nikogo nie zdziwi podtytuł, który mówi o "niezwyciężonej", ponieważ książkę napisała jeszcze zanim została pokonana przez Rose.

Słabsza niż część I. W sumie, nie wiem dlaczego. Jedyna odpowiedź jaka mi się nasuwa to forma druku. W części I, wydawca pozostawił szeroki margines. W tej książce tego nie ma. Tekst jest często jak jedna wielka plama tekstu. Listy też są jakby mniej porywające i od mniej znanych ludzi. Płytsze. Jest kilka perełek, ale w części I prawie każdy nim był.

Na dobry początek 2018 roku. Szczerze to liczyłam na więcej pogodnych myśli :) Peadar ma ciekawe poczucie humoru i inne poglądy na niektóre ważne dla mnie sprawy, patrzy z perspektywy Irlandczyka co to się dzieje w naszej Polsce przy okazji przemycając dużo myśli o Irlandii. Ciekawa lektura, która daje do myślenia - czasem chciałoby się z nim polemizować, ale po dłuższym zastanowieniu jednak ma rację. Przeczytaj o życiu Irlandczyka i jego Prawdziwej Śląskiej Żony :)

Wbrew pozorom, to nie jest monografia zespołu Coldplay. Owszem, dowiemy się nieco o historii zespołu, ale widzianej z perspektywy człowieka, którego określa się mianem „roadie”. To nie jest częsta sytuacja, kiedy człowiek zajmujący się techniczną obsługą grupy w trakcie trasy koncertowej decyduje się na książkowe wyjaśnienie meandrów tego zawodu. Z tej półki przychodzi mi na myśl właściwie tylko książka Petera Hince’a „Queen. Nieznana historia”. Chociaż nie jestem szczególnym miłośnikiem muzyki „Coldplay”, to jednak ta pozycja nawet mnie zainteresowała. Autor nie stroni od żartów, widoczne jest jego poczucie humoru oraz dystans do wykonywanej pracy. A nie są to łatwe zadania, jeżeli zamiarem jest dobre brzmienie muzyki w trakcie występu oraz odpowiednie oświetlenie instrumentalistów. Potrzebna jest spora krzepa (zwłaszcza przy rozkładaniu sprzętu),refleks i umiejętność szybkiego reagowania na zanik dźwięku. Co więcej, to „roadie” sprawuje pieczę nad konserwacją gitar oraz strojeniem instrumentów przed koncertem. Ba, czasem to właśnie te niewidoczne dla publiczności osoby grają niektóre partie gitarowe – a tak było w przypadku Autora. Dodatkową zaletą książki jest przybliżenie technicznych aspektów przygotowania koncertu. Generalnie: może pod względem językowym mogło być lepiej, ale czyta się niespodziewanie bardzo przyjemnie.

Książka jest naprawdę dobra. Autorka szczerze opowiada o swoich przeżyciach. Mamy w niej do czynienia z tym co Ronda musiała przejść by osiągnąć to co chciała, ile czasu musiała poświęcić i ile potu wylać. Podoba mi się szeroko opisany właśnie proces tego jak to opisała- każdy krok w kierunku wymarzonego celu. Czytając, widać że od sportsmenki bije niesamowita pewność siebie i ogromna wiara w swoje jak widać duże możliwości. To co mogę uznać za plus tej książki to także początki wszystkich rozdziałów, tak jakby krótki wstępik do każdego, który bardzo fajnie się czyta. Tak szczerze, jedyne do czego się przyczepiam, to tylko i wyłącznie fotografie, które są tak naprawdę w całości czarno-białe. Brakowało mi wtedy większych opisów niektórych wydarzeń (np. praca na planie filmowym).

Ta książka to historia życia Remigiusza Maciaszka, bardziej znanego w internecie jako Rock lub RockAlone. Jest to jeden z najstarszych youtuberów. Ta pozycja w głównej mierze opowiada o życiu Rocka, ale dzięki temu „wejściu” w życie współautora wracamy do początków boomu technicznego. Przypominamy sobie o tym jak zaczynała się historia komputerów. Dla młodszych czytelników może być to lekko zaskakujące, jak trzeba było sobie dawniej radzić ze słabszymi maszynami. Pewnie nie pamiętają już kartridży, strzelania do kaczek w telewizorze czy nawet dyskietek. Już niektóre komputery nawet nie mają napędu CD. Rock to postać wyjątkowa, bo działająca na YouTube od niemal początków rozwoju strony. Jest to youtuber, który osiągnął wysoki pułap popularności utrzymujący się do dnia dzisiejszego. Ma niepodrabialny styl prowadzenie swojego kanału. Trafiamy na zupełnie inny świat, porównując go do innych współczesnych kanałów na najpopularniejszym serwisie na świecie. W książce „Cały ten Rock” możemy poznać dokładniej Remigiusza Maciaszka. Jak wyglądało jego dzieciństwo? Jak poznał swoją żonę? Jak zaczęła się jego przygoda z YouTube? Jak wygląda jego codzienność? Jak potrafi godzić pracę z zajmowaniem się rodziną? Wszystko to zawarte jest w tej pozycji.

Autobiografia wokalisty, którego niegdyś cały czas słuchałam. Zarówno solowych kawałków jak i tych wykonywanych z zespołem One Direction. Pamiętam, że bardzo długo czekałam na tę książkę. Mądre słowa są w niej zapisane, naprawdę. Wiele osób jest zdania, że światowej sławy celebryci są zapatrzonymi w siebie bucami... Szczerze mówiąc, ja też tak uważam, ale wydaje mi się, że Zayn jest w tym przypadku wyjątkiem potwierdzającym regułę.

Nie wiem czy można ocenić czyjąś biografię. Jest napisana na podstawie tego co przeżyliśmy, można ocenić jedynie styl. Magik Steven od długiego czasu mnie intryguje swoimi wyczynami. Jego osoba daj mi siłę, by wierzyć, że na prawdę wszystko jest możliwe. Ale jest jeden warunek - trzeba w to uwierzyć. Sam długo zmagał się z przeszkodami, by znaleźć się tam gdzie teraz jest. Dlatego wiem, że własnym uporem i zaangażowaniem można zmienić wszystko. Z czystym sercem polecam.

To nie literatura, lecz zapis zmagań -momentami przejmujący, ale nierówny. Morgenstern trafnie opisuje psychikę sportowca po upadkach, jednak narracja bywa zbyt prosta i powtarzalna. Brakuje głębszej refleksji i warsztatu, który wyniósłby tę historię ponad solidną relację.

Autor z błyskotliwym humorem portretuje najbardziej ekscentrycznych dyktatorów, wydobywając na światło dzienne ich absurdalne decyzje, nieprzewidywalne posunięcia i groteskowe „osiągnięcia”. W lekkiej formie pokazuje, co dzieje się w głowie despoty, gdy ma nieograniczoną władzę, posłuszne otoczenie i zbyt bujną wyobraźnię. To zabawna, a zarazem niepokojąca opowieść o władzy doprowadzonej do granic absurdu.

"Kto będzie autorem twojej autobiografii?" Takie pytanie usłyszałam kiedyś w programie "Matura to bzdura". I takie pytanie nasunęło się mi po przeczytaniu tej książki. Po " Autobiografię Kuby Rozpruwacza " sięgnęłam z ciekawości. W końcu do tej pory nie wiadomo kim naprawdę był Rozpruwacz. Autorem "Autobiografii" jest James Carnac. Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza opowiada o dzieciństwie i młodości Carnaca. Oraz o tym co ukształtowało jego późniejsze losy. Druga część opisuje działalność Kuby Rozpruwacza a trzecia starsze lata Carnaca. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Stąd też znamy motywy działania Carnaca. Ale to nie jest człowiek, którego da się lubić. Jest bardzo cyniczny, antypatyczny. No i przyznaje się, do morderstw popełnionych przez Kubę Rozpruwacza. Z ciekawości zaczęłam szukać informacji na temat tego człowieka. I wiecie co, nie znalazłam zupełnie nic. Dziwne... Książkę bardzo dobrze mi się czytało. Narrator umiejętnie wciąga czytelnika w meandry swojego pokręconego umysłu. Akcja toczy się względnie wolno ale przykuwa uwagę. Nie jest to raczej lektura do poduszki. Ale polecam.

Średnia książka, tak może z połowa jest umiarkowanie ciekawa, a połowa nie za bardzo. Co prawda humoru jest sporo, ale nie jest to jakiś humor wysokich lotów. Przeczytałam ją głównie z uwagi na autora, który ma na swoim koncie kilka konkretnych pozycji o kotach (bardzo polecam). Lekturka to lekka, czyta się szybko i nie jest długa. Z pewnością zachęci wielu młodych czytelników, by wybrać się na studia. :D

Biografia obiektywna, obszerna aczkolwiek niezbyt porywająca, szczególnie biorąc pod uwagę jak barwne życie posiadał jej bohater. Autor przede wszystkim skupia się na kronikarskim opisie wszystkich pojedynków Floyda, uwzględniając opinie mediów, atmosferę oraz ewentualne utarczki z jego oponentami. Pod tym kątem książka wypada naprawdę bardzo dobrze, dostajemy perspektywy wielu dziennikarzy jak i fanów a autor przy tym zostaje obiektywny. Książka również traktuje o życiu prywatnym Floyda, relacjach z rodziną oraz aferach, niestety tutaj jest już trochę gorzej. Często to powierzchowne przejście po temacie i brakuje więcej akcji. Również segmenty z życia prywatnego to zdecydowanie mniejsza część. Szkoda bo sama książka zdecydowanie mniej ekscytująca niż sam bohater i był potencjał na trafienie do szerszej grupy odbiorców, tak to tylko kolejna pozycja dla fanów boksu.