Kubuś Piekielny

KOVAL SWOJEGO LOSU „Funky Koval” – bezwzględny klasyk polskiego komiksu i jedna z najlepiej kultowych rodzimych serii. No i po części to rozumiem, po części w ogóle nie pojmuję – pierwszych kilkanaście, może kilkadziesiąt stron sprawia wrażenie nieco niewprawnych, zbyt szybko prowadzonych i bez mocniejszego wniknięcia w to, czego by się chciało, sporo też jest chaosu i archaizmów a od połowy poziom spada – ale wciąż to kawał niezłej oldschoolowej fantastyki, która, jak każda dobra fantastyka, elementy gatunkowe wykorzystuje, nie jako cel, a środek do przekazania bardziej ukrytych treści. No i jeszcze tu i tam puszcza oko do odbiorców, czy to obeznanych z popkulturą, czy doskonale świadomych autorów i ich otoczenia. Co prawda tu autorom nie udało się przekuć tego w coś naprawdę wielkiego i istotnego, a już na pewno nie głębokiego i ambitnego, ale doceniam, że chociaż trochę próbowali. Choć wielkim fanem Kovala nie będę. Funky Koval… Miało być inaczej, wyszło inaczej i nagle nasz bohater zostaje agentem „Universs” – prywatnej agencji detektywistycznej. A że w tych czasach kosmos został podbity, teren do działania jest wielki. Więc działa ten nasz kowal swojego losu, zapobiega różnym aferom, w tym politycznym i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/funky-koval-maciej-parowski-jacek-rodek.html

Dawno dawno temu odwiedzili nas kosmici ,stworzyli ludzi, pomogli w wielu wydarzeniach ( potop,piramidy czy babel)i oto jest kronika tych odwiedzin. Autentyczna jeśli poszukujesz prawdy to to przeczytaj. A na serio fajny komiks pobudzający wyobraźnię , trochę mi to przypomina kanał Darwinów i ich serię o Bogu i szatanie. Polecam obie rzeczy.

Pomysł oryginalny i świeży. W czasie, gdy syn kozackiego przywódcy stara się w wielkim świecie zdobyć fundusze na zbrojną walkę, jaką prowadzi jego ojciec z caratem - dochodzi do katastrofy tunguskiej. Potem okazuje się, że to nie katastrofa, tylko lądowanie kosmitów. Potem okazuje się, ze ci kosmici to postaci, których znamy jako... staroegipskich bogów! Miks historii, political fiction, fantastyki, znowu historii - lecz tym razem dawniejszej. Szkoda tylko, że to komiks - nie cenię tej formy. Odejmuję zatem jeden punkt (gdyby to była powieść, stałaby się pewnie jedną z moich ulubionych) - i, mimo wszystko, zachęcam do sięgnięcia.

Album z półki zatytułowanej „Nostalgia”. Nie będę krył, że jak wielu innych czytelników byłem admiratorem serii "Relax". Nie mogę się nadziwić, że ukazało się zaledwie 31 zeszytów. Wtedy zdawało się, że jest ich o wiele więcej. Aczkolwiek podziwiam szatę edytorską tego jubileuszowego tomu (cudne kolory, piękny papier, solidna oprawa),to nie sposób odnieść wrażenia, że czas okrutnie obszedł się z komiksami z „Relaxu”. Zbyt wielka doza propaganda w części rysunkowych opowieści sprawia, że następne pokolenia będą ze zdziwieniem przyjmować zachwyty starszych czytelników. Osobiście przed laty w pamięć wryły mi się serie „Tajemnica kipu” oraz „Czarna róża”. Rewelacyjnie prezentują się obrazki Pana Janusza Christy: „Bajki dla dorosłych” oraz przezabawne „Dżdżownice”. No i nieodmiennie jestem pod wrażeniem kreski Pana Jerzego Wróblewskiego – tak szczegółowa, dokładnie odwzorowane rysy twarzy. Cóż mogę rzec, dla mnie przyjemna podróż w czasie, moja opinia będzie subiektywna (dam 8.0),choć bliższa prawdy będzie „siódemka”.

"Bajka wenecka" zawiera wszystko co najlepsze w tej klasycznej serii. Jest kolejna nieprzeciętna przygoda, jest aura tajemnicy, atmosfera nostalii za przeszłością i elementy oniryczne, dzięki którym nigdy nie wiesz czy to czasem nie "sen wariata". Erudycja autora uwidacznia sie w każdym kadrze, więc nie dziwi fakt, że Corto to ulubiona rozrywka wielu intelektualistów. Mistrzostwo świata.

Funky Koval to opowieść powstałą w trudnych czasach, ale wbrew pozorom ma bardzo universalny charakter i przekaz. Od dzieciństwa na nic tak nie czekałem, jak na takie włąśnie wydanie. A w dzieciństwie Koval był moim bohaterem... choćby przez tytuł "Sam przeciw wszystkim".

Zdecydowanie lepiej mi się to czytało niż przygody Binio Billa tego samego Autora. Mamy opowiedzianą w inteligentny sposób (nie kawa na ławę) historię terrorystów i reakcji na wynikające z ich działalności zagrożenie ze strony władz, służb, mediów i samego społeczeństwa. Śmieszą "środki" przeciw cenzurze: niebezpieczeństwo czyha w krajach kapitalistycznych, nie zaś w krajach komunistycznych, i chociaż głównego bohatera poznajemy w chwili, gdy ma wylatywać do Londynu, to równocześnie już w pierwszym kadrze dowiadujemy się, że najlepiej czuje się on w Polsce - w kraju jego przodków. Reasumując: "Czarna róża" ma swój urok!

W porównaniu z albumem "O zmroku" ten tomik przede wszystkim był za krótki ;) Szlurp i Burp to para niezbyt rozgarniętych wampirów, którym doskwierają dwa problemy: bezdomność i głód. O ile bezdomne nie były zawsze (w swoim niemal tysiącletnim życiu mogły się pochwalić mieszkaniem w mrocznym acz pięknym zamczysku),o tyle głodne - a i owszem. A że inteligencją zanadto nie grzeszą, to zarówno ze znalezieniem miejsca na złożenie kości na dzienny spoczynek, jak i ze znalezieniem świeżej porcji hemoglobiny będą miały nieliche problemy. Tomik przesiąknięty specyficznym poczuciem humoru, pozycja obowiązkowa dla fanów twórczości Tadeusza Baranowskiego.

"Przybywa z Ziemi, planety z oddali z innego czasu i innego świata. Niesie nam miłość, a wojnę obali i nieprzyjaciół pieszczotą oplata..." Najgorszym grzechem czytelnika w przypadku "Barbarelli" byłoby rozpatrywanie albumu tylko pod kątem fantazji erotycznych. Fantazje owszem, istnieją, ale mają ścisły związek z konwencją i konkretnym czasem. "Barbarella" bowiem to pocisk miłości, kolejny gwóźdź do purytańskiej trumny. Jako wyraz emancypacji jest nie tylko komiksem inteligentnym, ale też świadomym i zabawnym. W tej samoświadomości jest to album również niezwykle uczciwy. Zabawne jest natomiast to, że główna bohaterka wydaje się być ponad tym wszystkim, ponad gatunkiem, w którym umiejscowił ją w 1962 roku Jean‑Claude Forest. "Barbarella" to przede wszystkim dzieło głęboko zakorzenione w swojej epoce. Kamp, era Wodnika, seksualna rewolucja. Barbarella jako emisariuszka wszystkich wolnościowych petycji niesie w sobie niezliczone pokłady uroku. Jej bronią jest naturalny wdzięk i seksapil. Fabularnie to kwintesencja frymuśnej absurdalnej space-opery. Młoda kosmiczna podróżniczka i awanturniczka, najczęściej odziana skąpo (lub nierzadko w ogóle) przemierza galaktykę trafiając na niezwykłe światy i osobliwe cywilizacje. Wplątuje się w lokalne konflikty, polityczne intrygi, doświadcza naukowych eksperymentów. Oprócz tego prowadzi kosmiczny cyrk (delirium, nazwa jak znalazł) i odwiedza coraz bardziej abstrakcyjne światy. Opowiastki mają epizodyczny charakter, co kilka plansz możemy znaleźć się z główną bohaterką w zupełnie innym miejscu i w zupełnie innym czasie. Jean‑Claude Forest doskonale wie jakim materiałem dysponuje. Łączy science fiction, erotykę i surrealistyczny humor. Natomiast ona, emisariuszka tylko pozytywnych wartości, świadoma swojej seksualności, niezależności i kobiecej siły stała się jednym z wielu symboli wyzwolenia. Lekka kreska autora, która wychodzi jasno ze szkicu, fantastycznie kontrastuje z gęsto przedstawionymi światami. Tak, światami, bo ta wspomniana epizodyczna struktura "Barbarelli" to również cały kalejdoskop kosmicznych środowisk. Czegoż tu nie ma! Od razu trzeba zaznaczyć, że Mirosław Birek wspiął się na translatorskie Himalaje kreując wszystkie te nazwy własne. Mniemam, że trudna była to walka, ale każda jedna potyczka wygląda na tą zwycięską. Odważny wizerunek nowoczesnej kobiety, symboliczna kulturowa zmiana i jasny sygnał dla rzeszy innych twórców, że to już jest ten moment, gdy komiks dla dorosłego odbiorcy ma rację bytu. Przetarte szlaki i sygnał dla innych? Jasne, ale "Barbarella" nawet jeżeli nosi znamiona bycia ramotką, to dzielnie przetrwała po dzień dzisiejszy. Mimo upływu kilku dekad wciąż pulsuje energią. Rysunek wciąż potrafi zachwycić, a treść przyprawić o zawrót głowy.

Szał! Tak to bywa, gdy pojedzie się do rodzinnego domu i zacznie grzebać w szafach w poszukiwaniu książki do czytania. Ostatnio ten komiks czytałam jakoś na początku podstawówki, czyli dawno dawno temu i jakie było moje zdziwienie, gdy wpadł mi w ręce. I jakie było moje zdziwienie, gdy tak dobrze się przy nim bawiłam. Warta akcja, szalone pościgi, piraci, porwana księżniczka, ucieczka z więzienia... słowem - działo się. A przy tym nie trąci myszką nic a nic. Chyba muszę pogrzebać w szafach bardziej i odnaleźć resztę zeszytów. Polecam każdemu.

Joe Haldeman (scenariusz) i Marvano (rysunki) zdecydowali się nie adaptować drugiej części trylogii, czyli "Wiecznego pokoju" i od razu przeszli do "Wiecznej wolności". To niebywałe, jak bardzo różni się "Wieczna wolność" od "Wiecznego pokoju". W przypadku komiksu mogę tylko porównać szatę graficzną, ilustracje Marvano, ale treść to już zupełnie inne motywy. Wątki leżą na innej skali, w innym układzie. "Wieczna wojna" dotyczyła konfliktu z obcą rasą. Komiks przedstawiał cały bezsens wojny, odwoływał się do wspomnień autora w odniesieniu do jego historii z Wietnamie. Jak wielu innych pisarzy, którzy w konflikcie uczestniczyli, przeniósł później na karty powieści swoją wściekłość. W komiksie zostało to zachowane, ten beznadziejny los żołnierza, który szedł na śmierć. "Wieczna wojna" to arcydzieło wśród powieści graficznych, z każdej strony uderzała w nas rozpacz. To się czuło. A "Wieczna wolność"? To coś innego, komiks wybitny, poważne (i odważne) sci-fi, inne pytania, zupełnie inny nastrój, bardzo filozoficzny i refleksyjny. Bliższy Asimovowi, czy z nowszych rzeczy, leżący dość blisko "Końca śmierci" (trzecia część "Problemu trzech ciał" Cixin Liu). Tak czułem. Powaga, pytania ostateczne o nasze istnienie, realny koniec ludzkości. Wcześniej natomiast obserwujemy bardzo intrygujący zamysł o spłaszczeniu jednostki i powstanie Człowieka. I są tutaj poruszane takie kwestie, że chcemy od razu przejść do realnej i żywej dyskusji. Haldeman wchodzi na pole z pytaniami egzystencjalnymi bardzo odważnie, pisze science-fiction niezwykle wytrawne, zahacza o socjologiczny wymiar. W swoim tekście mówi o powstaniu Człowieka, nowego tworu, który jest kumulacją miliardów ludzi. Nie liczy się jednostka, a "Wieczna wolność" opowiada właśnie o małej grupce, która przeżyła "Wieczna wojnę" i teraz walczy o swoje istnienie. Powtórzę, niebywałe. Czytałem "Wieczną wolność" z jednej strony jako kontynuację opowieści z tego konkretnego świata, ale czasem zapominałem, że to rzecz połączona z pierwszym epizodem, tak ważnym dla światowego komiksu. "Wieczna wojna" się skończyła, to wynika jasno z treści, Haldeman pisze teraz o samej potrzebie życia. Po co? W jakim celu? Może lepiej dać sobie spokój, odpuścić pragnienia i zmiażdżyć jednostkę i indywidualizm. Przecież to wszystko doprowadziło do wojny dwóch ras, które nic o sobie nie wiedziały, nie miały sobie nic do zarzucenia, nie zaszkodziły sobie. Pamiętamy bowiem "Wieczną wojnę" i tę walkę najczęściej zupełnie o nic. Było tylko cierpienie. Jest to więc komiks niezwykły. Hard sci-fi, często monumentalny, nierzadko najbliżej człowieka jak się tylko da. Finał dostarcza bardzo dużych emocji. Coś się kończy, człowiek wydaje się tkwić od początku w czymś nierealnym. Po lekturze myślimy o tym, o naszym znaczeniu, o miejscu we wszechświecie. Jesteśmy tylko drobinką. A Marvano narysował to w swoim stylu. Zaangażowany, realistyczny, najpiękniejszy w kosmosie i przekazaniu technicznych szczegółów. Ale też ze smutkiem wyrysowanym tak przejmująco w postaciach.

OPINIA DOTYCZY WSZYSTKICH DZIEŁ SZARLOTY PAWEL. A zatem w skrócie: to nieprawdopodobne, jak komiksy z Kleksem nie chcą się zestarzeć. Jest w nich urok "tych starych dobrych czasów", jest radość powrotów i świadomość, że jeszcze nie raz spotkam się z bohaterami tych książeczek, bo po prostu dobrze się spotkać ze starymi dobrymi znajomymi. "Bunt krasnoludków" tak już nie zachwycał, choć dalej był sympatyczny, podobnie ostatni zbiorek z Żąbielkiem... Jednak najbardziej po latach zachwycił mnie Kubuś Piekielny. Tak celnej, ostrej, zabawnej i prawdziwej zarazem satyry na realia PRLu nie mieliśmy poza tą serią praktycznie w ogóle w popkulturze - poza "Alternatywami 4", oczywiście. I generalnie oba są równie genialne. POLECAM!

Bawiłem się świetnie. Komiks porusza wątek długich kosmicznych podróży, kontraktów, po wypełnieniu których wraca się do świata, do którego już się nie przynależy. Szczytowa forma kapitalizmu, w której nikt nawet nie ukrywa, że człowiek to tylko towar. Ciekawie oddano życie i przemyślenia bohatera, który przechodzi przez tę odczłowieczającą maszynkę.

Poznajcie rudego Hugo, miłego i odważnego trubadura. A wraz z nim, jego latający los Narcyz, niedźwiedź Biskoto oraz białowłosa wróżka Śliweczka. Oto niezwykła ekipa, która przemierza średniowieczne oraz baśniowe krainy, a to ratując królewskiego syna zamienionego w fasolę, a to znów wyrusza do czarodziejki Gargolii, aby odkryć tajemnicę krasnala z Corneloup, czy odnaleźć złote jabłko, zaś w kolejnej przygodzie zamek Mew. Przygody są nieziemskie, przeciwnicy zaskakujący, humor zaraźliwy, a strona graficzna potrafi zauroczyć jak mityczna Galatea. Niezapomniane przeżycia i zabawa, zarówno dla mnie jak i dla mojego syna. (słyszałem wiele zastrzeżeń, co do tłumaczenia i rzeczywiście zdradza ono trochę odniesień do naszej popkulturowej rzeczywistości lingwistycznej, ale niestety nie znam wcześniejszej wersji, więc wstrzymuje się z oceną. Jedynie jeden zwrot mi nie pasował na dziecięcą lekturę).

Taka z pozoru błaha sprawa. Nałóg, z którym boryka się główny bohater – palenie papierosów. Tyko, że jest to nałóg, z jakim nie sposób zerwać. Andy próbował już wszystkiego: silnej woli, plastrów, gumy do żucia, lecz bez powodzenia. Postanowił ulec namowom żony i poddać się hipnozie. Czy ta eksperymentalna metoda mu pomoże? Nie napiszę nic więcej, ponieważ popsuję wam przyjemność lektury. Zaskakującej i niebanalnej, która niczym cebula odsłania przed naszymi oczami coraz to nowe warstwy. Polecam.

Wiele słyszałem o serii komiksów o Corto Maltese, długo jednak nie mogłem przekonać się, aby sięgnąć po pierwszy tom, czekający na półce. Ostatecznie decyzja o przeczytaniu „Opowieści słonych wód” była dobra, choć historia jest nieco nierówna. Największy z nią problem polega na tym, że często jest niezrozumiała czy nielogiczna, a zachowania bohaterów niekiedy pozbawione sensu. Do tego opowieść jest dość zamotana i czasami trudno za nią nadążyć. Nie da się też nie zauważyć, że pierwsza przygoda Corto liczy sobie kilka dziesięcioleci. Ogólnie jednak „Opowieść słonych wód” jest ciekawą i przyjemną do czytania przygodą osadzoną w klimatach marynistycznych, pirackich, wyspiarskich. Wszystko, od początku do końca, kręci się wokół wody, skarbów, zakładników i tajemniczej wyspy gdzieś na Pacyfiku. Dochodzą do tego przeróżne, niekiedy przesadzone, intrygi i gry o wpływy, które sprawiają, że zdecydowanie nie jest to tom na jedno podejście. Polecam

Prawdziwą PRZYJEMNOŚCIĄ było znów zanurzenie się w WYBITNIE cudownej wyobraźni i ukochanej, precyzyjnej, pełnej szczegółów KRESCE Bogusława Polcha! Owszem, opowieść inspirowana teoriami von Danikena sama w sobie zła również nie jest, nie robi ona już jednak na czytelniku takiego wrażenia jak przed laty, w okresie dzieciństwa lat 80-tych. Tekst, dialogi i fabuła są zwyczajnie proste, nieskomplikowane, banalne i przewidywalne a postaci są jednowymiarowe, czarno-białe. Pierwsze 4 albumy zawarte w tym tomie trzymają równy poziom i czyta, a przede wszystkim OGLĄDA się z niekłamaną frajdą! Kreska Polcha z albumu na album staje się co raz bardziej precyzyjna, szczegółowa, DOSKONAŁA! Pomysły graficzne tego autora są już KULTOWE w polskim, choć i być może i w światowym komiksie! Nie wszystko jest jeszcze perfekcyjne, jak to zobaczymy później w Funky Kovalu, acz osobiście uważam że do czynienia mamy tutaj z WYBITNĄ oraz KLASYCZNĄ już pozycją polskiego komiksu SF wszechczasów! A co się tyczy fabuły, czy może bardziej samych teorii paleoastronautycznych, modnych bardzo w latach 70-tych, głównie dzięki pracom i badaniom Ericha von Danikena, to podejść należy do nich jak do wspaniałej przygody i naprawdę ciekawej próby łączenia przeróżnych budzących do dziś PODZIW elementów prehistorycznych zagwozdek, typu Płaskowych Nazca, piramidy (nie tylko te w Gizie) czy ultraprecyzyjnych a megalitycznych budowli ery mocno prekolumbijskiej. Ot, przygoda! Mniej lub bardziej wiarygodna. Siła i niewyczerpalna moc tych albumów tkwi jednak zdecydowanie we WSPANIAŁEJ grafice i KULTOWYCH pomysłach Polcha! UCZTA DLA OCZU dla każdego fana Science-Fiction!