Zuzia świętuje urodziny

Uwielbiam tę książkę. Zarówno za humor, grubą kreskę, jaką pisane są poszczególne charaktery, klimat uzdrowiska, jaki utworzyła Autorka, a także za ilustracje świetnie wpasowujące się w wariacki, niekrzesany i nieujarzmiony świat seniorskich losów sanatoryjnych. Borowina, werandowanie, baseny i wanny, wieczorki zapoznawcze i pożegnalne, tańce, gimnastyki, rowerki, oświadczyny i flirty towarzyskie - oto esencja sanatoryjnego grafika. Panie się stroją, panowie prężą, wszyscy mają czas na rozmowy i poznawanie siebie (a raczej tej wersji siebie, która ma być najkorzystniejsza dla otoczenia). Humor, dowcip, dystans i znakomity zmysł obserwacyjny, który urzeka od pierwszego utworu (czyli "Wtorek i zapoznawczy wieczorek"),aż po ten ostatni, gdy po tygodniowym turnusie żegnamy się z naszymi bohaterami. Żart, zawsze smaczny, choć czasem dotkliwy, cała galeria zróżnicowanych, ale zawsze dobrze widocznych charakterów, a także nastrój sanatoryjnych scenerii dobrze wpływają na czytelnika. Mam jednak jedną wątpliwość: czy młody słuchacz lub czytelnik tego świetnego dzieła zrozumie i złapie choć ułamek dowcipu Autorki dotyczącego humoru sanatoryjnego? Podejrzewam, że najlepszymi u najwdzięczniejszymi odbiorcami tej pysznej historii będą jednak dorośli czytelnicy.

Kupiłam pod wpływem pochlebnej opinii z tego portalu i nie zawiodłam się. Nie wszystkie teksty są perfekcyjne, ale w większości mnie urzekły i wciąga mnie ten przytulny, magiczny świat. Od bardzo dawna rozglądam się za książkami, które pomogą mi wyciszyć moją 2-latkę wieczorem, kiedy pora szykować się do snu - tą książkę kupiłam właśnie w tym celu i sprawdziła się. Teksty nie są długie, więc da się przeczytać zanim małe dziecko przewróci kartkę. Moja córka w wieku 2+ po kilku sesjach potrafi już z pomocą powtórzyć niektóre rymowane opowiastki w całości :-) Ilustracje może nie jakieś wybitne, ale bardzo pasują do tego świata i pozwalają poczuć klimat, zjawiska atmosferyczne itp. Edit: po kilku miesiącach posiadania zarówno „Zamkowych bajeczek”, jak i „Złotych koników” chcę dodać, że choć „Zamkowe” bardziej mi się wizualnie podobają, to jednak do „Złotych koników” moje serce jakoś cieplej i mocniej bije ^ _ ^

Co wspólnego ma słońce z obiadem? Wbrew pozorom, bardzo dużo. Przekonuje się o tym Antek, który śmiał się z młodszej siostry, która porę obiadu określiła za pomocą położenia słońca względem rosnącej w pobliżu sosny. Przysłuchujący się dyskusji rodzeństwa rodzice stają po stronie kilkuletniej Tosi, a cała sytuacja daje impuls do rozmów o mierzeniu czasu, o tym, jak robiono to w przeszłości, a jak obecnie. Korzystając z pięknej pogody, z pomocą taty, dzieci konstruują na plaży prosty zegar słoneczny, a także piaskowy. W kolejnych dniach dzieci poznają zawiłości kwadransów, określania godzin w systemie dwunasto- i dwudziestoczterogodzinnym. Zmiana pogody (jak to nad polskim morzem bywa) nie gasi entuzjazmu taty - pokazuje on dzieciom własnoręcznie wykonany budzik, a efekty tego eksperymentu długo będą pamiętane nie tylko przez Antka i Tosię, ale również przez ich gospodarzy :) W książkach Marcina Pałasza nigdy nie brakuje humoru - tak jest i tym razem. Wyjątkowe szczęście Antka do bliskich spotkań z mewami wywołuje niepowstrzymany uśmiech na twarzy czytelnika. Rozmowy rodzeństwa pełne są przekomarzanek, ale również ciepła i sympatii. Ilustracje Artura Nowickiego podkreślają urok tej wakacyjnej (choć edukacyjnej) książeczki. Książka pana Pałasza to znakomita pomoc do nauki określania czasu - przyda się zarówno na samym początku przygody z zegarkiem, jak i wtedy, gdy potrzebujemy poćwiczyć te wszystkie "wpół do", "za kwadrans", czy "dziesięć po". Autor kapitalnie również pokazuje, jak zwykłe sytuacje mogą stać się okazją do nauki poprzez kreatywną zabawę. Wystarczy chcieć. :)

Książeczka dla młodszych dzieci z serii ,, Mądra mysz’’. Format średni kwadratowy. Okładka miękka. Dobry , błyszczący papier. Wyraźny czarny druk. Zilustrowała bardzo ładnie Eva Wenzel – Bürger. Historia o małej dziewczynce Zuzi , która bardzo pragnęła mieć w domu kotka. Pewnego dnia , zupełnie przypadkowo jej marzenie spełnia się, ale początkowo nie do końca. Skąd pochodził kotek, który zawędrował do domu Zuzi? Czy u niej zostanie? Tego dowiecie się z lektury. Zuzia podejmuje się odpowiedzialności za kotka i obowiązków wobec niego. Zabawa ze zwierzątkiem jest tylko przyjemnym dodatkiem. Książka zapoznaje dzieci jak wygląda codzienna opieka nad futrzakiem, jakie akcesoria dla zwierzątka są niezbędne i trzeba je nabyć w sklepie zoologicznym. Nakłania do wizyt profilaktycznych u lekarza weterynarii. Daje wskazówki , że pewne akcesoria jak na przykład do drapania dla kotka można wykonać w domu samemu, przy pomocy najbliższych dorosłych. Polecam, pouczająca lektura dla maluszków!

Wspaniała publikacja dla dzieci i ich opiekunów. Należy do literatury biblioterapeutycznej. Mówi o uczuciach, a dokładnie o złości i gniewie, które każdego z nas czasami dopadają. Jak mały człowiek ma sobie poradzić w takiej sytuacji? W momencie wzburzenia trudno zapanować nad tajfunem złości, który ogarnia nasze ciało. Dagmar Geisler, autorka książki, podrzuca kilka podpowiedzi radzenia sobie ze swoimi uczuciami w momentach wybuchu złości. Dodatkowo, pełne życia i ekspresji ilustracje zachęcają dzieci do rozmowy, a także do przemyślenia swoich własnych zachowań i zaczerpnięcia pomysłów walki ze złością z tej książki.

Seria o księżniczce Balbince była mi do tej pory nieznana. Nie jestem pewna, czy w ogóle kiedykolwiek o niej słyszałam. Cieszę się jednak, że postanowiłam się z nią zapoznać, gdyż postać głównej bohaterki jest naprawdę nietuzinkowa. Balbinka przed obiadem postanowiła najeść się malin, choć nie wolno jej było spożywać niczego przed posiłkiem. Dodatkowo zabrała owoce do pokoju, gdyż chciała je ukryć na później. Niestety, maliny wypadły przez dziurę i pożywiła się nimi papuga Aisha. Papuga dodatkowo chciała zdradzić sekret Balbinki, więc księżniczka postanowiła zawrzeć z nią pakt. Przygoda tak naprawdę może się przydarzyć nam każdego dnia, jeśli tylko będziemy na nią gotowi. Najlepszym przykładem tego jest tytułowa bohaterka, której zawsze przydarzy się coś niespodziewanego. Nie warto zamykać się w utartych schematach. Warto wypatrywać przygodę we wszystkim co robimy, gdyż nigdy nie wiadomo, co czeka na nas za rogiem. ,,Księżniczka Balbinka" to jak na razie czterotomowa seria o dziewczynce, która łamie wszelkie stereotypy o księżniczkach. Treści jest tutaj dość sporo jednak czyta się ją szybko i przyjemnie. Ilustracje są naprawdę ładne - bardzo kolorowe, wyraziste, na całą stronę. Świetnie współgrają z treścią. Podobają mi się też ,,wstawki" z krótkimi zdaniami, które są też ciekawym dopełnieniem całości tekstu. Całość została dobrze wydana. Myślę, że jeśli Wasze dzieci lubią opowieści o księżniczkach, warto zapoznać się z tą serią.

Oprawa graficzna przyjemna dla oka, rozmiar czcionki ułatwia czytanie. Przyjaźń chłopca i dziewczynki jest bardzo ładnie opisana. Dużą zaleta jest to że mają swoje pasje ( Ona łyżwiarstwo figurowe, on hokej). Nie podoba mi się w książce kilka zwrotów, które są dość ostre i nie do końca brzmią ładnie np: "Gdzie jest ten dupek?" ... czy "Zaraz go rozetrę na pył!" Opowiadanie dobrze się kończy. Intryga zostaje rozwiązana. Jednak nie do kończą porywa mnie ta detektywistyczna sprawa dla najmłodszych. .. Proszę oceniać samemu :) Spis treści: rozdział 1- Pan Termblay ostrzega rozdział 2- Pani Gagon wściekła jak nigdy rozdział 3- Dlaczego Emil Pelletier przyczepił się? rozdział 4- Wielki Łukasz MOrissette rozdział 5- Kolega Aurelii Paquette rozdział 6- Plan ostatniej szansy rozdział 7- Wyzwanie Łukasza Morissette'a

Bolek i Lolek okropnie się nudzą! Nic ciekawego się nie dzieje do czasu, kiedy Bolek przypadkowo uruchamia Automatyczny Generator Akcji. Nagle pies porywa ukochaną lalkę koleżanki. Chłopcy wskakują za nim do dołu w piasku i… lądują w Australii. Czy uda im się wrócić? Czy odzyskają lalkę? I co na to wszystko rodzice? Czytaliśmy wiele przygód Bolka i Lolka, ale ta wydaje nam się najsłabsza. Za to, jak zwykle kolorowa.

Ostatnimi czasy na fali gender i walki o bycie wolną i niezależną kobietą/ dziewczynką powstaje wiele książek i publikacji, dla dorosłych oraz dzieci. I bardzo dobrze. Ale ja ciut przewrotnie chciałam zaprezentować moją ukochaną książkę sprzed czterech lat. Marysia nie chce być księżniczką. I ja się jej nie dziwie. Bo kto chciałby siedzieć w wieży i czekać... czekać na rycerza i wybawcę. Kto chciały tyle czasu pozostawać w jednym miejscu i się nudzić? Przecież lepsze są przygody. Dziewczynka wykorzystuje historie o księżniczkach by na ich kanwie wcielać się w inne role. Dużym powodzeniem cieszy się smok, który głośno ryczy oraz kupa kości... A co na to rodzina? W pierwszej chwili patrzą sceptycznie, ale koniec końców dają się wciągnąć do zabawy. Historia jest dość prosta i krótka ale zabawna oraz wciągająca. Autor przewrotnie podchodzi do stereotypowych ról, przez co książka zyskuje na wartości. A ilustracje Emilii Dziubak to majstersztyk.

www.drobnymmaczkiem.com - zapraszam serdecznie na mojego bloga o książkach dla dzieci! Mam słabość do skandynawskiej literatury dziecięcej, bo symptomatyczne dla niej jest to, że traktuje małego czytelnika poważnie, jednocześnie pamiętając o tym, że jest dzieckiem. Autorzy z północy nie boją się podejmować tematów tabu czy dotykać bolesnych albo wstydliwych aspektów rzeczywistości. Mam wrażenie, że tam nie ma rozgraniczenia na „trudne-łatwe”, „brzydkie-ładne”, „dziwne-normalne”, tam nawet nie ma podziału na świat dziewczynek i chłopców! W tych książkach są po prostu dzieci i ich świat – bez granic, bez podziałów i metek, taki jakim go dzieci widzą. A widzą i rozumieją zaskakująco dużo, bo dzieci to wytrawni obserwatorzy. Ale czy zawsze sobie radzą z towarzyszącymi im na co dzień emocjami? Właśnie tutaj powinien wkroczyć rodzic czyli osoba, która przeprowadzi dziecko przez te wszystkie meandry emocji. Rozmowy z pogranicza filozofii i psychologii, jak wiemy, do najłatwiejszych nie należą, dlatego z pomocą może przyjść książka. Dobra książka czyli taka która nie owija w bawełnę, jest z dzieckiem szczera i mówi jego głosem. Tiina Nopola pochodzi z Finlandii i napisała (między innymi) serię książek o przygodach Siri. W moje ręce trafiła „Siri i nowi przyjaciele”. Właściwie to wygrzebałam ją w jakimś supermarkecie spod sterty książkowych koszmarków. Od razu uderzyły mnie ilustracje Mervi Lindman – oszczędne, stonowane, bardzo pozytywne i zrobione z dużym poczuciem humoru. Lubię też ukryte w rysunkach „smaczki” jak na przykład imponujące książki na półkach bohaterów (Tołstoj, Proust i Kafka u taty Siri; „W kolebce kultury” u sąsiada;),czy gdzieś w tle notatki przyczepione do tablic korkowych: „wieczór haiku” itp. Niby te detale nie mają znaczenia dla fabuły, ale mi mówią wiele o autorkach książki. Ta część przygód Siri podejmuje mało popularny temat w literaturze dziecięcej: Siri chce mieć rodzeństwo, jednak jej rodzice już nie chcą mieć więcej dzieci i otwarcie jej o tym mówią. W tej sytuacji, rozżalona dziewczynka pragnie mieć psa, niestety jej zajęci dorosłymi sprawami rodzice nie odnoszą się do tej prośby w jakiś szczególny sposób, więc Siri na własną rękę postanawia znaleźć sobie pieska. Najpierw udaje się do sąsiadów, którzy mają psy – a nuż któryś z nich zechce jej oddać swojego czworonoga. Niestety, tu też ją spotyka zawód, bo sąsiedzi nie dość, że nie chcą oddać psa to jeszcze opowiadają o tym jak wspaniałym i wdzięcznym przyjacielem jest ich pupil. Zmartwiona Siri idzie do parku z nadzieją, że może tam znajdzie jakiegoś bezpańskiego psiaka. Nic z tych rzeczy! Wszystkie psy mają swoich właścicieli. Zasmucona i bezradna Siri zostaje dostrzeżona przez trzech chłopców. Mały Otto, Średni Otto i Duży Otto podchodzą do niej i proponują przyjaźń, jednak ona uparcie twierdzi, że nie chce przyjaciela tylko psa. Chłopcy ofiarują pomoc w znalezieniu pieska, niestety pomimo ich usilnych starań, nie udaje im się go znaleźć. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło – szukanie psa bardzo zbliża dzieci i w krótkim czasie Siri i chłopcy zostają przyjaciółmi. Pustka w życiu dziewczynki zostaje zapełniona. „Już nie potrzebuje psa. Mam teraz trzech kolegów o imieniu Otto.” A ja wam mówię, że warto zaprzyjaźnić się z Siri

Dobre wydanie i przyjemne ilustracje. Z początku myślałam, że książka za krótka, zbyt łatwa, ale moje dziecko polubiło i kazało czytać sobie po wielokroć (pod rząd),co faktycznie świadczyć może o tym, że za krótka :) Dzisiaj myślę, że to książka prosta i przyjemna, idealna dla dzieciaków nielubiących długich posiedzeń nad książką.

Seria o Siri wypatrzyłam w bibliotece, jak córka była malutka. Juz wówczas postanowiłam, że ją wypożyczę kiedy przyjedzie pora. Świetna książka dla dzieci, taka nieprzesłodzona, prawdziwa z całym wachlarzem emocji zarówno tych dobrych jak i złych. Ilustracje również nam przypadły do gustu. Szkoda bardzo, że teraz książka jest już nie do kupienia w księgarniach.

Czytałam z uśmiechem na ustach:) Mungus Wielkostopy od urodzenia był potworem doskonałym. Kiedy krzyczał, pękały wszystkie ściany - doskonały start, chwalili go. Zawsze udawało mu się obsiusiać mamę - jaki doskonały cel!:) Kiedy pogryzł swoje ciocie, wszyscy chwalili go za doskonałe zęby:) Wygrywał konkurs za konkursem na najgłośniejsze warczenie, w rzucaniu jedzeniem na odległość, został też ogłoszony najbardziej śmierdzącym potworem w klasie:) I wtedy dostał bojowe zadanie od dyrektora: nauczyć Emilkę, jak być dobrym potworem. Emilka była wszak milutkim, grzecznym i ułożonym potworkiem. Czy mu się udało? Przeczytajcie:) Ilustracje są kapitalne!