Conni na wycieczce klasowej

Ja tylko dodam, że książkę czyta się bardzo szybko. Zaletą sa krótkie rozdziały i ładne ilustracje. Mojemu synkowi (5,5 lat) bardzo się podobała (choć było tam dużo nowych słów, których znaczenia myślę, że do końca nie zrozumiał, jak wikary, biskup, arcybiskup, kardynał, sobór). Za jakiś czas, może za 2, 3 lata na pewno znów wrócimy do lektury tej książki. Ponieważ życiorys takiego wyjątkowego człowieka jakim był Jan Paweł II warto jest znać nawet na pamięć. I oczywiście bardzo chętnie przeczytamy drugą część: "O tym, jak Jan Paweł II kilkadziesiąt razy okrązył kulę ziemską".

"Pamiętnik Felka Parerasa" jest książką dla dzieci napisaną przez córkę Wandy Chotomskiej, która mojemu pokoleniu kojarzy się najbardziej z Ciotką Klotką z programu dla dzieci "Tik-Tak" (1982-1999),aniżeli z pisarką. Pisarką była za to jej mama - pani Wanda Chotomska. Tak się złożyło, że w sali zabaw, do której chodzimy z rodziną (Eko-Frajda) zaproszono panią Ewę Chotomską, której obecność dla dzieci nie była specjalnym rarytasem, za to dla nas rodziców już bardziej. Cóż by nie mówić, wróciły wspomnienia z dzieciństwa. To były czasy, kiedy programy dla dzieci nie ogłupiały i były rozsądnie dawkowane. Dziś w niczym nie ma umiaru. Ale nie zacząłem tego pisać, żeby narzekać. Na wspomnianym wcześniej spotkaniu można było nabyć książki i audiobooki pani Ewy Chotomskiej oraz jej mamy. Kupiłem z dedykacją dla dzieci audiobooka "Pięciopsiaczki" oraz książkę "Pamiętnik Felka Parerasa". Porównując obie mogę napisać, że choć "Pięciopsiaczki" są obiektywnie rzecz biorąc książką lepszą, o tyle córka pani Wandy napisała książkę, która prawdopodobnie będzie dla dzisiejszych dzieci bardziej przyswajalna, a dla tzw. "psiarzy" to zapewne książka, która będzie cenna także dla rodziców czytających ją swoim dzieciom - takie przyjemne z pożytecznym. Jako, że od niedawna sam piszę opowiadania dla swoich dzieci, porównuję sobie dzieła innych ludzi. Na pewno za plus należy uznać ładne wydanie z twardą okładką i śmiesznymi rysunkami, ale przede wszystkim brak błędów edytorskich. Historia opowiada o życiu kundelka przygarniętego przez rodzinę pani Ewy Chotomskiej. Krótki żywot psa napisany jest z perspektywy jego samego. Ogólnie cała historia momentami jest bardzo zabawna - niektórych pomysłów nawet autorce zazdrościłem. Książka ma jednak swoje minusy. Odniosłem wrażenie, że napisana została z zasadą trzymania się faktów. Jest to bowiem w znaczącej części historia prawdziwa. To oczywiście ma swoje wady. Osobiście taką historię, która trzyma się faktów, pisałbym dla siebie i dla rodziny, ale nie dla obcych ludzi, których prawdziwość historii za bardzo nie przejmuje. Pisząc o psie, którego się kochało, warto pamiętać, że wspomnienia zostawiamy dla siebie, ale książkę piszemy dla wszystkich. Warto więc niektóre rzeczy podkolorować, o niektórych nie wspominać, bo za bardzo przypominają prawdziwy pamiętnik, a nie opowiadanie dla dzieci. Tak na przykład piesek Felek opowiadając o miejscach, które zwiedził z rodziną "Swojej" i "Mamy Swojej". Często opowiada o faktach geograficznych i tym podobnych, czym zanudza młodsze dzieci i miejscami zwalnia tempo, zbytnio zbacza z tematu i psuje trochę stylistykę. "Moja" i "Mama Mojej" oraz inne niezbyt ciekawe imiona osób, może i są zabawne biorąc pod uwagę ich genezę, ale po kilku minutach stają się bardzo irytujące dla czytelnika - źle się to czyta. "Pamiętnik Felka Parerasa" przypomina mi nieco "Mikołajka", z tym że nie oszukujmy się, nie jest zbliżony poziomem do francuskiego dzieła. Chociaż sam chętnie pozmieniałbym trochę w tej opowieści, uważam ją za dobrą i odpowiednią dla dzieci w wieku od pięciu do nawet kilkunastu lat. Na pewno polubią ją ci, którzy mają psa w domu i mają na punkcie psów bzika, a takich na pewno nie brakuje.

Całkiem przyjemna lektura dla nieco starszych dzieci. Książkę czyta się szybko, jest interesująca i czytelnik chce się dowiedzieć, co będzie dalej. Ewa i Karol to dzieci, których rodzice prowadzą schronisko Cichy Kąt. Mają tam wiele różnych zwierzaków i na wszystkie sposoby szukają dla nich nowych idealnych domów. Dlatego zdecydowali się na Dzień Otwarty, a dodatkową atrakcją miały być odwiedziny znanego piłkarza, który sam niedawno adoptował od nich kotka. Wszystko wygląda wspaniale, ale tuż przed Dniem Otwartym okazuje się, że nie będzie tak łatwo... Historia wciągnęła moją sześcioletnią córkę, książeczkę przeczytałyśmy na dwa razy, bo nie tak ją zainteresowała. Mam jednak wrażenie, że w książce jest mniej zwierzaków (a tego się spodziewałyśmy),a więcej sensacji.

To jesy pierwsza książka, którą moja 6,5-letnia córka przeczytała zupełnie sama! Całą! Jestem dumna jak paw😁 Oto recenzja Martusi: "Książka była fajna😊 Były momenty, w których Conni miała kłopoty, ale wszystko dobrze się skończyło. Bardzo mi się ta książka podobała i naprawdę dobrze mi się czytało."

Przyjazne dla oka rysunki. Miłe dla ucha czytanki. Zwłaszcza tego młodocianego ucha. Z chęcią towarzyszy przygodom dzieci i ich wiernego psa. Wręcz dopomina się o następne opowiadanie. I gdyby nie ten namolny smrodek dydaktyczny, to byłoby super. Niestety, autorka nie oparła się pokusie, by pouczać małych i dużych. Czasami jest to jak najbardziej na miejscu, na przykład gdy odnosi się do zachowania dziecka podczas spotkania z nieznajomym psem, lecz niekiedy bywa to zwykłe trucie. Z tego względu jedynie mocna czwórka, bez zachwytów.

Kapitalna lektura dla dzieci małych i dużych. Dorośli też sie będą dobrze bawili. Mądra zabawna. Po prostu świetna. Moje dzieci właśnie skończyły słuchać audiobooka (oczywiście razem ze mną - zawsze czegoś słuchamy jak jedziemy samochodem) i chcą jeszcze raz. I będziemy słuchać raz jeszcze.

Strata bliskiej osoby zawsze wiąże się z poczucie pustki. Zmieniają się palny, życie zostaje lekko zwiane z właściwych torów szczęśliwej codzienności. Im bliższa osoba tym silniejsze przeżycia i tym bardziej zmienione życie. O tym przekonała się Cally, która straciła w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach mamę. Wszystko wskazuje, że młoda, pogodna i trzymająca domowników w szczęściu oraz miłości matka i żona zginęła w wypadku podczas wiezienia do domu niespodzianki dla córki. Powiedziała o niej nauczycielowi od muzyki i obcemu mężczyźnie. Niestety nie dojechała, a córka nie dostała prezentu. W rocznicę śmierci, będącą również urodzinami taty, Cally na cmentarzu widzi mamę. Wydaje jej się jak żywa. Od tej pory widuje ją coraz częściej, rozmawia z nią, ale nikt jej nie wierzy. Ojciec stara się unikać tematu swojej zmarłej żony, co pogłębia poczucie pustki i rozdrażnienie. Cally staje się coraz bardziej nerwowa, napastliwa i mniej lubiana przez dzieci. Przychodzi jednak dzień przemiany. W szkole organizowane jest „sponsorowane milczenie”. Wybrane osoby z różnych klas mają milczeć, by dzieci z hospicjum mogły dostać sprzęt medyczny, zabawki, wycieczki. Cally, będąca gadułą zgłasza się. Zadanie wydaje jej się trudne, ale udaje jej się. Odkrywa, że to nie takie złe i po zakończeniu „misji” nie ma ochoty słuchać, tym bardziej, że bliscy nie wierzą jej, że widuje mamę. Rozmawia z nią w myślach i z każdym dniem odkrywa, że jest ona bliżej niż myślała, że jest jej cząstką, jej mamą i przez to zawsze będzie z nią mimo, że nie żyją. http://www.wydawnictwobis.com.pl/product.php?id=949 Książka „Mój pies Bezdomny” porusza bardzo ważne aspekty życia: bezdomność, przeprowadzki, problemy w szkole, utratę bliskiej osoby, przyjaźni, oddania, wierności, umiejętności dążenia do celu, tolerancji i akceptacji. Mała dziewczynka jest szczera i bezinteresowna. Pragnie pomagać innym i mimo, że nie wypowiada słów uczy się lepiej rozumieć innych. Książka zaczyna się od informacji, że milczenie trwało ponad miesiąc. Tylko wielka przyjaźń i troska sprawiły, że Cally, która straciła potrzebę mówienia na nowo zaczyna rozmawiać. Jej życie i życie bliskich ulega całkowitej przemianie. Można dojść do wniosku, że milczenie w życiu nie jest takie złe. Może rozwiązać niejeden problem, bo po co bezsensownie się wykłócać i emocjonalizować, jak można szczęśliwie trwać i pochłaniać świat. Książka jest skierowana do dzieci i młodzieży, ale myślę, że wiele dorosłych znajdzie w niej odpowiedzi na wiele pytań, rozwiązań dotyczących codzienności i stosunku do ludzi. Cally przekonuje nas, że warto żyć bez uprzedzeń i nosić w sobie wielkie szczęście.

Ukochana z dzieciństwa. Przezabawny zbiór historyjek o Heli - naprawdę genialny. Uwielbiałam tę książkę w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Rozwalił mnie rozdział, w którym Hela odwiedza mamę w pracy... Naprawdę warto przeczytać i trochę się pośmiać:)

Tina Nolan to autorka, jak na razie 11-tomowej serii, w której głównymi bohaterami są różne zwierzęta - koty, psy, konie, kaczka, królik, lis. Ewa i Karol Mareccy wraz ze swoimi dziećmi Ewą i Karolem prowadzili schronisko ,,Cichy kąt", gdzie oferowali pomoc i opiekę wszystkim potrzebującym zwierzętom. Kolejnym psem, który potrzebował ich pomocy była Łatka, którą ktoś zostawił przed ich domem w kartonie. Byli pewni, że ktoś po prostu ją porzucił, jednak postanowili to sprawdzić. Cenię sobie i uwielbiam wszelkiego rodzaju książki o zwierzętach. Najbardziej lubię te o kotach, jednak nie mogę wciąż o nich czytać. Zdecydowałam się na zakup serii ,,Na pomoc zwierzakom", gdyż spodobała mi się różnorodność bohaterów oraz przepiękne wydanie. Cena także nie jest zbyt wygórowana, więc zakupiłam. Minęło sporo czasu zanim zabrałam się za lekturę, jednak zaręczam, że było warto to zmienić. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy chcieli. Nie wszystkie zwierzęta mogą mieć dobrych właścicieli, ciepły kąt i miskę strawy, gdy tego zapragną. Seria ukazuje, że warto przygarniać zwierzęta ze schronisk, dbać o nie, będąc np. wolontariuszem. Tak niewiele potrzeba, by komuś pomóc. Przyznam szczerze, że nie czuję się na siłach, by chodzić do schroniska, pewnie chciałabym przygarnąć stamtąd wszystkie kotki :) Można jednak pomóc także w inny sposób, wpłacając pieniądze na dane miejsce. ,,Łatka - niechciany szczeniak" to pierwszy tom serii, warte uwagi młodych czytelników oraz miłośników zwierząt. Dość duża czcionka oraz ilustracje dość znacznie przyśpieszają czytanie. Ja taką książeczkę czytam raptem pół godziny. Odnośnie ilustracji są one trochę inne, niż w książkach z innych serii. Wyraźnie widać, jakby zostały narysowane pociągnięciem ołówka, nie są jakieś wyidealizowane. Ja przeczytałam już 4 tomiki, o których będę pisała na dniach, a w planach mam pozostałe 7. Już nie mogę się doczekać ich lektury! Moja ocena: 5,5/6

Czerwiec: przeczytam książkę dla dzieci lub taką, którą pamiętam ze swojego dzieciństwa. Nie bez powodu Holly Webb jest mistrzynią w pisaniu książeczek o zwierzętach. Autorka nie tylko opowiada piękne historie, ale robi to w taki sposób, żeby uczyć dzieci empatii i zrozumienia dla czworonożnego przyjaciela. "Mały Rubi" jest tego doskonałym przykładem. Bo nie sztuką jest wziąć zwierzaka do domu, trzeba także umieć się nim opiekować, nie tylko zapewnić kąt do spania i michę pełną przysmaków, ale spokój i dużo, dużo serca. Świetna historia podczas czytania której miałam łzy w oczach. Polecam.

W każdym rozdziale dzieciaki się kłócą (to jest jeszcze ok.) rodzice na nie krzyczą, babcia się wstydzi swoich wnucząt i tylko je strofuje, a w szkole idą do kąta. Brakuje mi tu pozytywnych emocji. Gdyby to nie była lektura córki,raczej byśmy tego nie czytały