Tylko Kaśka

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

Na pewno nie jest to lekka powieść dla młodzieży - są tu prawdziwe nierozwiązywalne problemy, ludzkie nieszczęścia. Ten mrożący krew w żyłach wypad w góry... No i oczywiście wypadek na rzece. I znów ten nieudany Walter wychodzi z tego cało. Aż zgrzyta się zębami! Są tu także sytuacje i problemy typowe dla Polski lat 80tych/90tych ubiegłego wieku - różnice w wykształceniu miedzy miastem a wsią, pociągi pełne kiboli, dysproporcje w zarobkach rodziców (bardzo mała grupka uprzywilejowanych, w lepszych ciuchach, z dobrym sprzętem grającym),Monar, przemoc na ulicach. Są to rzeczy, których ja ledwo doświadczyłam (a jestem z pokolenia 30+),nie wiem, jak współczesne nastolatki oceniłyby tę książkę. Mnie denerwowało w niej mnóstwo, prawdziwe MNÓSTWO związków frazeologicznych, aż w którymś momencie zaczęłam je sobie wypisywać. - było ich czasem kilka na jednej stronie, strony były nimi wręcz naszpikowane. Czy młodzież faktycznie kiedyś tak mówiła? Dla mnie to brzmiało często nienaturalnie. Przykłady: "harpagońskie normy" (coo?),"kruszyć kopie o nic", "inna para kaloszy", "dzwonić jak na pożar", "wybić to sobie młotkiem z głowy". A tu przykładowy cystat: "Niech sobie ta Wiśka awansuje z deszczu pod rynnę , osobiście nie zamierzał maczać w tym palców. Jaśka z kolei miała mnóstwo dobrych chęci i serce na dłoni, ale była zbyt młoda na opiekunkę dla matki. Przebąkiwała, że kiedy skończy szkołę, wróci do Bukowna i wtedy matkę zabierze, ale wszystko to na wodzie pisane: przed dziewczyną dwa następne lata nauki,m a później licho wie, co nastąpi"

Przyjemna lektura, ukazuje silną więź do ojczyzny. Jako młoda czytelniczka byłam zaskoczona sposobem wypowiedzi na temat ojczyzny oraz największymi wartosciami bohaterów. Szkoda że dzisiaj już nikt o takim świecie niee pamięta. Dzisiaj Polska wygląda jak tamtejsza Ameryka

Książka opisuje życie młodych ludzi w czasach wojny. Bohaterowie podczas okupacji uczą się, chcą zdać maturę, odwiedzają się na przyjęciach, są zakochani... Można rzec, że gdzieś tam mimo wszystko starają się normalnie żyć. Niektórzy podejmują działalność konspiracyjną w podziemiu nie mówiąc o tym wprost . Są też tacy, którzy muszą za to słono zapłacić... Książka na swój sposób porusza, jednak jeśli chodzi o tego typu tematykę - czytałam lepsze lektury. Pod wielkim wrażeniem nie jestem, ale ciekawie się czytało. Po prostu.

Hanka ma szesnaście lat i mieszka na wsi. Rodzice wysłali ją do do szkoły z internatem, gdzie radzi sobie z nauką, ale jest przytłoczona kontrastem pomiędzy warunkami życia na wsi i w mieście. Dziewczyna fantazjuje więc na temat swojego domu, pracy ojca, warunków, w jakich żyją. Te fantazje imponują koleżankom, ale sytuacja komplikuje się, kiedy na wakacje razem z Hanką do domu jedzie jej koleżanka Danusia, sierota z domu dziecka... To lato okaże się przełomowe dla Hanki, jej rodziny, ale odciśnie się również mocno na życiu Danusi. Będzie radośnie, serdecznie, po prostu wakacyjnie, los przyniesie również smutek i żałobę. Jak zawsze u pani Górkiewiczowej jest w książce wieś, tym razem końca lat 60-tych XX wieku, we wspomnieniach dorosłych pobrzmiewają echa II wojny światowej, pojawia się pierwszy "pekoń", czyli autobus PKS - wielka fascynacja hanczynej babci a w życiu dziewcząt - pierwsze sympatie. Ciepła, wzruszająca opowieść o życiu zwyczajnych ludzi i małej ojczyżnie, którą po raz kolejny Autorka utrwaliła w książce, a o której tak pisała w wierszu: „Ten dom wpisałam w Polski dzieje -W dni pełne słońca, w dni pochmurne, Tu – ma Golgota, tu –Betlejem. Tu urodziłam się, tu umrę”.

Książka dla dużych i małych,tylko mam takie nieodparte wrażenie,że może mojego pokolenia,bo jakoś trudno mi uwierzyć,że w dobie gier komputerowych,Pokemonów i Baku-ganów dzieci chciałyby takie książki czytać.Niemniej jednak, ja bardzo fajnie z tą książką spędziłam czas,bo poczułam się, jak rówieśnica Cesi.A zatem posłuchajcie: Cesię poznajemy w momencie,kiedy musi opuścić ukochany dom i dziadków, na wsi po to,by przenieść się do wielkiego i obcego miasta.W mieście tym,mamusia pracuję jako pielęgniarka,a Cesia ma pójść do nowej szkoły,w której rozpocznie pierwszą klasę.Początkowo dziewczynka oczarowana jest perspektywą wyjazdu do nowego miejsca,jak i pierwszą,samodzielną podróżą autobusem w nieznane.Cieszy się na wielkie przygotowania przez babcię do podróży,jak i z dwóch całkiem nowiutkich sukienek.W skrytości ducha żal jej,że dziadkowie już w podeszłym wieku zostaną sami,bez ukochanej wnuczki.Żal także opuszczać ukochanego podwórka i wszystkich zwierzaków: kaczek,kur,królików,małego rozsądnego prosiaka,który reaguje tylko na wołanie Cesi ,lecz ciekawość miasta i chęć podróży jest silniejsza. A w mieście,jak to w mieście moc bloków dookoła.Gwar, szum, rwetes,a pośrodku mała siedmioletnia dziewczynka i jej pierwsze wielkie rozczarowanie.Na dworcu zamiast mamy jest obca Pani,u której Cesia ma zamieszkać,bo mamusia mieszka w hotelu przy szpitalu.Na dodatek obca Pani Marta ma dwoję dokuczających i rozpieszczonych dzieci,które skutecznie utrudniają Cesi początkową adaptację w mieście.Na dodatek Cesia nie może znaleźć w szkole nowej koleżanki.Jednakże Bardzo zaprząta jej małą główkę,poznany w nieprzewidzianych okolicznościach cygański chłopiec Laszlo.A jakby było tego mało,dziewczynka dowiaduje się,że będzie miała nowego Tatusia.Co dodatkowo potęguję tesknotę za tatą, który zmarł dawno temu, za dziadkiem babcią i jej kuchennymi specjałami,za malowanym kredensem w róż,który stoi w pokoju babci,za własnym łóżkiem i wszystkim tym co było związane z dotychczasowym, szczęśliwym dzieciństwem u boku dziadków. Jeśli chcecie się dowiedzieć, kto to jest Pan Skwarek,Wiesia i co wniknęło z pobytu Cesi w mieście, i jakie ma na niego zapatrywania przeczytajcie.Powieść przygodową,momentami chwytającą za serce, o małej,rezolutnej i dzielnej Cesi.

Zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży w najgłupszym wieku: kiedy już nie jest się dzieckiem, ale jeszcze nie jest się dorosłym; kiedy wciąż popełnia się durne błędy, ale już umie się wyciągać z nich wnioski i naukę na przyszłość. O takich właśnie zmaganiach z życiem, wchodzeniu w dorosłość, dojrzewaniu, przekraczaniu własnych granic i łapczywym chwytaniu pierwszych oddechów dorosłości są te opowiadania. Bohaterami są głównie harcerze, choć nie tylko. Świat przedstawiony nie jest czarno-biały, nic nie jest tu tendencyjne i przewidywalne. A przede wszystkim każde z opowiadań jest mądre i daje czytelnikowi dobry przykład.

Jedna z tych książek z dzieciństwa do których się wraca. Wróciłam i ja - bohaterowie i ich życie nadal wzruszają, nie zestarzały się. Opowieść o czwórce osieroconego rodzeństwa, które mimo biedy zachowuje optymizm i szuka swojego miejsca w życiu, pomagając przy tym innym nadal budzi zainteresowanie. Napisana prostym językiem potrafi wzbudzić emocje. Powrót do przeszłości nie zawiódł - polecam !

Autorka książki " Uczniowie Spartakusa ", w której po raz pierwszy spotkałem się z Rzymem, gladiatorami, ideami, że wolność nie jest dana nikomu za darmo, że jest droga. Czasami trzeba za nią oddać życie. Rekomendowana książka to inny temat. Końcówka II wojny światowej i wciągająca, wzruszająca opowieść o dojrzewaniu, konspiracji i próbie przetrwania w wojennej rzeczywistości. Napisana w czasie sowieckiej okupacji, dlatego zawiera typowe dla tamtego okresu wstawki propagandowe. Obecnie mogą śmieszyć, ale ( pamiętam ) wtedy brałem je na poważnie. Jak gdzieś zdobędziesz to przeczytaj, to też polska literatura. Na pewno lepsza od tego co współcześnie proponuje młodzieży lewacka i tęczowa nawiedzona kompania. POLECAM !!!

Książka-prezent.Zostałam obdarowana jako 13-letnia dziewczyna, na klasowych Mikołajkach. Nosiła już znamiona użytkowania, przyjaciółka (Justyna-Mikołaj) przyznała się, że 'czytała i ona, i mama, i babcia...i to dlatego'. Wtedy, gdy byłam podlotkiem z otwartym serduszkiem, książka ta była dla mnie hitem, przeczytałam ją jednym tchem, a po mnie wszystkie bliższe koleżanki z bloku. Jak to dziewczynki w tym wieku, byłyśmy uczuciowe i naiwne. TAKA SAMA JEST TA KSIĄŻKA. Prosta w treści, jednowątkowa, że aż boli. 18-letnia dziewczyna zakochuje się w 10 lat starszym mężczyźnie, który okazuje się później być jej nauczycielem. Ona, Karolina, przeżywa swe uczucie kompletnie nieświadoma zobowiązań Remigiusza. Nudną jednowątkowość książki ratują odrobinę dwie bohaterki, młodsza kuzynka Karoliny, zabawiająca się w detektywa, próbując odgadnąć, kim jest 'starszy pan, z którym się Karolka spotyka'. Jako drugie urozmaicenie można potraktować babkę-góralkę, matkę ojczyma Karoliny. Zamieszkuje ona w szczecińskim mieszkaniu głównej bohaterki, wprowadzając sporo sympatycznego zamieszania w życie całej jej rodziny.Niestety, za mało w treść książki. Trochę to może krzywdzące, ale dziś nazwałabym ją historią z morałem lub ostrzeżeniem dla młodych dziewcząt;) TO DZIŚ. Z sentymentu jednak wpisuję ocenę -dobra- i na pewno nie 'rzucę książką przez środek pokoju'.

"Bandę Rudego" przeczytałem po raz pierwszy na początku lat 90. XX wieku będąc uczniem czwartej lub piątej klasy szkoły podstawowej. Próbowałem wówczas stosować hasła typu "normalka, kwadrat w kole" itp. ustawiając się na przerwie z moim ówczesnym serdecznym kolegą, ale on nie za bardzo łapał znaczenia tych sloganów, pomimo moich prób ich wyjaśnienia. ;) Figura w haśle odpowiadała numerowi sali lekcyjnej, pod której drzwiami mieliśmy się spotkać. Piękne wspomnienia. A książka sama w sobie rewelacyjna, nic dodać, nic ująć. Polecam!!! ps. Fajne to były czasy, gdy jakąś książkę wydawano w cyklu i czytelnik musiał czekać, aż wyjdzie kolejna część. Miało to też istotny walor kolekcjonerski.

Bardzo dobra książka. Główna bohaterka Grażyna nie jest stereotypową dziewczyną, która trafiła do poprawczaka. Ona zna się na sztuce i literaturze, lubi naturę i jest inteligentna. Cały czas się dobrze czyta, mimo jej przewinień - kibicowałam jej. Całość jest tak napisana jakby się znało wszystko i wszystkich. Nie ma wielowersowych postaci a jakoś wszystko wiadomo.

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Haliny Snopkiewicz czytałam, w czasach wczesnej młodości, chyba jedynie "Słoneczniki". Lepiej w tym czasie poznałam powieści Krystyny Siesickiej. I gdyby nie wyzwanie czytelnicze nie przeczytałabym jej "Kołowrotka", który trafił do domowej biblioteczki z biblioteczki rodzinnej mojej drugiej połowy. Już nie czytam książek dla młodzieży ani o młodzieży, ale tym razem z przyjemnością powróciłam w odległe czasy gdy sama nią byłam. Nawet wciągnęły mnie : opowieść bohaterki o dniu codziennym dzielonym między zajęcia w szkole a pomoc rodzicom w gospodarstwie, jak również jej dywagacje na różne tematy związane z domem, szkołą i tym jak można by zmienić świat, by stał się lepszy ....Jakież to wszystko inne niż dzisiejsza rzeczywistość...

O tym, że czasem trzeba przeciwstawić się wszystkim i o tym, jaka jest tego cena. Jest to niezbyt wesoła i bardzo krótka (może zbyt krótka - niektóre wątki prosiłyby się o większe rozbudowanie) opowieść o nastoletnim chłopcu i jego rozmaitych problemach - w szkole oraz w kręgu rodzinnym, które prowadzą go do rozważań na temat własnej natury, każą zdefiniować swoje poglądy na różne tematy oraz zdecydować, po której stronie konfliktu się opowiedzieć. Lubię książki młodzieżowe z okresu PRLu - mimo pewnej archaiczności w realiach (np. tutaj, zwłaszcza w początkowym stadium książki, miałam wrażenie, że bohater powinien być tak ze 2-3 lata młodszy) mają w sobie mnóstwo uroku i mądrości.

Powieść Stanisława Biskupskiego przenosi nas w świat licealnych marzeń i codziennych problemów. Autor z dużą wrażliwością wnika w psychiczne światy swoich bohaterek, odsłaniając ich słabe i mocne strony. "Boso wśród gwiazd" to więcej niż jedynie opowieść o dziewczętach w internacie. To historia o poszukiwaniu swojej drogi w świecie, o odkrywaniu wartości i o miłości.

Jerzy Szczygieł napisał jedną z lepszych serii książek kierowanych do młodzieży, w których w znakomity sposób (nie przesadnie ciężki, ale też niezbyt lekki) zaznajamia ich z tragediami ludzi żyjącymi w czasie wojny. W skład tej serii wchodzi kolejno „Tarnina”, „Ziemia bez słońca”, „Nigdy Cię nie opuszczę” oraz „Po kocich łbach”. Był czas, kiedy zaczytywałam się tymi tomami bez żadnych zahamowań. Do tego stopnia mi się podobały, że kończyłam, a po niedługim czasie znów po nie sięgałam. I powiem Wam, że nadal chętnie do nich wracam. Oczywiście teraz już zupełnie inaczej odbieram ich treść, dostrzegam to, czego kiedyś nie zauważałam, widzę też, jak łagodnie autor wszystko opowiedział. Ale dla młodszych czytelników są to bardzo pouczające lektury i naprawdę warto zachęcić swe dzieci do ich przeczytania. W „Ziemi bez słońca” akcja rozgrywa się w 1944 roku. Zbliżający się do Puław front zmusza 13– letniego Tadka, jego młodszego brata i chorą na płuca matkę do ucieczki z miasta i szukania schronienia w okolicznych wioskach. Tadek staje niemalże na głowie, starając się zapewnić byt sobie i najbliższym. Podejmuje różne prace, sprzedaje zabrane z domu cenne rzeczy, czasem zmuszony jest też żebrać. A to i tak za mało. Cała trójka długimi miesiącami żyje w głodzie i chłodzie, z niecierpliwością wypatrując ofensywy dającej nadzieję na przesunięcie się frontu na zachód i tym samym na rychły powrót do domu. „Ziemia bez słońca” jest piękną, klimatyczną, ale zarazem smutną książką. Pokazuje, jak ciężkie życie mieli ludzie, których los zmusił do opuszczenia swych domów i szukania pomocy u innych. Jak ciężko było przeżyć, radzić sobie ze skrajną biedą, z samotnością, z tęsknotą za domem i przyjaciółmi. Pokazuje tragizm dziecka, które zamiast biegać po boisku, musiało wziąć na swe barki ciężar utrzymania rodziny. I co ważne, historia ta uczy, jak ważna jest w życiu tolerancja, cierpliwość, miłość do drugiego człowieka oraz umiejętność wybaczania innym. Warto też wiedzieć, że autor tworząc postać Tadka i opisując jego losy opierał się na własnych, wojennych przeżyciach, tak więc część wydarzeń zawartych w serii naprawdę miała miejsce. Polecam nie tylko to dzieło, ale całą serię!