Śmierć drogiej Klary

Lord Percival Kilvanock w atmosferze zbrodni czuje się jak ryba w wodzie i z nonszalancją, mimo dziedzicznie zakodowanej niechęci do wszelkiej pracy, wykrywa coraz to nowe przestępstwa. Pomaga mu w tym dzielny, acz - jak nakazuje tradycja - mało błyskotliwy nadinspektor Scotland Yardu. Delikatny humor i lekki dystans wobec bohaterów przypominają atmosferę powieści Agaty Christie.....moze nie jest to kryminal wysokich lotow,ale milo sie go czyta.

Niezwykle wciągający kryminał. Osobiście doceniam fakt, że konwencjonalny "zmęczony policjant" , tak popularny we współczesnych kryminałach, nie jest zapijaczonym, opuszczonym przez wszystkich, zgorzkniałym starcem. To po prostu człowiek, który w trakcie rekonwalescencji, musi przemyśleć swoje życie. I wcale nie chce być zamieszany w żadne morderstwa, dochodzenie i sekrety. Nie, dziękuję.

To chyba najbardziej znana powieść pisarki. Doskonały detektyw, z zamiłowania poeta o wyjątkowej wrażliwości, znów prowadzi śledztwo wespół z miejscową policją. Tym razem zapowiada się na to, że musi zmierzyć się z seryjnym mordercą. Autorka wspaniale oddaje subtelności ludzkiego zachowania i zadziwia zgrabnością sformułowań. Myślę, że to jedna z lepszych powieści P. D. James.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc. Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki). Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie. Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy. "Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą". Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura. 70 LAT TEATRU SENSACJI "(...)— Oczywiście, że tylko to mogła zrobić — usłyszałem jak przez mgłę głos Pawła. — Teraz wszystko zostanie zatuszowane. Prawidłowo, po „callinghamowsku” załatwione. Nie słuchałem dłużej. Stałem nieruchomo, opierając się o krzesło i myślałem: Nigdy w coś takiego nie będę w stanie uwierzyć. Po chwili jednak, mimo całego wstrząsu, grozy, zamętu i ku memu wielkiemu zdumieniu przekonałem się, że jednak uwierzyłem... Kobieta, która zawsze miała rację, przy której każdy wydawał się głupi, winny i bezwartościowy... Idealna Żona. Do samego końca, do ostatniej chwili. Przecież telefonowała jeszcze do pani Mallet, pomagała mi we wszystkim, dzielnie grała do końca swoją rolę, mimo iż wiedziała, że wszystko to jest już tylko upiorną komedią. A wreszcie,na samym końcu, wypowiedziała swoje własne epitafium: „Zawsze pragnęłam stać się godną córką mojego wielkiego ojca”(...) (...)Przez chwilę myślałem o tej sprawie, jako o nieoczekiwanym, dziwnym wykrzywieniu stosunków, stawiających w zupełnie odmiennym świetle samego C. J., Sandrę, Pawła i Daphne. Stopniowo jednak, z niewiarygodnym podnieceniem, zorientowałem się, że to może mieć bardzo ważne znaczenie dla sprawy społeczeństwo (...) Dreszczowiec z satyrą na amerykańskie społeczeństwo, obnażające zamożny i wpływowy dom z układami i "ostatni sprawiedliwy" Bill Hardind w walce z machiną korupcyjno-malwersacyjno-niemoralną. Czyta się szybko i dobrze. Polecam spektakl z cyklu "Kobra". Teatr Sensacji Kobra pod tytułem "Jego dwie żony" z premierą 12 grudnia 1974 roku w reżyseria Stanisława Zaczyka. Czarno - biały obraz. Scenariusz i adaptacja to zasługa Marii Jurkowskiej i Mareka Bessera. Scenografia i kostiumy doskonale oddają zamożność i gustowny styl posiadłości, styl historyzmu. Piękne toalety pań, Monika Sołubianka w roli Daphne niczym Jacky Kennedy, Alicja Bobrowska w roli Sandry Flower błyszczy (to.też ostatnia rola pierwszej powojennej zwyciężczyni konkursu Miss Polonia 1957 roku),dalej urocza Pola Raksa , Jerzy Kamas w trenczach czy Stanisław Mikulski jako porucznik, zasługa Józefa Napiórkowskiego. Oprawa muzyczna znakomicie oddaje klimat, nastroje i napięcie dreszczowca przez Andrzeja Fronczaka. Obsada aktorska Jerzy Kamas jako Bill Harding Jadwiga Polanowska jako Betsy Pola Raksa jako Angelika Roberts Stanisław Mikulski Porucznik Trant Henryk Bąk jako Nelson Callingham Monika Sołubianka jako Daphne Callingham Alicja Bobrowska jako Sandra Flower Wojciech Duryasz jako Paul Flower Barbara Bargiełowska jako Helen Reed Barbara Klimkiewicz jako Ellen Krzysztof Kalczyński jako James Lumb Helena Bortnowska jako Pani Schwartz Elżbieta Burakowska   Patrick Quentin nie był jedną osobą, lecz pseudonimem literackim grupy autorów piszących powieści detektywistyczne w tzw. Złotej Erze Kryminału. Główne postacie stojące za tym nazwiskiem to:  Richard Wilson Webb (1901–1966): Inicjator serii, który preferował pisanie w duetach. Hugh Callingham Wheeler (1912–1987): Najważniejszy współpracownik Webba, który od lat 50. XX wieku pisał pod tym nazwiskiem samodzielnie. Wheeler był również wybitnym dramaturgiem i autorem librett do musicali :"Sweeney Todd" , " A Little Night Music". Współpracowniczki w grupie to Martha Mott Kelley oraz Mary Louise Aswell, podpisywały pseudonimem Patric Q. Kluczowe serie i bohaterowie Autorzy napisali kilka popularnych cykli, z bohaterami: Peter Duluth, najsłynniejszy bohater z serii „Puzzle”),inspektor Timothy Trant, dr Hugh Westlake.   Wybrane dzieła: "Szept w ciemnościach "(A Puzzle for Fools, 1936) – debiut serii z Peterem Duluthem. "Upiory w teatrze" (Puzzle for Players, 1938). "Czarna wdowa" (Black Widow, 1952) – doczekała się słynnej ekranizacji w 1954 roku. "Mój syn mordercą? "(My Son, the Murderer, 1954). "Człowiek w matni "(The Man in the Net, 1956).  "Jego dwie żony" (polskie publikacje to 1963 rok, 1972 i 2003 roku).

Całkiem porządny kryminał w stylu tak starym, że czytając, ma się przed oczami czołówkę "Kobry". Angielska powojenna klasa średnia, humor, mało postaci, dość irracjonalna zagadka, dużo dialogów. Dziś już lekko trąci kurzem, ale czyta się przyjemnie.

Lektura była warta poświęcenia kilku godzin cennego czasu. Jestem przyzwyczajona do historii kryminalnych państwa Duluth, a ta książka była niezłą odskocznią. Akcja dzieje się wśród młodzieży, zagadka kryminalna jest zawiła i nieobliczalna - jak to w powieściach Quentina bywa często.

Ależ to był wciągający kryminał . Ciężko było się oderwać od lektury . Autorka znakomicie wodziła mnie za nos ,i przyznam szczerze że ups ....zaspojlerować ? A może jednak zostawić to ziarno niepewności ? Co mogę zdradzić ? Książka zaczyna się od tego że zaginął mężczyzna ... Ciała nigdy nie odnaleziono , o morderstwo była podejrzewana żona ,ale niczego jej nie udowodniono. A może uciekł po tym jak prawie zbankrutował ,porzucając żonę i dzieci ? ... Po dziesięciu latach zostaje znalezione ciało w lodowni . I tutaj pojawia się pytanie ,czy to ciało zaginionego dziesięć lat temu mężczyzny ,a może kogoś kto też zaginął w tym miasteczku ? Bo pojawia się i taka możliwość ... Świetny angielski kryminał . Moim zdaniem warto sięgnąć . Jest to moje drugie spotkanie z tą autorką a kolejne książki czekają na półce .

Kwintesencja powieści milicyjnej. Klasyczne PRL–owskie przestępstwo oraz jego krwawe konsekwencje i dzielni milicjanci na tropie. Trup, potem fałszowane dolary, a potem kolejne trupy. Nie wiem, czy Jerzy Andrzej Salecki był zatrudniony w komunistycznym aparacie władzy, ale znajomość ówczesnej nowomowy i procedur, każą podejrzewać, że miał coś z nim wspólnego. Jeżeli nie, to zasłużył na Platynową Odznakę Najlepszego PR–owca – Propagandysty, jak się wtedy mówiło – Milicji Obywatelskiej. Gliniarze są bowiem u niego formacją przefajnych, oddanych służbie oraz – oczywiście w miarę możliwości, bo naród w potrzebie – najbliższym, gotowych zaryzykować życie dla ratowania ludzi, super chłopaków. Super chłopaków na dodatek świetnie wykształconych i bardzo inteligentnych. To przekonywanie nas do tego, właściwie stręczenie nam, milicjantów chwilami niebezpiecznie graniczy w parodią. Oto narrator/główny bohater – major dowodzący sekcją zabójstw Wydziału Kryminalnego Komendy Stołecznej MO – otwiera właśnie przewód doktorski; parokrotnie podkreśla, że najbardziej lubi prozę Conrada i czyta go w każdej wolnej chwili, w ramach rodzinnych wieczorów wybiera się do opery na „Aidę” i kupuje córce drogie albumy o sztuce odrodzenia. Ale nie tylko on jest takim orłem. O jednym ze swoich podwładnych wspomina, że podobno lubi poezję i kilka razy spotykał go w Filharmonii, ostatnio na koncercie Konstantego Andrzeja Kulki, który grał Wieniawskiego. Już nie mówiąc o tym, że nawet w czasie nerwowej nocy na służbie nasi oficerowie i podoficer zawsze znajdą chwilę na partię szachów. Aby ich jeszcze „ufajnić” Salecki piętrzy przed nimi codzienne problemy końca lat siedemdziesiątych – od wszechobecnych utrudnień związanym z wiecznie niedokończonymi budowami po powszechne niedobory i kolejki po wszystko. No i jeszcze ta biurokracja – oczywiście nie w milicji – która utrudnia właściwe funkcjonowanie państwa. A więc milicjanci są nie tylko fajni, ale i swojscy. Przy nich nawet porucznik Borewicz jest gościem z innego świata. Małą skazę widać dopiero po uważniejszym wczytaniu się w „Córkę z nadmiarem temperamentu”. Otóż. Ten ten major/narrator jest bardzo protekcjonalny wobec otaczającego go świata i ludzi. Patrzy z wyższością nie tylko na element przestępczy, ale też na przesłuchiwanych świadków – inna sprawa, że autor tworzy z nich uroczą, bardzo malowniczą i wiarygodną czeredkę typiar i typów ze zmierzającego powoli ku upadkowi PRL–u oraz współpracowników. Nawet ci, których darzy sympatią są dla niego niczym dzieci lub osoby z lekkimi niedospozycjami psychicznymi. Tę protekcjonalność doskonale widać w krótkiej anegdocie o aplikancie prokuratorskim o nazwisku Kozioł, który zainwestował w sygnet i zmienił nazwisko na bardziej szlacheckie. To zresztą nie tylko protekcjonalność, ale hipokryzja, bo narrator/major nazywa się Karol Kamieniecki. Magnacko. Żeby nie było, że naszym milicjantom wychodzi słoma z butów. Jest więc „Córka z nadmiarem temperamentu” dość ostentacyjną propagandą PRL–owskich organów prawa i porządku. Ale przy okazji Jerzy Andrzej Salecki tworzy całkiem niezły kawałek prozy. Trzymający w napięciu, a jednocześnie sporo mówiący o polskiej obyczajowości przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jasne, wątek tytułowej córki jest podklejony trochę na siłę i trochę unieprawdopodabnia historię, ale Salecki nie miał chyba ambicji być drugim Konwickim. Chciał tylko słodko ucałować tyłek władzy i zarobić dodatkowe pieniądze na nowy dom, lepszy samochód albo szampańskie życie. Zwykle takie chałtury robione są na odwal się, ale on zachował się jak stary, przedwojenny rzemieślnik – solidnie. Na pewno czytanie „Córki…” nie boli, a chwilami trudno się oderwać. No i jest tu pewien smaczek. Po nieprzespanej nocy – oczywiście na służbie – major bierze psychedrynę, żeby przetrwać jakoś dzień. Psychedryna była dostępnym wówczas w aptekach środkiem pobudzającym na bazie amfetaminy. To była w zasadzie amfetamina w kolorowej, typowej dla pastylek, polewie.

Dobry thriller prawniczy. Spodziewałam się więcej akcji, ale koniec końców nie jestem zawiedziona. Trudna sprawa, ciekawe postacie i tematyka, no i bardzo zaskakujące zakończenie! Dopiero w trakcie czytania zorientowałam się, że ta książka to 8 tom serii o adwokacie Madrianim, ale nie odczułam żeby mi czegoś brakowało. Wciągnęła mnie na tyle, że chętnie przeczytam "Sędzia" (czwarty tom serii, akurat jestem w posiadaniu tych dwóch książek). Polecam! Szczególnie fanom thrillerów prawniczych.

Dobry, stary, polski kryminał. Opowieść dzieje się na wiosce, wśród małej społeczności, gdzie każdy o każdym wszystko wie.. miejscowy milicjan pije piwo z lokalnym kierownikiem sklepu, itp.. i nagle morderstwo w takiej mieścinie przewraca wszystko do góry nogami.. fajna książka!

Cykl z detektywem Murdochem to kryminał w retro oprawie z akcją osadzoną w Toronto pod koniec XIX wieku. Zaskakuje realistyczne przedstawienie miasta, ponieważ Autorka nie szczędząc czytelnikowi powiewu smrodu, widoku rozkładu i brudu ukazuje charakterystyczny dla epoki wygląd miejsc, jaki i bohaterów. Wszystko to opisywane z dbałością o detale, tak że książka detektywistyczna przybiera w tych miejscach znamiona powieści historycznej. [Chociaż ta chłodziarka w domu sędziego zdecydowanie odbiega od normy ówczesnych czasów.] Przechodząc do właściwej akcji kryminalnej to to, co początkowo brano za nieszczęśliwy wypadek starej kobiety, miłośniczki trunków wszelakich, przybiera nowy kierunek po przeprowadzeniu sekcji zwłok. W tym miejscu pojawia się główna postać cyklu - detektyw William Murdoch, który po starcie narzeczonej czuje się osamotniony, co jednak nie przekreśla jego umiejętności trzeźwego osądu. A ofiara była specyficzną osobowością, skrywającą tajemnice, niezbyt lubianą przez lokalną społeczność, jak i zapewne krótko opłakiwaną przez dzieci zmuszone do mieszkania w obskurnym lokalu, na co dzień niekochane, a nękane przez denatkę. Jennings prezentuje szeroki wachlarz bohaterów, bo i chętnych do ukatrupienia Dolly było niemało. Mimo to, w tego typu historiach łatwej przychodzi czytelnikowi wytypować "kto za tym stoi". Naprawdę spodobał mi się sposób prowadzenia fabuły, ciekawe, zajmujące opisy miejsc, oddanie charakteru epoki, podejście samego detektywa do sprawy i kręcenia się wokół poszczególnych postaci. Zdecydowanie "Pod gwiazdami smoka" ma ujmujący retro klimat, więc dla fanów tego typu powieści lektura zapewni dużo przyjemności.

Napisana z dużym wdziękiem historyjka w w wakacyjnym stylu. Starsze panie i jedna młodsza, za to blondynka, rozpracowują mordercę, bo przeczytały w życiu dużo kryminałów, a niektóre nawet są autorkami takowych, co czyni z nich niekwestionowane autorytety. Czytając niektóre fragmenty przeskakiwałam (np, referaty czy opisy gier terenowych związane z Agathą Christie),ale reszta jest przyjemna, a zakończenie niebanalne, więc nie była to strata czasu.

Ta pozycja zostawiła we mnie całkowicie pozytywne emocje, chociaż muszę przyznać, że mimo wszystko po jej przeczytaniu czuję spory niedosyt... Hasło na okładce głosi "Najlepsze romanse piszą kobiety, thrillery medyczne też" w jakichś 80% opisuje tę książkę. W sumie jest to książka na pograniczu thrillera psychologicznego i romansu (choć pewnie nie każdy się ze mną zgodzi). Co prawda każdy z tych gatunków nie jest w pełni wykorzystany, ale trzeba przyznać, że oba znakomicie się dopełniają. David Forrest jest policjantem, który został ograbiony przez byłą żonę ze wszystkiego. Karys Harper jest natomiast patologiem sądowym, skrywającym pewną mroczną tajemnicę. Oboje spotykają się przy sprawie "Chirurga", który zabija by na zwłokach robić makabryczne operacje. David musi schwytać zabójcę nim kolejnej osobie stanie się krzywda, a Karys nagle jest zmuszona pokonać demony z przeszłości. Przy tej okazji między dwojgiem tych skrytych ludzi rodzi się uczucie.... Ale chwilka, chwilka to uczucie nie rodem z "Przeminęło z wiatrem" ale raczej jak z serialu "Z archiwum X" oparte na ciągłych niedomówieniach. Poznajemy też inne wyraziste postaci takie jak Brenda - nadęta instrumentariuszka, która chce odbić córce męża, czy Linscham - psychiatra owładnięty manią wielkości. Wracając do głównej osi powieści czyli wątku kryminalno-psychologicznego to jest on znakomicie utworzony, że w zasadzie o zbrodnie podejrzewałam prawie wszystkich ale i tak na koniec byłam zaskoczona. Polecam książkę przede wszystkim paniom, choć wątek kryminalny jest zdecydowanie "męski". Jedna rada - czasem warto uważać z czego się żartuje.

"Morderstwo przed teatrem" Josephiny Tey jest pierwszą z jej serii z inspektorem Allanem Grantem w roli głównej. Ponieważ jako pierwszą powieść J.Tey przeczytałem przewspaniałą "Córkę czasu", to moje oczekiwania były wysokie. "Morderstwo przed teatrem" nie mogło im sprostać, dlatego że "Corka czasu" jest powieścią wyjątkową a "Morderstwo przed teatrem" zaledwie poprawną powieścią kryminalną napisaną osiemdziesiat lat temu. Oczywiście, większość nawet dzisiaj piszących autorów kryminałów, nie dorównuje Josephinie Tey jakością, ale też - przyznajmy najłagodniej i z wielką wyrozumiałością dla współczesnych - nie jest to szczególnie wygórowany poziom. Zatem - powieść jak powieść. Warto przeczytać z powodu konstrukcji i języka.

Myślę iż ocena "dobra" jest właściwa. Treść fajna, bardzo obrazowo opisane sytuacje, perypetie kuriera rowerowego. W książce trochę za dużo nazwisk osób które nie biorą większego udziału co powoduje że nie bardzo kojarzyłem o kim mowa, ale w sumie ok.