Kantorek Felicji

Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.

Kryminał milicyjny - niby jeden gatunek, a tak naprawdę to co autor i tak pisze po swojemu. Od pani Krzysztoń otrzymujemy majstersztyk - młody oficer MO, przydzielony do sprawy morderstwa, wbrew przepisom dzieli się szczegółami śledztwa ze swoją babcią, czyli właśnie tytułową Karoliną. A to, że Karolina mózg ma nie od parady, a przy tym dużo wolnego czasu, to niejako współzawodnicząc z organami ścigania szybko staje się amatorską wersją Sherlocka Holmesa w spódnicy... Wyborna lekturka.

Solidnie Zacznijmy od autora... Gertruda Sławek... to nic innego jak pseudo dwóch autorów Jerzego Bojarskiego i Romana Jarosińskiego. Rzeczywiście, znajdujące się na okładce imię i nazwisko już budzi zainteresowanie.... A kryminał przecież powinien od razu nas zainteresować. Taka też jest wydana przez Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, w 1988 roku książeczka "W matni", z serii "Labirynt" o wymiarach super kieszonkowych. Można ją z powodzeniem umieścić w tylnej kieszeni jeansów. Idealna na podróż pociągiem. Wciąga czytelnika, zabija czas i nudę. Słowem - całkiem przyzwoity kryminał rodem z PRLu. Dobra książka z tego gatunku musi mieć kilka podstawowych cech. Pierwsza - intrygujący początek, a najlepiej gdyby to było morderstwo. Mamy więc trupa, do tego młodego i ładnego. Dziewczyna zdała pomyślnie egzaminy na studia, miała przed sobą świetlaną przyszłość, a tu łup, leży bez życia. Do akcji wkracza kolejny dobry element - porucznik Milicji Obywatelskiej - Rajewski. Rozpoczyna żmudne śledztwo. Jeździ, przesłuchuje, pyta. Czas ucieka, a punktu zaczepienia brak. Bo nasz porucznik nie jest Sherlockiem Holmesem, ani nawet porucznikiem Columbo i niczego nie wydedukuje. On musi ciężko pracować, aby trafić na jakikolwiek ślad mordercy. Może ta koleżanka z pokoju coś powie? Albo Krystyna? Co tu robi ginekolog? I dlaczego ta działka? Porucznikowi pomagają inni. Też pytają. Też sprawdzają. Słowem, żmudna ciężka harówka, a nie błyskotliwe olśnienia umysłu. Do akcji wkracza nawet cywil. Potem taka sobie niespodzianka. Oto krąg podejrzanych zamiast zawężać się, rozrasta się. Pojawiają się nowe postacie, nowe prawdopodobne motywy zbrodni. Obok pospolitych, bardziej wyszukane. Oczywiście musi być wątek szpiegowski, jak w każdej przyzwoitej powieści wydanej przez MON w dawnych czasach. Można wziąć ołówek i na kartce papieru rozrysować wszystkich i wszystko. Może samemu uda się rozwikłać morderstwo? Ale co to? Nowy wątek śledztwa? Nowy podejrzany? Oczywiście sprawa się wyjaśnia. Stopniowo. Tradycyjnie na ostatnich stronach poznajemy zbrodniarza, poznajemy motywy. A dziewczyny żal..., bo czy morderca zostanie ukarany tego już nie wiemy. To sprawa sądu nie porucznika MO. W sumie żadnych rewelacji. Proste śledztwo w sprawie morderstwa. Sprawny język autorów utworu. Tyle samo opisów, co dialogów. A jeśli któryś opis wydaje się zbyt długi, to dlatego, że jest opisem sytuacji czyli prezentuje wydarzenia. Jeśli więc lubicie kryminalne zagadki, zapraszam do lektury. Może jeszcze gdzieś znajdziecie tę książeczkę?

Zupełnym przypadkiem trafiłam na tę książkę - i tu pozytywne zaskoczenie - dobry kryminał, ciekawa historia z zaskakującym zakończeniem, a do tego lekko napisana, tak że czyta się jednym tchem. Trup nie ściele się gęsto i całe szczęście, w zamian jest zagadka do rozwiązania :)

Jedno miasteczko złączyło historie wielu ludzi, a w te historie wplątała się mimo woli główna bohaterka wraz ze swoim ukochanym. W podejrzanych okolicznościach traci życie handlarz skórkami... ale czy aby na pewno tylko handlarz skórkami? Opowieść o tajemniczym człowieku i jego śmierci, która trzymała mnie w napięciu aż do końca. Polecam.

Zgrabne połączenie skomplikowanej zagadki morderstwa profesora historii, elementów komicznych z udziałem "charyzmatycznego" kapitana milicji Jacka i zadufanego perfekcjonisty Klemensa oraz szerszych powiązań z dużo wcześniejszą historią. Milicja jak zwykle (w tamtych czasach!) nie zawodzi, ale w żaden sposób nie przekracza to zasad przyzwoitości.

Kryminał do przeczytania w jeden wieczór. Nie jest to tradycyjny przedstawiciel gatunku, w którym trup ściele się gęsto, a krew leje się strumieniami, raczej opowieść z pogranicza kryminału i komedii. Mamy oczywiście zwłoki młodej kobiety, szereg postaci podejrzanych o dokonanie zbrodni i milicjantów, którzy próbują rozwiązać zagadkę w mniej lub bardziej konwencjonalny sposób. W powieści odnajdziemy humor słowny, sytuacyjny i postaci, który niejednokrotnie wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika. Nie jest to może wybitne dzieło, ale nie zaliczyłabym go też do tzw. "całkowitych ogłupiaczy".

„Taniec szkieletów” Anny Kłodzińskiej to kryminał milicyjny, w którym major Szczęsny zostaje wciągnięty w skomplikowane śledztwo, łączące brutalne morderstwo z nielegalnym handlem cennymi metalami. Akcja rozpoczyna się zimową nocą, kiedy mieszkaniec wsi położonej przy torach kolejowych słyszy krzyk zagłuszany przez przejeżdżający pociąg. Kilka dni później, po opadach śniegu, jego pies wykopuje z zaspy zwłoki mężczyzny ubranego w piżamę, bez dokumentów i butów. Milicja szybko odkrywa, że zmarły został zasztyletowany, a jego ciało wyrzucono z pociągu, którym podróżował w wagonie sypialnym. Major Szczęsny, prowadząc dochodzenie, ustala tożsamość ofiary – to Władysław Szumski, pracownik biura rozdzielczego metali nieżelaznych. Trop prowadzi do tajemniczej kartki znalezionej w jego mieszkaniu – zapis nutowy utworu „Taniec szkieletów” Camille'a Saint-Saënsa. Szczęsny zaczyna podejrzewać, że może to być szyfr związany z przemytem. Podejrzenia nabierają realnych kształtów, gdy w Poznaniu dochodzi do włamania do zakładów elektronicznych i kradzieży platyny, której wartość na czarnym rynku jest ogromna.

Major Szczęsny i chyba najtrudniejsza zagadka w jego karierze. Zabójstwo człowieka, którego dotychczasowe życie wyklucza jakiekolwiek negatywne zachowania, narzędzie zbrodni, które samo w sobie jest ciekawostką, świadkowie, których zeznania dają dużo i nic zarazem, a samo rozwiązanie i motyw jest tak absurdalny, że nawet spokój i opanowanie śledczego przegrywa. Cała rzecz dzieje się w czasach raczkującego kapitalizmu i rynku prywatnego – czyli złodziejstwa i kombinatorstwa, którego – obok wielkich fortun – produktem jest cudowna niebieska młodzież nowobogackich. Młodzież radosna i... znudzona. Sama powieść przyjemna w odbiorze nie jest, bo i środowisko dość obrzydliwe, wprawdzie autorka nieśmiało sugeruje, że to środowisko równie zepsute jak nieszczęśliwe, jednak nie potrafi mnie przekonać. Kłodzińska to niezwykle sprawna pisarka choć wypracowała sobie stały schemat, którego kurczowo się trzyma. Jednym z jego elementów jest kontrapunkt w osobach Daniłowicza i Kręglewskiego. W zasadzie w każdej powieści stają w opozycji do pomysłów Szczęsnego – co jest fabularnie poprawne i uzasadnione – niestety przybiera to niekiedy karykaturalną formę. Nie pierwszy raz próbują udowodnić, że wcale nie jest powiedziane, że skoro słońce wschodzi na wschodzie to tam jest wschód właśnie. Nie zmienia to faktu, że spod jej pióra wychodzą zawsze dobre bądź bardzo... kryminały. Kolejna powieść, w której przekonanie o zbrodni doskonałej przegrywa z rzeczywistością.

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

Pierwsze wrażenie nie było zbyt dobre. Jednakże postanowiłem doczytać do końca i dopiero jakoś ocenić powieść. Niestety, nadal mam mieszane uczucia. Książka jest czymś w rodzaju kryminału, powieści sensacyjnej, nawet wojennej. Trochę drażni wykorzystanie powstania warszawskiego jako tła opowieści o mordercy, ale w pewnym momencie czytelnik uznaje, że wszystko w porządku. Trochę przeszkadza dziwny niekiedy język bohaterów, jak choćby literacka polszczyzna stróża w kamienicy. Trochę drażni wątek romansowy. Bardzo drażni los dawnego oficera AK, jakże różny w książce od realiów epoki. A jednak powieść wciąga. Nawet swymi niedoskonałościami lub błędami - często pozornymi. W rezultacie powstał całkiem sprawny kryminał, w dodatku z niedomówieniami, co wielu autorom współczesnym się nie udaje. Właśnie współczesność. Od pewnego czasu sięgam po kryminały pisane w PRL-u, przy czym nie należy mnie posądzać o nostalgię za tamtymi czasami - bo ich nie znoszę (pewnie dlatego, że to moja młodość). Raczej ciekawi mnie obecny odbiór czytanych kilkadziesiąt lat temu powieści. Z niektórymi czas obszedł się okrutnie, inne pisali przypadkowi twórcy. Ale "Maruta" jest wciąż całkiem przyzwoitą lekturą, pisaną przez człowieka, który potrafi operować słowem. Swoją drogą jakże niewiele wiadomo o jego życiu...

Nikt nie przejmuje się nazwiskiem jednego z największych specjalistów służby śledczej, bo dla każdego jest on po prostu Siwym. A Siwy to prawdziwa legenda, ma na swoim koncie setki rozwiązanych spraw i kilka zawałów. Jego ostatnią sprawą jest zuchwała kradzież utargu sklepowego, który przenosi do banku kierownik placówki, a sprawcą jest Lechosław Kerner. Młody mężczyzna, który swoje traumy życiowe pokrywa elokwencją, bezczelnością, cynizmem i cwaniactwem. I choć ta poza nie robi wrażenia na Siwym to faktem pozostaje to, że udowodnienie winy Kernerowi stało pod znakiem zapytania do czasu aż ten – w czasie procesu – dokonał samooskarżenia. To mocno zastanawia Siwego, a kiedy jakiś czas potem ginie świadek, który dał alibi Kernerowi, śledczy nie ma wątpliwości, że coś w tej sprawie jest mnie tak. I choć jako rencista nie ma już żadnej formalnej władzy ma nadal doświadczenie, instynkt i byłych kolegów, którzy nigdy w niego nie zwątpili, a to wystarczy do rozpoczęcia prywatnego śledztwa... Fabuła przedstawiona w formie pamiętnika nie jest czymś zupełnie typowym, ale i bohater do typowych nie należy. Jego stan zdrowia zapowiada rychłe pożegnania tego łez padołu, a poczucie sprawiedliwości każe jednak postawić na szali nadwątlone zdrowie. Siwy musi przełamać niechęć świadków obrony, musi zweryfikować swój osąd na „fakty”, skłonić osadzonego do współpracy i – najlepiej – przeżyć. Kąkolewski ukazuje pracę milicjanta w wyjątkowo surowy sposób. Ta praca daje spełnienie, satysfakcję, ale każe sobie za to płacić wysoką cenę. Ciekawie ukazuje też „nowe czasy”: młodzi śledczy, którzy znają Siwego „ze słyszenia” są w zdecydowanej opozycji. Brak doświadczenia życiowego nie pozwala im na obiektywizm, chętnie i z przekonaniem nazywając Siwego przestępcą. Z kolei starzy wyjadacze dobrze wiedzą, że nie wszystko dzieje się tak jak sugerują podręczniki, a poza regulaminem istnieje coś takiego jak zaufanie.

Przeczytać ku relaxowi. Seria z labiryntem jest retrourocza. W tym wypadku wakacyjne przygody w zachodniopomorskim kurorcie: kradzieże, rozboje, zabójstwa i wątek szpiegowski. Choć jak na tę serię kiążeczka jest obszerna (ponad 300 stron: gruba ksiażka - dużo ofiar) to jednak umiejętne stopniowe rozwijanie fabuły - nienachalne ale i nie ślamazarne - podział na krótkie rozdziały a także 'zawieszanie pióra' w odpowiednich momentach powodują, iż powieść się nie nuży. Jeśli dodać do tego konkretne nieprzegadane dialogi wyjdzie całkiem udana powiastka sensacyjna. Jedynie te naiwnie przerysowane, szybkie uleganie 'urokowi' władzy przez element półświatka. I pretensjonalne anglojęzyczne wstawki.

Ginie człowiek, jaki był motyw zabójcy? A może podobny motyw kiedyś był już wykorzystany? Jaką rolę w tych wydarzeniach spełnia tytułowy indyjski zabytek? Jak przystało na Danutę Frey powieść wyborna, nazwisko autorki zobowiązuje. Polecam nie tylko miłośnikom gatunku.

To jest taki mini-kryminał, ale ma swój urok i oddaje klimat lat 80. ub. wieku, a zwłaszcza okresu tzw. karnawału "Solidarności". Wtedy rzeczywiście zdarzały się przypadki, kiedy to milicjant zatrzymywał złodzieja czy awanturującego się pijaka, a tłum go uwalniał! Fabuła tej książeczki nie jest porywająca, ale podoba mi się wątek żony kapitana Morawskiego, która męczy biednego męża gderaniem, narzekaniem, wysyłaniem go po zakupy, kiedy wraca zmęczony z pracy... Takie bywają żony! Lubię te stare powieści kryminalne, bo można na chwilę przenieść się w minioną epokę.

- Mamo, kryminała! - powiedziałem z poważnym tonem. Po jakimś czasie mama dała mi pewną książkę, którą wyjęła ze swojej małej domowej księgarni. Była ona dosyć mała i pod względem wielkości, jak i pod względem grubości. Została wydana w 1984 roku i kosztowała jakoś 60 złoty na tamte czasy. Wiem to wszystko, bo tak pisało na tylnej stronie książki. "Dzikie białko" trochę mnie odstraszyło od czytania kryminałów, ale czemu miałem na jednej pozycji zaprzestać wgłębiania się w tajemnicze historie morderstw? Dałem jeszcze jedną szansę i owa szansa została doskonale wykorzystana. Pomogła przy tym książka Władysława Krupińskiego "Skazałeś ją na śmierć". Czasy PRL-u. Kapitan Mirski od jakiegoś czasu jest na wybrzeżu. Hans Jurgen, pomocnik maszynisty statku, zaginął w tajemniczych okolicznościach. Ostatni raz widziano Go z pewną kobietą. Maria Olimpska, bo tak nazywała się ta pani, znika również bez śladu. Kapitan Mirski rozpoczyna śledztwo z nadzieją na szybki koniec postępowania. Jak to powiedział sam kapitan: śledztwo niby takie proste, a rozwiązanie zagadki jest bardzo trudne. Może dokładnie tak nie powiedział, ale coś podobnego do tego, co napisałem. I rzeczywiście tak było. Wszystko zaczęło się mieszać i coraz cięższe stawało się wyjaśnianie sprawy zaginięcia dwóch osób. Po kilku tygodniach w oddalonym od wybrzeża o kilkaset kilometrów lesie, odnaleziono ciało kobiety, a zaraz potem na terenie budowy maszyn zostały znalezione szczątki mężczyzny w marynarce. Podejrzenie pada na inżyniera, który jest zatrudniony w miejscu, gdzie znaleziono szczątki mężczyzny. Kapitan Mirski od samego początku ma ciężki orzech do zgryzienia i mimo pomocy sporej ilości osób oraz wielu nowych poszlak ma problem z wyjaśnieniem tej zagadki. Czy i w jaki sposób należy wiązać śmierci dwóch osób? Czy byli to zaginięci Hans Jurgen oraz Maria Olimpska? Czy uda się Mirskiemu rozwikłać się tę skomplikowaną zagadkę? "Skazałeś ją na śmierć" to bardzo dobry kryminał, który napisany jest bardzo prostym językiem. Mówię to szczerze, bo przeczytałem ją w około godziny, no może troszeczkę ponad. Ale nie ma się co dziwić, ponieważ ma zaledwie 137 stron, lecz Władysław Krupiński napisał tak przejrzyście tę książkę, że czułem się, jakbym przeczytał długą powieść. Od samego początku autor wciągnął nas w tajemniczą historię zaginięcia Hans'a Jurgen'a. Niby wszystko wydaje się proste po pewnym czasie, ale zakończenie wszystkie przypuszczenia bierze w łeb. Jest to interesująca książka, która potrafi trzymać w napięciu. Obroty wydarzeń oraz nowe poszlaki, które z mozolnym trudem zostają zdobyte przez kapitana Mirskiego pozwalają, żeby czytelnik mógł sam poprowadzić swoje śledztwo. Nie jestem wielkim specem od kryminałów, bo to jest moja druga książka z tej kategorii, ale historia przeżyta w powieści Władysława Krupińskiego bardzo zmieniła mój pogląd co do tego typu książek. Dzikie białko nie spełniło moich oczekiwań i nie czułem żadnej grozy, ani gęsiej skórki podczas czytania. "Skazałeś ją na śmierć" wywarło na mnie ogromne wrażenie i do tej pory czuje emocje, które miałem podczas czytania. Także wielki ukłon dla pisarza, bo nigdy w życiu nie czytałem tak krótkiej książki, która jest prosto napisana i potrafi mnie tak wciągnąć. Autor nie rozpisywał się zbytnio z opisami i szedł do sedna od początku, bez żadnych ceregieli. Chwała mu za to!

Żałuję, że nie dowiedziałam się przed czytaniem, że nie będzie to kryminał, ale komedia z wątkiem kryminalnym, Zaoszczędziłoby mi to zdziwienia z powodu zupełnie nierealnych sytuacji i infantylnych zachowań postaci. Trzymał mnie przy lekturze lekki, żartobliwy humor słowny i pocieszne granie przez pisarza kryminałów roli prywatnego detektywa na tropach gangsterów w pięknej Italii. Dla tych, którym nie przeszkadza PRL-owski sznyt może to być świetna rozrywka

Sekret „Kobry” Polski kryminał w amerykańskim stylu? I to w roku 1981? Aż nie chce się wierzyć. A jednak… Seria z „Kluczykiem” wydała „Sekret Julii” Zygmunta Zeydlera Zborowskiego. Książka zaczęła się jak owe amerykańskie filmy, według schematu. Każdy rozdział to przedstawienie osoby, która weźmie udział w akcji. Pierwsza, druga, trzecia… Ba, jedna nawet przebywa we Włoszech. Wiemy doskonale, że wszyscy spotkają się przy nieboszczyku, wszak kryminał na tym polega. Słowem zaczyna się fajnie. Potem akcja się rozkręca. Czytelnik już wie, że ten z tym to tu i tam, a tamta z tamtym będzie gdzieś tu. Zaczyna się gubić, bo za dużo osób, za dużo się dzieje. Trzeba przerzucić kilka stron, może nawet wrócić do tych Włoch. Ale dobrze. Tak ma być. Sprawa zagmatwana. Milicja też tak ma. Szuka zabójcy. A może trzech. Bo w końcu jak można zabić człowieka: posypując jedzenie dużą ilość środka nasennego; może tak normalnie – arszenikiem; a może tradycyjnie – sztyletem w serce? Silny środek nasenny można znaleźć w każdej aptece lub poprosić znajomą pielęgniarkę, by przyniosła ze szpitala. Arszenik? Gdzie jest arszenik w 1981 rok? Mówią, że w trutce na szczury. Sztylet oczywiście znajduje się w domu zamordowanego. Pojawia się też blondynka. Jedna i ta sama, czy kilka kobiet z utlenionymi włosami? Statystyki mówią, że ludzi o blond włosach jest mniej niż o innych barwach. Stąd też niezwykła popularność koloru. Zanim wymyślono różne inne farbidła do włosów, kobiety używały wody utlenionej pod różną nazwą. W naszym kryminale nie wiemy czy chodzi o blondynkę naturalną, czy tlenioną. A wziął ktoś pod uwagę, że może to była peruka? W każdym razie zagadka goni zagadkę. Jest jeszcze artykuł w prasie, nauczyciel angielskiego, zdjęcie ze zdjęcia, książka typu „biały kruk” i sporo innych gadżetów. I w sumie jak na taką ilość, książka zbyt krótka. Autor jednej z recenzji zasugerował, iż pisarz po prostu spieszył się z oddaniem kryminału do druku i końcówkę olał. Nie przeczę. Tak mogło być. W latach PRL-u serie kryminalistyczne z „Kluczykiem”, „Jamnikiem”, „Ewa wzywa 07” drukowano na lichym papierze i drukowano tego sporo. Tego typu teksty były „czytadłami” zabieranymi ze sobą w podróż pociągiem i nie było to Pendolino. Autorzy byli znani. Pisali więc dużo, bo wiedzieli, że wszystko się sprzeda. Taki Zeydler napisał łącznie ponad 60 powieści pod swoim nazwiskiem oraz pseudonimem, opowiadań drukowanych w „Ewie…” oraz na łamach prasy. Czas więc gonił, trzeba było pisać. W sumie „Sekret Julii” da się czytać. Miłośnicy zbrodni w starym stylu będą zadowoleni. Aha, ciekawostka… Autor zagadek kryminalnych był współtwórcą słynnej „Kobry”, telewizyjnego teatru sensacji, do którego wzdychają najstarsi widzowie. A kobra, która wije się na początku, ma twarz właśnie Zborowskiego i mruga do nas jego okiem…

Początkowo myślałam, że "organizacja" to żołnierze wyklęci ale to UB też nie takie UB. Koniec końców książka trzyma w napięciu do ostatniej strony nie wiemy co to za "organizacja" i nie dowiedzieliśmy się. Jeżeli drodzy czytelnicy darzycie sympatią "07 zgłoś się" to dla tych starszych to polecam książki T. Kosteckiego na mojej półce jest już parę przeczytanych i będę kontynuować innych autorów też nie dlatego, że należę do grona "komuno wróć" ale dlatego, że cenię sobie polskich autorów. Polecam.