Wampir Vittorio

Książka lepsza niż tom pierwszy cyklu. Zdecydowanie lepiej wypada stosunek akcji do opisów i uczuć. Sama postać Vittorio jest ciekawym przypadkiem w wampirzej literaturze.

Książka lepsza niż tom pierwszy cyklu. Zdecydowanie lepiej wypada stosunek akcji do opisów i uczuć. Sama postać Vittorio jest ciekawym przypadkiem w wampirzej literaturze.

Dobrze się czytało, jako stary fan pierwszych kronik, byłem sceptycznie nastawiony, do nowych nieznanych mi bohaterów, ale kunszt autorki nie zawiódł, fajna odskocznia od stale obecnego Lestata.

Dobrze się czytało, jako stary fan pierwszych kronik, byłem sceptycznie nastawiony, do nowych nieznanych mi bohaterów, ale kunszt autorki nie zawiódł, fajna odskocznia od stale obecnego Lestata.

Ta powieść jest całkowicie inna niż pozostałe części Kronik Wampirów. Poznajemy tu historię Vittoria, młodego młodzieńca, który początkowo nie ma pojęcia kim jest wampir. Odniesłam wrażenie, że jest to postać początkowo krucha, niewinna. Książka, jak można się spodziewać, jest bardzo mroczna, okrutna, ale czuć w niej dostojną atmosferę. Dla miłośników pióra Anny Rice - pozycja obowiązkowa.

Ta powieść jest całkowicie inna niż pozostałe części Kronik Wampirów. Poznajemy tu historię Vittoria, młodego młodzieńca, który początkowo nie ma pojęcia kim jest wampir. Odniesłam wrażenie, że jest to postać początkowo krucha, niewinna. Książka, jak można się spodziewać, jest bardzo mroczna, okrutna, ale czuć w niej dostojną atmosferę. Dla miłośników pióra Anny Rice -...

Po tej książce, kiedyś, zakochałam się w Kronikach Wampirów.

Po tej książce, kiedyś, zakochałam się w Kronikach Wampirów.

Kończąc tą książkę miałam łzy w oczach,ale nie łzy żalu że seria się kończy...nie łzy po Vittorio...łzy bo i ja te światło dostrzegam nie tylko w ludziach ale i w innych stworzeniach na tym łez padole.

Kończąc tą książkę miałam łzy w oczach,ale nie łzy żalu że seria się kończy...nie łzy po Vittorio...łzy bo i ja te światło dostrzegam nie tylko w ludziach ale i w innych stworzeniach na tym łez padole.

"Wampir Vittorio", książka, którą przeczytałam, lecz w żaden sposób nie porwała mojego serducha, jednak to prawdopodobnie przez moje przywiązanie do "Kronik". Choć przyznaję, że po ostatnio ruszonym przeze mnie "Krwawym Kantyku", który po prostu do gustu mi nie przydał, jestem w miarę zadowolona.

Na pewno podobało mi się oddanie klimatu piętnastowiecznego miasta - Florencji, historia i sztuka przedstawiane w książkach Anne Rice prawie zawsze mnie urzekają. Z drugiej strony powieść jest zbyt krótka, żeby idealnie wczuć się w atmosferę danego okresu i pozostawia niedosyt. Dwór Rubinowego Grala zapewne też ostatnie się w mojej pamięci przez jeszcze dłuższy okres. Na plus mogę również ocenić uczuciowość, emocjonalność, rozterki targające bohaterami.

Większych minusów chyba nie jestem w stanie znaleźć. Mimo to, uważam, że powieść jest przeciętna. Dobrze się czytało, nie męczyłam się, jak było to w przypadku nieszczęsnego "Krwawego Kantyku", jednak brakowało tutaj czegoś. "Wampir Vittorio" nie był w stanie pobudzić we mnie jakiegoś ogromnego zachwytu, ale również podczas czytania nie towarzyszyły mi wrogość, czy niechęć. Wobec tej powieści Anne Rice jestem najzwyczajniej w świecie neutralna.

"Wampir Vittorio", książka, którą przeczytałam, lecz w żaden sposób nie porwała mojego serducha, jednak to prawdopodobnie przez moje przywiązanie do "Kronik". Choć przyznaję, że po ostatnio ruszonym przeze mnie "Krwawym Kantyku", który po prostu do gustu mi nie przydał, jestem w miarę zadowolona.

Na pewno podobało mi się oddanie klimatu piętnastowiecznego miasta -...

Seria o PRAWDZIWYCH wampirach, nie wymuskanych lalusiach w rurkach, z ulizanymi grzywkami!!! Wampiry pełne namiętności, pełne emocji, pełne sprzeczności, pełne drapieżności, pełne wyrafinowania - esencja wampiryzmu! Podstawowa lektura dla miłośników wampirzych tematów, zatrutych zmiechrzchowymi lalusiami... TAK POWINNY WYGLĄDAĆ PRAWDZIWE WAMIPRY, DZIECI!

Seria o PRAWDZIWYCH wampirach, nie wymuskanych lalusiach w rurkach, z ulizanymi grzywkami!!! Wampiry pełne namiętności, pełne emocji, pełne sprzeczności, pełne drapieżności, pełne wyrafinowania - esencja wampiryzmu! Podstawowa lektura dla miłośników wampirzych tematów, zatrutych zmiechrzchowymi lalusiami... TAK POWINNY WYGLĄDAĆ PRAWDZIWE WAMIPRY, DZIECI!

Na wstępie, zaznaczę, iż "Kroniki Wampirów" (chociaż Wampir Vittorio należy już do "Nowych Kronik Wampirów") to jak dotąd jedyny cykl o tematyce wampirycznej, który przypadł mi do gustu. Odkąd przeczytałam "Wywiad z Wampirem" mam obsesję na punkcie twórczości Anne Rice.
"Wampir Vittorio" to historia młodego, włoskiego szlachcica, który poprzysięga zemstę na "krwiożerczych demonach", po tym, jak okoliczne wampiry mordują jego rodzinę.
Wyjątkowo spodobał mi się sposób, w jaki pani Rice opisała uczucia tytułowego bohatera, szczególnie, gdy do akcji wkroczyły anioły. Motyw aniołów zawsze wywierał na mnie wielkie wrażenie, można powiedzieć, że to dla mnie taki motyw przewodni. Co z tego wynika? Łatwo mnie odstraszyć, wprowadzając anioły do akcji. Tutaj wszystko było piękne. Książka wzruszyła mnie i wpłynęła na mnie tak wyjątkowo mocno, co do tej pory udało się tylko Neilowi Gaimanowi w "Oceanie na końcu drogi". Vittorio znacznie różni się od pozostałych postaci w wampirycznym świecie Anne Rice. Z resztą, nie ma z nimi żadnego powiązania. Jest to jedyna część cyklu, w której poznajemy bohatera nowego, w żaden sposób niezwiązanego ze znanymi już postaciami z poprzednich części. Tak więc, lekturę "Kronik Wampirów" można bez problemu od tego tomu rozpocząć (chociaż osobiście polecam jednak zaczynanie od "Wywiadu z Wampirem"). Na uwagę zasługuje to, że jako jedyny działał z miłości, nie ślepej żądzy, jak narratorzy tomów poprzednich. Wydaje mi się bohaterem znacznie dojrzalszym, mimo nieprzemyślanych, młodzieńczych zapałów, towarzyszącym jego zachowaniu. Na moją ocenę składają się również obrazy, jakich doświadczyłam czytając tę powieść.
Oceniam 10/10, mało który twór mnie tak dotknął. Polecam, chociaż nie wszystkim. Styl Rice jest dość charakterystyczny, więc każdy, kto nie przepada za dość nieśpiesznym rozwojem wydarzeń, czy opisami zachwytów bohaterów nad otoczeniem, sztuką, czy wszechobecnym pięknem, którymi miejscami raczy nas autorka, mógłby się tu po prostu nie odnaleźć (a mam wrażenie, że bez tego, czytanie twórczości Anne Rice traci sens).

Na wstępie, zaznaczę, iż "Kroniki Wampirów" (chociaż Wampir Vittorio należy już do "Nowych Kronik Wampirów") to jak dotąd jedyny cykl o tematyce wampirycznej, który przypadł mi do gustu. Odkąd przeczytałam "Wywiad z Wampirem" mam obsesję na punkcie twórczości Anne Rice.
"Wampir Vittorio" to historia młodego, włoskiego szlachcica, który poprzysięga zemstę na "krwiożerczych...

Wielki powrót Rice do wampirzych opowiadań.

Wielki powrót Rice do wampirzych opowiadań.

Pamiętam, że strasznie mnie ta książka nudziła. :D

Pamiętam, że strasznie mnie ta książka nudziła. :D