Krótka piłka

Kilka dobrych, kilka gorszych i kilka słabych opowieści. Wszystkie łączy miłość i uczucie w różnych, życiowych sytuacjach. Bohaterzy stają wielokrotnie przed wyborem złej i gorszej decyzji wobec swoich bliskich. Książka idealnie odkrywa naturę każdego z nas, przedstawia różne warianty miłości wobec ukochanej, rodziny lub zwierząt. Z mojego punktu widzenia mogłaby być cieńsza o połowę i dostałaby 10 gwiazdek. Z miłą chęcią przeczytam pozostałe opinie. Czy zachęcam innych? Jeżeli masz kilka chwil na zapoznanie się z książką, to przeczytaj po jednej/dwóch stronach opowieści każdego autora (przeważnie 15-25 stron ma jedna opowieść) i zdecyduj czy styl i czas opowieści jest dla ciebie, a rozbieżność jest duża.

Pierwsze, co od razu rzuca się w oczy na okładce książki, to wydrukowane największymi literami nazwisko, HARLAN COBEN. Następnie, nieco mniejszymi, tytuł: „Najlepsze amerykańskie opowiadania kryminalne”. Na koniec i tylko jeśli ktoś ogląda okładkę bardzo dokładnie, małymi literkami wyraz „redakcja”. Bardzo to nieeleganckie i moralnie problematyczne, ale zapewne pod oszustwo podciągnąć się nie da. Niewątpliwie jednak jest to jednak manipulacja, bo autorem książki nie jest Harlan Coben. Zbiór składa się z dwudziestu opowiadań, a Harlan Coben napisał do niego krótkie wprowadzenie, zaczynające się od manifestacji niechęci do wprowadzeń, a kończące stwierdzeniem, że to ostatnie zmarnowane przez czytelnika słowa w tym zbiorze. Wszystkie te opowiadania były gdzieś wcześniej publikowane (podano nawet nazwy czasopism, w których pierwotnie je zamieszczono),a Harlan Coben podobno wyszperał je wszystkie sam, osobiście, czasem w starych lokalnych czasopismach. W to jakoś nie bardzo wierzę, ale mniejsza z tym. Autorzy opowiadań kolejno: Brock Adams, Eric Barnes, Lawrence Block, Max Allan Collins, David Corbett, Brendan DuBois, Loren D. Estleman, Beth Ann Fennelly, Ernest J. Finney, Tom Franklin, Ed Gorman, James Grady, Chris F. Holm, Harry Hunsicker, Richard Lange, Joe R. Lansdale, Charles McCarry, Dennis McFadden, Christopher Merkner, Andrew Riconda, S. J. Rozan, Mickey Spillane, Luís Alberto Urrea. Nie wszystkie teksty w zbiorze są opowiadaniami kryminalnymi – moim skromnym zdaniem – ale rzecz w tym, co uważa się za kryminał: brutalną zbrodnię popełnioną z premedytacją, bo może drobną kradzież wiecznego pióra urzędnikowi. Siedemdziesięciopięcioletni wdowiec spotyka na stacji metra lub kolejowej szesnastoletnią dziewczynę, złodziejkę. Dziewczyna kradnie, by opłacić możliwość nocowania w kuchni mieszkania, wynajmowanego wspólnie przez sześć osób i podstawowe, skromne jedzenie. Stary mężczyzna proponuje jej miejsce w swoim pustawym mieszkaniu, ale bez żadnych podtekstów męsko damskich. Kiedy wdowiec dowiaduje się, że dziewczyna uciekła z domu, próbuje ją odstawić do rodziców. A chodzi o to, że stary człowiek, który już na nic w życiu nie czekał, chyba że na śmierć, znalazł dzięki nastolatce jeszcze jakiś sens w życiu. Czterech kolegów, może nawet przyjaciół. Opowiadanie obejmuje okres ich życia od ósmego do osiemnastego roku życia. Razem się bawią, razem uskuteczniają różne psikusy, ale prowodyr, William Wilson, wyraźnie się nudzi, może też cierpi na jakieś zaburzenia, bo wyczyny paczki kolegów stają się z czasem coraz bardziej naganne, problematyczne i ryzykowne. Chłopcy podpalają stare, puste garaże, wysadzają petardami jakieś drobne przedmioty, na przykład skrzynkę pocztową, stary toster, wiekowy czarno-biały telewizor. Wreszcie włamują się do domów. Niczego nie kradną ani nie niszczą, chyba że niechcący, ale frajdę robi im napięcie, bo oto bawią się w czyimś domu, podczas gdy domownicy śpią. Pewnego razu William Wilson przekracza kolejną granicę. W domu, do którego się włamali, wylewa na schodach łatwopalną substancję i podpala – to jest kolejne wyzwanie! Czy chłopakom uda się uciec w płonącego budynku? Udało się Williamowi Wilsonowi i narratorowi opowiadania. Dwaj pozostali stracili życie w pożarze. Po tej akcji narrator ucieka na Alaskę. Głównie po to, żeby wyzwolić się spod wpływu Wilsona. Ocena. Jeśli nie nastawiać się, że zawsze będzie w nich mowa o przerażających zbrodniach, bo czasem są to jednak opowiadania raczej społeczno-obyczajowe i psychologiczne, to antologię uważam za bardzo udaną. Opowiadania, co oczywiste, nie są na tym samym poziomie, ale ani jednego takiego, które uznałbym za zupełny knot. Jak to czasem ma miejsce w przypadku dzieł mistrzów polskiego kryminału i królowych polskiej sensacji, a może odwrotnie.

Ta książka mnie zachwyciła. Dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Po ok 40 stronach nie byłam w stanie jej odłożyć. Mogło by się wydawać, że właściwie autor podaje nam wszystko "na talerzu". Przecież od początku jest wiadomo kto zabił więc cóż ciekawego może być w dowiedzeniu tego faktu. Nic bardziej mylnego. Autor właściwie robi czytelnika "w konia". Sądzimy że, wiemy wszytko - tak naprawdę nie wiemy nic. Ta książka ma dokładnie to czego szukam w kryminałach. Wartką i ciekawą akcje, tajemnice oraz zbrodnie. Dodajmy do tego pięknych i inteligentnych ludzi i mamy przepis na świetną powieść. Według mnie lepszą nawet od Cobena, którego uwielbiam. Tak więc polecam gorąco!

Zmieniamy koszykówkę na golfa, tło inne nam dano, niby tylko sceneria inna, a jednak inaczej się wszystkiegosłuchało. Nie męczą nas nauką gry w golfa na szczęście, ale z początku intryga nudą tchnie bardzo. Zbyt prosta się zdaje, ot – nastolatka porywają, zapewne okupu wkrótce od rodziny zażądają. ​Tu wam bacznie radzę: słów słuchajcie lub czytajcie uważnie, gdyż Myron w końcówce wyjaśni wszystko iście uważnie i rozważnie. Z mało znaczących słów i czynów większą prawdę wyciągnie, gdy za ukryte sznurki intrygi w finale pociągnie. Wątek golfowych gwiazd w firmie Myrona się pojawia także. Dla samej fabuły... niewiele on tu wprowadza. Oh na wielki minus, co serce me rani srodze, jest brak prawie Windsora w śledztwie! Brak Wina na tej detektywistycznej drodze! Mój umysł do teraz się zbiera, bowiem Myron bez przyjaciela marnie strasznie wypada. Sam nawet to przyznaje w tej książce. Brak tej siły, co w mrok przemocy prowadzi. Mimo iż jestem zwolennikiem Wina wielkim i oddanym, nie sądziłem, iż bez niego Bolitar będzie tak... bezsilny czasami. ​Niektóre wątki przynudzały, jak ten z wdową – iście nudny, lecz finał się obronił na szczęście, rekompensując niektóre części księgi. Rzec mi przyszło niestety, iż to póki co najsłabszy z tomów, co na swej drodze spotkałem. Jednak umysł pragnie duetu, którego tak bardzo w tym tomie wyczekiwałem. Wina i Myrona razem usłyszeć pragnę – w pełnej chwale dochodzenia razem do prawdy, stąd będę słuchał dalej, nie poddając się wcale!

Bardzo lubię książki Dana Browna. I ta również należy do świetnej lektury na oderwanie się od codzienności. Tematyka kompletnie abstrakcyjna, odkrycie naukowe w bardzo odległym miejscu na Ziemi powoduje zamieszanie wśród wielu służb, agencji rządowych i nie tylko, a największy zamęt wprowadza w polityce. Fabuła stworzona jest wartko, ma ogromne tempo, ciągłe zwroty akcji, dzięki czemu mocno wciąga. Zdecydowanie polecam.

„Jeden fałszywy ruch” przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Książka ma typowy dla Cobena styl – napięcie rośnie stopniowo, a kolejne tajemnice powoli wychodzą na jaw. Niektóre momenty były przewidywalne, ale były też takie zwroty akcji, które mnie zaskoczyły i sprawiły, że chciałam od razu czytać dalej. Bohaterowie wydają się realistyczni – mają swoje wady, podejmują błędne decyzje i przez to łatwiej było mi ich zrozumieć. Podobało mi się też, że fabuła pokazuje, jak jeden błąd może wpłynąć na życie wielu osób. Ogólnie książkę odebrałam jako wciągającą i dobrze napisaną. Nie jest może najbardziej zaskakującym thrillerem Cobena, jaki czytałam, ale z pewnością sprawiła mi przyjemność i poleciłabym ją osobom, które lubią historie pełne napięcia i intryg.

Thriller (?) jak się patrzy. Tylko dlaczego gangsterski boss tak od razu chce załatwić policjanta, który póki co wcale mu nie zagraża, mało tego, akcja, którą kieruje, postronna, przeciwko zbiegłym zabójcom mogłaby nawet być w interesie gangstera. Zamiast intensywnie podkreślanych wrogich zamiarów gangster mógłby raczej rozważyć jakąś formę współpracy (?).

Komisarz Julia Durant przed bardzo trudnym zadaniem, musi rozwiązać zagadkę brutalnych morderstw popełnianych na kobietach. Kobiet tych nic ze sobą nie łączy oprócz tego,że ... no właśnie czego? Skorpiony drżyjcie ... Andreas Franz to jeden z moich ulubionych autorów kryminałów, ale tym razem ocena tylko dobra. Mimo tego że książkę czyta się dobrze, było trochę powtórzeń i sporo dłużyzn.

Bardzo krwisty, doskonały i genialny kryminał nieznanego mi autora Franza,,,zaskakujące, intrygujące zwroty akcji, znakomita fabuła, tajemnicze morderstwa popełnione przez morderce psychopatycznego, egzotyczna trucizna. Przedstawiciele Kościoła w kościele Elohima zaczynają ginąć w niewyjaśnionych, brutalnych okolicznościach. A policja nie ma żadnych dowodów, poszlak w całym śledztwie w martwym punkcie utknęli, nie wiedzą gdzie szukać. Atrakcyjna, młoda, ładna Pani komisarz Julia Durant prowadzi dochodzenie w sprawie tych mordów, gdzie wydarzyły się w kościele, poszukuje morderce za wszelką cenę chce go dopaść. Cała historia bardzo spójna, przerażająca i poruszyła mnie bardzo. Zakończenie zaintrygowało mnie, nieprzewidywalne było. Jest to po prostu świetny, mocny kryminał z dobrym klimatem.

Zanim poznałam lubimyczytac, często nie wiedziałam, że jakaś książka jest - powiedzmy - czwarta z serii i z tego oto powodu, przygodę ze Stridem zaczęłam właśnie od "Podglądacza" dość dawno. Jednak teraz nastał moment, że kiedy już mam kompletny cykl, "Podglądacz" musiał być przeczytany ponownie. W dalszym ciągu uważam, że jest to świetna książka. Pełna różnych charakterów, barwnych postaci, które nawet jeśli są epizodyczne, to kibicujemy im, bądź też nie lubimy. Niby wszystko gra, ale ciągle coś tam tkwi, niby już się rozwiązało, ale jeszcze jakby nie... Atmosfera niepewności, żalu, grozy. Autor potrafi wzbudzać w czytelniku uczucia. I zdania co do rolet nie zmienię :D

Książka w stylu Dana Browna. Nie nazwałbym jej książką S-F bo nic takiego w niej nie było a raczej thrillerem. Wszystko co w niej zostało opisane patrząc na rozwój technologiczny w zasadzie jest możliwy. O dużo rzeczach nie mamy pojęcia. Nawet patrząc czasowo czy ktoś 40 lat temu myślał że będzie taki rozwój w dziedzinie komputerów albo że będą samochody same jeździć bez kierowców. To było w książkach S-F a to co jest opisane w tej książce uważam za realne już teraz. A zaczęło się od Enigmy …. Polecam dobre 7/10

Jestem wielką fanką Koontza od kilkunastu lat. Często wracam do jego książek, które mają specyficzny klimat, bywają intrygujące, klimatyczne a niektóre wręcz nieodkładalne. I jest to opinia o wszystkich jego książkach, które czytałam (a sporo tego było 🙂)Koontz kreuje oryginalnych bohaterów, przeciwstawia dobro i zło, które wciąż się ze sobą ściera. Wplatanie przez autora zdarzeń paranormalnych lub nieco fantastycznych wychodzi mu tak dobrze, gładko i sprytnie, że czytając jego książki można by się zastanowić czy oby napewno są to wydarzenia niemożliwe?😉 W powieściach Koonza napięcie jest budowane w szczególnie emocjonujący sposób, akcja dynamiczna a tajemniczość powala. Ten człowiek ma orginalne, niepowtarzalne i genialne pomysły na fabuły w swoich książkach. 😀 Bardzo polecam.

Świetna książka, bardzo mnie zaskoczyła, wziąłem się za nią bez żadnych oczekiwań, myślałem nawet przez chwilę, że będzie to dokument o procesach pośmiertnych. Akcja była poprowadzona wzorcowo, nienachalnie, nie prostacko, w sposób nieoczywisty. Bez zdradzania szczegółów powiem, że była świetna. Może odrobinkę zawiódł mnie sam koniec, ale chyba się czepiam.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Abby DiMateo to lekarka z powołania. Pewnego dnia przestawia się systemowi.. Dowiaduje się, że serce które miał otrzymać chory chłopiec ma trafić bo bogatej kobiety poza kolejnością.. Kobieta sprzeciwia się tej sytuacji i dochodzi do operacji chłopca wbrew władzy szpitala.. Jak potoczą się jej losy? Co się z nią stanie jak zacznie zadawać niewygodne pytanie? Co się wogóle dzieje w tym szpitalu?

Będąc w bibliotece przeglądałam różne kryminały i natknęłam się na tę oto książkę napisaną przez Chelsea Cain pod tytułem „Wirtuoz Zbrodni” Jak się później okazało w trakcie czytania jej, że jest to druga część trylogii o seryjnej morderczyni. Było już za późno żeby ją odłożyć i poszukać tej pierwszej, ponieważ bardzo mi się spodobała. Teraz wiem, że podczas wybierania książki najlepiej jest sprawdzić czy nie jest przypadkiem trylogią... Książka opowiada o detektywie mieszkającym z byłą żoną i dwojgiem dzieci, którzy pomagają mu zapomnieć o traumie, która raz na zawsze zmieniła jego życie w piekło. Dziesięć lat tropił seryjnego morderce aż w końcu sam stał się jego ofiarą. W tej części „Wirtuoza Zbrodni” morderczyni siedzi już za kratkami skazana na dożywocie. Policja nie wie o większości jej ofiar więc stara się przycisnąć Gretchen do wyjawienia miejsca porzucenia zwłok. Ta zgadza się ale tylko pod jednym warunkiem, że to właśnie jej ostatnia ofiara, Archie Sheridan ma jej doglądać i tylko z nim będzie rozmawiać o morderstwach które popełniła. Detektyw zgadza się nie tylko ze względu na możliwość odnalezienia ciał ale też dlatego, że zakochał się w swojej oprawczyni... Wkrótce kobieta ucieka z więzienia z pomocą dwóch strażników, których ostatecznie zabija. Serce jednego z nich przesyła w pudełku śniadaniowym dzieciom głównego bohatera. Stara się ich wszystkich zastraszyć co się jej udaje. Chwilę po tym wydarzeniu rodzina detektywa wraz z dziennikarką, która też jest zastraszana zostaje zameldowana w jednym z hoteli pod stałym nadzorem ochroniarzy. Archie stara się uchronić ich wszystkich i kontaktuje się z morderczynią po czym odjeżdża z nią samochodem... Jego najlepszy przyjaciel z pomocą Susan Ward stara się odnaleźć ich dwojga żeby uratować życie Sheridana i z powrotem przyskrzynić Gretchen. Książkę czyta się szybko i bardzo przyjemnie. Intrygująca jest więź pomiędzy głównym bohaterem a wspomnianą wyżej Gretchen Lowell. Książka trzyma w napięciu czytelnika i nie pozwala nawet na chwilę odpoczynku. Jest pełna akcji oraz wspominek z poprzedniej części, które pomagają przypomnieć sobie większość zdarzeń. Jak najbardziej polecam przeczytanie całej trylogii, za którą ja też za pewne w niedługim czasie się zabiorę.

NIE CZYTAJCIE OPISU Z TYŁU KSIĄŻKI! Pierwsza rada ode mnie i druga, by zbytnio się nie szykować na hit wszechczasów. Książka jest dobra, ale nic poza tym. Rozdziały krótkie, czasem nawet bez przyczyny podzielone wydarzenia na kilka rozdziałów, więc w niecałych 350 stronach jest ponad 100 rozdziałów. Nie rozumiałam, po co były niektóre wydarzenia. Opis spoileruje w zasadzie najważniejsze wydarzenie, rozwiązanie całej sprawy, zakończenie jest bajkowe, wręcz takie filmowe, czyli nierealne. Z plusów to na pewno dobrze się czytało, szybko i przyjemnie, ale to tylko dobry thriller, nic wielkiego.

Czytałem dwukrotnie i polecam. Fabuła trzyma w napięciu, rozkręca się powoli, ale zwroty akcji to wynagradzają. Łatwo można polubić głównego bohatera i wraz z nim przeżywać horror, jaki go spotkał. Jak to w wielu książkach, główny bohater stawia wszystko na jedną kartę i chce odzyskać swoje dzieci. Policja niemalże zamyka sprawę, ale on jest nieustępliwy. Brzmi sztampowo, ale tutaj jest inaczej. Są poszlaki, wskazówki, ale na pierwszy i drugi rzut oka kompletnie ze sobą nie połączone. Co tutaj dużo pisać... warto sięgnąć i przeczytać samemu.

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"),jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.