Lubiąż. Klasztor mrocznych tajemnic

Książka prowadzi nas w piekło ludobójstwa dokonanego przez UPA na polskich kresach. Przedstawia nam również losy sierot które dosłownie cudem udaje się uratować oraz wywieźć do sierocińca w Pieskowej Skale nieopodal Krakowa. Książka bogata w relacje świadków rzezi Wołyńskiej. Znajduje się w niej też sporo zdjęć naszych małych bohaterów które widziały piekło i dosłownie cudem uszły z życiem. Książka stanowi cenny dokument historyczny. Polecam każdemu kto chce poszerzyć wiedzę o ukraińskim ludobójstwie bo ofiary wciąż nie mają godnego pochówku.

Rewelacyjna książka,która przybliżyła mi i zapoznała mnie z tematem Łemkowiny, który od dawna mnie intrygował. Opowiada ona o często omijanym fakcie istnienia jeszcze jednego narodu w wschodnio-centralnej Europie, czyli o Łemkach.Pozycja ta zachęciła mnie do odwiedzenia Łemkowszczyzny i muzeum o którym jest mowa w książce. Książka jest napisana w zgrabny sposób, nie ma w niej samych dat i postaci, co ułatwia wyjecie sedna sprawy oraz kilku wartościowych ciekawostek. Z pewnością przeczytam jeszcze kilka książek tego autora, bardzo podobała mi się jego narracja i światopogląd.

Książka opisuje czas wojny w Poznaniu, a właściwie w Kraju Warty tj. całe przedwojenne województwo poznańskie, spora część województwa łódzkiego oraz skrawki warszawskiego i pomorskiego. To nie jest historia okupacji niemieckiej z podręczników historii i filmów o II wojnie światowej. W listopadzie 1939r. ten teren stał się jedną z największych prowincji Wielkoniemieckiej Rzeszy a jednocześnie poligonem narodowego socjalizmu i miejscem terroru Polaków. Polakom tutaj wyznaczono rolę obywateli drugiej kategorii, ograniczeni byli wieloma zakazami, mogli zostać bez żadnej odpowiedzialności pobici, wysiedleni a nawet pozbawieni życia. Autor książki Pan Leszek Adamczewski, poznaniak, historyk pozbierał różne informacje, weryfikował je i opisał. Nie wszystkie opisane są sensacyjne, ale wszystkie ciekawe i obrazują życie w tamtym okresie. Polecam

Książkę czyta się szybko i sprawnie. Z pewnością nie jest to pełne kompendium wiedzy na temat bitwy warszawskiej z 1920 roku, ale mimo wszystko warto po nią sięgnąć z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, autor kierował ją do zagranicznego czytelnika, więc dzięki temu zyskujemy nieco inne spojrzenie na tę tematykę. Po drugie, lektura tej książki pozwala na pewnego rodzaju usystematyzowanie wiedzy o słynnym polskim zwycięstwie. Prawdziwą perełką są w mojej ocenie wspomnienia uczestników wojny. Warto podkreślić, że oprócz refleksji marszałka Piłsudskiego, można poznać także przemyślenia jego adwersarza, czyli Tuchaczewskiego.

Bardzo dobrze napisana biografia bez większej indoktrynacji i przekłamań. Życzyłbym sobie zdecydowanie więcej tego typu książek o polskich bohaterach pisanych tylko i wyłącznie przez duże "B". Rotmistrz Pilecki powinien być na piedestale polskich bohaterów narodowych. Niestety dalej siedzimy w mentalnej komunie i nawet rządy polskich "patriotów" z Nowogrodzkiej nie były w stanie oddzielić ziarana od plew w szeroko pojętym terminie "Żołnierzy Wyklętych".

Opis książki i opinie są wystarczające. Wypunktowane są też minusy, z którymi się zgadzam, ale uważam, że w dużej mierze niezasłużone. Należy pamiętać, że książka była wydana w 1966r, Prawdopodobnie młodzi czytelnicy nie wiedzą, co to była cenzura w PRL-u. Cud, że książkę wydano i to nawet w dużym nakładzie, 30 tyś. To była pierwsza książka na ten temat. Czy ktoś z was słyszał o wsi Przebraże? Warto ją poznać. To świadectwo bohaterstwa Polaków walczących o swoje życie z zdegenerowanymi bandami motłochu ukraińskiego, pędzonego do mordowania przez fanatycznych sadystów spod znaku UPA. Jedna z nielicznych zorganizowana obrona, nieuzbrojona, bez doświadczonego dowództwa. Do ok. 2000 tyś. mieszkańców wioski dołączyło ok. 25 tyś. uciekinierów z sąsiednich wsi, można sobie wyobrazić warunki jakie tam panowały. Heroiczną obronę opisuje jej dowódca. Stworzoną w latach 1943- 44 tzw. " Republikę Przebraską ", ze swoją administracją, władzami wojskowymi, okopami, bunkrami. Przetrwali kilka ataków, tysięcy morderców, uzbrojonych m/in w siekiery i widły. Nie do wiary!!! Dziś nie ma już Przebraża. Ukraińcy zatarli ślady o polskiej tam obecności. Dlatego tak ważne jest, abyśmy o tym wszystkim pamiętali. Również czytając tą ( i inne ) książkę. Polecam.

Śmiało mogę polecić tę pozycję. Od wielu lat interesuję się historią. Wyjątkowo trudny czas, jakim była II wojna światowa, szczególnie leży w kręgu moich zainteresowań. Jako mieszanka Wrocławia bardzo chciałam zapoznać się z lekturą przedstawiającą losy tego pięknego miasta. Losy, jakże niezwykle ciężkie i przygnębiające. Wydarzenia przedstawione w tej książce przybliżają nam walkę o ostatnią twierdzę. Losy cywili narażonych na śmierć, uszczerbek na zdrowiu, później na wygnanie budzą w człowieku duże współczucie. Dodatkowo, czytając o walkach toczonych na wrocławskich ulicach, łatwo zwizualizować sobie te wydarzenia, poprzez znajomość miasta. Generalnie bardzo polecam, książkę czyta się szybko, jest interesująca i nie nuży ;)

Książka niesłychanie ważna, bo ukazująca metodyczną pracę autorów nad morderczym szlakiem ukraińskich faszystów na Wołyniu w czasie II wojny światowej, a którzy to autorzy wieś po wsi, gmina po gminie, powiat po powiecie, odnotowują wydarzenia związane z mordowaniem Polaków, świadków, tożsamości zamordowanych Polaków, Ukraińców i Czechów, a także Ukraińców pomagających Polakom. Cztery lata mi zajęło aby przez nią przebrnąć, ale tylko z powodu natężenia okrucieństwa zapisanego na kartach, którego nie sposób przyjąć w większej dawce i po części przez suchy, kronikarski styl pisania w Tomie nr 1. Przez nią zainteresowałem się wieloma wspomnieniami Polaków, którzy tę gehennę przetrwali. WIEKIE PODZIĘKOWANIA i GRATULACJE dla ojca i córki: Siemaszków za tę tytaniczną pracę. W refleksji nad nią i innymi tekstami z rzeczonego tematu Ludobójstwa na Wołyniu i Małopolski Wschodniej zauważyłem, że nie powstała jeszcze żadna książka, która ukazałaby, sposoby wtapiania się UPowców w polskie społeczeństwo po IIWŚ. Wiele bowiem niedoszłych ofiar banderowców spotykało swoich prześladowców w miastach ziem poniemieckich (exemplum Apolinary Oliwa). Mordercy z UPA uciekając przed NKWD, wyjeżdżało na nowy zachód Polski, często przybierając fałszywe tożsamości znanych im, zamordowanych Polaków.

Książka przedstawia nam postacie żołnierzy AK którzy byli bohaterami a przez pazerność na pieniądze i stanowiska zostali konfidentami UB przyczyniając się do śmierci oraz prześladowań swoich kolegów którzy nadal walczyli z komunistami. Prawdziwi patrioci umierali a zdrajcy mający krew na rękach robili karierę oraz żyli w dostatku. Bardzo dobrze napisana książka zawierająca mnóstwo zdjęć dokumentów z IPN.

Od tej lektury powinien zaczynać lekcje historii każdy, kto usiłuje omawiać tragiczny zryw jako piękną wojenkę patriotycznej młodzieży. Niestety, taka historia wciąż obowiązuje w publicznej narracji. A że cywile byli zakładnikami? "Wojenko, wojenko, cóżeś ty za pani", że po twoich chłopcach 12 ton prochów ludności cywilnej wyekshumowali. 12 ton z samej Woli, gdzie i tak nie mogli się dostać wszędzie. W dwa dni podczas Rzezi Woli wymordowano ok 30 000 mieszkańców. I to przeważnie ich zwłoki palili zakładnicy z Verbrennungskommando, mając świadomość, że na końcu zostaną zlikwidowani także oni, jak Sonnderkommando w Auschwitz. Z tych prochów usypano kopiec na Cmentarzu Wolskim. A ile ton prochów było w innych dzielnicach miasta? Rzeź Ochoty, Mokotowa, Czerniaków, Starówka? Powstanie należy rozpatrywać najpierw jako zagładę depozytu ludności cywilnej, a później jako zniszczenie struktury warstw intelektualnych młodzieży. Potencjału. I nie chodzi tu o słynny spór - czy powstanie miało sens. To nie jest pytanie historyczne, skoro się wydarzyło. Chodzi o uczciwe świadectwo bilansu popowstaniowego - zniszczona tkanka miasta, zniszczona tkanka ludzka. Rana, która w wielu rodzinach nigdy się nie zagoiła. Wiele rodzin okupiło to traumą, alkoholizmem pokoleniowym i psychozą. Wojenko, wojenko, u la la, jak to na wojence fajnie.

To dzięki niemu potomni znają wizerunek Adolfa Hitlera. Utrwalił na kliszach najważniejsze historyczne wydarzenia z jego udziałem. Przede wszystkim zaś był jednym z bliskich przyjaciół wodza nazistów. Dzięki tej zażyłości, mamy okazję przeczytać książkę opartą na wspomnieniach autorstwa samego zainteresowanego - Heinricha Hoffmanna pt. „Mój przyjaciel Hitler. Wspomnienia fotografa Hitlera”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa RM, w tłumaczeniu Katarzyny Skawran. Ponad półtora miliona zdjęć wykonanych jednemu człowiekowi, które stanowią po dziś dzień istotny dokument z epoki, ukazujący narodziny, rozwój i upadek potęgi Adolfa Hitlera. Jeden ceniony fotograf, z prowadzonym od pokoleń atelier fotograficznym i przypadek, który stanął na drodze obu mężczyzn i związał ich losy aż do 1945 roku. Tak zaczyna się opowieść o przyjaźni w cieniu wielkiej polityki, gdzieś między Berlinem, Monachium i Berghofem, w asyście Evy Braun, Martina Bormanna, Theodora Morella i wielu innych znanych nazistów. Dzięki tej książce dowiecie się, jaki związek z okultyzmem miał przywódca III Rzeszy Niemieckiej, dlaczego nie poślubił swojej ukochanej siostrzenicy i z jakiego powodu wiele poznanych przez niego kobiet popełniło samobójstwo. A to zaledwie garść wstrząsających faktów, które przedstawia czytelnikowi Heinrich Hoffmann - fotograf do zadań specjalnych. Przeczytałam wiele niemieckich (i nie tylko) wspomnień z czasów II wojny światowej, w których pojawia się postać Hitlera, ale żadna z tych książek nie okazała się tak ciekawą i niezwykle przystępną pod względem formy narracją. Odbrązowiony poniekąd wizerunek führera jako mężczyzny, który nie był wolny od wad i przywar, kochał sztukę, zwierzęta i czas spędzony w otoczeniu pełnych energii dzieci stanowi interesującą alternatywę dla wszystkich literackich pomników jednego z najsłynniejszych dyktatorów w historii świata. Jeśli macie ochotę poznać prywatne oblicze Hitlera i dowiedzieć się co nieco o życiorysie jego ulubionego fotografa, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę, bo jej fotograficzna i narracyjna zawartość naprawdę robią wrażenie. 👌 Nic, tylko czytać!📖

Książka fachowo wykonana i solidnie wydana. Wykład przystępny, zaś zebrane relacje ocalałych oczywiście zatrważające – można powiedzieć, iż wcześniejsze zbrodnie i terror niemieckich władz okupacyjnych osiągnęły w dniach 5, 6 oraz 7 sierpnia 1944 w dzielnicy Wola swoje apogeum. Powtarzalność tych świadectw (jak choćby przeżycie wyłącznie w wyniku szczęśliwego zbiegu okoliczności) nie pozostawia w tym przedmiocie wątpliwości. ,,Zbrodnia nierozliczona” to nad wyraz trafny podtytuł, bo z jednej strony: jakże zadośćuczynić za coś takiego?; z drugiej: temat wybiórczego osądzenia niemieckich zbrodniarzy także tutaj pokrótce przedstawiono. Niechaj każdy zapozna się z publikacją, bo jest ona tego warta.

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC. Więcej nie mogę nic dodać, a powtarzać się nie lubię ! Książka obowiązkowa dla miłośników tematu, ale również dla tych, którzy pragnęliby zapoznać się jedną z największych polskich tragedii !!! Dobrze się czyta, a o to też chodzi. POLECAM !!!

„Na dno szybu. Od Oberschlesien do Górnego Śląska” to zbiór siedemnastu reportaży historycznych poświęconych wydarzeniom, które niezbyt często poruszają w swoich opracowaniach badacze historii II wojny światowej. Podobnie jak w innej książce Leszka Adamczewskiego, którą nie tak dawno miałem okazję przeczytać i zrecenzować „Skarby w cieniu swastyki”[1] znajdziemy tu kilka opowieści o zaginionych w czasie wojennej i powojennej zawieruchy dobrach polskiej kultury narodowej. Dużo miejsca Autor poświęcił także dziejom Górnego Śląska w tym tragicznym okresie. Leszek Adamczewski odbrązowił historię obrony wieży spadochronowej w Katowicach oraz przedstawił swoje spojrzenie na niemiecką prowokację i napad na radiostację w Gliwicach w 1939 r. Kilka reportaży dotyczy rabowania i wywożenia ze śląskich zakładów przemysłowych wszystkiego co tylko miało jakąkolwiek wartość. Tu oczywiście prym wiedli czerwonoarmiści, choć również i hitlerowcy wywozili co się dało, aby tylko nie wpadło w ręce wrogiej armii. To co ocalało zostało zniszczone podczas bombardowań Śląska przez samoloty aliantów. Więcej na: http://ksiazkiprzygodowe.blogspot.com/2014/04/na-dno-szybu.html

Rewelacyjna książka, choć muszę przyznać dość trudna jak i wymagająca z licznymi rozbudowanymi analizami,depeszami jak i stanowczymi stwierdzeniami by zaraz dodać kontrargument i wrócić do punktu wyjścia, co może objawić się zawrotami głowy.Przyznam również, że bez znajomości historii (przynajmniej podstawowej)można się zniechęcić.Imponujące jest to, ile autor musiał lat w życiu poświęcić, żeby nabyć ową wiedzę, złożyć to wszystko do kupy i napisać książkę.Możemy być wdzięczni, że mamy tę część życia w swoich rękach i rozdysponować zaoszczędzony czas na dalsze kształcenie np. na inny temat.Polecam serdecznie

Bardzo rzetelna monografia przedstawiająca – jak wskazuje podtytuł – dzieje bojowe i organizacyjne Legionów Polskich. Wywód prowadzony jest klarownie i rzeczowo, prof. Klimecki nie raczy zaś czytelnika swoimi sympatiami ani antypatiami politycznymi. Inaczej jest z prof. Krzysztofem Filipowem, który jest autorem rozdziałów poświęconych odznaczeniom, umundurowaniu i upamiętnieniu Legionów. Braku rzeczowości panu profesorowi zarzucić nie sposób, acz, niestety, napisane przez niego rozdziały trącą nachalnym patriotycznym dydaktyzmem, co nieprzyjemnie kontrastuje z bardziej profesjonalnie poprowadzoną narracją prof. Klimeckiego. Ten drobny zgrzyt w niczym jednak nie obniża wartości książki, którą można z czystym sumieniem polecić każdemu zainteresowanemu tematem Legionów Polskich i historią odbudowy państwa polskiego.

Szlak nadziei – Armia Andersa marsz przez trzy kontynenty...1334 dni, 120 000 ludzi, 12 500 km...pierwsza publikacja opisująca całość tego exodusu. Niesamowita historia opowiedziana przez historyka z ogromnym sercem, sentymentem i zrozumieniem dla Polaków i polskiej sprawy. Ogromna ilość materiału zdjęcia, grafika, listy, plakaty wraz z nieznanymi często jeszcze niepublikowanymi relacjami tworzą niezapomnianą całość. Rozmach geograficzny przyprawia iście o zawrót głowy a zmieniająca sytuacja geopolityczna i polityczna II wojny światowej sprawiała, że decyzje ludzkie były niesamowicie trudne w tych już i tak skomplikowanych czasach. Polacy Andersa walczyli początkowo o wolność Polski i wojsk alianckich po konferencjach w Teheranie i Jałcie już tylko o wolność aliantów. Pozbawieni złudzeń i na zawsze pożegnani z Polska przedwojenna która już nigdy nie wróciła musieli na nowo szukać sobie miejsca w diametralnie nowej rzeczywistości często daleko od rodziny i bliskich. Uważam, że lektura obowiązkowa dla każdego kto ceni i szanuje swoje korzenie. „Generał Anders i jego armia należą już do historii. Cierpienia i dążenia jego ludzi już się skończyły. I dlatego istotne jest aby nowe pokolenia dowiedziały się, co się wydarzyło, i oddały hołd triumfowi ludzkiego ducha. Gdyby współcześni Polacy lepiej znali swoją historię, nie byli tak by skłonni do lekceważenia osiągnięć narodu z 25 lat...”

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

Brygada Świętokrzyskia posądzana jest o kolaborację z Niemcami. Czy to prawdziwie? Warto przeczytać i poznać drugą stronę. Po niektórych trudnych tematach autor trochę się ślizga. Np. współpraca z agentem Tomem opisana jest po łebkach. Autor przyznaje, że słabo go znał i nie może o nim nic konkretnego powiedzieć. Liczyłem na więcej jeśli chodzi o ten temat. Ogólnie jednak wysoko oceniam książkę i polecam. Czytało mi się tym lepiej, że znam wiele miejscowości na trasie Brygady bo to moje rodzinne strony.

Była to dla mnie trudna lektura. Musiałam zmierzyć się z własnymi wyobrażeniami i wizjami powojennej historii Polski. Ponieważ uważam, że co- nieco orientuję się w temacie - było trudniej. Z wieloma stwierdzeniami się nie zgadzam, jeszcze więcej budzi mój instynktowny sprzeciw. Ale temat jest niezwykle ważny, a autor nie zawsze kontrowersyjny. Zastanawiam się ile mojej niechęci brało się z konieczności przełamywania tabu a ile z merytorycznych zastrzeżeń...