Felek i Tola i porywacze

Książka dla rodziców językoznawców, ale nie tylko. dzieci na różnych etapach przyswajania języka interesują się słowami jako takimi. Moje starsze dziecko, kiedy uczyło się mówić, miało coś w stylu "śmiesznego słowa na dziś" i czasami te śmieszne słowa były zaskakujące i trzeba było je przeczytać, powiedzieć wiele razy. Wymyślał też swoje słowa i nawet ten "język" miał swoją nazwę. Książka "Aciumpa" może być takim przedłużeniem zabawy w słowa, w wymyślanie swojego języka. Bo tytułowe słowo działa podobnie, jak wiele słów małych dzieci - nie wiadomo, co znaczy, jaką jest częścią mowy, jak go używać. Dla najmłodszych książka i tytułowe słowo mogą być po prostu śmieszne. Ze starszymi dziećmi chodzącymi do szkoły, można już więcej porozmawiać o częściach mowy, o znaczeniu i funkcjach słów w zdaniach, czy o nauce języków.

Troszkę dziwna historia, z według mnie mało przekonującą postacią Świętego Mikołaja. Czytałam z zaciekawieniem mając nadzieję, że w końcu nastąpi jakiś moment, który sprawi, że ta książka dołączy do grona moich ulubionych świątecznych historii. Niestety nic takiego nie nastąpiło. Cała fabuła wydaje się trochę na siłę opisana, a już w szczególności rozwiązanie problemu. Szczerze mówiąc, jestem troszkę zawiedziona tą książką, ale być może adresaci tej książki, czyli młodsi czytelnicy, spojrzą na nią łaskawszym okiem.

Ta książka przeleżała u nas na półce dość długo, zanim wpadła w obieg. Nie wiem dlaczego. Tymczasem to jedna z lepszych, o ile nie najlepszych pozycji, które stanęły na mojej matczynej czytelniczej drodze. Tak prosto, tak zgrabnie, bez zbędnego patetyzmu. Da się! O przyjaźni, definiowaniu szczęścia, o potrzebach. 10/10

Jesteśmy wielbicielami ilustracji Pawła Pawlaka, szczególnie, że zazwyczaj idą one w parze z dobrym tekstem. Nie inaczej jest w przypadku "Kotka..." - zgrabna, mądra i momentami zabawna historia dopowiedziana jest zachwycającymi obrazami. Z dwuipółletnią Lilą czytaliśmy non stop przez miesiąc, teraz wracamy co jakiś czas.

Książeczka opowiada o dziewczynce, Karusi, która zaprzyjaźnia z poznanym na plaży wilkiem w kolorze piasku. Wilk pomaga jej zrozumieć otaczający ją świat. Często w sposób dość nieoczywisty. Książka trochę filozoficzna, trochę zmuszająca do abstrakcyjnego myślenia, ale bardzo sympatyczna i przyjemna w odbiorze.

Kolejne przygody psotnego lisa Felka i mądrego zająca Toli tym razem na wyspie, na której zdecydowali się spędzić wakacje uciekając od zimy w Swoim lesie. Kilka zabawnych historii o życiu na małej wyspie, tęsknocie za domem i spędzaniu wspólnie wolnego czasu. Bajak jak dotąd najlepsza z serii. Wile zabawnych sytuacji i interesujących zjawisk związanych z morzem bawi i uczy dzieci. Dla każdego malucha i rodzica, który się przy bajce nie znudzi.

Różowe środy? Z czym może kojarzyć się różowa środa? Na pewno z czymś miłym, przyjemnym, na co czekamy, choć zdawać by się mogło, że wymarzonym, ulubionym dniem na przyjemności, relaks i zabawę są weekendy, a więc sobota i niedziela. Czas, kiedy jest wolne od szkoły, w wielu wypadkach od pracy, kiedy można iść się pobawić, potańczyć i wyspać, spotkać z rodzina, przyjaciółmi, wyjść na rower, na spacer, na lody, do kina, na pływalnię czy do stadniny, by zachwycać się końmi. Ale to właśnie środa w barwie różu, jest ulubionym kolorem pewnej niezwykłej cioci, jest bardzo ważnym dniem dla Sary. Sara to dziewczynka raczej skryta, taka która nie biega za modą, czy trendami panującymi, by się komuś przypodobać, a szczególnie dziewczynkom, jej rówieśniczkom, które bardzo upodobały sobie naukę jazdy konnej. Praktycznie cały ich świat krąży wokół kucyków. Jeśli ktoś ma taką pasję i zamiłowanie, to proszę bardzo, ale Sarze takie hobby nie odpowiadało, nie czuła tej magii, tego uwielbienia. Była parę razy w stadninie, ale bez większego zachwytu. Zatem w wolnych chwilach, na podwórku, czy w szkole nie miała zbytnio z kim porozmawiać, więc czuła się odtrącona, samotna. Bardzo dobrze czuła się w domu, w swoim pokoju, tylko mama często wymagała od niej rzeczy, które Sarze nie sprawiały radości, matka narzucała swoje zdanie, byłą apodyktyczna surowa i sztywna, a ojciec zapracowany i nieobecny. Dlatego tak bardzo Sarę cieszyły środy!! Środa była dniem zarezerwowanym dla Cioci Huldy, wyjątkowej, niezwykłej, jednej jedynej takiej na świecie. Jest młodszą siostrą mamy Sary. Wielką radością i szczęściem, były dla nich obu te środowe spotkania, kiedy to Sara mknęła na rowerze do domu, w którym miała swój różowy pokoik Ciocia Hulda. Oprócz niej w tym niezwykłym starym domu z dzikim ogródkiem mieszkali przyjaciele: Horst, Willi, Jupp, którzy mieli jakieś trudności i żaden nie umiał sobie radzić samodzielnie. Dlatego też do tego domu przychodzili opiekunowie, jak Klaus, którzy pomagali w rozmaitych czynnościach. Ciocia Hulda jest jedyną i ulubioną ciotką Sary, do tego po prostu najweselszą, najmilszą osobą, jaką Sara zna. Hulda zawsze znajdzie czas, potrafi wysłuchać, interesuje ją wszystko, o czym Sara jej opowiada, inni dorośli nie poświęcają Sarze czasu i uwagi. Ciotka Hulda rozumie wszystko. Sarze często jest bardzo smutno, gdy jej rodzice, zwłaszcza tata źle wypowiadają się na jej temat, tłumacząc, że jest opóźniona w rozwoju, "coś jakby pluszak", że wariatka, upośledzona umysłowo. Sara bardzo to przeżywała, nie godziła się na słowa i jeszcze bardziej lgnęła i kochała swoją ciocię. Ciocia Hulda jest uprzejma dla ludzi, dla nieznajomych, zawsze znajdzie sposób, żeby ich zagadać, zadawać pytania, bo lubi wiedzieć. Nie boi się opowiadać też o sobie. Nie lubi hałasu, krzyku, uspokajają ją spokojne rozmowy, spacery i powtarzane rytuały, takie właśnie, jak środa z Sarą. Tymczasem matka Sary wymyśliła dla córki kurs tenisa w środę, na który ta wcale nie chciała chodzić Zatem Sara musiałaby pożegnać się z odwiedzaniem cioci na poczet nauki w grę, która absolutnie ją nudziła. Matka nie mogła zrozumieć dlaczego Sara jest taka uparta. Biedna Ciotka Hulda nie mając swojego stałego rytmu dnia, poczuła się zagubiona, wystraszona, niespokojna, więc dostała ataku i zamknęła się w swoim pokoju. Na wieść o tym matka Sary postanowiła bez uzgodnienia z nikim przenieść, a właściwie wywieźć Huldę na wieś, do innego ośrodka, w którym opieka byłaby profesjonalna. Matka uważa, że Hulda kompletnie sobie nie radzi w "normalnym" świecie i wymaga stałej opieki i nadzoru. Jak wybrnąć z tak trudnej sytuacji? Matka Sary, chce dla obu jak najlepiej, sama nie ma siły i nie chce opiekować się upośledzoną siostrą, to strasznie przykre, smutne i bolesne. Co zrobi ciocia Hulda? Co wymyśli Sara? Ułożyła ciekawy plan, który doczytacie w tej niezwykle pięknej i wzruszającej książce, pełnej dobroci, mądrości oraz poświęconej osobom niepełnosprawnym, tym że czują, myślą i też niekiedy świetnie sobie radzą! Koniecznie przeczytajcie jakie były dalsze losy i przygody Sary i jej ukochanej Ciotki Hildy! Jestem ogromnie poruszona przeczytaną książką, podróżą do duszy i serca drugiego człowieka, który pragnie żyć, kochać, decydować sam o sobie. Hilda nauczyła mnie, że można cieszyć się ze wszystkiego, że można kochać ludzi, o tym jak twórcze mogą okazać się rozmowy z nieznajomymi. Ona wie, że jest chora, ale pomimo to, chce sama stanowić o sobie, aby nikt jej nie przestawiał jak pionka i mówił, co jest dla niej dobre, a co nie. Sara z kolei, pokazała, jak pięknie potrafi opiekować się swoją niepełnosprawną ciocią, umiała przeciwstawić się naporowi rodziców i pokazać im zupełnie inną drogę, inne rozwiązanie.. Na szczególną uwagę zasługują postacie poznane w książce: Julia pielęgniarka, Pestka - dziewczyna zagubiona i smutna, Kali, który jest bezdomny i Szczur - utalentowany Punk, który maluje piękne obrazy, dodatkowo chłopak z pociągu - argumentator. Piszę o nich, żeby nie zapomnieć, żeby zawsze, kiedy będę chciała sobie przypomnieć, wejdę na zapisaną recenzję. Bardzo polecam do przeczytania tę książkę, jest i wesoła, ale też totalnie rozczulająca. W wielu miejscach płakałam ze wzruszenia. Idealna książka na prezent, albo w podróż. Uczy, bawi i wzrusza. Warto liczyć się ze zdaniem każdego człowieka, szanować każdego bez względu na to kim jest, czy bezdomnym czy punkiem z wielkim irokezem czy przede wszystkim taką Ciotką Hildą - osobą z niepełnosprawnością umysłową, ale jakże miłą, dobrą i kochaną. Miłej lektury :)

Jedną z pierwszych książek jaką dostałem od Cioci Justyny była właśnie o "Fantastycznym Panie Lisie". Trudno nie znaleźć tutaj nawiązań do tej wspaniałej opowieści, która doczekała się animacji w reżyserii Wes Andersona. Cóż powiedzieć? Super powrót do lat młodego czytania. Super fabuła, przyjemny język i genialne smaczki z życia cioci Justyny! Nic tylko czytać i wspólnie gotować!

Bożonarodzeniowy klimat, dziecięce emocje, marzenia, rozczarowania, a także nadzieję, ciepło i miłość - wszystko to znajdziecie w tej przepięknie wydanej książce w formie kalendarza adwentowego. Została ona podzielona na 25 krótkich rozdziałów, więc można czytać ją codziennie po fragmencie od 1 do 25 grudnia. Głównym bohaterem jest Cebulka, tak mama nazywa Stiga, chłopca uczęszczającego do pierwszej klasy podstawówki. Mieszka on z mamą w niewielkim miasteczku. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, a on marzy o rowerze, choć wie, że jego mamy nie stać na tak kosztowny prezent. Cebulka ma również inne pragnienie - bardzo chciałby poznać swojego tatę. Gdyby jego rówieśnicy wiedzieli, że on, Stig ma tatę, nie współczuliby mu, a on sam wypełniłby pustkę w sercu. Bardzo kocha swoją mamę, ale chciałby być taki jak inni i po prostu mieć tatę. W międzyczasie Cebulka nawiązuje relację z miejscowym mechanikiem, który uważany jest przez inne dzieci za dziwaka. Niespodziewanie dla chłopca, Karl staje się mu bliski, ale potrzeba akceptacji ze strony kolegów i koleżanek jest silniejsza. Przecież Karl kompletnie nie odpowiada wyobrażeniu taty, jaki malował się w głowie Cebulki. Ale chłopiec udowodni wszystkim, że jego tata istnieje. Wie, że ma na imię Joppe i mieszka w Sztokholmie przy długiej ulicy. Znajdzie go, a ten od razu go rozpozna i ucieszy się na jego widok. Czy marzenie Cebulki spełni się? Czy jego świat wreszcie będzie kompletny? Świat przedstawiony w książce jest bardzo autentyczny. Dziecięce emocje, sposób postrzegania i wyobrażenia otaczającej rzeczywistości, czasem wręcz naiwność i przede wszystkim silna potrzeba przynależności i akceptacji. To bardzo wzruszająca opowieść o dziecięcych pragnieniach, a także o tym, że czasami to, czego szukamy, jest tuż obok nas.

Trochę nie wiem co powiedzieć. W książce znajdziemy przygody Toli i Felka i ich przyjaciół, opisane w bardzo krótkich i prostych zdaniach. No i te proste zdania, przyznaję, że trochę mnie męczyły podczas czytania. Niektóre sceny całkiem śmieszne, inne dłużące się, ale mam nieodparte wrażenie, że książka napakowana jest przywarami typowo dla dorosłych ludzi. W innych książkach też znajdują się takie ukryte znaczenia, ale tutaj widać to nazbyt wyraźnie i nie wiem czy mi się to podoba czy nie. Córka przyznała, że na początku książka była dziwna ale później już okej, więc chyba jest okej. 😉 Nasza ulubiona scena, to ta gdy Felek zorientował się, że Pip nie jest już kurczakiem. Ogólnie książka nie jest zła, ale dla osób, które uwielbiają długie formy, może to być odrobinę męczące.

Czytanie książki „Smacznego, proszę Wilka!” Marty Guśniowskiej (Wydawnictwo Tashka) to prawdziwa uczta – rozbrajające dialogi bohaterów, wnikliwa obserwacja otoczenia, ukryte prawdy życiowe. Za każdym razem ciężko się z nią rozstać. Z pozoru zwykły las, a dzieją się w nim niezwykłe rzeczy. W pewnym domku stary, zrzędzący, zły Wilk, próbuje się pogodzić ze śmiercią, która zagląda mu w oczy. W odchodzeniu towarzyszy mu jedyna przychylna istota – Pajączka. Zrządzeniem losu pod ich dach trafia mały, naiwny Zajączek (czyli idealna przekąska),który potrzebuje pomocy. Zastanawiacie się, czy Wilk zdoła powstrzymać swoje zwierzęce instynkty i nie pożre biednego malca? Otóż za namową przyjaciółki zrobi coś wbrew logice – zgodzi się odprowadzić zajęcze dziecko do domu jego babci. Stary drapieżnik nie zdaje sobie sprawy, że to wspólne wędrowanie z Zajączkiem zupełnie go odmieni, już na zawsze…

Przygody Królika i Misi to niezwykle urocza seria, którą miałem przyjemność poznać od środka, zanim wreszcie sięgnąłem po jej pierwszą część. Muszę przyznać, że właśnie ta część przypadła mi najbardziej do gustu, ponieważ świetnie wprowadza nas w zwyczaje zwierząt, zwłaszcza królików. Jednym z najciekawszych i zarazem najzabawniejszych elementów jest rozmowa bohaterów na temat zwyczaju królików... jedzenia swoich kupek! Autor przedstawił ten temat z humorem, co z pewnością rozbawi zarówno młodych, jak i dorosłych czytelników. W tej części mamy również okazję obserwować pierwsze spotkanie naszych bohaterów – zrzędliwego Królika i ciepłej, opiekuńczej Misi. To właśnie ich kontrastujące charaktery sprawiają, że tworzą oni niezapomniany duet. Wspólnie stawiają czoła różnym wyzwaniom, a jednym z najważniejszych momentów tej książki jest pojawienie się groźnego wilka. Dzięki sprytowi i odrobinie odwagi bohaterowie pokonują go... używając kuli śniegu! Nie można nie wspomnieć o ukrytym w tej części przesłaniu wychowawczym. Wątek dzielenia się – zarówno rzeczami, jak i swoimi emocjami – subtelnie przypomina dzieciom o wartościach, które warto pielęgnować. Jest to pierwszy tom serii liczącej już sześć części. Każda z nich jest pełna humoru, wartościowych przesłań i niezapomnianych przygód. Serdecznie polecam tę książkę do wspólnego czytania, zwłaszcza przed snem. Gwarantuję, że maluchy będą zachwycone! Czytajcie!

Syn wypozyczyl ksiazke w bubliotece szkolnej i przeczytalismy ja wspolnie ‘na raz’. W paru miejscach byl podejscytowany tym, ze ‘to chyba ksiazka dla starszych dzieci’. A w tym wieku (8 lat) wszystko co ‘starsze’ jest ciekawe. Teraz czeka na wypozyczenie drugiej czesci, mysle ze takie ksiazki moga zainteresowac dzieciaki, ktore srednio lubia czytac. Dla mnie duzy plus.

Choć literatura skandynawska może dotykać poważnych tematów, nie brakuje w niej również humoru, któremu nie obce są elementy absurdu sprawiającego, że historie wykraczają poza utarte schematy myślenia. "Rodzina Obrabków" normy społeczne pozostawia daleko w tyle, czyniąc sympatyczną rodzinkę złodziei głównym bohaterem swojej opowieści. Obrabkowie są na pozór zwyczajną rodziną. Ich prawdziwą naturę zdradzają niezwykłe imiona - Cela, Zbirosław, Kriminelka, Ture i pies Glina. Obrabkowie nie są przeciętnymi mieszkańcami miasta - niemal każdej nocy napadają na sklepy, okradają sąsiadów, a w ich domu piętrzą się góry kradzionych rzeczy. Nie wszyscy podzielają jednak rodzinną pasję. "Czarną owcą" Obrabków jest najmłodszy syn - Ture. Nie chce brać udziału w rodzinnych przedsięwzięciach i wydaje się być spokojny, uprzejmy i nad wyraz porządny. Przysparza tą swoją porządnością sporo zmartwień - Obrabkowie zachodzą w głowę, co z niego wyrośnie? Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, bo zbliżają się urodziny Ture’a. Chłopiec zażyczył sobie wyjątkowy prezent. Obrabkowie decydują się na kolejny skok… Niebanalna to historia, a przy tym bardzo zabawna. Obrabków, choć są złodziejami z prawdziwego zdarzenia, nie sposób nie polubić. To karykaturalni bohaterowie, barwni, jednocześnie pełni wdzięku. Cała historia pozbawiona jest dydaktyzmu opartego na proponowaniu moralnych wzorców. Nie oznacza to jednak, że mały czytelnik nie wychwyci przesłania - wręcz odwrotnie. Zrobi to świetnie, a konsekwencje pewnych zachowań z pewnością zostaną zapamiętane na długo.

Pewnego pięknego dnia orzesznica niespodziewanie oświadcza swemu przyjacielowi mrówkojadowi, że udaje się z kretem Stellanem na kurs, w związku czym ten zostanie sam w domu. Mrówkojadowi jest to całkowicie nie w smak. Czuje się odrzucony i samotny. I tak wraz ze swym pluszowym towarzyszem Karolem Gustawem próbuje popaść w czarną rozpacz, lecz nic z tego… Mrówkojad nie może uronić ani jednej rzewnej łzy… Wtedy uświadamia sobie, że przecież cebula ma w sobie tak niezwykłe właściwości, że podczas jej krojenia z pewnością w oka mgnieniu się rozpłacze. Udaje się do spiżarni orzesznicy i zaczyna rytuał obierania cebulki. I tak obiera, obiera i obiera… Aż w końcu orientuje się, że chyba jednak przesadził. Żeby przyjaciółka nie była po powrocie do domu zła za jego marnotrawstwo postanawia ugotować dla niej na kolację zupę z wcześniej posiekanej cebuli… Czy orzesznica skorzysta z zaproszenia mrówkojada i da się skusić? Dowiecie się tego, gdy sięgnięcie po ciąg dalszy tej historii, która niewątpliwie jest warta zainteresowania. Opowiada przecież o niesamowitej więzi, tęsknocie i walce z chwilową samotnością. Oczywiście polecam. Mądra i dowcipna jest to rzecz.

Mrówkojad uważa, że jest dziwny. To wszystko przez jego bardzo charakterystyczny nos. Ale zastanawia się również nad tym czy są na świecie równie wyjątkowe zwierzęta. By się tego dowiedzieć ogłasza konkurs. Każde zwierzę, które posiada jakieś wyjątkowe cechy może wziąć w nim udział. Organizatorzy plebiscytu, to jest mrówkojad i orzesznica we własnych osobach, przewidzieli nagrodę dla zwycięscy. Szybko okazuje się, że zainteresowanych jest baaardzo wielu i to z baaardzo różnych stron świata. Jednak wyłonienie laureata wcale nie będzie takie proste. Historia mrówkojada i jego przyjaciółki to niesamowicie zabawna opowieść o tym, jak bardzo jesteśmy od siebie różni, przez co bardzo niepowtarzalni. Różnorodność biologiczna poszczególnych gatunków zwierząt sprawia, że świat jest naprawdę piękny, zaskakujący i interesujący zarazem. Polecam tą fenomenalną lekturę.

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

Prześliczna gruba książka dla dzieci w twardej oprawie, wydanie kolekcjonerskie . Wszystkie opowiadania z czterech zbiorków Żabek i Ropuch: ,, Przyjaźń’’, ,,Razem’’, ,,Przez cały rok’’, ,, Dzień po dniu’’ zostały umieszczone w jednym tomie. Książka zarówno dla maluchów jak i dla przedszkolaków. Starsze dzieci też zainteresuje. Duża czcionka nie sprawi trudności tym, co zaczynają przygodę z czytaniem. Ilustracje w stylu vintage w kolorach ziemi podkreślają przekaz ekologiczny i zachwycą każdego zarówno małego jak i dużego. Jest to wybitna książka o prawdziwej ponadczasowej przyjaźni w tłumaczeniu Wojciecha Manna. Doborowa para: zielona żaba i ropucha ,należące do płazów bezogonowych, w przyjaźni bez końca. Krótkie proste opowiadania. Każdemu z nich przyświeca inne przesłanie. My zaś skupmy się na codziennym życiu dwóch przyjaciół , którzy odwiedzają się każdego dnia, spędzają razem czas, wspierają się , okazują wzajemną empatię, udzielają sobie pomocy. Razem przeżywają różne przygody czy to podczas niejednej kąpieli w stawie – tej zamierzonej czy przypadkowej, czy w nieustraszonej wycieczce w góry, związanej z ucieczką przed lawiną skalną, podczas puszczania latawca, wielkiego zjazdu sankami w zimie. Wiele czynności wykonują razem i cieszą się z tego. Ogromną przyjemność mają opowiadając sobie wzajemnie bajki, opowiadania o duchach ; podziwiając piękno przyrody, wschody i zachody słońca; pielęgnując ogródki przydomowe; idąc razem na lody – koniecznie czekoladowe; piekąc i spożywając ciasteczka w swoim towarzystwie. Nawet wyłowione z wody, utopione mokre kanapki, spożywane na drugie śniadanie smakują im tylko dlatego, że mogą je jeść nie w samotności. Zawsze wysłuchują jeden drugiego i starają się zaradzić wszelkim troskom i kłopotom, tak jak umieją najlepiej. Żabek jest wesoły, otwarty na nowe wyzwania, a Ropuch bardziej refleksyjny i melancholiczny , podchodzący do życia z rezerwą. Przez to doskonale się uzupełniają. Zawsze wolą przepraszać jeden drugiego , za to czego nawet nie zrobili, niż , żeby ich przyjaźń się zachwiała. Doskonale wychodzi im wspólne długotrwałe milczenie, czy cierpliwe czekanie na coś , co ma się wydarzyć. A to już świadczy bardzo, bardzo wiele. Cieplutka, chwytająca za serce, rozczulająca książka. Piękna niezwykła, przyjaźń. I takiej właśnie PRZYJAŹNI życzę wszystkim z portalu Lubimy czytać. Ps. Jak znajdziecie w lesie małą zieloną żabkę, to nie ruszajcie jej . Być może czeka na nią ropuszy przyjaciel i bardzo się martwi.

Przepiękna historia o miłości i przyjaźni ponad podziałami. Kolejna pozycja, która obok Skarpetek powinna trafić do kanonu lektur dzieciaków w podstawówce. Czytałam Synowi, zaśmiewając się do łez, a pod koniec nawet się wzruszyłam. Sztuka to niesamowita , by napisać tak cudną historię. Bohaterowie przesłodcy, aż chciałby się ich schrupać, rysunki przepiękne. Petarda, polecam całym serduchem!