O nawiedzonych i nawiedzających albo dom i mózg

Ciężko mi nazwać siebie miłośnikiem dramatu, ale… Nie jest to najcięższa forma, język zrozumiały i „gramatura” tego dzieła pozwala poobcować „w temacie”. Dramaturgia losów głównych postaci „bije po oczach” od pierwszych zdań. Całość wtopiona w zgrabną historię z miłością oraz DRAMATYCZNYM zakończeniem ;) Warto poświęcić te kilka minut. Dodatek w postaci wierszy, a w szczególności pierwszy koniecznie.

Książka podzielona na cztery części i losy trzech osób. Każda z historii ma w sobie tajemniczy wątek i kończy się niedopowiedziana. W ostatnim rozdziale zamiast wyjaśnień pojawia się więcej niedopowiedzeń które pozostawiają pole do interpretacji. Z początku całość wydawała mi się mroczna jednak bardziej pasuje tu określenie ponura i depresyjna. Oczekiwałem jakiegoś "łał" na zakończenie ale zamiast tego dostałem więcej tajemnic.

Naprawdę nie wiem, co można napisać o tych opowiadaniach, nie wpisują się w żadne ramy gatunku. Być może dla mnie nie jest ważne, o czym pisze Orbitowski, bo odpowiada mi jego styl, przełknę wszystko, ale chyba coś jednak jest w tych tekstach: oryginalność, żywy język, nieprzewidywalność, niekonwencjonalność, lekkość. Najbardziej spodobały mi się dwa ostatnie opowiadania, fantastyczna opowieść o matkach, a raczej matce i o American Dream z polskim El Dorado.

Dla mnie petarda. Bardzo dobry, bardzo równy zbiór opowiadań przesiąkniętych klimatem grozy. Bije od tego jakiś realizm, momentami można bez problemu wyobrazić sobie, że te historie wydarzyły się naprawdę. Nie pozostaje nic innego jak usiąść, przeczytać i zachwycać się kunsztem autora. 9/10

„Kabalista z Pragi” Marka Haltera to powieść, która wyrasta z bogatej tradycji literatury historyczno-mistycznej, czerpiąc pełnymi garściami z motywów żydowskiego folkloru, ezoteryki oraz tragizmu renesansowej Europy. Fabuła koncentruje się wokół postaci Dawida Gansa, ucznia słynnego Maharala – rabbiego Löwa. Głównym motywem spajającym akcję jest poszukiwanie boskiego pierwiastka w materii, co materializuje się w legendzie o Golemie. Halter prowadzi nas przez mroczne uliczki praskiego getta, gdzie nauka miesza się z magią, a astronomia Tychona Brahego sąsiaduje z zakazanymi rytuałami kabały. Akcja osadzona jest w XVI-wiecznej Pradze, pod panowaniem ekscentrycznego cesarza Rudolfa II. Miasto to jawi się jako tygiel kulturowy, w którym lęk przed inkwizycją przeplata się z intelektualnym fermentem. Dawid Gans, rozdarty między racjonalnym badaniem gwiazd a mistycznym oddaniem swojemu mistrzowi, staje się świadkiem narastającego antysemityzmu. Gdy nad społecznością żydowską zawisa widmo pogromu, jedyną nadzieją staje się stworzenie sztucznej istoty – Golema. To klasyczny motyw hybris – ludzkiej pychy rzucającej wyzwanie prawom natury, który w interpretacji Haltera zyskuje polityczny ciężar. Moja ocena to solidne 6/10. Choć książka obiecuje wielowarstwową ucztę, zatrzymuje się w pół kroku między ambitną prozą a literaturą popularną. Oto kluczowe argumenty: Atmosfera (8/10): Halter genialnie oddaje duszny klimat Pragi. Opisy alchemicznych laboratoriów i modlitewnego skupienia są niezwykle plastyczne. Czytelnik niemal czuje zapach starego pergaminu i wilgoć Wełtawy. Narracja (5/10): Niestety, dynamika powieści kuleje. Autor momentami zbyt mocno ucieka w wykłady o kabale, co wyhamowuje akcję. Dialogi bywają sztuczne, służąc jedynie jako nośnik informacji historycznych, a nie budowania relacji między postaciami. Głębokość postaci (6/10): Dawid Gans jest protagonistą poprawnym, ale brakuje mu wewnętrznego ognia. Najciekawszy pozostaje milczący Golem, który staje się smutną metaforą siły pozbawionej duszy. Marek Halter stworzył dzieło poprawne, które ucieszy miłośników historii i żydowskiej mistyki, ale może znużyć czytelnika szukającego wartkiej akcji. To książka o odpowiedzialności za stworzenie i o tym, że każda próba ocalenia świata przy pomocy magii niesie ze sobą nieprzewidziane konsekwencje. Autor sprawnie operuje motywami wygnania i tożsamości, jednak literacko nie dorównuje wielkim eposom w tej tematyce. „Kabalista z Pragi” to sprawnie napisana lekcja historii z nutką nadprzyrodzoności, która pozostawia niedosyt – niczym Golem, ma formę, ale brakuje jej ożywczego „tchnienia” wielkiej literatury.

„Otóż powinieneś wiedzieć, że wyspa Itongo jest jednym z tych rzadkich, ukrytych przed okiem zwyczajnych ludzi zakątków, w których gromadzą się i przechowują ślady zamierzchłych wieków ludzkości. Takich miejsc rozrzuconych po ziemi jest niewiele; może dwa, trzy najwyżej. Jednym z nich jest kraina Itongo.” “I tak na rubieży lęku przed nieznanym i pożądania, między krasnotą życia a omroczą „tamtego brzegu” oddała mu się. Mgła szału przesłoniła im oczy i odgrodziła purpurową kotarą od złych dziwów domu.” „W naiwnej, dziecięcej niewiedzy spełniali wolę ciemnych przeznaczeń, które sprowadziły ich oboje do tej dziwnej izby na godzinę miłosnego aktu. W ekstazie upojenia nie widzieli widmowych twarzy, które nachylały się nad nimi z enigmatycznym uśmiechem masek i śledziły miłosną ich sprawę, nie słyszeli wkoło siebie tajemniczych głosów i szeptów.” Ówcześni Grabińskiego nie docenili jego powieści przypisując im mniejszą wartość artystyczną, jednak myślę, że jak w przypadku wielu innych wizjonerów, musiało minąć sporo czasu nim czytelnicy, spojrzeli łaskawszym okiem również i na tą formę przekazu. Opowiadania Stefana bez wątpienia stanowiły istotę jego twórczości, słusznie chwaląc go za wyobraźnię czy niebanalne podejście do nadnaturalności, jednak będąc ponownie po lekturze „Cienia Bafometa” i dzisiejszym poznaniu „Wyspy Itongo” wcale nie uważam, żeby dłuższa forma mu nie służyła lub jakościowo mocniej odstawała od jego twórczości. Dlaczego? Ponieważ wbrew obiegowej opinii prezentowana wyspa to nie przygodówka z nutką grozy, a opowieść o duchach, wypełniona przez zjawy i w końcu w całości prowadzona przez obce nam siły, dla których jesteśmy tylko marionetkami. Patrząc oczami zwykłych ludzi „Wyspa Itongo” to historia Jana Gniewosza, młodego medium, który w wyniku nieoczekiwanego splotu wydarzeń trafia na tytułową wyspę, lecz kiedy wybiegniemy poza nasze postrzeganie, nagle zrozumiemy, że to nigdy nie mogła być historia przygodowa, a opowieść duchów, które są tuż obok ingerując w śmiertelnych. Prezentowana dziś wyspa jest ściśle powiązana ze strefą ducha, a jednocześnie przedstawia zderzenie dwóch odmiennych kultur, przy okazji wyśmiewając agresywne zapędy kolonialne Europy minionych wieków. Jan Gniewosz, dziecko duchów, medium mimo woli, trafiając na wyspę jest początkowo mocno zdołowany wydarzeniami ostatnich miesięcy, jednak dość szybko wchodzi w konkwistadorskie buty wierząc, że sam jeden może zmienić odwieczny porządek rzeczy, naginając wolę rzekomych poddanych traktujących go jak kochanka Bogów. Pytanie jednak czy ci, którzy nadali mu władzę, zgodzą się z jego śmiałymi planami. Wydarzenia na wyspie są niezaprzeczalnym rdzeniem książki, jednak szponiaste ręce duchów nie zatrzymały się jedynie na tym skrawku, skutecznie mieszając w przestrzeni i w czasie. Akcja „Wyspy Itongo” zaczyna się w opuszczonym nawiedzonym domu będącym miejscem poczęcia Jana, opisuje kolejne lata jego życia zaczynając od momentu zbudzenia daru, aż po jego „szkolenie” ostatecznie dochodząc do momentu przełomowego, czyli znalezienia się na wyspie. W książce jak już wspomniałem królują duchy i zjawy, jednak sama opowieść ma dwa wyraźne etapy, które różnią się zarówno stylem, jak i przebiegiem. Zimna i znana Europa kontra dziki i nieokiełznany raj na końcu świata. Podobały mi się motywacje Jana i jego ukryte motywy, lecz jeszcze bardziej przemawiał do mnie motyw miłości, również tej cielesnej. Cenię Grabińskiego za jego nadnaturalność, imponują mi zjawy z jego głowy, jednak nie ukrywam, że lubię jak opisuje relacje damsko-męskie, zwykłe zwierzęce potrzeby i chemię jaką łączą się zakochani. Brzmi to wszystko wyjątkowo naturalnie i jeszcze mocniej porusza, gdy dochodzi do zazwyczaj trudnego tematu danej historii. Nie powiem jednak jak się tu to potoczy. I tak zbyt dużo zdradzam w swoim tekście. Pamiętajcie. Nie przekreślajcie dłuższej formy Grabińskiego. Tam też znajdziecie przyjemną grozę i dawkę fantastyki.

Dlaczego nadal nie ma kontynuacji? Są na świecie ludzie, którzy wciąż na nią czekają... Książkę przeczytałam niedługo po wydaniu, więc opinia nie będzie świeża, ale w tym akurat przypadku myślę, że to nawet lepiej. Trudno mi było określić, co tak naprawdę podoba mi się w tej powieści. Fabuła jest bardzo dobra, ale nie rewelacyjna, styl pisania podobnie. Autor ma oryginalne pomysły, ale opisuje je jakoś tak trochę czerstwo. Po przeczytaniu książki miałam wrażenie, że ktoś nagle wyrywa mnie ze snu, a może z jakiegoś delirium wariata. Nie wiem czy to celowy zabieg, ale sądzę, że właśnie ta groteskowość to coś co czyni "Króla..." królem.

Jak na debiut autora wypadło całkiem fajnie i moim zdaniem jest to dobra książka żeby zacząć swoją przygodę z czytaniem tego gatunku właśnie od niej . Ja swoją przygodę zacząłem od Diuny a chętnie zamienił bym kolejność . Jedyne co mi się nie podobało to zakończenie tej książki bo odniosłem wrażenie jak by przerwy na reklamę podczas filmu w ważnym momencie .

W "Czarnych batalionach" autor bawi się w zgadywankę " co by było gdyby związek radziecki zdobył globalną władzę? " Wizje te bynajmniej nie napawają wcale optymizmem, ale z pewnością są ciekawym sprawdzianem dla wyobraźni. Niektóre z opowiadań są mocno pokręcone i futurystyczne. Np. w "Janek Poranek i jego goscie" widzimy Polskę jako centrum pielgrzymek stworzeń z róznych zakątków kosmosu. Ich odwiedziny są tak częste, że gospodarka kraju zaczyna się opierać jedynie na produkcji i sprzedaży pamiątek. W tytułowym opowiadaniu zaś widzimy świat socjalistycznych republik obracanych w perzynę za sprawą tajemniczej choroby. Mnie chyba najbardziej zapadła w pamięć historia o chłopaku, który dzwoniąc pod numer widniejący na witrynie z plakatami łaczył się z osobami na tych plakatach widniejącymi. "Czarne bataliony" to naprawdę arcyciekawa antologia fantastyczna. Zdecydowanie i z całego serca polecam!

Do Astronoma ze Szklanej Wieży przybywają goście zaniepokojeni zbliżaniem się komety zwiastującej wielkie zło. Razem próbują ustalić plan, który pozwoliłby na odwrócenie losów świata. W tym samym czasie w innym wymiarze; nad znaną nm Ziemią zawisa Wielkie Oko i powołuje do działania swoich wysłanników. Ich jedynym celem jest zabicie Joanny, która akurat wybrała się w gościnę do rodziny wraz ze swoją kuzynką Kingą. Ta ostatnia wciąż poszukuje swojej drogi życiowej poprzez wypróbowywanie różnych religii i filozofii. Dlatego też objawienie, którego obie doznają na drodze bierze za znak od swojej prywatnej Istoty Wyższej, która chciała przekazać jej, że została wybrana do wypełnienia misji. Żaden z bohaterów nie ma jeszcze pojęcia, że niedługo wszystko, co znają stanie się nieaktualne. Całość recenzji pod adresem: http://zapach-ksiazek.pl/studnia-zagubionych-aniolow/

Zupełnie inne spojrzenie na postapokaliptyczny świat, z perspektywy samotnej, niemłodej już byłej nauczycielki, która jest jedyną lub jedną z niewielu ocalałych. Nie mamy tu pościgów za potworami i walk z hordami zombie, ale przygnębiające, mozolne przedzieranie się przez trudy każdego dnia w walce o przetrwanie. Muszę jednak zaznaczyć, że mimo świetnego pomysłu na temat i dobrze zbudowanego klimatu opuszczenia, chłodu i przejmującej samotności, jest kilka zgrzytów, które czynią książkę ciut niewiarygodną (jeśli w przypadku post-apokalipsy i zjawisk nadprzyrodzonych możemy w ogóle mówić o wiarygodności). Towarzyszymy głównej bohaterce w mozolnym zdobywaniu wody z fontanny na baterie słoneczne. Jeden mały plecak, kilka butelek, niebezpieczna przeprawa przez miasto pełne sfor zdziczałych psów i niebezpieczeństwo napaści przez "zombie" czyhające na każdym rogu. A w innym rozdziale dowiadujemy się, że z jednej z wypraw do supermarketów bohaterka przyniosła (przywiozła?) po kilka telewizorów i innych dużych urządzeń, które właściwie jej się nie przydają, bo nie ma prądu. Skoro wyprawa po butelkę wody jest takim wyzwaniem, jakim cudem zdobyła na szabrowaniu sklepu pięć telewizorów? Tylko te momenty, które po prostu mi trochę zgrzytały i psuły immersję , spowodowały, że obniżam ocenę. Mimo to, nadal świetna pozycja, warta przeczytania.

W trakcie lektury miałam mieszane uczucia. Tym razem jednak to dobrze, bo oznacza to, że cały czas coś się działo. Nie tylko w sensie fabuły, ale i w moich odczuciach. Te zmieniały się wraz ze zmianami zachodzącymi w bohaterze, w jego podejściu do życia. Niby to nieco zwariowana opowieść (zwariowana, bo kto to widział japońskiego kitsune szalejącego w Kielcach), ale ma drugie dno. Bogata w wydarzenia noc niesie ze sobą nie tylko niezwykłe spotkania, ale i zadaje poważne pytania o nasze tu i teraz, o naszą rzeczywistość, o marzenia, przyszłość. Autor prowadzi czytelnika przez czas i przestrzeń bardzo sprawnie, w ciekawy sposób i plastycznym językiem, pozwalającym poczuć zimowy klimat swojskiego podwórka zmieszanego z odległą egzotyką i sprawnie tkaną magią iluzji. Pewna refleksja mi się jednak nasunęła w trakcie czytania - gdzie podziały się nasze rodzime demony? Na magicznej świętokrzyskiej ziemi panoszy się przybysz z drugiego końca świata, a nasze demony nie istnieją. Trochę szkoda.

[...] BABUNIA Kwiaty jesienne rychło przemijają. [...] SEN Sen to moje realne życie : śpiąc, mam świadomość snu; żyjąc, nie mam świadomości życia. Co noc przeżywam nadzwyczajną, bezładną, fantastyczną, ale bardzo interesującą historię. Moment przebudzenia to dla mnie moment zgrozy; nowe zejście w rzeczywistość, której z głębi serca nienawidzę. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" - 𝗞𝗟𝗔𝗦𝗬𝗞𝗔 𝐅𝐀𝐍𝐓𝐀𝐒𝐓𝐘𝐊𝐈 🎧📚👩💗 Ten zbiór 12 opowiadań został po raz pierwszy opublikowany w 1912 w Krakowie. Natomiast jego druga, poprawiona wersja książki, stanowiąca podstawę wszystkich kolejnych wznowień, ukazała się w 1924 w Częstochowie. Antoni Lange nadaje swoim opowiadaniom charakter fantastyczno-naukowy, okraszony elementami sensacyjnymi, nie stroniąc od tych o zabarwieniu romansowymi, czy też „łamigłówkami” w stylu Arthura Conana Doyle’a, Edgara Allana Poego (Złoty żuk) oraz Juliusza Verne’a przekazując tym samym pewne konkretne filozoficzne spojrzenie, stanowiące dla czytelnika bazę do dalszych, indywidualnych już rozmyślań. Najbardziej podobała mi się opowiadanie pierwsze zatytułowane "BABUNIA", wizja i sama koncepcja odradzania zaskoczyły mnie. "KOMETA" zaś przypomniała mi inną czytaną książkę. A mianowicie "Ciekawy przypadek Benjamina Buttona" Fitzgerald Scott F. Dość podobne koncepcje, różniące się nieznacznie, ale w ważnych aspektach. A jakich to musicie już sami przeczytać, żeby zgłębić temat. Ciekawe... ciekawe... "SEN" był za to bardzo deliryczno- nierealny. Jako całość zaś można by ten zbiór opowiadań uznać za fantastyczne studium nad życie śmiercią i miłością, która niejako rządzi nie tylko w obu, ale w czterech wymiarach... w nawiązaniu do tytułu. Książka jest dostępna w domenie publicznej. Gorąco zachęcam do odwiedzenia kanału na yt i posłuchania tej książki w formie audiobooka, w wyśmienitej interpretacji Roberta Fraś. 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 ⵑ 𝗦𝗭𝗖𝗭𝗘𝗥𝗭𝗘 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Audiobook. Przygoda z książką : https://www.youtube.com/c/AudiobookPrzygodazksi%C4%85%C5%BCk%C4%85 Zbór zawiera 12 opowiadań w kolejności : 1. Babunia 2. Władca czasu 3. Kometa 4. Sen 5. Eksperyment 6. Amor i faun 7. Almanzor 8. Rozaura 9. Lenora 10.Memoriał doktora Czang-Fu-Li 11.Rebus 12.Nowe mieszkanie.

Alternatywne historie, ciekawe uniwersum, ale już historia nie, służy ona chyba głównie do przedstawienia świata, jego zasad funkcjonowania, specyficznej magii i to uniwersum chyba jest tutaj głównym bohaterem, na tle którego mijamy dużo drugoplanowych postaci, zdecydowanie za szybko się tutaj wszystko dzieje, liniowo, za mało emocji i głębi, ale jak na debiut nie jest źle:)

Bardzo dziwna książka. Z jednej strony ma się ochotę wypisać z niej dziesiątki cytatów (gdyby nie to, że słuchałam audiobooka, pewnie bym tak zrobiła), nie sposób nie podziwiać zręcznych nawiązań i frazeologizmów, z drugiej - styl jest dość męczący, zdania często bardzo krótkie, nie zawsze szczególnie poprawne językowo, np. z powtórzeniami (choć może to był celowy zabieg - zabawa rytmem?). Pomysł na kreację świata - rewelacja, wykonanie - mogłoby być lepsze, a miejscami autor balansuje na granicy smaku (np. scena w restauracji serwującej potrawy z ludzkiego mięsa - żałuję, że dane mi się było zapoznać z jej menu). Na pewno nie dla każdego, ale jako eksperyment literacki i pożywka dla myśli - godna uwagi. Trzeba tylko brać poprawkę, że nie została wydana w papierze - ja przesłuchałam jej w aplikacji BookBeat.

Sięgnąłem po ten zbiór w zasadzie dla jednego opowiadania i to zarazem najlepszego wg mnie - Mieszkaniec Carcosy, mitycznego tajemniczego miejsca w którym znalazł się narrator, nie wiedząc jak, nie wiedzą kiedy. Zaczyna pojawiać się niepokój, strach, wątpliwości i pytania oraz wspomnienia z tego miejsca. Reszta opowiadań w porządku, ale chyba nie za bardzo się na nich skupiłem gdyż najbardziej chodziło mi o powyższe opowiadanie. Ale na pewno wrócę do tego zbioru. Następny w kolejce Król Żółci Chambersa na które w dużym stopniu opierał się sezon pierwszy True Detective :)

Orbitowski w tym zbiorze pokazuje, jak różnorodne mogą być krótkie formy – od mrocznych horrorów po subtelne, niepokojące opowieści psychologiczne. Każda historia wciąga dzięki sugestywnemu językowi, mocnym emocjom i budowaniu atmosfery niepokoju, która zostaje w pamięci długo po przeczytaniu. Autor świetnie balansuje grozę z codziennością, pokazując, że strach często kryje się w tym, co dobrze znamy. Zgrzyt: Momentami niektóre opowieści są mniej dopracowane, a zakończenia kilku historii wydają się zbyt otwarte lub urwane w pół słowa – dla czytelnika, który lubi pełne rozstrzygnięcia, może to być irytujące. Niektóre motywy są też powtarzalne, co może dawać poczucie déjà vu. Podsumowując: „Wigilijne psy i inne opowieści” to zbiór wciągający, mroczny i pełen emocji – idealny dla fanów krótkich, gęstych w napięciu historii Orbitowskiego, którzy lubią mrok przeplatający się z codziennością.

Nie jest to dla mnie powieść łatwa do oceny. Jest interesująca - tego nie można jej odmówić. Wizja świata po katastrofie potrafi być sugestywna i niepokojąca. Otoczenie bohaterów jest żywe i dobrze opisane - czuć, że jest to środowisko niesamowicie wymagające, w którym trudno jest przetrwać. Za to duży plus. Trochę mniejsze wrażenie zrobiła na mnie fabuła, choć generalnie nadal jest ona całkiem angażująca. Nie wszystkie elementy zostały jednak w wystarczającym stopniu rozwinięte, a ponadto czułem pewną dysproporcję między pierwszą połową tej powieści, w której autor konsekwentnie budował obraz świata przedstawionego i świetnie zarysował sytuację, w jakiej znaleźli się bohaterowie, a drugą częścią, która jest poprowadzona za szybko. Tak duża eskalacja na tak małej przestrzeni czasu była dla mnie zwyczajnie niewiarygodna. Trudno było mi też polubić któregokolwiek z bohaterów. Całościowo jest ok, ale mogło być lepiej. Myślę jednak, że za jakiś czas zmierzę się z kontynuacją.

Nie udało mi się zdobyć dokładnie tego wydania, ale zapoznałam się z następującymi opowiadaniami Roberta E. Howarda: Przekleństwo złotej czaszki Wąż ze snu Nie kop mi grobu Lud mroku Ogród strachu Kopytne monstrum Nie czytałam wcześniej nic od autora Conana, jednak zainteresował mnie fakt, że napisał on kilkanaście opowiadań w stylu grozy. Pojawia się w nich często postać węża, a horror przenika się z legendami i mitami o bohaterach. Niektóre z tych opowiadań (jak np. wąż ze snu) są dostępne w dobrej jakości na yt na kanale poczytane.