Król Wron

Nie jest to dla mnie powieść łatwa do oceny. Jest interesująca - tego nie można jej odmówić. Wizja świata po katastrofie potrafi być sugestywna i niepokojąca. Otoczenie bohaterów jest żywe i dobrze opisane - czuć, że jest to środowisko niesamowicie wymagające, w którym trudno jest przetrwać. Za to duży plus. Trochę mniejsze wrażenie zrobiła na mnie fabuła, choć generalnie nadal jest ona całkiem angażująca. Nie wszystkie elementy zostały jednak w wystarczającym stopniu rozwinięte, a ponadto czułem pewną dysproporcję między pierwszą połową tej powieści, w której autor konsekwentnie budował obraz świata przedstawionego i świetnie zarysował sytuację, w jakiej znaleźli się bohaterowie, a drugą częścią, która jest poprowadzona za szybko. Tak duża eskalacja na tak małej przestrzeni czasu była dla mnie zwyczajnie niewiarygodna. Trudno było mi też polubić któregokolwiek z bohaterów. Całościowo jest ok, ale mogło być lepiej. Myślę jednak, że za jakiś czas zmierzę się z kontynuacją.

Książka inna niż reszta, osadzona w kulturze indyjskiej. Pełna uroku i postaci tak odmiennych niż te, do których przyzwyczaiła nas fantastyka zachodnia. Pomimo orientalnego uroku, poruszająca problemy dobrze nam znane. „Nieśmiertelni z Meluhy” to pozycja, warta polecenia nie tylko fanom kultury indyjskiej, myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Są tu mity i fakty związane z dawnymi cywilizacjami doliny Indusu. Wątek miłosny, pełen poświęceń a czasem i bólu, wiele pojedynków i sceny batalistyczne, oraz nietypowa cywilizacja, posiadająca wszelkie udogodnienia znane nam z naszego życia codziennego.

Alternatywne historie, ciekawe uniwersum, ale już historia nie, służy ona chyba głównie do przedstawienia świata, jego zasad funkcjonowania, specyficznej magii i to uniwersum chyba jest tutaj głównym bohaterem, na tle którego mijamy dużo drugoplanowych postaci, zdecydowanie za szybko się tutaj wszystko dzieje, liniowo, za mało emocji i głębi, ale jak na debiut nie jest źle:)

Jak na debiut autora wypadło całkiem fajnie i moim zdaniem jest to dobra książka żeby zacząć swoją przygodę z czytaniem tego gatunku właśnie od niej . Ja swoją przygodę zacząłem od Diuny a chętnie zamienił bym kolejność . Jedyne co mi się nie podobało to zakończenie tej książki bo odniosłem wrażenie jak by przerwy na reklamę podczas filmu w ważnym momencie .

Do Astronoma ze Szklanej Wieży przybywają goście zaniepokojeni zbliżaniem się komety zwiastującej wielkie zło. Razem próbują ustalić plan, który pozwoliłby na odwrócenie losów świata. W tym samym czasie w innym wymiarze; nad znaną nm Ziemią zawisa Wielkie Oko i powołuje do działania swoich wysłanników. Ich jedynym celem jest zabicie Joanny, która akurat wybrała się w gościnę do rodziny wraz ze swoją kuzynką Kingą. Ta ostatnia wciąż poszukuje swojej drogi życiowej poprzez wypróbowywanie różnych religii i filozofii. Dlatego też objawienie, którego obie doznają na drodze bierze za znak od swojej prywatnej Istoty Wyższej, która chciała przekazać jej, że została wybrana do wypełnienia misji. Żaden z bohaterów nie ma jeszcze pojęcia, że niedługo wszystko, co znają stanie się nieaktualne. Całość recenzji pod adresem: http://zapach-ksiazek.pl/studnia-zagubionych-aniolow/

Zapraszamy do świata przyszłości. Gdzie nic nie jest takie jak się wydaje. Ludzie opanowali technikę na takim poziomie, że potrafią tworzyć pływające wyspy. Oczywiście tylko dla najbogatszych, tylko dla tych, których stać na luksus. Dlaczego muszą być to przemieszczające się miejsca zamieszkania? Aby zagwarantować stałe warunki atmosferyczne, co po Wojnach nomen omen Pogodowych właśnie, wcale nie jest proste. Żeby sytuację uczynić jeszcze bardziej interesującą okazuje się, że ludzie przenieśli podzielność uwagi na wyższy poziom. Otóż potrafią znaleźć się mentalnie w kilku miejscach jednocześnie, potrafią tworzyć alternatywne rzeczywistości. Wydawać by się mogło, że to świat marzeń. Lecz czy tak jest naprawdę? Czy tworzenie sztucznych osobowości na bazie połączonych genotypów rodziców, tak zwanych dzieci na próbę jest tak wartościowe, jak przekonują reklamy? Czy nieustanna stymulacja systemu nerwowego nie doprowadzi do katastrofy? I dokąd zmierza Atopia? Czyżby celem była piękna katastrofa? Na te pytania, jak zawsze, odpowie lektura. Wyjątkowo wciągająca, a co więcej zmuszająca do refleksji. Świat przedstawiony, jego wielowątkowość i skomplikowanie, absolutnie mnie oczarował. Polecam tam zajrzeć. Nie zawiedziecie się.

Książka podzielona na cztery części i losy trzech osób. Każda z historii ma w sobie tajemniczy wątek i kończy się niedopowiedziana. W ostatnim rozdziale zamiast wyjaśnień pojawia się więcej niedopowiedzeń które pozostawiają pole do interpretacji. Z początku całość wydawała mi się mroczna jednak bardziej pasuje tu określenie ponura i depresyjna. Oczekiwałem jakiegoś "łał" na zakończenie ale zamiast tego dostałem więcej tajemnic.

Mimo iż zachowałam pozytywne wspomnienie „Wyspy skarbów” czytanie jej kontynuacji szło mi wyjątkowo opornie. Może to efekt wakacji, podczas których trudno się skupić, a może po prostu tematyka przygód pirackich i skarbów do mnie nie przemawia. Autor wywiązał się dobrze ze swojego zadania: opowiedział nam historię posługując się świetnym stylem (czasami miałam wręcz wrażenie, że główny bohater wypowiada się zbyt górnolotnie jak na nastolatka, jednakże usprawiedliwia go fakt, iż spisuje swoją opowieść jako człowiek dojrzały po latach), poruszona zostaje w trakcie akcji ważna problematyka m. in.: niewolnictwa; mamy efekt zaskoczenia etc., etc. Chętnym czytelnikom proponuję zajrzeć do książki, być może Wasze wrażenia będą zupełnie odmienne od moich. A autorowi daję dodatkową gwiazdkę za warsztat.

Spojrzenie na mitologie nordycką z zupełnie innej strony - ze strony boga oszustwa Lokiego. Luźny język i komentarze Lokiego sprawiają że książka jest naprawdę przyjemna do czytania, co często jest dość dużym problemem przy opisywaniu mitów. Perspektywa opowiadania mitów przez tak barwnego bohatera pozwala na zagłębienie się w fabułę i zdecydowanie łatwiejsze zapamiętywanie wątków (z czym często ja mam problem przy czytaniu mitów). Byłam dość sceptycznie nastawiona do tej książki, aczkolwiek po przeczytaniu jestem nią zachwycona.

Książka wywarła na mnie większe wrażenie niż się spodziewałam. Nie chodzi konkretnie o historię, ale to co z niej wyniosłam. Harry miał możliwość przeżywania swojego życia na nowo, wiedział, że w kolejny życiu może być kimś innym, robić, uczyć się, poznawać nowe rzeczy. Mógł zacząć od początku. My nie mamy takiej możliwości. Nie klikniemy resetu i nie zaczniemy od nowa. Ta książka nauczyła mnie, że to życie, które mamy powinniśmy przeżyć jak najlepiej, bo nie będzie powrotu. Wracając jeszcze do fabuły. Mam ogromny niedosyt po zakończeniu. Czuję smutek, że już dalej nie dowiem się co u Harrego. Czuję jakby stary przyjaciel odszedł i już nie mógł więcej opowiedzieć o sowich przygodach. Fantastyczna książka i im więcej o niej myślę tym cieplejsze uczucia do niej żywię. Uwierzyłam w bohaterów, ich historię, przygody, zmartwienia. Chcę myśleć, że gdzieś tam Harry przeżywa kolejne szczęśliwe życia. Serdecznie polecam!

Dwa życia Kiki Kain- Marta A. Trzeciak "Teraz widzę, że zranimy wszystkich. Każdy z nas zginie, polegniemy przysypani pyłem własnej wyobraźni." Kiki Kain pojawiła się (właściwie znikąd) w życiu dwóch genialnych pisarzy. Każdy z nich zna ją od innej strony i każdy próbuje na własny sposób mieć ją na własność. Pragnąc poznać przeszłość tajemniczej dziewczyny zmierzą się na wyobraźnię, wymyślając coraz to niebezpieczne pomysły. A jeśli stawką tych marzeń będzie życie kobiety, którą obaj kochają? Co byś zrobił z pokładem wielkiej wyobraźni? Mógłbyś napisać świetny bestseller, stworzyć coś naprawdę wielkiego albo przekształcić podstawowe rzeczy w udoskonalone kopie. Widziałbyś więcej niż szary człowiek. Byłbyś lepszy niż szary człowiek. A co jeśli dzięki twojej nieograniczonej wyobraźni powstawałyby historie dziejące się w realnym świecie? Tu, teraz, koło nas. Jakie byłyby skutki twojego daru? Czy wykorzystałbyś to dla siebie? Czy dla dobra świata? Kiedy jeszcze nie znałam twórczości Trzeciak miałam inne podejście do polskiego pisarstwa. Wydawało mi się, iż nie jest to literatura pierwszych lotów. Byłam nastawiona sceptyczniej do polskich autorów. Jednak moje priorytety czytelnicze zostały kompletnie zmienione po poznaniu Dwóch żyć Kiki Kain. Autorka pozytywnie mnie zaskoczyła. Historii tytułowej Kiki dowiadujemy się od dwóch mężczyzn- Teodora i Radona. To oni opowiadają o życiu, psychice oraz pragnieniach Kain. Na początku utworu poznajemy bohaterkę, a później okazuję się, że to tylko wstęp do fabuły- mowa jednego z narratorów. Kiedy wydaje się, iż już wszystko rozumiesz, wiesz o co chodzi z Kiki i jej dziwną sytuacją- wtem zmienia się osoba mówiąca, a co za tym idzie- sposób patrzenia na dziewczynę, inne podejście do jej życia. To, co było mówione wcześniej okazuje się być całkowicie nieważne. Niepotrzebne. Bohaterowie to istna paleta różnorodnych barw. Są pełnokrwiści i bardzo realni. Choć ich cechy wskazują na całkowite przeciwieństwa, to jednak posiadają podobne marzenia i w taki sam sposób chcą do nich dążyć. Trudności jakie pokonują i ich determinacja- napędzają akcję do przodu. Warto zmierzyć się z fabułą utworu, ponieważ krąży nie tylko wokół tematu Kiki ale również nawiązuje do środowiska pisarzy. Trzeciak wspomina o tym co czyni nas pisarzem, jak się go definiuje, czym zajmuje się pisarz oraz o tym jak wielką siłę może mieć fantazja ludzka. Również w książce widać jak oddziałują na młodych ludzi rodzice, czy opiekunowie. Przy recenzowaniu Kiki Kain nie można zapomnieć o języku powieści. Pisarka użyła wybornego słownictwa kierując tekst utworu wprost do serca czytelnika. Marta Trzeciak bawiła się słowami, kształtując je na niezapomniane doświadczenia. Warto wspomnieć, że zrobiła to genialnie. Stworzyła niesamowity i niezapomniany świat. Język, choć był zawiły i tajemniczy to jednak prosty do odbioru. Nie można zapomnieć o klimacie książki. Od początku podświadomie czuć, że to lektura pełna zagadek. Jeśli czytałeś tę powieść, wiesz, że to aura niedopowiedzeń i tajemniczość skazują autorkę na gromkie brawa. Reasumując, jeśli uwielbiasz wysoki poziom duchowości lektury, niewiarygodne historie, nierealne wydarzenia w realnym świecie, najlepszy styl pisania, niebanalną fabułę i nie boisz się poznać dzieła polskiego twórcy, możesz świadomie wybrać i przeczytać tę książkę. Daj się uwieść młodej mistrzyni pióra! Dwa życia Kiki Kain to nie byle co. To podróż przez krainę marzeń, podświadomości i ukrytych pragnień. Pokazuje drugie oblicze człowieka od mniej "moralnej" strony. Odsłania grzechy. Pamiętaj, że możesz być jednym z bohaterów tej powieści. A ty, jakie wybrałbyś życie dla Kiki Kain?

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Facecje, jak to żarciki, raz są lepsze, a raz takie sucharem trącące. Może autorzy również cierpieli na suchoty. I to takie fluktuacyjne. Z pewnością czytelnik bawi się lepiej, gdy zna postaci historyczne, w których usta wkładane są współczesne komentarze facebookowe lub hashtagi z instagrama. Co prawda, gdy wręczyłam książkę nastolatce, aby zasięgnąć zdania i ocenić skalę własnego zramolenia, skrytykowała autorów za silenie się na młodzieżowy język. Zatem zbytnio się postarali, slangu należy używać, a podrobić jest ciężko. Książkę z pewnością warto sobie dawkować, wtedy tak szybko nie straci powiewu świeżości. Żarty serwowane w wersji hurtowej nużą zamiast bawić. Cóż, ile razy można zachwycać się dwiema najczęstszymi rozrywkami ludzkości, czyli seksem i bijatyką (na mniejszą lub większą skalę). Zatem poczytałam, uśmiechnęłam się raz, czy drugi, doceniłam elokwencję autorów, pieszcząc przy okazji własne ego (Zrozumiałam kontekst, ha! Historyczny, ha!) i mogę, z pewnym wahaniem, wam również polecić tę lekturę. Zwłaszcza gdy chcecie sprawdzić, jak daleko wam do erudyty.

Kontynuacja „Ostatniego smokobójcy”. Zabawna i przyjemna lektura przede wszystkim dla młodszych nastolatków. Mniej przegadana niż pierwszy tom. Zaletą jest również to, że jest mniej polityki, więc książka jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników. Przygody ciekawe, świat bardzo oryginalny. Bohaterowie skrojeni odpowiednio do swojego wieku i doświadczenia, więc raczej nie wpędzą w kompleksy żadnego nieletniego, który mógłby pomyśleć, że nie dałby rady. Bezpieczna i ciekawa powieść, w której dorośli znajdą warstwę dla siebie.

Opowiadania wydają się dość nierówne jakościowo, ale może to wynikać z moich zainteresowań. Mimo to większość z nich mi się spodobała, bardzo dobrze bawiłam się przy tej lekturze. Do niektórych cały czas wracam pamięcią, a to uznaję za niejaki sukces Autora. Szkoda tylko, że zostały tak mocno wymieszane tematycznie i gatunkowo. Miałam przez to wrażenie chaotyczności, zwłaszcza gdy spodziewałam się dalszych historii mocno osadzonych w sci-fi, a otrzymywałam coś bardziej nieokreślonego.

Daję 7, choć nie dałem rady ukończyć. Dlaczego? Bo ponad połowa książki jest świetna, bardzo psychodeliczna i leniwa w dobrym tego słowa znaczeniu. Niestety za połową książką robi się nudna. Paradoksalnie, choć jej nie skończyłem, to kojarzy mi się dobrze.

Ja mam słabość do takich historii, które nie czytają się same. Lubię, gdy muszę być uważna, łączyć kropki, wracać myślami do detali. Momentami było intensywnie, dużo postaci, dużo wątków, tempo szybkie, chwilami aż czułam, że mózg pracuje na pełnych obrotach, ale właśnie to mnie jarało. Od pierwszych stron czułam, że to nie jest lekka, bezrefleksyjna lektura. Trzeba się skupić, ale kiedy już się w to wejdzie… wow, totalne zanurzenie.

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Opowieść o świecie, w którym nadrzędną wartością jest mądrość i to ona stanowi broń. Duży próg wejścia utrudnia początkowe wbicie się w historię zbiega, który tak naprawdę nie ma swojej tożsamości i jego jedyną motywacja jest ukrycie się. Z czasem jednak człowiek zaczyna się utożsamiać z nim, bo świat w którym żyje nie jest zbyt różny od naszego, takim jakim może się stać. Bardzo ciekawe, intrygujące, lewitujące gdzieś między opowieścią a rozważaniami nad kondycją ludzkości, w jaką stronę idzie i do czego posunie się władza by utrzymać kontrolę, bardzo fajne 🙂

Polskie science-fantasy Znacie Legendy Polskie Allegro? Jeśli nie, to obejrzycie prolog z Twardowskim. Są to odcinki, lub krótkometrażówki na yt o naprawdę wysokiej jakości. „Wywiad z Borutą” rozszerza przedstawiony tam świat Legend o formę książkową (lub audio) i opowiada o jednym z bohaterów. Niestety mimo wysokiej jakości Legendy są już martwym projektem, ale nadal wartym poznania. W przeciwieństwie do krótkometrażówek forma pisana odpowiada na trochę więcej pytań i opowiada o przeszłości. Poznajemy nie tylko alternatywną historię świata, ale również że w gruncie rzeczy mamy do czynienia nie tylko z miszmaszem typowych postmodernistycznych wyobrażeń o mitologii słowiańskiej i chrześcijański (np. Kłamca Ćwieka, czy Cykl diabelsko-anielski Miszczuk), a także z dodatkiem szur-cona, co w „Wywiadzie” zostało ciekawie zaadresowane. Pogłębienie świata usatysfakcjonuje każdego sięgającego po tę pozycję, bo raczej należy sięgnąć po Legendy Allegro. Jeśli się spodoba, można sięgnąć po dłuższą formę i nacieszyć się dalszym trwaniem w świecie wykreowanym m.in. przez Bagińskiego. Sam wywiad z jednej strony napisany jest ciekawie i dynamicznie — niczym pojedynek — a z drugiej ma wartość edukacyjną. Nie każdy słyszał o Bolesławie Zapomnianym czy wyobrażeniach o bogach słowiańskich. Bez względu jak to naprawdę wyglądało, można się zaciekawić lub cieszyć zdobytą już wiedzą. Nasi bohaterowie, z jednej diabeł, z drugiej dziennikarka są naprawdę interesującymi postaciami. Bez tego wspomniany wyżej pojedynek nie byłby możliwy. Jak to możliwe, że ktoś możne przeprowadzić wywiad z głową polskiego piekła? Bez Legend już to trochę brzmi jako ciekawy punkt wyjścia. Dzięki głębokiemu kreowaniu postaci książka pozwala nam eksplorować nie tylko świat – ale też ich samych. Bez względu na to mamy do czynienia z satysfakcjonującą krótką lekturą w formie odsłuchu (jest za darmo na yt). W tej postaci audio mamy odpowiednie efekty dźwiękowe, które nie dorównują może Superprodukcjom Audioteki, ale zawsze dobrze wprawiają w atmosferę. Dodatkowo w rolach głównych mamy Krystynę Jandę i Tomasza Drabka. Nawet dla próbki ich głosu można chcieć odsłuchać Ostatecznie „Wywiad” nie jest długi, choć nie tak bardzo jak pojedyncze odcinki Legend Polskich Allegro. Jednak warto sięgnąć przynajmniej po te bardziej interesujące nas części tego projektu. Zawsze warto znać kolejne porządne dzieło z własnego kraju. Nie ma to tylko waloru patriotycznego – po prostu pewne nawiązania czytelne są tylko dla wspólnot kulturowych. A dobrej polskiej fantastyki zawsze brakuje.