Modlitwa uwolnienia cz. 1

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

W sumie cel był zupełnie inny... Nie była to książka jakby w moim zasięgu "do przeczytania", ale jakoś tak się stało, że usilnie chciała być przeczytana. W końcu poddałem się i przeczytałem - rewelacja. Można się wielu rzeczy dowiedzieć i to o sobie. Wielki szacunek za ogromna pracę dla autorów. Polecam

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.

Ksawery Knotz OFMCap jest znany jako ksiądz od współżycia. Ja kojarzę go bardziej jako księdza, który pięknie pisze o sakramencie więzi – uwielbiam jego książki o duchowych aspektach małżeństwa. Teraz nadszedł czas, by sięgnąć po „Segs jakiego nie znacie” i… myślę, że wielu osobom przypadnie do gustu. 😉 📌 Autor odczarowuje lękowe i negatywne patrzenie na współżycie. 📌 Na plus wyjaśnienia, że to małżonkowie ustalają liczbę dzieci, używając do tego rozumu. 📌 Autor nikogo nie potępia. Podchodzi z wyrozumiałością do ludzkich problemów i słabości – podkreśla bycie w drodze. 📌 Podoba mi się empatia i realistyczne podejście – możliwe, że przez całe życie będą potknięcia i upadki w sferze czystości. 📌 Dość konkretne, seksuologiczne zwroty – co z jednej strony rozwiewa wątpliwości, ale z drugiej dla wrażliwców przed ślubem może okazać się za dokładne. 📌 Wstęp teologiczny nie wciągał, ale pokazał istotę małżeństwa. 📌 Trochę stereotypów w kontekście pragnień czy trudności kobiet i mężczyzn. 📌 Momentami brakuje mi dłuższych wyjaśnień, bo są same wnioski – co sprawia, że trudno czytelnikowi to zrozumieć samodzielnie. 📌 Nie podoba mi się traktowanie PMSu i nieprzyjemnego współżycia w fazie lutealnej jako czegoś oczywistego. 📌 Autor dotyka prawdziwych problemów, zna trudności małżonków – niestety rozwiązania nie są łatwe do wdrożenia. 📌 Zachęta, by w czasie płodnym nie unikać swojej bliskości. 📌 Sprzeciw wobec niektórych mocno oceniających stwierdzeń (np. w kwestii wzajemnych pieszczot w małżeństwie). 📌 Bardzo podobają mi się wyjaśnienia, że moralność to droga, a nie zero-jedynkowe zasady. 📌 Momentami zbyt duchowo-romantyczne podejście np. do wstrzemięźliwości czy trudności czasu niepłodnego. 📌 Mocne potępienie dla antykoncepcji i jej skutków na więź. 📌 Dokładne wytłumaczenie, czym jest grzech ciężki – bo to wcale nie jest takie oczywiste. 🙃 Czy polecam? Mnie nie porwała, chociaż cieszę się, że ją przeczytałam. Myślę, że książka będzie sporym wsparciem dla osób, które mają wątpliwości natury moralnej, nie wiedzą, co można a co nie, potrzebują zrozumieć swoją sytuację w perspektywie katolickiej.

Dosyć sceptycznie byłam nastawiona do ruchów charyzmatycznych ale z drugiej strony przecież Bóg może działać w różny sposób. Pamiętam jak ks. Piotr Glas opowiadał o kaznodziejach nakładających ręce na głowy w następstwie którego wierni padali na ziemię, powiedział wtedy "Bóg nigdy nie sprowadza człowieka do parkietu". Czytając o uzdrowieniach dokonywanych przez Boga przy użyciu E. Tardifa nigdzie nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ktoś fizycznie upadł. Dlatego jestem skłonna wierzyć, że uzdrowienia opisywane w książce pochodziły od Boga a nie od złego ducha. E. Tardif opisując te wszystkie przypadki działania Boga nie gloryfikuje siebie, zawsze odnosi się do Jezusa i Maryi. Jednym Bóg otwiera serca poprzez udział w rekolekcjach charyzmatycznych, innym na Mszy Trydenckiej a jeszcze innym w trakcie "zwykłego" coniedzielnego nabożeństwa. Nie jest ważne JAK działa, ważnym jest ŻE działa. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie przypadkowo poznany katolik, który zna jednego z najlepszych polskich gitarzystów - ów gitarzysta nawrócił się po tym jak "przypadkowo" trafił właśnie na tę książkę.

Dostałam na Gwiazdkę i rozpoczęłam z nowym rokiem. Na pierwszym miejscu stawiam Słowo Boże z czytań danego dnia. Niemniej zaczęłam w ciągu dnia dodatkowo posiłkować się duchowo rozważaniami z książki. Wpisała się idealnie w aktualne wydarzenia. Zachęcam do zakupu.Kończy się styczeń,pozostało 11 miesięcu.Warto.

„Mogę stać się kim zechcę, jeżeli będę wystarczająco ciężko pracował” - to jedno z największych kłamstw współczesności. Mogę za to stać się szczęśliwym sobą, kiedy poświęcę czas na przestudiowanie swoich talentów, umiejętności. Wielkość człowieka bowiem leży w jego wyjątkowości. Swoją wyjątkowość mogę odnaleźć w tym, co kocham - co w sobie kocham, co kocham robić. Nigdy nie jest zrobione „wystarczająco” dla człowieka, dla którego „zrobić wystarczająco” to za mało. Owszem, możemy być ludźmi od spełniania minimum wymagań z zewnątrz. Ale powinniśmy wymagać od siebie przynajmniej szacunku, godności i poczucia sensu w tym, co sami robimy. Bo jak inaczej chcemy być szczęśliwi? Dlaczego autobusy i tramwaje z ludźmi jadącymi do pracy wydają się tak ponure i nieprzyjazne? Może dlatego, że wielu nie znalazło jeszcze siebie w tym, co robi. „Jestem zbyt wielki, by robić błahe rzeczy” – jakie to ludzkie. Materializm, który uczy nas, by pragnąć coraz więcej, zabiera nam naturalne granice, które stawiamy w swoim dążeniu do celu. Przejmujemy się umiejętnościami, których nie mamy „wbudowanych”. Jeżeli biegamy, szukamy czegoś dumnego, wielkiego, takiego super, jak to mają inni, szczęśliwi ludzie, co jednak wcale nie jest „nasze”, możemy sobie porządnie zaszkodzić. Idealnie mogę to zobaczyć na lotnisku, kiedy zabiorę przez przypadek czyjąś walizkę. Ciężko odnaleźć się w czyichś rzeczach nie naruszając swoich naturalnych warunków, kształtu codzienności. Czemu tak często wciskamy się w rzeczy, które nie są dla nas przygotowane? „Jedna z firm pomagających w znalezieniu pracy twierdzi, że zaledwie jeden procent jej klientów poświęca wystarczającą ilość czasu na przestudiowanie swoich umiejętności i talentów." Co sprawiło mi w tym, co zrobiłem, największą radość? Ludzie, z którymi spędziłem czas? Umiejętność, uznanie, które zdobyłem? Problem, który rozwiązałem? Życie staje się znacznie prostsze, kiedy ze swojej przeszłości umiemy wyciągnąć budujące wnioski. Nie są one oczywiste pod względem przyszłych, konkretnych wyborów. Ale dostarczają nam kluczowej informacji – co jest dla mnie ważne? Mogę zostać lekarzem, prawnikiem, nauczycielem, ochroniarzem, ale moje zdolności i to, co się dla mnie liczy w mojej codzienności, nie ulegnie zmianie. Dlatego właśnie największym kłamstwem jest to, że człowiek może stać się każdym, kim chce, jeżeli będzie wystarczająco ciężko pracował. Chcę, żeby kawałek po kawałku praca czy studia nie moich uzdolnień i marzeń wysysały mi radość życia? Kiedy chcemy, by tor dla naszej kuli do kręgli był coraz szerszy, ciężej będzie trafić w kręgle. Dopiero, gdy posiedzimy ze sobą, lepiej poznamy swoje zdolności, będziemy wiedzieli, gdzie możemy postawić sobie ścianki, by kula trafiła w kręgle (naprawdę naszych) marzeń. No ale do tego trzeba się ruszyć, wyjść ze strefy komfortu, zacząć coś robić. Zadania, do których jesteśmy stworzeni, nie wykraczają poza dane nam zdolności. Lepiej poznając siebie, dowiadując się o tym, co lubimy robić, zdobywamy kompetencje kierowania swoją przyszłością. „Przy narodzinach każdego człowieka zostaje stworzone wieczne powołanie dla niego, wyłącznie dla niego samego. Stać się sobą, prawdziwym człowiekiem w odniesieniu do swojego odwiecznego powołania, jest najwznioślejszą rzeczą, jaką w życiu może uczynić człowiek”. Soren Kierkegaard.

Genialna książka ukazująca Prawdziwą Boskość Jezusa Chrystusa. Ilośc cudów ukazanych w tych przekazach przewyższ te ukazane w Biblii dziesięciokrotnie. Gdyby te cuda dotarły do większej ilości chrześcijan ludzie uwierzyliby w Moc Świętości Jezusa Chrystusa. Oczywiście pozostaje też kwestia prawdziwości przy tego typu przekazach. To kwestia wiary. Nic jednak nie wskazuje na to, że prawdziwa Dobroć Jezusa, Jego Moc, Jego Potęga były wymysłem na potrzeby czytelnika.

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

Bardzo dobra książka. Czytając ją często można odnieść wrażenie inności przeżyć które towarzyszą ludziom gdy czyta się coś skrajnie wielopoziomowego w znaczeniach i rozumieniu, jednym z takich książek jest pismo święte, a przez to uniwersalniającego dane doświadczenie. Zdecydowanie właśnie taka jest ta książka. Polecam każdej osobie.

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Świetna pozycja dla każdego, kto ma problemy z wytyczaniem granic albo dla rodziców (przyszłych) chcących wychować dzieci potrafiące wyznaczyć, a następnie bronić własnych granic i respektujące granice innych. Napisana logicznie, w uporządkowany sposób,żadnego lania wody, niczego nie wnoszących zdjęć czy rysunków, jak to czasem bywa w nowszych poradnikach. Mądrze, przyziemnie, tradycyjnie, z nadzieją i po chrześcijańsku. Tak, to książka z nurtu psychologii chrześcijańskiej. I chrześcijanom ją polecam, ponieważ odniesień do Starego i Nowego Testamentu jest tu bardzo dużo. Agnostykom, ateistom i wyznawcom innych religii nie polecam, bo te cytaty z Biblii Was zniechęcą. Tak jak mnie zapewne odrzuciłyby stałe nawiązania np. do Koranu, z którego zasadami się nie identyfikuję. Przeczytałam najnowsze ( z 2020) wydanie, poprawione i uzupełnione przez autorów (dowiedziałam się o tych poprawkach z wypowiedzi Henry'ego Clouda na youtube). Osobom, które zastanawiają się, czy np kupić którąś z książek autora, a biegle znają angielski, polecam najpierw obejrzeć jego seminaria/ podcasty. Są darmowe i trochę ich można znaleźć. Ja obejrzałam i kupiłam od razu 3 książki.

„Ewangelia dla nienormalnych” to kolejna inspirująca książka ojca Adama Szustaka, który swoim unikalnym stylem przemawia do serc czytelników niezależnie od ich doświadczeń czy duchowej drogi. To nie jest tradycyjny przewodnik duchowy czy teologiczne wywody. To raczej zaproszenie do podróży w głąb siebie, gdzie nienormalność, którą często odbieramy jako wadę, okazuje się kluczem do odkrycia własnego szczęścia i głębszej relacji z Bogiem. Już sam tytuł budzi zaciekawienie, a jednocześnie prowokuje do refleksji. Czy Ewangelia jest naprawdę dla „nienormalnych”? I co właściwie oznacza bycie „nienormalnym” w kontekście duchowym? Szustak odpowiada na te pytania z charakterystyczną dla siebie otwartością i humorem, jednocześnie nie unikając trudnych tematów. Książka skierowana jest do osób, które czują się zagubione, które zmagają się z poczuciem odrzucenia, życiowych porażek czy braku sensu w codziennych zmaganiach. Autor z empatią i zrozumieniem prowadzi czytelnika przez te emocje, oferując perspektywę, która pozwala spojrzeć na własne życie w nowym świetle. Jednym z największych atutów tej książki jest język – prosty, przystępny, ale jednocześnie głęboki. Szustak nie używa trudnych teologicznych terminów, lecz mówi w sposób zrozumiały dla każdego. Dzięki temu książka staje się dostępna zarówno dla osób wierzących, jak i dla tych, którzy dopiero poszukują swojej drogi. Autor nie narzuca gotowych odpowiedzi, lecz zaprasza do rozmowy i refleksji, co czyni jego przekaz niezwykle autentycznym. Centralnym przesłaniem książki jest myśl, że nasze „nienormalności” – czyli wady, słabości, trudności, które nas wyróżniają – mogą być przestrzenią, w której działa Bóg. Szustak pokazuje, że to właśnie w chwilach największego chaosu możemy odnaleźć prawdziwy sens życia i doświadczyć Bożej obecności. Podkreśla, że Boża logika często różni się od ludzkiej – to, co dla nas wydaje się porażką, w Jego oczach może być początkiem czegoś pięknego. Książka jest również pełna odniesień do Pisma Świętego, które autor interpretuje w sposób świeży i nieszablonowy. Przykłady biblijnych postaci, które wydawały się „nienormalne” w oczach współczesnych im ludzi, stają się dowodem na to, że Bóg działa w najbardziej nieoczekiwanych okolicznościach. Te historie pomagają czytelnikowi zrozumieć, że nie jest sam w swoich trudnościach. „Ewangelia dla nienormalnych” to lektura, która nie tylko inspiruje, ale także motywuje do działania. Szustak wzywa do zaakceptowania siebie, swoich słabości i niedoskonałości, jako elementów, które czynią nas wyjątkowymi. Ta książka to swoisty poradnik, jak odnaleźć szczęście w życiu, które wydaje się niepasujące do norm narzuconych przez świat. Podsumowując, „Ewangelia dla nienormalnych” to niezwykle wartościowa pozycja, która łączy głębię duchową z przystępną formą. Jest to książka dla każdego, kto szuka odpowiedzi na najtrudniejsze pytania życia i pragnie odkryć w swojej nienormalności błogosławieństwo.

Już od dawna nie identyfikuję się z kościołem katolickim, ale duchowość jest dla mnie ogromnie ważna i żywa - książka Marcina Zielińskiego jest co prawda osadzona w wierze katolickiej, ale myślę, że cuda wychodzą daleko poza nią, więc książkę bardzo polecam! Wrażenie na mnie zrobiło to, co jest możliwe, gdy wierzymy. Książeczka jest cieniutka, ale pełna mocy :)

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

"Wyglądała jak człowiek, który zastygł w pokłonie wobec wszystkich wokoło" "Każdemu się kłaniać, przed każdym drzeć, na wszystkich spoglądać z lękiem i ukrywaną złością albo wstydem - to może w końcu spowodować, że rzeczywiście człowiek staje się "skrzywiony" w swojej postawie na wiele lat" Ojciec Pelanowski we właściwy sobie sposób za pomocą różnych alegorii, ukazuje nam min. mechanizmy działania złych duchów, które wykorzystują nasze potknięcia by zamknąć nas w swych kręgach, skrępowanych i nieszczęśliwych. Warto wspomnieć, że w tej książce możemy odnaleźć także odpowiedzi albo lepsze zrozumienie powiązanych ze sobą relacji międzyludzkich a zwłaszcza tych rodzinnych, które miały miejsce we wczesnym dzieciństwie. Gdzie wydarzyły się czasem jakieś traumatyczne doświadczenia, zranienia, które zdefiniowały nas na wiele lat. Których czasem nie jesteśmy świadomi, ukryliśmy je gdzieś na dnie duszy a nasze zachowanie i niepokój świadczą, że chcą one wyjść na światło dnia, by zmierzyć się wreszcie z nimi, stanąć twarzą w twarz. Nieraz ranimy innych, bo gdzieś po drodze nie wybaczyliśmy sobie czy komuś sprzed lat, kto nam wyrządził jakąś krzywdę. Autor potrafi tak ująć dany problem, by każdy mógł spojrzeć na niego własnymi oczami, by mógł utożsamić się z tym konkretnym problemem w swoim życiu. Kolejny raz czuję, że to o mnie jest dany fragment. Jakbym czytał własną historię. Nie wystarczą powierzchowne działania, by walczyć z nałogiem - musimy postawić Boga na pierwszym miejscu jak to jest w 1 przykazaniu i wytrwale z dnia na dzień, małymi krokami, spowiedzią, modlitwą, komunią "prostować" swoją duszę, która od lat była pochylona. Nie oczekujmy, że z dnia na dzień wyjdziemy z uzależnienia, które trwało latami. Uzdrowienie w Biblii często jest zestawiane z przebaczaniem, to jest nauka dla nas, którzy tkwimy w jakiś chorobach od lat, że przyczyną ich może być grzech. Ojciec Augustyn przestrzega: Gdy jesteśmy uzależnieni i pomału wychodzimy z tego, to zawsze jest to ryzyko, niebezpieczeństwo, że nawet podczas bogobojnych doświadczeń, wrócimy do starych nawyków, gdy tylko usłyszymy szepty pokus, zwłaszcza, jak nas zaskoczą, usypiając naszą czujność... Warto sobie uświadomić, że " Bóg nie jest "załatwiaczem" naszych problemów, to ojciec, który potrzebuje być szczęśliwym z naszego szczęścia" Stawienie Boga na pierwszym miejscu, to stawianie Go nad naszymi problemami, nad naszymi przyjemnościami, rozrywką, pasjami, pracą, nad rodziną. Bóg musi być zawsze w centrum naszego życia, by inne rzeczy nie miały nad nami władzy a nasze życie było pełne. "Biblia - źródło najważniejszych opinii o tobie samym" " Na początku było Słowo... Niech więc na początku wszystkiego w twoim życiu będzie Jego Słowo" "Nic tak nie zbliża do Chrystusa jak trudności " "Kiedy czuję się mały, kiedy czuję się "zerem", wtedy właśnie szukam najprawdziwiej zbawienia, pomocy, ratunku u Boga. Żadna inna okoliczność nie umożliwia mi autentycznej modlitwy" Trudne doświadczenia (przeszkody) mogą być Łaską na drodze do nieba. Trudne doświadczenia, porażki, samotność, to często najbardziej sprzyjające sytuacje, które zbliżają nas do Boga. Potrzebujemy jednak czasu żeby to zrozumieć. To właśnie wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia, nasze serce będzie stać na to by szczerze i z wiarą prosić o to co najważniejsze... "Nic człowiekowi nie da tyle mądrości, ile zranienie! Nic!" Książka jest wielowymiarowa, wracamy i przenikamy tekst ewangelii, wyciągając z niego kolejne szczegóły, które łączą się ze sobą w pełny obraz. "Bóg mówi Biblią - my mówimy modlitwami - to jest święty dialog" "Biblia jest modlitwą Boga do ciebie. Modlitwa jest twoją Biblią dla Boga" "Bóg chciał objawić się w człowieku przeklętym i przegranym – takie świadectwo dał Jezus o prawdzie. Taką prawdę o człowieku objawił Syn Boży" "Na wszystkie swoje przeżycia spójrz tak, żebyś dopatrzył się w tym podobieństwa do Jezusa!" . Cierpienie niczym dłuto rzeźbiło nas na Boży obraz, jeśli tylko umieliśmy zobaczyć w tym cierpieniu podobieństwo do Jezusa. Biblia pozwala nam w naszych trudnych doświadczeniach dostrzec podobieństwo do Jezusa, tego co czuł i przeżywał, co musiał znosić ze strony ludzi oraz odczuć Jego obecność. Próbujemy wskrzesić trupa czyli odzyskać uczucia, których brakowało nam w przeszłości, rujnując tym samym swoją teraźniejszość i przyszłość. Wprowadzamy truciznę w nasze życie; fetor dawnych krzywd i nie zagojonych ran zatruwa świeży powiew naszych nowych relacji. Uszczęśliwiać się na siłę... "Każdy człowiek musi wybrać między użytecznością i opinią innych, a miłością - gdy zaczyna budować swoje życie!" "To co Mu najbardziej przeszkadza w uczynieniu naszego życia wielkim, Bożym - wręcz boskim, to nasze pragnienie wielkości" "Uniżenie nie polega na tym, że poniżamy siebie za to, że jesteśmy niezadowoleni z nieudanego życia. Polega ona na tym, że poniżamy naszą skłonność do pychy, radując się z wolności od przyjmowania zarozumiałych i udawanych postaw" "Uniżenie to nie rodzaj smutku, w którym człowiek żałuję, że nie jest tak wspaniały, jakimi mu się wydają inni. Jest to rodzaj radości z tego powodu, że nie muszę już udawać kogoś lepszego, niż naprawdę jestem" "Z powodu tego, co przykre, ludzie unikają dobra i z powodu tego, co przyjemne, ludzie pogrążają się w złu" Arystoteles "Czy chcesz być przez chwilę szczęśliwy? Zemścij się! Czy chcesz być szczęśliwi przez wieczność? Przebacz!" H. Lacordaire "Prawda bywa gorzka jak właściwe lekarstwo" Erazm z Rotterdamu "Nie musimy udawać króla, żeby pokonać swoje słabości, nie musimy udawać, że sobie z nimi radzimy, Nie musimy być panami sytuacji. Możemy wyjść naprzeciw swoich problemów pełni bezradności i bezsilności - jedynie wierząc Bogu i mając wierność w tak małych rzeczach, jak kamyk wyjęty z potoku" Dawid i Goliat "Czasem wynoszę się ponad innych i unikam innych, dlatego że nie chce się zgodzić na swoją niedojrzałość i za wszelką cenę chcę wszystkich przerosnąć we wszystkim. Zejdź na ziemię zanim spadniesz - nie rób wszystkiego, by być wyżej od innych i być z boku wspólnoty" "Nie lekceważ swoich małych prac, swoich małych modlitw, swojego małego serca i swojej małości, Nie załamuj się tym, że masz małe znaczenie, że mało w życiu osiągnąłeś - to wszystko jest dla Boga, który nie patrzy na wygląd i na to, co dla oczu widoczne, lecz na serce" "Jezus uwalnia cię dziś od patrzenia na własną niemoc jako na coś, co pochyla człowieka, od dziś możesz patrzeć na nią inaczej, jak na atut twojej duchowości a nie defekt uniemożliwiający ci ponowanie nad sytuacją" "Wyobraź sobie, że Jezus próbuje podnieść twoją głowę – to, co naprawdę Mu to umożliwi, to twoja uległość, bezsilność, brak oporu" "Pozwalasz Mu wyprostować swoją głowę, gdyż czujesz swoją bezradność życiową i pragniesz ją położyć na Jego piersi"

„Rozważania o wierze” ks. Tadeusza Dajczera to głęboka i poruszająca lektura, która staje się przewodnikiem w duchowej wędrówce. Autor, prostym i klarownym językiem, przybliża trudne zagadnienia wiary, zachęcając do zawierzenia Bogu z dziecięcą ufnością . Książka ta nie tylko rozwiewa wątpliwości, ale także inspiruje do refleksji nad własnym życiem duchowym, prowadząc czytelnika ku głębszemu doświadczeniu obecności Boga . Dzięki niej można na nowo odkryć radość i odpowiedzialność płynącą z wiary, czyniąc ją nieodłączną częścią codzienności

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

Ciekawe i wnikliwe spojrzenie na Ewangelię, przedstawione w przystępny sposób. Daje do myślenia, zmusza do refleksji i zatrzymania się nad wybranymi fragmentami Pisma Świętego. Chwilami jednak miałam wrażenie, że interpretacja jest na wyrost i pod jakąś tezę.