Ogród letni

Przepiękna powieść! Wspaniała kontynuacja losów moich ulubionych bohaterów, Tatiany i Alexandra. Są zwroty akcji, emocje, bolesne sceny oraz kawałki historii. Miłość wystawiona na próbę, ogromna chęć życia, relacje, wojna, radzenie sobie z traumą. Kocham tę trylogię i na ten moment nie ma dla mnie nic lepszego.

Przepiękna powieść! Wspaniała kontynuacja losów moich ulubionych bohaterów, Tatiany i Alexandra. Są zwroty akcji, emocje, bolesne sceny oraz kawałki historii. Miłość wystawiona na próbę, ogromna chęć życia, relacje, wojna, radzenie sobie z traumą. Kocham tę trylogię i na ten moment nie ma dla mnie nic lepszego.

Finał trylogii to literacka dekonstrukcja mitu o „szczęśliwym powrocie”. Podczas gdy poprzednie tomy karmiły czytelnika nadzieją na ocalenie, „Ogród letni” stawia brutalną diagnozę: z wojny nie wraca się nigdy w całości.

Przeniesienie akcji do powojennej Ameryki nie przynosi bohaterom ukojenia. Relacja Tatiany i Aleksandra zostaje odarta z romantycznego lukru, ukazując ich codzienność jako pole bitwy o normalność. Aleksander nie jest już heroizowanym oficerem, lecz człowiekiem złamanym, którego tożsamość została uwięziona między leningradzkim głodem a strachem przed NKWD. Tatiana staje się filarem, który pod ciężarem odpowiedzialności za rodzinę zaczyna niebezpiecznie pękać.

Konstrukcja powieści opiera się na nieustannym ścieraniu się dwóch płaszczyzn czasowych – duszny, drobnomieszczański realizm amerykańskiej stabilizacji lat 50. i 60. nieustannie przenika się tutaj z onirycznym, bolesnym powidokiem wojennej przeszłości.Te powracające retrospekcje stanowią niezbędny klucz interpretacyjny – bez zrozumienia tragizmu leningradzkich „białych nocy” nie sposób pojąć emocjonalnego chłodu i dystansu, które mimo pozornego bezpieczeństwa przenikają progi nowego domu bohaterów. Autorka dowodzi, że trauma nie zna granic geograficznych, a ocean nie jest wystarczająco szeroki, by odciąć się od demonów przeszłości.

​Choć monumentalna objętość powieści bywa dla czytelnika wyzwaniem, to właśnie ta kronikarska drobiazgowość buduje jej dojmujący autentyzm. To przejmująca lekcja o tym, że gdy milkną echa pierwszej pasji, miłość przestaje być jedynie porywem serca, a przeistacza się w świadomy wybór, trudną naukę przebaczania i codzienny wysiłek budowania wspólnego życia na fundamentach ocalałych z wojennej pożogi.

Finał trylogii to literacka dekonstrukcja mitu o „szczęśliwym powrocie”. Podczas gdy poprzednie tomy karmiły czytelnika nadzieją na ocalenie, „Ogród letni” stawia brutalną diagnozę: z wojny nie wraca się nigdy w całości.

Przeniesienie akcji do powojennej Ameryki nie przynosi bohaterom ukojenia. Relacja Tatiany i Aleksandra zostaje odarta z romantycznego lukru, ukazując...

Długo zwlekałem z przeczytaniem tej części, bo myślałem, że nie da się już wiele wyciągnąć z tej historii. Ale się dało. Ktoś powie, że naciągane. Może i tak., ale ciekawie napisane. Mnie wciągnęło i targało emocjami. Gorąco polecam

Długo zwlekałem z przeczytaniem tej części, bo myślałem, że nie da się już wiele wyciągnąć z tej historii. Ale się dało. Ktoś powie, że naciągane. Może i tak., ale ciekawie napisane. Mnie wciągnęło i targało emocjami. Gorąco polecam

Dużo tu refleksji, trudnych wyborów i miłości wystawionej na kolejne próby.

Dużo tu refleksji, trudnych wyborów i miłości wystawionej na kolejne próby.

Subtelna, pełna ciepła i emocji opowieść o miłości, rodzinie i dorastaniu. Po prostu piękna.

Subtelna, pełna ciepła i emocji opowieść o miłości, rodzinie i dorastaniu. Po prostu piękna.

Chciałam skończyć całą serię i całe szczęście, że znalazłam audiobooka, bo inaczej nie dałabym rady przez nią przebrnąć. Mam mocno mieszane uczucia co do niej, ale oceniam ją w perspektywie całości serii.

Chciałam skończyć całą serię i całe szczęście, że znalazłam audiobooka, bo inaczej nie dałabym rady przez nią przebrnąć. Mam mocno mieszane uczucia co do niej, ale oceniam ją w perspektywie całości serii.

W znacznej mierze zgadzam się z poprzednimi opiniami jako, że książka jest najmniej porywająca z całej sagi. Czytałam ją wybitnie długo, w pewnym momencie stała się ona monotonna. Dotrwałam jednak do końca, drugą jej część czytając już z większym zapałem :) Ogromnym "wstrząsem" była dla mnie zdrada Aleksandra, jednak w książce miała ona swój cel, nadała emocji. Przy końcu książkę czytałam z ogromnym sentymentem bardzo rozmyślając nad naszym przemijaniem. Całą sagę wspominać będę z ogromną nostalgią, może nawet kiedyś do niej wrócę.

W znacznej mierze zgadzam się z poprzednimi opiniami jako, że książka jest najmniej porywająca z całej sagi. Czytałam ją wybitnie długo, w pewnym momencie stała się ona monotonna. Dotrwałam jednak do końca, drugą jej część czytając już z większym zapałem :) Ogromnym "wstrząsem" była dla mnie zdrada Aleksandra, jednak w książce miała ona swój cel, nadała emocji. Przy końcu...

Uff... Myślałam że już nigdy nie przebrnę przez tą część... Strasznie mnie zmęczyła. Miała lepsze i gorsze momenty, z przewagą tych gorszych. Odnoszę wrażenie, że ta część była napisana na "siłę". Pierwsze dwie części super, ale tej zabrakło "tego czegoś".

Uff... Myślałam że już nigdy nie przebrnę przez tą część... Strasznie mnie zmęczyła. Miała lepsze i gorsze momenty, z przewagą tych gorszych. Odnoszę wrażenie, że ta część była napisana na "siłę". Pierwsze dwie części super, ale tej zabrakło "tego czegoś".

Ta ostatnia czesc nie powinna byla powstac. Pierwsze dwie ksiazki byly wspaniale, czytalam je z zapartym tchem. Na tej sie bardzo zawidlam. Ksiazka przesiaknieta erotyka, az do przesady, bohaterowie kloca sie i godza, te same erotyczne popisy po krotkim czasie juz potwornie nudza i tak przez jakies 400 stron. Potem watki sensacyjne, naciagane, o demonicznej Saice, przypominajace marna turecka telenowele. Ksiazka ma kilka dobrych zalet, ciekawych momentow, ale to co ciekawe mozna bylo zmiescic w 200-300 stronach. Zbyt duze przeskoki w czasie tez staja sie nudne. Mysle ze autorce zabraklo pomyslow. Ta ostatnia czesc zostawila we mnie duzy niesmak, do tego stopnia, ze chyba juz nie siegne po inne ksiazki autorki.

Ta ostatnia czesc nie powinna byla powstac. Pierwsze dwie ksiazki byly wspaniale, czytalam je z zapartym tchem. Na tej sie bardzo zawidlam. Ksiazka przesiaknieta erotyka, az do przesady, bohaterowie kloca sie i godza, te same erotyczne popisy po krotkim czasie juz potwornie nudza i tak przez jakies 400 stron. Potem watki sensacyjne, naciagane, o demonicznej Saice,...

Z całej trylogii najciężej się ją czytało. Przeczytałam raz i więcej do niej raczej nie wrócę, mimo, że pierwszą część czytałam już wiele razy i jest to moja ulubiona książka.

Z całej trylogii najciężej się ją czytało. Przeczytałam raz i więcej do niej raczej nie wrócę, mimo, że pierwszą część czytałam już wiele razy i jest to moja ulubiona książka.