Świadek ostatniej sceny

„Gdy zatrzymałam się na początku podjazdu, żeby wyjąć ze skrzynki listy i gazety, nie sądziłam, że pięć minut później będę siedzieć przy stole w kuchni, czytając artykuł o sobie.”

Lawrenceton, małe miasteczko w sąsiedztwie Atlanty, wypada z rytmu zwykłej codzienności za sprawą pojawienia się głośnej ekipy filmowej. Piętnastotysięczna populacja aktywnie uczestniczy w nagrywaniu scen, biznesowych relacjach, i jak to zwykle bywa, rozsiewaniu plotek. Wielkie zamieszanie zdaje się nikomu nie przeszkadzać, z wyjątkiem Aurory Teagarden, która po śmierci męża prowadzi ciche życie w zamkniętej przestrzeni dużego domu. Jednak to właśnie na podstawie jej wcześniejszych przeżyć powstała książka, a teraz produkcja wkracza na wielki ekran.

Za sprawą odświeżenia dawnej znajomości z Robinem Crusoe, autorem „ Dziwacznej śmierci”, główna bohaterka nabiera chęci do ponownego włączenia się w życie. Atmosferę podkręca śmierć na planie i tajemnice kryjące się za nią. Prywatne śledztwo Aurory zaczyna bezpośrednio wpływać na jej bezpieczeństwo. Jak to Charlaine Harris ma w zwyczaju, im bliżej finałowej odsłony, tym więcej elementów sensacji. Przyznam, że trzydziestosześcioletnia bibliotekarka powoli robi się nudną postacią, powiela własne błędy, nie uczy się na nich, egoistycznie spogląda na świat. Nie mogę powiedzieć, że jej nie lubię, ale mniej już mam do niej sympatii niż w poprzednich tomach ("Trzy sypialnie, jeden trup", "Dom Juliusów", „Z jasnego nieba”, „Łatwo przyszło, łatwo poszło”). Nie oczekuję wiele po serii, ma odciągnąć moje myśli od śmierci bliskiej osoby, a jednocześnie nie obciążać głowy trudną tematyką, i w tym zakresie sprawdza się.
bookendorfina.pl

„Gdy zatrzymałam się na początku podjazdu, żeby wyjąć ze skrzynki listy i gazety, nie sądziłam, że pięć minut później będę siedzieć przy stole w kuchni, czytając artykuł o sobie.”

Lawrenceton, małe miasteczko w sąsiedztwie Atlanty, wypada z rytmu zwykłej codzienności za sprawą pojawienia się głośnej ekipy filmowej. Piętnastotysięczna populacja aktywnie uczestniczy w...

Ta część była bardzo ciekawa i bardzo tragiczna i smutną.
Nie mniej jednak cieszę się że zwrotu akcji i powrotu romansu bohaterki z pierwszej części.

Ta część była bardzo ciekawa i bardzo tragiczna i smutną.
Nie mniej jednak cieszę się że zwrotu akcji i powrotu romansu bohaterki z pierwszej części.

Czytam bo zaczęłam serię i głupio mi ją porzucić. Trochę mnie też do Aurory ciągnie, ale nie jestem jej wielką fanką. Dobre w tej części było to, że trochę ruszyła ze swoim życiem i stała się bardziej przebojowa i mniej zahukana.

Czytam bo zaczęłam serię i głupio mi ją porzucić. Trochę mnie też do Aurory ciągnie, ale nie jestem jej wielką fanką. Dobre w tej części było to, że trochę ruszyła ze swoim życiem i stała się bardziej przebojowa i mniej zahukana.

Jedna ze słabszych pozycji w serii. Sporo rozdrapów i niezrozumianymi decyzji głównej bohaterki. Zbrodnia na drugim planie. Niezbyt ciekawa fabuła i mało zaskakująca akcja. Ale nawet szybko się czytało.

Jedna ze słabszych pozycji w serii. Sporo rozdrapów i niezrozumianymi decyzji głównej bohaterki. Zbrodnia na drugim planie. Niezbyt ciekawa fabuła i mało zaskakująca akcja. Ale nawet szybko się czytało.

Jak zwykle książki z Aurorą czyta się dobrze, szybko i się przy nich nie nudzi. Roe jest już od roku wdową, nadal mieszka w domu, który kupił jej mąż. Stety, niestety znowu jest uwikłana w zagadkę kryminalną. Na pewno nie da się nudzić przy tej lekturze.

Jak zwykle książki z Aurorą czyta się dobrze, szybko i się przy nich nie nudzi. Roe jest już od roku wdową, nadal mieszka w domu, który kupił jej mąż. Stety, niestety znowu jest uwikłana w zagadkę kryminalną. Na pewno nie da się nudzić przy tej lekturze.

Świetna

Świetna

Całkiem udany tom, ale jest w nim kilka elementów, które mnie odrzuciły, dlatego daję tylko pięć gwiazdek.
Oczywiście mamy nieśmiertelny motyw hollywoodzkich nieudaczników, czyli walenie bronią palną w głowę.
Autorko, walnij się w głowę młotkiem. Broń palna służy do strzelania, a nie do stukania w głowę. Tłumaczenia uzasadniające użycie broni palnej w charakterze młotka obecne w tej książce są idiotyczne. W omawianej sytuacji wystarczyło przyłożyć broń do tyłka, uda, biodra – z odpowiedniej strony i pociągnąć za spust. Dużo prostsze, niż trafienie młotkiem w głowę, nie mówiąc o kolbie pistoleciku, którą trudno uczynić większe szkody w realu. Jest to nie tylko bezsensowne, ale grozi uszkodzeniem mechanizmu broni palnej. Nie spodziewałbym się, by ktoś w damskiej torebce mógł nosić magnum 44 z wielką kolbą, raczej coś z małym kalibrem.
W jednej z moich recenzji dotyczącej któregoś z poprzednich tomów zastanawiałem się, jak szybko ta seria zacznie się marksizować, zważywszy na fakt, iż te książki powstawały w bardzo szerokim przedziale czasowym.
No i zaczęło się, w tym tomie. Mamy już gejowanie, bo jak wiadomo robotników w charakterze klasy prześladowanej marksiści zamienili na mniejszości seksualne. Robotnicy marksistów odrzucili i znienawidzili, wszędzie, więc trzeba było poszukać świeżych frajerów. I są. LGBT. Teraz oni wypełniają rolę klasy prześladowanej, a ich aktywiści rolę PZPR, w charakterze organu przedstawicielskiego.
Drugi wątek, to „dobra terrorystka” marksistowska. To nic, że kiedyś podkładała bomby w imię Lenina, Marksa. Teraz jest „dobra”. Zupełnie jak pewni ludzie we władzach tak zwanej Unii Europejskiej, którzy kiedyś należeli do zbrodniczej marksistowskiej terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii w Niemczech bądź podobnych do nich Czerwonych Brygad we Włoszech. Koledzy morderców i terrorystów oraz wyhodowane przez nich kadry. Chciano się pozbyć ich terroru, więc zostali swego czasu zaproszeni do przedstawicielstwa parlamentarnego na przykład w Niemczech, a teraz awansowali. Nie muszą już podkładać bomb. Po dokonaniu tak zwanego „marszu przez instytucje” dorwali się do koryta i wyznaczają NAM zasady demokracji. Nóż się w kieszeni otwiera.
Sama fabuła należy w tej serii do ciekawszych, jeśli pominąć to kretyńskie używanie pistoleciku w charakterze młotka.

Całkiem udany tom, ale jest w nim kilka elementów, które mnie odrzuciły, dlatego daję tylko pięć gwiazdek.
Oczywiście mamy nieśmiertelny motyw hollywoodzkich nieudaczników, czyli walenie bronią palną w głowę.
Autorko, walnij się w głowę młotkiem. Broń palna służy do strzelania, a nie do stukania w głowę. Tłumaczenia uzasadniające użycie broni palnej w charakterze młotka...

Co byście zrobili gdybyście stali się ofiarą stalkingu? Ta książka wyjaśnia bardzo dużo na temat ofiar i samych prześladowców.

Co byście zrobili gdybyście stali się ofiarą stalkingu? Ta książka wyjaśnia bardzo dużo na temat ofiar i samych prześladowców.

nie wiem dlaczego lubię jej książki , są tak proste, pisane naiwnym językiem ....a jednak mają ten niepowtarzalny urok "amerykanskych" miasteczek, klasy średniej i tego całego tandetnego blichtru. :)

nie wiem dlaczego lubię jej książki , są tak proste, pisane naiwnym językiem ....a jednak mają ten niepowtarzalny urok "amerykanskych" miasteczek, klasy średniej i tego całego tandetnego blichtru. :)

Zawsze jest miło wrócić do przygód Roe, jednak z kolejnymi częściami coraz częściej "wieje nudą". Mimo wszystko miło spędziłam czas zanurzając się w tą historię.

Zawsze jest miło wrócić do przygód Roe, jednak z kolejnymi częściami coraz częściej "wieje nudą". Mimo wszystko miło spędziłam czas zanurzając się w tą historię.