Historia żółtej ciżemki

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Klasyczna baśń z morałem, która jednak momentami wydaje się przestarzała i mało angażująca - dla mnie przeciętna lektura

Klasyczna baśń z morałem, która jednak momentami wydaje się przestarzała i mało angażująca - dla mnie przeciętna lektura

72/130/2025
#BraczBingo 2025: Dla dzieci
Czytałam te powieść pewnie ze 40 lat temu. No, może 37...
Podobała mi się wtedy tak samo jak dziś. Akcja się wartko toczy, bohaterów mnóstwo (na szczęście czarny charakter tylko jeden - ale jaki! Za czterech by wystarczył!),trochę śmiechu, trochę smutku, trochę wzruszeń. Wszystko jest.
Kiedy czytałam te książkę w s szczenięctwie, to tylko przygody Wawrzka mnie zajmowały. A teraz wciąż gdzieś mnie kłuła świadomość, że to biedne dziecko zaginęło w puszczy i znikło rodzicom na 10 lat! Jejku, jakie to dramatyczne. Ciekawe, że jak miałam kilka lat, to mi ta myśl w ogóle do głowy nie przyszła...

72/130/2025
#BraczBingo 2025: Dla dzieci
Czytałam te powieść pewnie ze 40 lat temu. No, może 37...
Podobała mi się wtedy tak samo jak dziś. Akcja się wartko toczy, bohaterów mnóstwo (na szczęście czarny charakter tylko jeden - ale jaki! Za czterech by wystarczył!),trochę śmiechu, trochę smutku, trochę wzruszeń. Wszystko jest.
Kiedy czytałam te książkę w s szczenięctwie,...

Dla kogoś kto lubuje się w średniowieczu i powieściach przygodowych ten tytuł będzie nie lada gratką. Głównym jej bohaterem jest kilkuletni Wawrzuś, który od najmłodszych lat uwielbia strugać z drewna. W konsekwencji doprowadza go to do niemałych kłopotów i przygód. Uwieńczeniem powieści jest praca u Mistrza Wita Stwosza, któremu pomaga przy tworzeniu Ołtarza Mariackiego. Entuzjaści akcji również odnajdą w tej książce coś dla siebie. Wątkiem kryminalnym jest postać Pielgrzyma alias Czarnego Rafała alias Hinczy Bartnika, który po przyłapaniu przez Wawrzusia na kradzieży poprzysięga dozgonną zemstę. Więcej treści zdradzać nie chcę. Choć można by tę książkę włożyć do kategorii bajek lub baśni czy legend jak dla mnie jest to dosyć ciekawa pozycja. Średniowieczny Kraków wraz z historycznymi postaciami dodaje tej lekturze wspaniałego posmaku. Powtarzam - entuzjaści historii średniowiecznej będą naprawdę urzeczeni tą krótką powieścią. Jedynym minusem mojego wydania była wada kardynalna - książka była źle złożona przez co w dwóch fragmentach brakowało części powieści, a powtarzał się tekst poprzedni. Musiałem wspomagać się audiobookiem, który na szczęście jest dostępny na popularnych portalach.
Reasumując - to fantastyczna książka. Warto ją przeczytać, bo osnuta na legendzie przekazuje kilka ciekawych historycznych faktów i postaci. Jeżeli miałbym doradzać to omijajcie wydanie przeze mnie przeczytane - jest fatalne, a brak tekstu w dwóch miejscach jest dyskwalifikujący. Nie ująłem oceny przez ten fakt, bo książka naprawdę trafiła w mój gust. Poszukajcie innych wydań i cieszcie się tą średniowieczną przygodą.

Dla kogoś kto lubuje się w średniowieczu i powieściach przygodowych ten tytuł będzie nie lada gratką. Głównym jej bohaterem jest kilkuletni Wawrzuś, który od najmłodszych lat uwielbia strugać z drewna. W konsekwencji doprowadza go to do niemałych kłopotów i przygód. Uwieńczeniem powieści jest praca u Mistrza Wita Stwosza, któremu pomaga przy tworzeniu Ołtarza Mariackiego....

Urokliwa opowieść

Urokliwa opowieść

Nie jestem fanką tej książki.

Nie jestem fanką tej książki.

Kiedyś oglądałam film, teraz trafiłam na książkę, a właściwie, bardzo fajne słuchowisko. Zachwyciłam się, zarówno treścią, jak i pięknym, starym językiem. Choć zdaję sobie sprawę, że dla dzieci, może to być (właśnie przez ten język) lektura trudna. Dla mnie cudo.

Kiedyś oglądałam film, teraz trafiłam na książkę, a właściwie, bardzo fajne słuchowisko. Zachwyciłam się, zarówno treścią, jak i pięknym, starym językiem. Choć zdaję sobie sprawę, że dla dzieci, może to być (właśnie przez ten język) lektura trudna. Dla mnie cudo.

W 1867 roku w trakcie konserwacji ołtarza Wita Stwosza, po odsunięciu rzeźby odkryto mały żółty bucik. Zainspirował on Antonię Domańską do napisania powieści o tym, jak mały Wawrzuś trafił do pracowni Wita Stwosza. W ten sposób autorka splotła wątek fikcyjny z historycznym. Akcja rozgrywa się w Krakowie w XV wieku, obok postaci wymyślonych pojawiają się autentyczne: Jan Olbracht, Jan Długosz, Szymon z Lipnicy, Wit Stwosz i jego syn, Kazimierz Jagiellończyk, Elżbieta Jagiellonka i in.
Książka posiada ogromne walory poznawcze i dydaktyczne, ale moim zdaniem utwór jest już archaiczny dla współczesnych dzieci. Nie ułatwia tego język stylizowany na staropolski, ale także sam sposób prowadzenia narracji, rozwlekłe opisy, nudne charakteryzowanie bohaterów nie zachęcają. Fabuła jest ciekawa - Wawrzuś ucieka z domu, bo ojciec nie rozumie jego artystycznej pasji, chłopiec ma różne przygody, pracuje dla kuglarzy, potem ucieka przed Czarnym Rafałem - zbójem, który poprzysiągł mu śmierć. Wawrzyniec trafia do pracowni Jana Długosza, potem Wita Stwosza, ma okazję poznać króla. Z powieści można się dowiedzieć o obyczajach epoki, o tym, co jedzono, w co się ubierano. Jednak dla dzieci całość nie jest już atrakcyjna. Kiedy chodziłam do podstawówki, pan od historii zadawał na dodatkową ocenę książki historyczne. Wówczas poznałam ,,Historię żółtej ciżemki". Nie porwała mnie, miałam z 12, 13 lat, ale uważałam, że to interesująca propozycja dla nastolatków lubiących historię. Wydaje mi się, że nic się w tej kwestii nie zmieniło. To lektura dla starszych miłośników historii.

W 1867 roku w trakcie konserwacji ołtarza Wita Stwosza, po odsunięciu rzeźby odkryto mały żółty bucik. Zainspirował on Antonię Domańską do napisania powieści o tym, jak mały Wawrzuś trafił do pracowni Wita Stwosza. W ten sposób autorka splotła wątek fikcyjny z historycznym. Akcja rozgrywa się w Krakowie w XV wieku, obok postaci wymyślonych pojawiają się autentyczne: Jan...

Bardzo przyjemna historia małego chłopca który uciekł ze swoje małej wioski i trafił do Krakowa gdzie pomagał samemu Witowo Stwoszowi,czyta się szybko i Wawrzusiowi cały czas dopinguje

Bardzo przyjemna historia małego chłopca który uciekł ze swoje małej wioski i trafił do Krakowa gdzie pomagał samemu Witowo Stwoszowi,czyta się szybko i Wawrzusiowi cały czas dopinguje