It's not summer without you

Pierwszy tom był lepszy, w tym mam wrażenie że główna bohaterka jest trochę głupia i robi rzeczy trochę bez powodu, nie które jej decyzję nie mają sensu ( tym bardziej to że pocałowała Jeremiego mimo iż nic do niego nie czuła)

Pierwszy tom był lepszy, w tym mam wrażenie że główna bohaterka jest trochę głupia i robi rzeczy trochę bez powodu, nie które jej decyzję nie mają sensu ( tym bardziej to że pocałowała Jeremiego mimo iż nic do niego nie czuła)

Druga część trylogii „Lato” niestety tylko utwierdziła mnie w tym, że totalnie nie rozumiem fenomenu tej serii. Przeczytałam ją głównie z ciekawości – chciałam zobaczyć, czy historia się rozkręci i czy bohaterowie zyskają trochę głębi. Niestety… było jeszcze gorzej niż w pierwszym tomie.

Tym razem klimat jest bardziej melancholijny, pojawiają się trudniejsze tematy, jak konsekwencje choroby Susannah i problemy Conrada. To mogło być naprawdę poruszające i wartościowe, ale znów wszystko zostało potraktowane dość powierzchownie.

Najbardziej irytująca była dla mnie Belly (jak zwykle). Jej zachowanie wobec innych bohaterów momentami było nie do zniesienia. Bawi się uczuciami innych, podejmuje dziwne decyzje i… właściwie nie ponosi żadnych konsekwencji.

Druga część trylogii „Lato” niestety tylko utwierdziła mnie w tym, że totalnie nie rozumiem fenomenu tej serii. Przeczytałam ją głównie z ciekawości – chciałam zobaczyć, czy historia się rozkręci i czy bohaterowie zyskają trochę głębi. Niestety… było jeszcze gorzej niż w pierwszym tomie.

Tym razem klimat jest bardziej melancholijny, pojawiają się trudniejsze tematy, jak...

Z każdą oceną tej serii książek moja ocena spada. Belly nadal zachowuje się głupio i nie umie dorosnąć. Rani każdego z braci na zmianę jakby byli tylko zabawkami (ona jest tego świadoma). Moim skromnym zdaniem ta powieś nie robi nic, tylko daje zarobić autorce. Nie polecam.

Z każdą oceną tej serii książek moja ocena spada. Belly nadal zachowuje się głupio i nie umie dorosnąć. Rani każdego z braci na zmianę jakby byli tylko zabawkami (ona jest tego świadoma). Moim skromnym zdaniem ta powieś nie robi nic, tylko daje zarobić autorce. Nie polecam.

Super

Super

Drugi tom serii Bez ciebie nie ma lata pozostawił mnie z nieco mieszanymi odczuciami.
Najbardziej problematyczna okazuje się dla mnie postawa głównej bohaterki, Belly. Jej emocjonalne rozdarcie między Conradem a Jeremiahem, choć z założenia ma budować napięcie, momentami sprawia wrażenie mocno frustruje czytelnika. Trudno oprzeć się wrażeniu, że bohaterka nie do końca rozumie konsekwencje własnych decyzji, mimo że mają one realny wpływ na relacje i uczucia innych. To niezdecydowanie, zamiast budzić empatię, chwilami wywołuje znużenie.
Na tle Belly zdecydowanie lepiej wypadają inne elementy powieści – szczególnie sposób, w jaki autorka ukazuje zmianę dynamiki między bohaterami po wydarzeniach z pierwszej części. Widoczny jest cień straty i dojrzewania, który nadaje historii nieco poważniejszy ton. Relacje, choć bardziej napięte, stają się też bardziej realistyczne.
To kontynuacja, która – choć mniej urzekająca – pogłębia portrety bohaterów i przygotowuje grunt pod finał serii autorstwa Jenny Han.

Drugi tom serii Bez ciebie nie ma lata pozostawił mnie z nieco mieszanymi odczuciami.
Najbardziej problematyczna okazuje się dla mnie postawa głównej bohaterki, Belly. Jej emocjonalne rozdarcie między Conradem a Jeremiahem, choć z założenia ma budować napięcie, momentami sprawia wrażenie mocno frustruje czytelnika. Trudno oprzeć się wrażeniu, że bohaterka nie do końca...

No powiem, że trochę smutna. ;(

No powiem, że trochę smutna. ;(

„Najbardziej boli nie to, że kogoś tracisz, ale świadomość, że już nigdy nie będziecie tacy sami.”

Historia Belly dojrzewa razem z nią — jest więcej bólu, rozczarowań i trudnych decyzji, ale też prawdziwego zrozumienia, czym jest miłość, która nie zawsze wygląda jak w marzeniach. Autorka pokazuje, że uczucia bywają chaotyczne, a serce nie zna prostych odpowiedzi. To opowieść o stracie, dorastaniu i uczeniu się, że czasem największą miłością jest ta, z której trzeba umieć zrezygnować. Czuła, nostalgiczna i bardzo prawdziwa — zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie.

„Najbardziej boli nie to, że kogoś tracisz, ale świadomość, że już nigdy nie będziecie tacy sami.”

Historia Belly dojrzewa razem z nią — jest więcej bólu, rozczarowań i trudnych decyzji, ale też prawdziwego zrozumienia, czym jest miłość, która nie zawsze wygląda jak w marzeniach. Autorka pokazuje, że uczucia bywają chaotyczne, a serce nie zna prostych odpowiedzi. To...

Prawdę mówiąc, naprawdę męczyłam się z czytaniem tej książki. Został mi do przeczytania ostatni tom trylogii „Lato” i na aktualny czas mogę szczerze powiedzieć, że ta historia mi się nie podoba.

Zacznę od minusów tylko tej części:

Belly uważa, że to ona, ze wszystkich ludzi, np. synów Susannah, najbardziej tęskni za matką chłopców. Według niej inni nie rozumieją, jak ogromną odczuwa ona stratę.

Nieopisane rozdziały opowiadające o przeszłości. Dlaczego początki rozdziałów nie są zaznaczone? Strasznie mnie to gubiło i ogólnie uważam, że jest to słabe zagranie.

Kilka razy wydarzyła się tak sytuacja, kiedy najpierw był opis czegoś, co powinno być później, np. pierw opowieść o tym, jak jeden z potomków Susannah radzi sobie podczas pogrzebu, a później jest rozdział z perspektywy Belly, jak dowiaduje się o tej uroczystości.

Główna bohaterka jest po prostu głupia, bo jest „zakochana” w Conradzie, który jest chodzącą czerwoną flagą. Przynajmniej dla mnie, ale jest on strasznie toksyczny.

Oprócz Conrada toksyczna jest tutaj także „przyjaciółka” Belly. Jak można uważać się za przyjaciela, gdy dosłownie zmuszasz tę drugą osobę do pocałunku, którego ona nie chce?

Sytuacja, która jak dla mnie jest dziwna… Główna postać z książki bierze naszyjnik, który znalazła u jednego z braci w pokoju, ponieważ ona czuje, że jest dla niej… A co najlepsze, tłumaczy się, że „po prostu bardzo go chciałam”.

Bohaterka całuje się z każdym z rodzeństwa…

Ogólne odczucia odnośnie fabuły:
Belly strasznie głupia, co sprawia, że jest wkurzająca. Conrad jest „taki niedostępny”, a Jeremaja jest tak naprawdę nikim ważnym.

Podsumowując, nie polecam — nudy i bohaterowie dziwni.

Prawdę mówiąc, naprawdę męczyłam się z czytaniem tej książki. Został mi do przeczytania ostatni tom trylogii „Lato” i na aktualny czas mogę szczerze powiedzieć, że ta historia mi się nie podoba.

Zacznę od minusów tylko tej części:

Belly uważa, że to ona, ze wszystkich ludzi, np. synów Susannah, najbardziej tęskni za matką chłopców. Według niej inni nie rozumieją, jak...

O co chodzi w tym tomie? Dlaczego prawie nic się nie dzieje? Czy ci ludzie nie mieli trochę dojrzeć? A może zwyczajnie nie zrozumiałam ewenementu tej młodzieżówki.

O co chodzi w tym tomie? Dlaczego prawie nic się nie dzieje? Czy ci ludzie nie mieli trochę dojrzeć? A może zwyczajnie nie zrozumiałam ewenementu tej młodzieżówki.

Drugi tom, rok później - liczyłam na jakąkolwiek zmianę w bohaterach po wydarzeniach "z maja" i się ostro przeliczyłam.

Drugi tom, rok później - liczyłam na jakąkolwiek zmianę w bohaterach po wydarzeniach "z maja" i się ostro przeliczyłam.