Wyspa na Prerii

Dostalem dokladnie to, czego sie po Cejrowskim spodziewalem. Co prawda opowiesc o amerykanskiej prerii nie jest tak ekscytujaca jak o dzikich plemionach w amazonskiej dzungli, ale i tak dostajemy tu mase mnie lub bardziej ciekawych anegdot. No i zawsze podczas czytania tych ksiazek czlowiek sie rozmarzy i zaczyna myslec co by bylo gdyby...

Dostalem dokladnie to, czego sie po Cejrowskim spodziewalem. Co prawda opowiesc o amerykanskiej prerii nie jest tak ekscytujaca jak o dzikich plemionach w amazonskiej dzungli, ale i tak dostajemy tu mase mnie lub bardziej ciekawych anegdot. No i zawsze podczas czytania tych ksiazek czlowiek sie rozmarzy i zaczyna myslec co by bylo gdyby...

Czytając tę książkę odniosłem wrażenie, że to bajki megalomana.

Czytając tę książkę odniosłem wrażenie, że to bajki megalomana.

Doskonała lektura nie tylko do WC! Zresztą, nie ma otworu na sznurek, jak zachwalany w książce almanach dla farmerów - ceniony element wyposażenia ranczerskich wychodków. To niedociągnięcie wydawnicze wybaczam, bo jest tak ładnie wydana, że nie godzi się jej użyć w celach higienicznych nawet w stanie wyższej konieczności!

W Ameryce i owszem, bywałam, ale tej pod Olsztynkiem, dobrze mi w Europie i wolę soczystą zieleń od przykurzonej piaskowatości w różnych odcieniach mniej lub bardziej chrzęszczących w zębach od samego patrzenia. Jednak czytając tę książkę z prawdziwą przyjemnością przenoszę się na przyzbę starego domku na prerii by posłuchać opowieści o Ameryce. Takiej amerykańskiej, stojącej frontem do klienta, w której problemy rozwiązuje się szybko i skutecznie, a życie jest proste, jak i sami mieszkańcy. Którzy może i wszystko o Tobie wiedzą, ale za to wszystko o Tobie wiedzą i dzięki temu wychodzą naprzeciw Twoim potrzebom czasem nawet zanim je sobie uświadomisz. No i sami przyznajcie - kto by nie chciał mieć dwóch "kiwaczków" pompujących ropę naftową do zbiorników, a potem zielone pieniądze na konto?

Siedzę na tej przyzbie (czy tam "porczu"),na krześle pożeranym przez kornika, a z oparcia krzesła zwisa mi i powiewa, czy to wszystko to prawda, licentia poetica czy tylko historyjki zmyślone przez Autora. Liczy się rozrywka, a tej gawędziarski, pełen humoru styl Cejrowskiego dostarcza pod dostatkiem. Nie jest to rozrywka z katalogu pompujących adrenalinę atrakcji, raczej delektowanie się codziennością opakowaną tak, że staje się wyjątkowo pociągająca. Panie Wojtku, pisz Pan dalej!

Doskonała lektura nie tylko do WC! Zresztą, nie ma otworu na sznurek, jak zachwalany w książce almanach dla farmerów - ceniony element wyposażenia ranczerskich wychodków. To niedociągnięcie wydawnicze wybaczam, bo jest tak ładnie wydana, że nie godzi się jej użyć w celach higienicznych nawet w stanie wyższej konieczności!

W Ameryce i owszem, bywałam, ale tej pod...

Warto przeczytać tę książkę szukając swojej wyspy na prerii czymkolwiek ona miałaby być. Autor opowiada w bardzo ciekawy sposób proste codzienne czynności i problemy, dzięki czemu możemy je przeżyć z należytą uważnością czego bardzo brakuje w dzisiejszych czasach.

Warto przeczytać tę książkę szukając swojej wyspy na prerii czymkolwiek ona miałaby być. Autor opowiada w bardzo ciekawy sposób proste codzienne czynności i problemy, dzięki czemu możemy je przeżyć z należytą uważnością czego bardzo brakuje w dzisiejszych czasach.

Ze względu na mniej egzotyczne miejsce niż w poprzednich książkach Wojciecha Cejrowskiego „Wyspę na prerii” czytało mi się dużo gorzej. To wciąż fajna przygoda, ale o ile w historiach z Indianami można było przymknąć oko na lekkie zakrzywianie rzeczywistości, tak tutaj duża część aż zanadto wydaje się zmyślona. Często aż rażąco. Wszystkowiedzący o zwyczajach głównej postaci mieszkańcy okolicy to jeden z wielu przykładów. Autor ciekawie opisuje preriową codzienność, tylko mało tu rzeczy, które naprawdę zostają w głowie po lekturze. A może to przez to, że tym razem podróżnik nie opuścił cywilizacji… W każdym razie wyszedł średniak. Można przeczytać bez zgrzytania zębami, ba! Nawet parę razy się uśmiechnąć, bo humor głównego bohatera to wciąż coś, co potrafi wzbudzić zainteresowanie i skłoniło mnie do przeczytania całości pomimo kilku słabszych momentów. Jeśli ktoś chce zacząć przygodę z książkami Cejrowskiego, radziłbym opuścić tę pozycję i sięgnąć po „Rio Anaconda. Gringo i ostatni szaman plemienia Carapana”. Tam zdecydowanie więcej się działo i było to podane w lepszej formie, do dziś zostając jedną z moich ulubionych książek. Możliwe, iż to dlatego, że bardziej kręci mnie to, co nieznane, niż życie na współczesnym Dzikim Zachodzie, gdzie nie dzieje się aż tyle niecodziennych zdarzeń.

Ze względu na mniej egzotyczne miejsce niż w poprzednich książkach Wojciecha Cejrowskiego „Wyspę na prerii” czytało mi się dużo gorzej. To wciąż fajna przygoda, ale o ile w historiach z Indianami można było przymknąć oko na lekkie zakrzywianie rzeczywistości, tak tutaj duża część aż zanadto wydaje się zmyślona. Często aż rażąco. Wszystkowiedzący o zwyczajach głównej postaci...

Cudowna podróż z "dziwacznym" przewodnikiem ;)

Cudowna podróż z "dziwacznym" przewodnikiem ;)

Interesująca.

Interesująca.

Nie czytałem wcześniej jego książek. Nie pochłoneła mnie ale fajna odskocznia. Ma klimat, zaletę przedstawiania rzeczy, zjawisk i sytuacji w sposób prosty i nienudny. Czytając potrafiła mnie przenieść w opisywaną scenerię, udzielał mi się spokój, słyszałem wiatr, czułem piach w oczach i trzeszczenie zardzewiałej blachy w kościach.

Nie czytałem wcześniej jego książek. Nie pochłoneła mnie ale fajna odskocznia. Ma klimat, zaletę przedstawiania rzeczy, zjawisk i sytuacji w sposób prosty i nienudny. Czytając potrafiła mnie przenieść w opisywaną scenerię, udzielał mi się spokój, słyszałem wiatr, czułem piach w oczach i trzeszczenie zardzewiałej blachy w kościach.

Z wszystkich podróżniczych książek Cejrowskiego ta jest zdecydowanie inna, przede wszystkim dlatego, że dotyczy prerii w USA, a nie lasów tropikalnych Wenezueli, czy Kolumbii i życia Indian.
Opowiedziana z przymrużeniem oka, wesoło, humorystycznie, ale tym razem bardziej autobiograficzna. Gdybym miała porównywać ją do poprzednich książek WC, to "Wyspa na prerii" najmniej do mnie "przemówiła". Nie zmienia to faktu, iż w mojej ocenie Wojciech Cejrowski ma ogromny talent opowiadania, jego przygody są niczym legendy, przekazywane z ust do ust, osnute mgiełką tajemnicy, nieprawdopodobne, ale dzięki temu wciągające.

Z wszystkich podróżniczych książek Cejrowskiego ta jest zdecydowanie inna, przede wszystkim dlatego, że dotyczy prerii w USA, a nie lasów tropikalnych Wenezueli, czy Kolumbii i życia Indian.
Opowiedziana z przymrużeniem oka, wesoło, humorystycznie, ale tym razem bardziej autobiograficzna. Gdybym miała porównywać ją do poprzednich książek WC, to "Wyspa na prerii" najmniej do...

Jak napisać 300 stron o prerii? Płaski teren, uboga roślinność i monotonia aż po horyzont. Autor skupia się na lokalnej społeczności. Często odnosi się do subtelnych różnic kulturowych, jakie napotkał na swojej drodze. Dorzucił również całą masę szczegółów o sobie. Tytuł z pewnością pozwala poznać go o wiele lepiej. Całość napisana bardzo schludnym językiem, ubrana w estetyczną formę.
Słyszałem wiele o autorze. Niektórzy decydują się nazywać go kontrowersyjną postacią. Dla mnie z pewnością jest jakiś - wyrazisty, charakterystyczny. Odnoszę się do pana Wojciecha, ponieważ "Wyspa na prerii" jest według mnie związana z nim mocniej niż pozostałe publikacje. Postrzegam ją jako najsłabiej reprezentującą gatunek w jego dorobku. Jest to dla mnie dużo bardziej książka celebrycka niż podróżnicza. Dużo więcej w niej WC niż Arizony. Sama preria jest opisana w sposób typowy dla "Boso przez Świat". Mi taka forma opowiadania pasuje, więc miło spędziłem czas na lekturze.

Jak napisać 300 stron o prerii? Płaski teren, uboga roślinność i monotonia aż po horyzont. Autor skupia się na lokalnej społeczności. Często odnosi się do subtelnych różnic kulturowych, jakie napotkał na swojej drodze. Dorzucił również całą masę szczegółów o sobie. Tytuł z pewnością pozwala poznać go o wiele lepiej. Całość napisana bardzo schludnym językiem, ubrana w...