Wielkie emocje i uczucia niedoskonałe

„Ultra Montana” to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła odłożyć aż do ostatniego zdania! Historia Sandry Coruny, niewykształconej, ale pełnej uroku i dobroci wieśniaczki, oraz jej przyjaciółki Kingi Bogomołow, to prawdziwa perełka dla fanek literatury kobiecej. Ich podróż z zapomnianej, dzikiej krainy do wielkiego Polis to opowieść o odwadze, poszukiwaniu miłości i walce o lepsze życie, która chwyta za serce. Uwielbiam, jak autor bawi się konwencją – mamy tu elementy realizmu magicznego, przygód rodem z westernów i brazylijskich seriali, a wszystko to podlane nutką romantyzmu i humoru. Sandra, z jej wrodzoną wrażliwością i zaskakującymi wyborami, jest bohaterką, którą nie sposób nie polubić – jej perypetie bawią, wzruszają i trzymają w napięciu. Choć fabuła bywa pełna dramatycznych zwrotów, a niektóre wątki mogą wydawać się kiczowate, to właśnie ten rozmach i lekkość sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem. Świat Ultra Montany jest barwny i tętniący życiem – od tajemniczego ludu Moreno po intrygujących bohaterów drugoplanowych. Styl autora, choć momentami specyficzny, dodaje opowieści uroku, a nawiązania do literackich klasyków tylko podsycają ciekawość. To idealna lektura dla tych, którzy lubią historie o sile przyjaźni, wielkich uczuciach i zwycięstwie dobra nad złem. Gorąco polecam – świetna odskocznia od codzienności!

„- Bogini Miłości wzniosła się dziś ku Słońcu!- Herbata i okruszki lądują na obrusie.- A jaka była wyraźna! -Kiedy następny raz? – wtrąca się Jason. Przybysze śmieją się dobrotliwie. - Następnego razu nie będzie – mówi ojciec.- Przynajmniej dla nikogo z nas tu siedzących. Jason nie pojmuje. Dopiero w 2004 roku. Wtedy wróci do Słońca. Za 120 lat”. (s. 14.) Erik Fosnes Hansen Psalm u kresu podróży, przekł. M. Gołębiowska – Bijak, Wyd. Książnica, Katowice 1997. Lapidarna rekomendacja Josteina Gaardera, autora „Świata Zofii”: „Utwór światowej klasy. Po mistrzowsku skomponowana powieść idei”, zatrzymuje Czytelnika i jest koronnym argumentem, by sięgnąć po norweską prozę. Wśród innych powodów: to historia muzyków orkiestry, którzy mieli grać do końca, a było ich ośmiu: od kapelmistrza, przez skrzypków(2),wiolonczelistów(2),kontrabasistę (1),do pianistów (2). Ich nazwiska odnajdziemy w Uwagach końcowych autora, przywołującego dramat z 15 kwietnia 1912, kiedy to w nocy zginęli wraz z 1495 pasażerami i członkami załogi. Hansen, autor jednakże wprowadza nas w świat fikcji literackiej (ze znanym motywem),bo jak sam przyznaje: „Ja chciałem opowiedzieć swoją. A moich muzyków wymyśliłem.” I dodaje: „ W najbardziej istotnych elementach opis statku i przebieg rejsu bazuje na faktach. Pozwoliłem sobie jednak na niejaką swobodę. (…) Ale to miała być powieść, nie podręcznik historii. Fantazjowałam więc także w tym, co się dotyczy ostatnich godzin życia muzyków”.(s. 412.) „Psalm u kresu podróży” Hansena to opowieść: • o indywidualnych losach postaci, m. in. młodego skrzypka Jasona; • o Europie sprzed I wojny światowej (z nędzą, bezrobociem, epidemią różnych chorób, walkami szczurów, prostytucją i tysiącami innych egzystencjalnych problemów na podobieństwo tych, które dotykają żyjących w XXI w.). Powieść uświadamia, że Czas w ludzkiej egzystencji niewiele zmienia (poza dekoracjami i rekwizytami),a Kruchości Istnienia ma wymiar wieczny. Ostatnie zdania powieści: „Wtedy ujrzeli niebo gwiaździste. Nie było na nim ani jednej chmurki. Tam tonął „Titanic”.(s. 410.) 10/10

Lata temu przeczytałam "Pachnidło", które mnie zachwyciło. Tym chętniej sięgnęłam po zbiór utworów, w którym pisarz udowadnia, że świetnie się realizuje również w krótkich formach. Potrafi wywołać w czytelniku cała gamę emocji - żal, zdumienie, rozbawienie. Opowiadanie "Amnezja in litteris" wprawiło mnie w poczucie grozy. Natomiast tytułowy "Kontrabasista" jest szatańsko dobry i chętnie zobaczyłabym ten monodram na deskach teatru.

Marek Kochan tasuje, jak przed brydżem. Rolą damską, rolą męską. Wzorcem z kółkiem i z trójkątem. Raz mu wyjdzie pani na górze, a raz pan. Jak to w kartach. I w życiu. I w łóżku. Ten/ta na górze pławi się w sukcesie zawodowym. Ta/ten na dole - wiadomo. Dzieci, pranie, gotowanie. Kolejne tasowanie. Role teraz odwrócone - trudno się połapać, tym bardziej, że autor stosuje chwyt "przechodzącej ksywki". Kim jest "Kociak"? Nim czy nią? Na górze, czy na dole? Nie przywiązujmy się zanadto do Kociaka. Każdy/a może dziś nim zostać. Miauczeć w kącie z praniem. Lub szefowi/ej do ucha. Coraz trudniej odróżnić, kto jest kim. I kto kim będzie jutro. Mocne przerysowania, ale kupuję taką konwencję. Model rodziny się przetasował. Zerknę, gdzie wylądowałem.

Minusy: - Historia taka sobie, dość przewidywalna. - Początek raczej słaby i niezbyt wciągający. - Postaci słabo poprowadzone, zaledwie naszkicowane. - Mnogość postaci sprawia, że w pewnym momencie można się pogubić. - Pomysł mało oryginalny i pomimo widocznych zapożyczeń od Borgesa czy Cortazara wykonanie nie dorasta mistrzom. Plusy: - Dobra książka do przeczytania w autobusie czy pociągu na dłuższej trasie. - Nadaje się też na wakacyjne czytadło. - Jest pewna aura tajemniczości związana z językami hermetycznymi. - Osadzenie akcji w podupadającym hotelu w pobliżu latarni morskiej (jeden z moich ulubionych motywów). - Osadzenie akcji w Argentynie, daleko na południe od stolicy. - Pewne analogie z reportażem "Samobójcy z końca świata" (dla tych, którzy czytali). Z powodu braku oceny 5,5/10, nauczycielskim zwyczajem podnoszę na 6 gwiazdek.

Opętany kompleksem ojca główny bohater, który walcząc ze swoją impotencją wraca do rodzinnego Chile, które obala właśnie swojego dyktatora. Dodatkowo mamy wątek kryminalno-terrorystyczny - ktoś chce wysadzić symboliczną dla Chile górę lodową, sprawę dyskryminacji Indian, ducha Che Guevary i wszechobecne romanse niczym w południowoamerykańskiej telenoweli. Mam wrażenie, że autor starał się wrzucić do książki wszystkie toposy literackie, które kojarzą nam się z Ameryką południową. W efekcie w wielu miejscach powstał niezrozumiały bałagan fabularny i wszystko się rozsypało. A szkoda...

Obraz wizji maryjnych przedstawiony bez patosu i pompy w sposób całkowicie ograbiony z refleksji, co pozwala czytelnikowi na postawienie własnych sądów i teorii. Świetna rzecz, która uzmysławia, że nie każdy wizjoner musi być święty i nie każda wizja musi być Objawieniem. Szkoda tylko, że niektóre wątki są zbyt rozwleczone. Muszę przyznać, że dawno już nie czytałam książki o tak niecodziennej tematyce. W końcu jakaś pozycja, która nie jest ani o miłości, ani o zbrodni, ani o skrywanej przez kogoś tajemnicy.

Lubię znajdywać w książce coś nowego, czego wcześniej nie czytałem i ta właśnie taka jest. Nietypowa, zaskakująca historia napisana w zabawny, wciągający sposób. Super pomysł, bardzo przyjemna realizacja. Mój typ humoru i tematyki. Brawo dla autora. Lubię to :)

Zaskakujące jak książka pełna hipokryzji może nieść ze sobą tyle wzniosłych idei i być na tyle przekonująca że na koniec sam chciałem śpiewać Magnificat nad błogosławionym życiem głównego bohatera :D Aj, smaczna to była strawa. Nigdy jeszcze brak moralności nie był tak świtny, tak święty. A może to jest moralność., co umiem sobie wytłumaczyć?

„Ja chcę żyć dlatego, że kocham. Po co ty chcesz żyć?” Nowele zawarte w zbiorze „Podgarbiony” to niełatwe historie – zarówno pod względem literackim, jak i emocjonalnym. Przy tym niemal każdy akapit, a czasem ledwie pojedyncze zdanie, przekazuje nową myśl. I widać, że tych myśli, tych przemyśleń do przelania na papier, autor miał w sobie naprawdę dużo. Tytułowa nowela skupia się na aktorstwie. Na trudnościach z oddzieleniem sceny od życia; na skazanym na niepowodzenie indywidualizmie. Na starannym pielęgnowaniu w sobie krzywd… Narracja była zbyt chaotyczna jak na moje upodobania, silnie fragmentaryczna i (chyba?) również niechronologiczna. Kilka kluczowych momentów zapada jednak w pamięć, a szczególnie puenta, pozwalająca silnie wybrzmieć głównej myśli historii. W „Lekcji angielskiego” podobało mi się to, że miała nieco konkretniej określone ramy rzeczywistości. Dużo jest w tych nowelach abstrakcji, absurdu i nieuchwytności, a tutaj mieliśmy przynajmniej zawężoną przestrzeń do dwóch bohaterów i czterech ścian mieszkania. Ta historia to dialog dwojga ludzi osadzony w nieznanej przyszłości, gdzie tuż za ścianą trwa „jakaś wojna”. „Heksagram 18” zabiera nas w wędrówkę od onirycznej, duchowej krainy, przez przyziemność aż do dziwnego, jesiennego bezczasu. I przyznam, że ta wędrówka trochę mnie zmęczyła. Tutaj najbardziej widać, że bohater nie radzi sobie z miłością… Czuję jednak, że ostateczny sens noweli wymyka się moim zdolnościom pojmowania. „Bardzo są mi bliskie ze swoją chropowatą korą, łzami, głowami pełnymi myśli. Kocham was, drzewa, za to wszystko, co nieludzkie.”

Ciekawa w formie satyra na kulturę masową serwowaną przez telewizję, Internet i prasę bulwarową. Dużym atutem jest dynamiczna narracja. Główny bohater to mężczyzna pragnący wyrwać swojego trzydziestoletniego syna z teleholizmu, sam jest jednak uzależniony od popkultury. Autor z dużą dozą humoru traktuje swoich bohaterów, przezabawne są zwłaszcza opisy sesji spotkań anonimowych telemaniaków, gdzie nasz bohater próbuje szukać ratunku. Ale jest to też opowieść o nieśmiałym samotniku żyjącym w świecie fantazji.

literatura osiedlowa ma się dobrze. z Markiem Kochanem (nie mylić Kofanen Ananem) spotkałem się zupełnie przypadkowo pewnego sobotniego wieczoru, słuchając w programie II PR jego słuchowiska Reduty, którego fabuła tak mnie wkręciła w swoje czeluści, że musiałem aż zjechać z trasy i zatrzymać samochód na parkingu. później, też zupełnie przypadkiem, w księgarni taniej książki, natrafiłem na "Balladę o dobrym dresiarzu". jako że jestem również miłośnikiem ubrań Adolfa Dasslera, a dresiarze w takowe się ubierają, bez zastanawiania kupiłem tę książkę. książka to zbiór opowiadań, fajnych opowiadań, w których przedstawiona jest Polska klasy b, ta Polska do której się nie przyznajemy, której nie chcemy oglądać, Polska z Trudnych spraw, Dlaczego Ja i Ukrytej Prawdy. zupełnie nie rozumiem dlaczego ludzie tak jadą po tej książce? naprawdę przyjemnie się czyta, warsztat autora jest dobry, czasami można nawet się roześmiać. hmm, może dlatego, że zdarzają się teksty bez pointy, urwane, niepowiedziane. ale takie opowiadania są jak fotografia, zatrzymują chwilę. zdecydowanie dla wielbicieli takich klimatów oraz dla socjologów i badaczy obyczajów.

Kuba -moja miłość. Nie pamiętam dokładnie, ale ta miłość chyba zaczęła się na trochę przed lekturą "Opowiedz mi o Kubie". Książka niezwykła - jak cały ten dziwny kraj, archaiczny, nie przystający do rzeczywistości, a na pewno nie do dzisiejszej. W sposób miejscami dramatyczny, a miejscami bardziej niż humorystyczny opowiada o absurdach życia w kraju komunistycznej szczęśliwości, gdzie wszyscy są równi, wszyscy mają pracę i... nic poza tym. Z głównym bohaterem jednocześnie można się zaprzyjaźnić i go znienawidzić, podśmiewać się z niego i bardzo mu współczuć. Zakończenie to już swoisty majstersztyk. A zaczyna się od zepsutego wentylatora... Polecam nie tylko miłośnikom Kuby :)

„Mistrz bladych świętych” to poprawna opowieść o tym, że matematyka i sztuka są wieczne, a miłość i człowiek nie bardzo. Santagata, profesor literatury włoskiej na uniwersytecie w Pizie i znawca Petrarki, przyjmuje wyjątkową perspektywę jak na powieść inicjacyjną, a zbieżność niektórych elementów każe się doszukiwać pokrewieństwa jego dzieła z „Solfatarą” Macieja Hena. W obu znaczną rolę odgrywa sztuka, a także sama Italia i jej niepowtarzalny, ściśle związany z architekturą klimat. Oczywiście, Hen lokuje akcję w wieku siedemnastym, Santagata ponad trzysta lat wcześniej, ale mimo wiarygodności i dbałości o szczegół obu autorów, współczesny czytelnik nie dostrzeże między tymi epokami przepaści. Choć mogłoby się wydawać, że historia bękarta i świniopasa, który został mistrzem pędzla, jest dla autora tylko pretekstem do snucia rozważań o tym, iż każdy jest kowalem swojego losu, a epoki i związane z nimi paradygmaty zmieniają się w wielkich bólach i przy ogromnym oporze twardogłowego czynnika ludzkiego, trzeba pamiętać, że sama fabuła oraz jej płynność stanowią bardzo istotne elementy podobnej historycznej fikcji. Za przykład mogą tu służyć choćby wspomniana „Solfatara” czy, by spojrzeć ku literackiemu Olimpowi, „Baudolino” Umberto Eco. Santagata nie umywa się jednak ani do swojego rodaka, ani do naszego – wielowątkowym opowieściom swych rywali przeciwstawia dzieło powierzchowne i nieszczególnie angażujące. Jest tu polityka, jest miłość (choć w wydaniu lekko skrzywionym),ale perypetie Cinina pozostawiły mnie obojętnym. Być może to wina zastosowanych środków wyrazu, co kazałoby przyjrzeć się bliżej pracy tłumaczki. Tym, co uderza przede wszystkim, jest bowiem brak jakiejkolwiek stylizacji. Rodzi on nieuchronne porównania z wysmakowanym językiem „Solfatary” i budzi spory zawód. Schyłek czternastego wieku opisany językiem współczesnym może i wpisuje się w nową literacką modę, ale traci zdecydowaną większość ze swej magii. Nie można wykluczyć, że Santagata traktuje pisanie literatury pięknej jako odpoczynek od pracy naukowej i celowo rezygnuje z większych ambicji. „Mistrz bladych świętych” nie jest zresztą powieścią złą i z pewnością bije na głowę większość współczesnych produktów zwanych eufemistycznie „fenomenami literackimi”. Mnie sprawił jednak zawód, przez co miłośnikom dawnych dziejów rekomenduję raczej bądź oryginalne teksty z epoki, bądź dzieła autorów bieglejszych w sztuce mimikry, a przede wszystkim tkania opowieści.

To moje pierwsze spotkanie z prozą tego autora i na pewno nie ostatnie. Dobrze opowiedziana historia w klimacie czarnej komedii. Kapitalne postaci i dobrze oddane realia okresu stalinowskiego. Jedyne co można zarzucić, to zbytnia oszczędność w słowach, bo czasem aż prosi się o rozbudowanie pewnych sytuacji, opisów czy dialogów.

Zbiór opowiadań, który trafił do mnie trochę przypadkowo, nie wywarł większego wrażenia. Może dlatego, że bardzo zróżnicowana jakość literacka poszczególnych tekstów sprawiła, że patrzyłem na te utwory bardziej jak na źródło socjologicznej wiedzy o współczesnych US niż jako na dzieła literackie. Nie mogę powiedzieć, że to rozczarowanie. Ale też rewelacją tego zbioru bym nie nazwał.

Świetna pozycja. Autor "poszedł" świetnym śladem. A ja w oparciu o swoje wrażenia postanowiłem napisać o jego ścieżce. Punktem wyjścia niniejszego eseju jest jeden, precyzyjnie wyizolowany pomysł fabularny: wejście w posiadanie cudzego dzieła literackiego, które okazuje się genialne, kompletne i samowystarczalne. Ten „złoty samorodek” – gotowy tekst o najwyższej wartości – nie wymaga talentu, pracy ani rozwoju ze strony bohatera. Wystarczy go znaleźć, przejąć lub przywłaszczyć. To on, i tylko on, uruchamia całą intrygę. Wszystko inne pozostaje wtórne. Aby uchwycić genezę tego archetypu, konieczne jest wyraźne odróżnienie dwóch porządków: geniuszu jako osoby oraz geniuszu jako obiektu. Interesujący nas fenomen zaczyna się dopiero wówczas, gdy wielkość zostaje oddzielona od człowieka i zamknięta w formie możliwej do fizycznego przejęcia – w tekście, rękopisie, zapisie. Bez tego warunku archetyp „złotego samorodka” nie istnieje. W tym sensie rzeczywistym punktem wyjścia nie jest mit genialnego twórcy, lecz literacka fikcja „znalezionego manuskryptu”. Już w renesansie Miguel de Cervantes w „Don Kichocie” (1605) wprowadza zabieg narracyjny polegający na przypisaniu opowieści odnalezionemu rękopisowi arabskiego kronikarza. Autor przestaje być źródłem wartości, staje się jedynie pośrednikiem. Tekst zyskuje autonomię – istnieje wcześniej, niezależnie od narratora. Ten mechanizm rozwija się w literaturze XVIII i XIX wieku. U Balzaca, Gogola czy Maupassanta pojawiają się figury fałszywych autorów, sprzedanych nazwisk i cudzej pracy funkcjonującej jako kapitał. Wartość literacka coraz częściej bywa oddzielona od osoby, a autorstwo zaczyna pełnić rolę etykiety. Choć nie zawsze mamy do czynienia z dosłownym „znalezieniem” rękopisu, rdzeń idei jest już obecny: wielkość znajduje się na zewnątrz bohatera. Decydujący przełom następuje wraz z nowoczesnym rynkiem wydawniczym XX i XXI wieku. Geniusz zostaje całkowicie uprzedmiotowiony i sprowadzony do formy gotowego tekstu, który może zostać przejęty i natychmiast uruchomić sukces. Martin Suter w powieści „Lila, Lila” (2004) jako pierwszy przedstawia ten archetyp w czystej, współczesnej postaci. Bohater znajduje kompletny, wybitny rękopis, który sam – bez udziału autora – generuje karierę. W tej konfiguracji twórca jest zbędny; wystarcza sam „samorodek”. Janusz Anderman w powieści „Cały czas” (2006) realizuje dokładnie ten sam mechanizm w odmiennym krajobrazie historycznym i kulturowym. Zakład psychiatryczny, realia schyłkowego PRL-u czy charakter bohatera nie zmieniają istoty schematu: cudzy tekst zostaje znaleziony i wykorzystany jako dźwignia awansu. Film „Mniejsze zło” stanowi ekranową destylację tej samej idei. Kolejne realizacje, takie jak amerykański film „The Words” (2012),redukują archetyp do niemal laboratoryjnej postaci: rękopis, rozpoznany geniusz, bestseller, uzurpator. Bez metafizyki, bez ideologii, bez historycznego ciężaru. Pozostaje wyłącznie czysta fantazja przejęcia cudzego absolutu. W tej perspektywie archetyp „złotego samorodka” nie dotyczy moralnych konsekwencji kradzieży ani psychologii bohaterów. Jego istotą jest obietnica: że gdzieś istnieje gotowy, idealny tekst, który nie wymaga stworzenia, lecz jedynie odnalezienia i zawłaszczenia. Dopiero od momentu, gdy geniusz zostaje zamknięty w obiekcie możliwym do podniesienia, zaczyna się właściwa historia tego fenomenu.

Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?

Historia naukowca Benedicta Lamberta z ciotecznym pradziadkiem Gregorem Mendlem w tle to niecodzienna opowieść. Wciągająca od pierwszych stron, zaskakująca i zmuszająca do refleksji. Poznajemy świat genetyki i eugeniki. Rzeczywistość widzianą oczami osoby dotkniętej achondroplazją. Przeżywamy wzloty i upadki skomplikowanych relacji międzyludzkich. POLECAM, warto przeczytać.