Pod osłoną nieba

Bochaterowie antypatyczni tym lepiej przychodzi godzenie się z ich losem. Lecz pojedyncze zdania odmienne od reszty nadają koloryt tej opowieści. "Pan z podciagnieta bursą":-)Historia ciekawa,lecz bez zachwytów.

Bochaterowie antypatyczni tym lepiej przychodzi godzenie się z ich losem. Lecz pojedyncze zdania odmienne od reszty nadają koloryt tej opowieści. "Pan z podciagnieta bursą":-)Historia ciekawa,lecz bez zachwytów.

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Bardzo dobra książka, głęboko psychologiczna i jednocześnie skomplikowana ale warta przeczytania.

Bardzo dobra książka, głęboko psychologiczna i jednocześnie skomplikowana ale warta przeczytania.

Do bólu przygnębiająca lektura, z której nie wiedziałem, co mam wynieść. Podróż jako zastępstwo wewnętrznej pustki? Tyle że ci bohaterowie są tak naburmuszeni, egoistyczni, impulsywni, a wręcz irytujący i niestabilni, że trudno wyciągać na podstawie ich poczynań jakiekolwiek uniwersalne wnioski. Postać Kit to już w ogóle przykład starodawnego i wyraźnie seksistowskiego wizerunku kobiety-histeryczki, która woli prymitywnych zalotników i przemocowych Arabów od swojego nudnego męża melancholika. A aspekt podróżniczy to wspaniały starter-pack: brud, tyfus, burdele, oszustwa, wzajemne złorzeczenie. Szalenie budujące i wnikliwe!

Do bólu przygnębiająca lektura, z której nie wiedziałem, co mam wynieść. Podróż jako zastępstwo wewnętrznej pustki? Tyle że ci bohaterowie są tak naburmuszeni, egoistyczni, impulsywni, a wręcz irytujący i niestabilni, że trudno wyciągać na podstawie ich poczynań jakiekolwiek uniwersalne wnioski. Postać Kit to już w ogóle przykład starodawnego i wyraźnie seksistowskiego...

Nie jestem pewna jak ocenić tą książkę, była ona dla mnie bardzo skomplikowana. Czytało się dość łatwo, jednak temat zdecydowanie mnie nie porwał. Jest to trochę jak wizytówka z nieudanych wakacji, bardzo nieudanych, bo od drugiej połowy dzieją się makabryczne rzeczy, których nie spodziewalibyśmy się z początku. Końcówka interesująca, bo nawiązuje do wrażliwej psychiki ludzkiej i jak dana osobowość może się zmienić pod wpływem traumatycznego przeżycia. Widzę pewne walory książki, jednak ogółem dużo w niej zawartych fragmentów było dla mnie odrażających.

Nie jestem pewna jak ocenić tą książkę, była ona dla mnie bardzo skomplikowana. Czytało się dość łatwo, jednak temat zdecydowanie mnie nie porwał. Jest to trochę jak wizytówka z nieudanych wakacji, bardzo nieudanych, bo od drugiej połowy dzieją się makabryczne rzeczy, których nie spodziewalibyśmy się z początku. Końcówka interesująca, bo nawiązuje do wrażliwej psychiki...

Bohaterowie, trójka Amerykanów, podróżują po Saharze, po Maroku i jest to podróż taka właściwie bez celu, bez pośpiechu i bardzo oniryczna w swoim charakterze. Miałam poczucie takiego kręcenia się w kółko i zabijania czasu. Akcja dzieje się w Afryce, ale klimat tej powieści przypomina mi ten z piosenki Calling You: "Desert road from Vegas to nowhere..."

"Nie miał nic przeciwko temu, by pędzić przed siebie na pustynię, nie zostawiając po sobie śladu."

Wiele rzeczy wydarza się tu niczym we śnie: nie wiadomo skąd i dlaczego. Relacje między bohaterami są dla mnie też bardzo nieczytelne; nie ma w nich romantyzmu, jest tylko zmęczenie i rutyna. Nie wiem kim oni dla siebie są, nawet nie wiem, czy oni się lubią. Życiem Kit i Port się raczej męczą, niż nim cieszą. Podobnie jak odbywaną podróżą, postrzeganą jako pełną nudy, niedogodności związanych z brakiem udogodnień cywilizacyjnych (upał, brud, smród, ubóstwo) i niesympatycznych towarzyszy. Są zblazowani, niezadowoleni, znudzeni. Nie starają się ani zbliżyć do siebie, ani też specjalnie poznać Afrykę. Ci niepoukładani z życiem i ze sobą bohaterowie bardzo mnie irytowali. Po co w ogóle jest im ta podróż - wracam do podstawowego pytania? Jaki jest jej literacki cel, to wiadomo: Bowles zawarł tu sporo pytań o sens, powieść przesycona jest melancholią, depresyjnymi przemyśleniami, a nawet oparami szaleństwa. Przyznaję, że pierwszy raz spotkałam się z porównaniem życia do palenia papierosów…

Swoim klimatem "Pod osłoną nieba" przywodzi mi na myśl takie utwory jak "Angielski pacjent", "Posłaniec", "Pokój z widokiem", czy "Śmierć w Wenecji". Jakby nie było, po tej książce czuć, że jest niedzisiejsza - sporo tu przejawów seksizmu i kolonializmu (co dziś razi),poza tym dziś ludzie już nie żyją w ten sposób. Dziś jest pogoń za szczęściem i konsumpcją, presja czasu, a po pustyni to snują się tylko nielegalni imigranci. Jeśli już ktoś ma egzystencjalne dylematy, to idzie to w parze z depresją, nałogami, stresem i wypaleniem zawodowym. Dawniej ludzie należący do uprzywilejowanych klas marudzili z nudów - tak jak Kit i Port.

Bohaterowie, trójka Amerykanów, podróżują po Saharze, po Maroku i jest to podróż taka właściwie bez celu, bez pośpiechu i bardzo oniryczna w swoim charakterze. Miałam poczucie takiego kręcenia się w kółko i zabijania czasu. Akcja dzieje się w Afryce, ale klimat tej powieści przypomina mi ten z piosenki Calling You: "Desert road from Vegas to nowhere..."

"Nie miał nic...

Ciężka historia o małżeństwie, które chce naprawić swoje relacje. Wyjeżdżają na podróż po Afryce, gdzie nie wiedzą co ich czeka. Książkę czyta się lekko i szybko. Daje do myślenia

Ciężka historia o małżeństwie, które chce naprawić swoje relacje. Wyjeżdżają na podróż po Afryce, gdzie nie wiedzą co ich czeka. Książkę czyta się lekko i szybko. Daje do myślenia

Bardzo dobra książka. Zakończenie, a w zasadzie ostatnia, trzecia część, szokująca. Bohaterowie trochę irytujący, zwłaszcza Port, ale to w niczym nie przeszkadza. Powieść świetna w warstwie psychologicznej. Jedna z najlepszych książek, które czytałem. Polecam.

Bardzo dobra książka. Zakończenie, a w zasadzie ostatnia, trzecia część, szokująca. Bohaterowie trochę irytujący, zwłaszcza Port, ale to w niczym nie przeszkadza. Powieść świetna w warstwie psychologicznej. Jedna z najlepszych książek, które czytałem. Polecam.

Film lepszy a ksiazka w niczym mnie nie zachwyciła choc jest ciekawa, pokazuje prawde o ludziach i tych z zachodu i tych z pustyni i moze dlatego nie jest to przyjemna lektura.
Film daje taka romantyczna wersje ksiazki jak przez różowe holywodzike szkiełko jest romans miedzy głownymi bohaterami piekne widoki.
W ksiazce ci ludzie nawet niespecjalnie sie lubia, wszystko jest okropne i pokryte pyłem, kobieta popada w szalenstwo albo bardziej szok i zostaje prostytutką.

Najlepszy moment ksiazki taniec tej slepej dziewczyny i swiadomosc ze głowny bohater chce umrzec i jest to podroz do piekła.


Z ciekawych rzeczy w filmie zupełnie pominiete koloniale siły francji w wyjatkowo pozytywnym swietle przestawione i ich najwieksze dziedzictwo kultuowe burdel.

Film lepszy a ksiazka w niczym mnie nie zachwyciła choc jest ciekawa, pokazuje prawde o ludziach i tych z zachodu i tych z pustyni i moze dlatego nie jest to przyjemna lektura.
Film daje taka romantyczna wersje ksiazki jak przez różowe holywodzike szkiełko jest romans miedzy głownymi bohaterami piekne widoki.
W ksiazce ci ludzie nawet niespecjalnie sie lubia, wszystko jest...

Polecam najpierw przeczytać książkę, a dopiero później obejrzeć film.
Książka jest magiczna, i na pewno warta przeczytania, ale odradzam lekturę przy gorszym samopoczuciu, bo może pogłębić depresję.

Polecam najpierw przeczytać książkę, a dopiero później obejrzeć film.
Książka jest magiczna, i na pewno warta przeczytania, ale odradzam lekturę przy gorszym samopoczuciu, bo może pogłębić depresję.