Ostatni naiwni - leksykon Kabaretu Starszych Panów

Kolejny Wielki Artysta, którego życie przypomina wyreżysowany film. Pan Edward to kwintesencja dobrego humoru, ironii, błyskotliwych myśli, pięknego języka i starych manier, iście szlacheckich. Książkę czytało się świetnie. Polecam wszystkim nostalgicznym duszom :)

Ponieważ Starszych Panów wielbię, pewnego wieczora sięgnęłam po tę książkę, by "chwilę poczytać". "Chwila" przeciągnęła się w zarwaną noc. Raz uważałam, by nie zbudzić nikogo wybuchami śmiechu, a zaraz zalewałam się łzami. Przybora potrafi wspaniale opowiadać i niezwykle działa na emocje. Cudowna książka.

Smakowanie tych rozmów, wypowiedzi wielkiego aktora, ale i jakże wielkiego kalibru człowieka, intelektualisty było dla mnie prawdziwą ucztą. To lektura, którą rozpocząłem w leniwe, niedzielne przedpołudnie, a skończyłem dzień później. Piękna odskocznia od bezmyślnej, pochłanianej zwłaszcza za pomocą mediów społecznościowych codzienności, której (zwłaszcza po takiej dozie po prostu mądrości) jest za dużo. Dużo za dużo.

Bardzo dobra książka o Zbigniewie Cybulskim, oparta o wywiady z jego rodziną i najbliższymi. Zagłębiając się w lekturę czytelnik poznaje dzieciństwo aktora, dorosłe życie i jego najsłynniejsze role aż po tragiczny wypadek na wrocławskim dworcu. Niebywałą zaletą książki jest wywiad z przyjacielem Zbyszka, Alfredem Andrysem, który towarzyszył aktorowi tego pechowego dnia w momencie wskakiwania do pociągu.

Hanna Zborowska z Kobuszewskich w zabawny, jak na tytuł książki przystało, opisała swoje dorastanie. Hania to nietuzinkowa osóbka, skora do psot, odkrywania świata, przekraczania granic. To kobieta o niepohamowanej energii i ciekawości życia, niepokorna, uparta w swoich postanowieniach. Hania lubiła empirycznie sprawdzać i doświadczać, co często miało skomplikowane konsekwencje, niemniej nie zrażała się łatwo. Szukająca przygód, ciekawska, poszukująca sensacji w sprawach niezrozumiałych, zwłaszcza kiedy były dla niej zakazane. Zakochana najpierw w swoim młodszym braciszku Jasiu, potem w nauczycielce i wreszcie w Rudym, który będzie przewijał się w jej życiu niejednokrotnie. Z początku urwiska, utrapienie matki, znajduje swoją pasję i misję życiową, kończy studia i staje się stateczną naukowczynią. Życie Hanny przypadło na lata międzywojnia i po II Wojnie Światowej. Przez pryzmat swoich przeżyć poznajemy Warszawę począwszy od Bródna i Śródmieścia, by podczas wojny przenieść się na Pragę. Dowiadujemy się, że na lato jeździło się do Strugi, która to dzisiaj jest częścią Marek pod Warszawą, a kiedyś była miejscem odpoczynku letniego dla Warszawiaków. Autorka napisała swoje wspomnienia z humorem, czułością i miłością do swojej rodziny. Warto zatopić się w ten świat opisany przez autorkę, dać się ponieść jej wybrykom, uroczym wariactwom, urzekającym pomysłom i oddaniu.

"O, zielony Konstanty, o, srebrna Natalio! Cała wasza wieczerza dzbanuszek z konwalią; wokół dzbanuszka skrzacik chodzi z halabardą, broda siwa, lecz dobrze splamiona musztardą, widać, podjadł, a wyście przejedli i fanty - O, Natalio zielona, o, srebrny Konstanty." Od zawsze bardzo lubiłam twórczość Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, mam u siebie pięciotomowy zbiór jego Dzieł, na które składają się: poezje, proza, próby teatralne oraz przekłady (w tym nawet z chińskiego). Bardzo często wracam do tych książek, co zresztą po nich nieco widać. Jednak biografia poety to już zupełnie co innego. A jeszcze biografia napisana przez córkę. Książka jest bardzo ciekawa, pokazuje nam życie niespotykanie wrażliwego poety oraz jego miłości do żony, Natalii. Córka Kira zawarła w niej nie tylko podstawowe elementy z życiorysu ojca, lecz są tu również żartobliwe historie jak również ciekawe spostrzeżenia. Bardzo mądrze i z miłością opowiada nam o tych czasach, w których żył, tworzył, zachwycał, rozśmieszał a także wzbudzał podziw i niejednokrotnie nawet konsternację. Możliwe, że niektórym może się wydawać podejście córki do tematu ojca bardzo subiektywne i zbyt osobiste, to jednak myślę, że opowieść o kimś, kogo się znało osobiście, z którym dzieliło się życie jest z pewnością bardziej jakby to powiedzieć prawdziwe, bardziej szczere, bardziej wiarygodne. Chociaż nie jestem do końca przekonana, czy to właśnie dzieci powinny pisać biografie swoich rodziców, gdyż pisanie o matce ("Srebrna Natalia") lub ojcu może być obarczone ryzykiem właśnie subiektywizmu, bo chcąc oddać chwałę i cześć swoim bliskim, można jednocześnie napisać zbyt dużo pochwalnych słów, wybielając i upiększając a pomijając i przemilczając jednocześnie te niewygodne i trudne zdarzenia i fakty. Kira Gałczyńska moim zdaniem bardzo dobrze spełniła swoje zadanie. Zresztą jako córka miała prawo do napisania takiej a nie innej biografii. Dla mnie Gałczyński do dzisiaj jest jednym z ulubionych poetów, może dlatego, że już w szkole zastałam jakby "zarażona" Teatrzykiem "Zielona Gęś", którego fragmenty przedstawialiśmy na różnego rodzaju akademiach. Zresztą nie tylko te z "Zielonej Gęsi", inne również. Może dla współczesnej młodzieży Gałczyński jest dziwny i niezrozumiały, ale jeżeli ktoś nie jest tylko ciągle zabiegany a mający jakikolwiek kontakt z poezją, naturą oraz z poczuciem humoru to na pewno odnajdzie w twórczości poety coś dla siebie. Zaletą tej książki są fotografie oraz masa cytatów z utworów poety, które mogą potwierdzić jego klasę i wielkość. Warto znać jego twórczość... i życie. Konstanty Gałczyński prowadził barwne życie obfitujące w ciekawe zdarzenia, lepsze i gorsze czasy. Polecam, a dla kompletu myślę, że warto przeczytać również "Srebrną Natalię"

Bardzo rzetelnie napisana książka. Zgaduję, że niektórych czytelników może przytłoczyć ogromna liczba różnych faktów i opinii, wzajemnie się ze sobą mieszających. Dla mnie to akurat zaleta. Dzięki tak dużej objętości i ilości informacji "nie wchłonęłam" tej książki na raz, tylko delektowałam się nią kilka tygodni. Każda strona czytana była w wielkiej uważności, żeby się nie pogubić i aby możliwie najbardziej "wgryźć się" w osobowość Kaliny. Zrobiłam przy tym też fajną rzecz, w tzw. międzyczasie, którą chciałam się podzielić. Może to kogoś zainspiruje. Bowiem czytanie biografii urozmaicałam sobie różnymi produkcjami i filmami z udziałem Kaliny. To był naprawdę niesamowity czas! Miałam poczucie "ożywienia" jej osoby, jakbym ją znała, choć de facto aktorka odeszła jeszcze przed moim urodzeniem.. A o samej Kalinie to nie będę opowiadać, bo się nie da, a już na pewno nie w tak krótkiej formie wypowiedzi. Powiedzieć, że to była zdolna, ciekawa aktorka, to jakby nie powiedzieć nic. To była osobowość - magnetyczna, inspirująca, fascynująca, eteryczna. ARTYSTKA - w najściślejszym znaczeniu tego słowa. Jeszcze w temacie samej książki. Na ogół jestem zwolenniczką chronologicznego układu biografii, ale w tym przypadku uważam, że autor wykazał się DOSKONAŁĄ intuicją, wybierając układ problemowy. Bardzo mi to zagrało w tej opowieści.

Porywające gawędy o przedwojennej Warszawie, wojennej zawierusze, wybitnych osobistościach ze sfery szeroko pojętej kultury, pikantnych smaczkach środowiskowych i o życiu w ogóle. Świetne aktorstwo, cięty język, błyskotliwe myśli, "cyniczna" inteligencja, zadziwiająco rozbudowana samoświadomość, spory dystans do samego siebie i jednoczesny specyficzny "wyższościowy" sznyt sprawiają, że Łapickiego kupuję zawsze, wszędzie i w każdych ilościach. Ot, taka słabość🤗

Czy można poświęcić wszystko, żeby robić to co się uważa za dobre i słuszne? Robić to praktycznie bez pieniędzy i praktycznie wbrew wszystkim? I do tego tak wiele osiągnąć? Bardzo inspirująca historia czwórki czy piątki ludzi, którzy żyją albo jak w komunie albo jak w klasztorze benedyktynów wokół jednej wspólnej pracy. Czy to się może jeszcze kiedyś przydarzyć? APPENDIX Zupełnie nie wiem gdzie to zapisać a nie chciałbym, żeby mi to zginęło. Mało to mówi o Giedroyciu (nic o nim nie mówi),ale mówi coś o tym, jakich miał wrogów i czemu starał się przeciwstawiać. We wrześniu 2018 roku, po jakimś moim komentarzu dotyczącym Giedroycia (chyba chodziło o to, że Giedroyc nigdy nie wrócił do Polski),napisał do mnie pani Elżbieta Flis z Brisbane. Nie mam możliwości zweryfikowania autentyczności osoby ale z kontekstu wynika, że jest ona żoną Zbigniewa Flisa, działacza strajkowego w Jastrzębiu w 1980 roku. Historia Jastrzębia i jego przywódców w ogóle jest intrygująca ale nie będę tego roztrząsał. Tu duże fragmenty wymiany zdań: Pani Elżbieta: Gedroic z prof Lipskim byli "nieoficjalnie" w Polsce na spotkaniu z moim mezem I Jaroslawem Sienkiewiczem, a prof/??/ Lipski rowniez z Paryza nawet pofatygowal sie z wyborowym trunkiem do Jastrzebia Zdroj do mieszkania mojego meza na ul Wroclawska 35 I tez z namowy na wspolprace z KOR-em mu nic nie wyszlo.. na sptkaniu byl tez Macierewicz I wielu innych...wszyscy oni wtedy twierdzili, ze sa zydami...nie rozumiemy co sie zmienilo teraz, przeciez czlowiek rodzi sie raz I pozniej swojej przynaleznosci nie jest w stanie zmienic Ja: Dziękię za tę informację, ale nie rozumiem w jakim kontekście pisze Pani do mnie o tym? Ja: Natomiast jedna rzecz mnie intryguje: nie jestem znawcą życiorysu Giedroycia ale nigdy nie słyszałem, żeby był on w Polsce po wojnie. Pani Elżbieta: Byl przynajmniej dwa razy, napisalm do Pana dlatego, ze zostawil Pan komentarz pod postem...pozdrawiam Ja: A z ciekawości zapytam: w którym to było roku (ta wizyta Giedroycia)? Bo to ciekawy temat jest. Pani Elżbieta: prawdziwy Gedroic byl kuzynem mojej babci, znali sie od dziecka, ale ten z Paryza byl podmieniony, jak Komorowski I wielu innych...pozdrawiam. Pani Elżbieta: koniec 1980 roku I luty17 1981 roku Pani Elżbieta: byl razem z Lipskim Tu koniec dialogu. Dalej trudno mi uwierzyć, że Giedroyc, który miał już wtedy 75 lat i był uznawany za "wroga numer dwa" PRL-u jakoś przeniknął do Polski i pił tu na umór z Macierewiczem. No chyba, że to ten "podstawiony" "żydowski Giedroyc", który pewnie był też ninja. Okazuje się, że wspomnienia Pana Flisa kilka lat temu zostały "opublikowane" na kilku portalach internetowych. Zalecam przeczytanie. To jest naprawdę coś unikalnego. A historię "Kultury" trzeba znać i zresztą warto czytać zarówno "Kulturę" jak i "Zeszyty Historyczne", zwłaszcza, że wszystkie są dostępne w Internecie.

Książka, która głęboko mnie wzruszyła, językiem, stylem, erudycją autora, ale chyba najwięcej jego wrażliwością. W wielu aspektach widział Waldorff świat niezwykle współcześnie. Wyprzedzał swoją epokę opisując bardzo oryginalnie relację człowieka ze zwierzęciem i szerzej z całą przyrodą! Jego wnikliwe opisy zachowań dzikich i udomowionych zwierząt, a także rewelacyjne opisy natury, krajobazu, zmienności pogody bardzo mi się podobały, być może dlatego, że wcześniej na ten aspekt pisarstwa Waldorffa nie zwróciłam uwagi. Napięcie między kulturą i naturą, które po latach odkryłam w jego prozie, wydaje mi się bardzo intrygujące.

Bardzo podobała mi się biografia Hanki Bielickiej. Artystka skupia się na swoim życiu artystycznym, podaje mnóstwo nazwisk aktorów, z którymi współpracowała, co świadczy o jej świetnej pamięci. Z życia prywatnego wspomina tylko najistotniejsze wydarzenia. Jeśli ktoś szuka plotek i pikanterii, to tutaj ich nie znajdzie, to przede wszystkim podsumowanie dorobku artystycznego. Dla mnie ciekawa i zachęcająca do przypomnienia sobie występów cudownej Hanki Bielickiej.

Świetna książka! Przyznam się, że podchodziłem do jej przeczytania jak do jeża. Andrzej Zaorski nigdy nie był moim ulubionym aktorem. Kojarzyłem go głównie z "Polskiego ZOO" i z roli ojca jednego z chłopców z serialu dla dzieci "Nasze podwórko", w którym zagrał również ośmioletni wówczas... Rafał Trzaskowski. Ale mam coś takiego, że gdy umiera znana osoba i wiem, że ta osoba coś za życia napisała (albo napisano o niej) to, jako fan biografii, staram się kupić tę książkę. No więc kupiłem "Rękę, nogę, mózg na ścianie". I nie żałuję. Bo jest tu mnóstwo humoru, i to takiego, który mi odpowiada. Andrzej Zaorski ciekawie opowiada o swoim życiu i karierze, na szczęście nie rozwodzi się nad budowaniem ról - co zawsze jest meganudne w przypadku biografii/autobiografii aktorów. Czyta się to szybko, łatwo i bardzo przyjemnie, choć w chwili pisania Zaorskiemu przyjemnie nie było, bo dopiero co przeszedł udar i wracał do pełni sił. Polecam, po stokroć!

Świetne wspomnienia! Warto przeczytać nawet, jeśli pozostaje się obojętnym na twórczość pana Fogga, chociażby ze względu na wspomnienia przedwojenne i powstańcze! Niemniej... szkoda, że tak krótko. I Szkoda, że nie znalazło się na kartach książki więcej szczegółów z życia Mistrza... Ale wymagać więcej nie wypada. A może miało być więcej, tylko czas powstania nie sprzyjał...

Według mnie jest to książka dla pokolenia, które już odchodzi, dla których Elżbieta Czyżewska była taką ówczesną prekursorką dzisiejszej celebrytki, która rozjaśniała swoim blaskiem ponurą gomułkowską rzeczywistość. Wtedy nie było salonów, błyszczała więc na scenach teatralnych, kabaretowych, na ekranie telewizyjnym, a przede wszystkim na dużym ekranie kinowym. A pod koniec lat sześćdziesiątych w szczycie swoich aktorskich i towarzyskich sukcesów zrobiła - zdawało się tak wtedy wszystkim - bajeczną na tamte czasy karierę. Wyszła za mąż za sławnego dziennikarza i wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Wydawało się, że hollywoodzką sławę ma w kieszeni. A tu klops. W Stanach kariery nie robi się po znajomości i nawet sławny mąż nie mógł jej w tym pomóc. Nie umiała angielskiego, miała zły akcent, a według mnie też okropny tembr głosu. Z pewną taką dozą nieufności przystąpiłam do czytania tych wspomnień znajomych o Elżbiecie Czyżewskiej. Wszak obowiązuje u nas zasada, że o zmarłych mówi się dobrze, albo nie mówi się wcale. No i większość rozmówców mówiła same dobre rzeczy o aktorce, że była piękna, zdolna, inteligentna, błyskotliwa, oczytana, życzliwa, ale też i niekiedy złośliwa. No i że piła. To był powszechnie znany fakt. Czy dlatego nie zrobiła w Stanach kariery na miarę jej talentu? Nikt z rozmówców tego wprost nie powiedział. Wyczułam za to, w niektórych rozmowach, taki rodzaj złośliwej satysfakcji z tego, że jej się tam nie udało. Paru jej znajomych pozwoliło sobie na stonowany krytycyzm jej osoby, a paru wręcz odmówiło wypowiedzi. Książka wciąga, pochłania się ją błyskawicznie. Podejrzewam jednak, że wśród młodych nie wzbudza większego zainteresowania.

„Tadeusz Janczar. Zawód: aktor” to rzetelnie napisana biografia, ciekawa, szczegółowa, ze sporą ilością czarno-białych zdjęć. Każdy aspekt zawodowy – film, teatr, radio - został omówiony w sposób wyczerpujący, ciekawy i zrozumiały dla czytelnika. Ponadto znajdziemy tu liczne wypowiedzi żony, syna, reżyserów i innych aktorów. Mnie ta książka usatysfakcjonowała.

"Zapasowe maski” to książka, w której głos oddano człowiekowi, reprezentującemu niemalże wymarły gatunek ludzi: logicznych, inteligentnych, skromnych, uczciwych, dobrych, solidnych i chroniących swoją prywatność. Zbigniew Zapasiewicz to nie tylko aktor – gigant. To również niesłychanie interesujący i mądry człowiek, który przez dekady, od początków swojej kariery, skrupulatnie dbał o to, aby mówiło się o nim jedynie w kontekście jego pracy zawodowej. Także on sam dyskutował wyłącznie o swoich scenicznych lub filmowych wyzwaniach, próbach i osiągnięciach. Robił to w wielkim stylu, inteligentnie, z polotem, finezją, ze znajomością swojego rzemiosła i z prawdziwą pasją. To są porywające i niepowtarzalne dialogi. Ponadto, co mnie osobiście cieszy szczególnie, Zbigniew Zapasiewicz co rusz prowadzi w tej publikacji, mimochodem, porywające mini-wykłady o literaturze, teatrze, o ich teorii i o sztuce w ogóle. Jakie to są perełki! No rarytas. Ta książka to prawdziwy rarytas