Materializm a empiriokrytycyzm

Lenina czytało się niespodziewanie dobrze. Nie wiem, czy nazwałbym go niebanalnym, wyjątkowym umysłem, który wprowadził do filozofii coś nowego. Z pewnością jednak wykonał tytaniczną pracę, zaszczepiając w Rosji idee Marksa i Engelsa. Jego walka w obronie materializmu jest godna podziwu.

A sama książka? Cóż, jest ona z gatunku tych pozycji filozoficznych, które same w sobie nie rozwijają żadnych nowych myśli, a walczą z innymi w obronie czegoś, w tym wypadku materializmu właśnie. Lenin skutecznie i na wielu polach zwycięża z empiriokrytykami, idealistami, agnostykami... walczy z tymi wszystkimi filozofami, którzy nie pasowali już do jego czasów i byli pieśnią przeszłości.

Nie znaczy to jednak, że sam Lenin dziś tą książką by się obronił! Zdecydowanie nie. Po psychoanalizie Freuda, po językowym obrazie świata Wittgensteina, po teorii czasoprzestrzeni Einsteina... Lenin nie wyszedłby z filozoficznego ringu o własnych siłach.

Duży minus za opracowanie książki. Żadnego wstępu od autorów serii, żadnej noty biograficznej Lenina czy posłowia o jego filozofii, wreszcie masa błędów w tekście. Naprawdę, dało się to wydać lepiej.

Lenina czytało się niespodziewanie dobrze. Nie wiem, czy nazwałbym go niebanalnym, wyjątkowym umysłem, który wprowadził do filozofii coś nowego. Z pewnością jednak wykonał tytaniczną pracę, zaszczepiając w Rosji idee Marksa i Engelsa. Jego walka w obronie materializmu jest godna podziwu.

A sama książka? Cóż, jest ona z gatunku tych pozycji filozoficznych, które same w...

Jest to jedno z moich czytelniczych zaskoczeń i niespodzianek w tym roku. Zaskoczony jestem pozytywnie, a nawet bardzo pozytywnie. Lektura filozoficzna wyborna, znakomicie się tę książkę czyta i potrafi zainteresować. Zaznaczam jednak, że skierowana jest tylko i wyłącznie do grona osób, które pasjonują się filozofią i dość dobrze są już z nią obeznane.
Książka rozpoczyna się od przedmowy do wydania pierwszego, przedmowy do wydania drugiego i części pt. "Zamiast wstępu". Dalej następują trzy niezwykle ciekawe rozdziały mówiące o teorii poznania empiriokrytycyzmu a teorii poznania materializmu dialektycznego. Rozdział czwarty traktuje o idealistach filozoficznych jako pobratymcach i spadkobiercach empiriokrytycyzmu. Rozdział piąty mówi o najnowszej (jak na czasy Lenina oczywiście) rewolucji w przyrodoznawstwie a idealizmie filozoficznym. Rozdział szósty to porównanie empiriokrytycyzmu i materializmu historycznego. Po tym rozdziale następuje zakończenie i dodatek do rozdziału IV.
Lektura filozoficzna z krwi i kości. Lenin to filozof o określonych przekonaniach, który potrafi w pasjonujący sposób broić swych poglądów. Książkę polecam amatorom nauk filozoficznych. Książka ta, którą przeczytałem z dużym zainteresowaniem i która wiele ciekawych kwestii poruszyła, uhonorowana musi zostać wieloma gwiazdkami w ocenie.

Jest to jedno z moich czytelniczych zaskoczeń i niespodzianek w tym roku. Zaskoczony jestem pozytywnie, a nawet bardzo pozytywnie. Lektura filozoficzna wyborna, znakomicie się tę książkę czyta i potrafi zainteresować. Zaznaczam jednak, że skierowana jest tylko i wyłącznie do grona osób, które pasjonują się filozofią i dość dobrze są już z nią obeznane.
Książka rozpoczyna...