Gambit turecki

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Druga część przygód kryminalno-wywiadowczych Erasta Fandorina. Dobrze się to czyta, z jednej strony lekka lektura, z drugiej, osadzona w ciekawych realiach historycznych, z różnymi ich zawiłościami. W tym przypadku, rzecz się dzieje w czasie wojny rosyjsko-tureckiej a.d. 1877, konflikt mało znany, a ciekawy. To wszystko przyprawione również szczyptą humoru. Przyjemne.

Druga część przygód kryminalno-wywiadowczych Erasta Fandorina. Dobrze się to czyta, z jednej strony lekka lektura, z drugiej, osadzona w ciekawych realiach historycznych, z różnymi ich zawiłościami. W tym przypadku, rzecz się dzieje w czasie wojny rosyjsko-tureckiej a.d. 1877, konflikt mało znany, a ciekawy. To wszystko przyprawione również szczyptą humoru. Przyjemne.

Tym razem o przygodach Piotrowicza dowiedujemy się z punktu widzenia Warwary Suworow, która staje się główną bohaterką książki.

Uważam że wprowadzenie jej jako głównej bohaterki, która opisuje wszystkie wydarzenia jak narrator wypadło bardzo dobrze i było naprawdę przyjemne w odbiorze.

Sama historia też nie ma nic do zarzucenia. Wątek detektywistyczny został genialnie opisany, dzięki czemu ja, jako czytelnik, niczego się nie domyśliłam, a osoba winna wszystkiemu, była kompletnie poza moimi podejrzeniami.

Tym razem o przygodach Piotrowicza dowiedujemy się z punktu widzenia Warwary Suworow, która staje się główną bohaterką książki.

Uważam że wprowadzenie jej jako głównej bohaterki, która opisuje wszystkie wydarzenia jak narrator wypadło bardzo dobrze i było naprawdę przyjemne w odbiorze.

Sama historia też nie ma nic do zarzucenia. Wątek detektywistyczny został genialnie...

Zagrajmy w szachy

Na tylnej części okładki napis reklamowy – Kryminał retro wysokiej próby. Nie wszystko się zgadza. „Gambit turecki” Borisa Akunina to nie kryminał. To mini powieść szpiegowska. A jeśli szpiegowska to jakiś trup zawsze się zdarza i oczywiście trzeba wyjaśnić wszelkie okoliczności śmierci. Uczyni to oczywiście człek ze śmiercią obeznany i nie będzie to koroner zwany bardziej po polsku patologiem. Słowo „retro” jak najbardziej wpasowane. Oto jesteśmy na wojnie rosyjsko – tureckiej w 1877. Czy książka „wysokiej próby”? Odpowiedź klasyczna – rzecz gustu. Bo słaba i do niczego nie jest. Potrafi wzbudzić zainteresowanie.
Przede wszystkim realiami wojny z XIX wieku. Mamy tu opis bitwy, uzbrojenia, sposobu prowadzenia walki. Oczywiście nie w wydaniu historyczno – naukowym, ale popularnym. Przeciętny czytelnik powinien być zadowolony. Znawcy na pewno nie, ale ci zawsze są niezadowoleni z treści literatury popularnej, zwanej ongiś masową.
Intryga też w porządku. Wiadomo, szpieg, wywiad, donosicielstwo i nie wiadomo kto. W połowie książki wszyscy klaszczą, bo znajduje się sprawca nieszczęść, ale czytelnik nie. On wie, że do końca jeszcze druga połowa, zatem coś dziać się musi. Po prostu szachowy gambit, jak tytuł wskazuje.
Bohaterowie również są w miarę ciekawi. On trochę jak Holmes, trochę jak Columbo, nie, z Bondem i Borewiczem chyba jednak nie ma nic wspólnego…. W każdym razie może być. Przykuwa uwagę i wypełnia zadanie. Ona pozornie tylko do epoki nie pasuje. Wszak w XIX wieku, a już na pewno w jego drugiej połowie, działały emancypantki. Nasz bohaterka wpisuje się w ten, mocno kontrowersyjny, ruch społeczny, do którego to bohaterowie powieści wcale się nie czepiają. Wprost przeciwnie. Traktują kobietę jako równorzędnego partnera! Nie świadczy to o tym, że są też wyemancypowani, ale że książka powstała w latach współczesnych.
Język utworu też jest dzisiejszy. Autor wcale nie wysila się na jakąkolwiek rekonstrukcję słownikowo – składniową stylizowaną na XIX wiek. Jego utwór ma bawić, dać chwilę rozrywki i wytchnienia. Żadnych ambicji noblowskich. I bardzo dobrze. Nic nie szkodzi literaturze tak bardzo, jak tworzenie na siłę „dzieł wielkich”.
W sumie więc przyczepić nie ma się do czego. Sprawnie napisana krótka powieść, przyjemni bohaterowie, trochę wiedzy (tak, teraz wiem, że taka wojna kiedyś była). Czas w towarzystwie „Gambitu…” można uznać za spędzony mile i pożytecznie.

Zagrajmy w szachy

Na tylnej części okładki napis reklamowy – Kryminał retro wysokiej próby. Nie wszystko się zgadza. „Gambit turecki” Borisa Akunina to nie kryminał. To mini powieść szpiegowska. A jeśli szpiegowska to jakiś trup zawsze się zdarza i oczywiście trzeba wyjaśnić wszelkie okoliczności śmierci. Uczyni to oczywiście człek ze śmiercią obeznany i nie będzie to...

Troszkę się gubiłam przy nazwiskach i tytułach bohaterów, ale to już mój problem. Całość czytało się bardzo dobrze.

Troszkę się gubiłam przy nazwiskach i tytułach bohaterów, ale to już mój problem. Całość czytało się bardzo dobrze.

„Gambit turecki” to druga powieść z cyklu „Przygody Erasta Fandorina” pióra Borisa Akunina, rosyjskiego pisarza żydowsko-gruzińkiego pochodzenia, zajmującego się również tłumaczeniami z języka japońskiego. Akcja serii powieściowej, o kórej mowa, stylizowanej na powieść wiktoriańską, rozgrywa się w realiach carskiej Rosji, zaś ta konkretnie książka przeniesie nas na front wojny rosyjsko-tureckiej.

O ile w powieści rozpoczynającej cykl Fandorin działał, jak byśmy to dzisiaj powiedzieli, jako anyterrorysta, to tym razem będzie kontrwywiadowcą i szpiegiem. Protagonistką tej książki będzie, jak na gatunek przystało, wyzwolona młoda kobieta przedzierająca się ku granicy rumuńsko-bułgarskiej na spotkanie z narzeczonym biorącym udział w wojnie w szeregach armii carskiej. I właśnie ta bohaterka strasznie mnie wnerwiała. Pewnie tak właśnie zachowywało się wiele ówczesnych emancypantek, ale nie zmienia to faktu, że takich ludzi unikam i przez to lektura nie przyniosła mi aż takiej przyjemności, jak mogła. Właściwie, to nie lektura, gdyż wybrałem wydanie w formacie audio, któremu głosu użyczył Krzysztof Gosztyła. Lektor trochę wkurza, lecz w trakcie słuchania idzie się przyzwyczaić, więc na ocenę dzieła nie wpłynął ani pozytywnie, ani negatywnie.

Fabuła i intryga szpiegowska dobrze skonstruowane, akcja do przyjęcia, dialogi trochę mało przekonujące, ale kto wie - może tak właśnie Ruscy do siebie wtedy mówili? Na duży plus ciekawostki historyczne, jak na przykład dygresja o karalności samobójstwa, oraz przekonująca atmosfera i rosyjskie klimaty. W sumie - podobało mi się, choć bez zachwytów, więc jeśli i Wam pierwsza powieść przypadła do gustu, to i ta powinna się spodobać. Dla mnie było na tyle dobrze, że jednak chyba sięgnę po następny odcinek przygód Fandorina, choć nie przesunę jej na początek kolejki.

„Gambit turecki” to druga powieść z cyklu „Przygody Erasta Fandorina” pióra Borisa Akunina, rosyjskiego pisarza żydowsko-gruzińkiego pochodzenia, zajmującego się również tłumaczeniami z języka japońskiego. Akcja serii powieściowej, o kórej mowa, stylizowanej na powieść wiktoriańską, rozgrywa się w realiach carskiej Rosji, zaś ta konkretnie książka przeniesie nas na front...

Czy to rzeczywiście był kryminał ? Raczej fikcja historyczna, która nieco mnie rozczarowała. O ile pierwszy tom serii - „Azazel” był nieco zwariowaną komedią kryminalną, to „Gambit turecki” jest bardziej jak powieść wojenna , za dużo tu historii , działań wojskowych i opisów topografii terenu. Tak jak w poprzedniej części oprócz dużej dawki humoru autor nie szczędzi nam mordestw , jednak humor jakim raczy nas autor to deser w nagrodę, prześmieszne są opisy kobiecej kokieterii uprawianej jakby dla sportu jak i wyjaśnienie różnic między kobietą a mężczyzną . Do tego kilka całkiem trafnych i aktualnych uwag na temat ówczesnej Rosji.
Ponieważ wysłuchałam audiobooka , to muszę dodatkowo pochwalić lektora, który czyta wspaniałe , a to w stylu kabaretu starszych Panów, a to jak młoda kokietka. Może inaczej odebrałabym tę powieść ,gdybym czytała ją sama.

Czy to rzeczywiście był kryminał ? Raczej fikcja historyczna, która nieco mnie rozczarowała. O ile pierwszy tom serii - „Azazel” był nieco zwariowaną komedią kryminalną, to „Gambit turecki” jest bardziej jak powieść wojenna , za dużo tu historii , działań wojskowych i opisów topografii terenu. Tak jak w poprzedniej części oprócz dużej dawki humoru autor nie szczędzi nam...

W porównaniu do dość szybkiego "Azazela", druga część przygód Erasta Fandorina wypadła zdecydowanie lepiej i intensywniej. Jest to świetna pozycja jeśli ktoś lubi książki szpiegowsko-historyczne. Rzecz dzieje się w czasie wojny rosyjsko-tureckiej w 1877r. Właściwie fabuła opiera się nie na postaci radcy tytularnego, ale na Warii - roztrzepanej emancypantki co to za bardzo nie wie co to znaczy emancypacja. Dużo mówi, mało robi. Niby taka wyzwolona, ale flirtuje ile fabryka pozwala. Osobiście tej postaci nie znoszę. Ale już sama intryga i szpiegowskie tło całej historii wypada o wiele lepiej. Jak już wspomniałam, trochę za mało tu Fandorina, ale z chęcią siegnę po kolejne części.

Warto zwrócić uwagę na wypowiedzi tureckiego szpiega na temat Rosji, bo zdają się być mocno aktualne. Nie powinno to nikogo dziwić, kto zna zdanie samego Akunina na temat swego kraju.

W porównaniu do dość szybkiego "Azazela", druga część przygód Erasta Fandorina wypadła zdecydowanie lepiej i intensywniej. Jest to świetna pozycja jeśli ktoś lubi książki szpiegowsko-historyczne. Rzecz dzieje się w czasie wojny rosyjsko-tureckiej w 1877r. Właściwie fabuła opiera się nie na postaci radcy tytularnego, ale na Warii - roztrzepanej emancypantki co to za bardzo...

Druga książka o przygodach Fandorina była gorsza, ale czytało się - nie odrzucała 🙂

Druga książka o przygodach Fandorina była gorsza, ale czytało się - nie odrzucała 🙂

Druga część przygód Fandorina moim zdaniem nie była tak ciekawa jak pierwsza. Jakoś przeniesienie miejsca akcji i realiów tej kryminalnej rozgrywki mnie nie przekonały. Dodatkowo mniej jest tu samego głównego bohatera, który w pierwszej części wzbudził moją sympatię.

Druga część przygód Fandorina moim zdaniem nie była tak ciekawa jak pierwsza. Jakoś przeniesienie miejsca akcji i realiów tej kryminalnej rozgrywki mnie nie przekonały. Dodatkowo mniej jest tu samego głównego bohatera, który w pierwszej części wzbudził moją sympatię.