Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

Okładka książki Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie autora Simon Sinek, 9788324695546
Okładka książki Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie
Simon Sinek Wydawnictwo: Onepress nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)
272 str. 4 godz. 32 min.
Kategoria:
nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Leaders Eat Last: Why Some Teams Pull Together and Others Don't
Data wydania:
2014-11-30
Data 1. wyd. pol.:
2014-03-01
Liczba stron:
272
Czas czytania
4 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324695546
Tłumacz:
Magda Witkowska, Marcin Machnik
Średnia ocen

6,8 6,8 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie



książek na półce przeczytane 1980 napisanych opinii 968

Oceny książki Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

Średnia ocen
6,8 / 10
350 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

avatar
221
203

Na półkach:

Pozycja jest ciekawa choć nie od pierwszych stron tak myślałam. Początek to sporo analogii do struktury rodziny i postrzegania pracownika jak kolejnego dziecka itp. Taka nomenklatura słowna bardzo mi przeszkadza i nawet podanie przez autora, którego darzę sympatią, nie pomogło.
Wiele anegdot ilustrujących wykładane koncepcje, sporo obserwacji zaczerpniętych z życia publicznego. Nie zawsze miałam te same wnioski.
Najwięcej wyniosłam z fragmentów dotyczących kultury organizacji, ale pewnie dlatego, że mam to przećwiczone na własnej skórze.
To nie jest książka, która wywróci światopogląd czytelnika do góry nogami. Można posiedzieć i przytakiwać. Taka sympatyczna lektura.

Pozycja jest ciekawa choć nie od pierwszych stron tak myślałam. Początek to sporo analogii do struktury rodziny i postrzegania pracownika jak kolejnego dziecka itp. Taka nomenklatura słowna bardzo mi przeszkadza i nawet podanie przez autora, którego darzę sympatią, nie pomogło.
Wiele anegdot ilustrujących wykładane koncepcje, sporo obserwacji zaczerpniętych z życia...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
644
618

Na półkach: ,

Autor pisze dość ciekawie i ma sporo cennych obserwacji. Ale dociąga świat do obserwacji, żeby bardziej pasowało. Nie ukrywa swojego socjalistycznego spojrzenia na świat, przez co część przedstawianych obrazów wydaje się być przekolorowana. Nie mniej wiele inspiracji w środku. Kwestie biologiczne (te z hormonami) muszę sprawdzić.

Autor pisze dość ciekawie i ma sporo cennych obserwacji. Ale dociąga świat do obserwacji, żeby bardziej pasowało. Nie ukrywa swojego socjalistycznego spojrzenia na świat, przez co część przedstawianych obrazów wydaje się być przekolorowana. Nie mniej wiele inspiracji w środku. Kwestie biologiczne (te z hormonami) muszę sprawdzić.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
127
126

Na półkach:

Rzadko zdarza się, by pozycja ze świata biznesu wzbudzała tak mieszane uczucia. "Liderzy jedzą na końcu" Simona Sineka to książka, która stara się przekuć prostą metaforę w kompletną filozofię zarządzania – z niejednoznacznym skutkiem.

Sinek przedstawia swoją główną tezę o przywództwie służebnym poprzez analogię do zachowań oficerów wojskowych, którzy tradycyjnie jedzą po swoich żołnierzach. Ta piękna idea, że prawdziwy lider najpierw zaspokaja potrzeby zespołu, a dopiero potem myśli o sobie, jest niewątpliwie szlachetna i w wielu kontekstach skuteczna.

Książka zawiera kilka naprawdę inspirujących przykładów i momentami potrafi zmusić do głębszej refleksji nad naturą przywództwa. Koncepcja budowania "kręgu bezpieczeństwa" w organizacji oraz stawiania dobra zespołu na pierwszym miejscu to wartościowe idee, które mogą pozytywnie wpłynąć na kulturę organizacyjną wielu firm.

Jednak tam, gdzie książka mogłaby błyszczeć, często grzęźnie w powtórzeniach. Sinek rozciąga swój przekaz do granic możliwości, wielokrotnie powracając do tych samych punktów z ledwie zauważalnymi różnicami. Momentami odnosi się wrażenie, że autor wykorzystuje ciekawy koncept, ale brakuje mu materiału na pełnowymiarową publikację.

Gdyby skondensować najważniejsze myśli z tej książki, pozostałby prawdopodobnie błyskotliwy artykuł czy wykład TED (skąd zresztą Sinek jest dobrze znany),ale jako pełnowymiarowa lektura pozostawia pewien niedosyt i poczucie, że mogła osiągnąć więcej.

Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Rzadko zdarza się, by pozycja ze świata biznesu wzbudzała tak mieszane uczucia. "Liderzy jedzą na końcu" Simona Sineka to książka, która stara się przekuć prostą metaforę w kompletną filozofię zarządzania – z niejednoznacznym skutkiem.

Sinek przedstawia swoją główną tezę o przywództwie służebnym poprzez analogię do zachowań oficerów wojskowych, którzy tradycyjnie jedzą po...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1225 użytkowników ma tytuł Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie na półkach głównych
  • 752
  • 437
  • 36
145 użytkowników ma tytuł Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie na półkach dodatkowych
  • 98
  • 10
  • 10
  • 9
  • 7
  • 6
  • 5

Tagi i tematy do książki Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

Inne książki autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Kreatywność S.A. Droga do prawdziwej inspiracji Amy Wallace
Kreatywność S.A. Droga do prawdziwej inspiracji
Amy Wallace Ed Catmull
Jest to książka, która kilka razy „wpadała na mnie” z różnych poleceń. Sięgnęłam po nią już jakiś czas temu, ale audiobook po angielsku był nagrany w taki sposób, że nie dało się go słuchać. Finalnie trafiłam na nią w bibliotece i już po pierwszych 50 stronach zaznaczyłam sobie jeden fragment. Zazwyczaj robię zdjęcia takich cytatów, żeby zostały ze mną po oddaniu książki, więc liczyłam na to, że tym razem też zaznaczę tylko kilka. Jednak po przeczytaniu około jednej trzeciej zdecydowałam, że muszę ją kupić, bo zbyt wiele fragmentów było dla mnie ciekawych i wartościowych. Nie tylko pojedyncze zdania, lecz całe strony i opisy, które chciałam mieć przy sobie na dłużej. Ta książka sprawiła mi ogromną radość. Odkryłam w niej wiele podobieństw do mojego sposobu patrzenia na świat, pracy i tego, czego oczekuję od ludzi, których spotykam na swojej zawodowej drodze. Mam wersję rozszerzoną, tę najnowszą, z dodatkowymi aktualizacjami i kilkoma nowymi treściami. I muszę przyznać, że to właśnie te dodatki bardzo podniosły moją ocenę całości. Z perspektywy czasu, a czytałam ją w październiku i widzę, że jest w niej trochę drobnostek, które powtarzają się w podobnych książkach, więc momentami nie wydaje się szczególnie odkrywcza. Mimo to jestem nią zachwycona, bo pokazuje, jak na przestrzeni lat zmienił się sam autor, a jego aktualne doświadczenia i rozwój tylko uzupełniły wcześniejsze założenia. W efekcie powstała książka, która nie tylko podpowiada, jak być bliżej siebie, ale też jak tworzyć środowisko pracy, w którym ludzie mogą się rozwijać. Dopiero miesiąc po lekturze widzę w niej pewną pułapkę to opowieść o idealnej wizji firmy, która w pewien sposób „uzależnia” ludzi od koncepcji autora. Rozumiem jednak, że wynika to z jego spojrzenia na pracę: ona ma być prawdziwym działaniem, a nie siedzeniem za biurkiem i czekaniem na cud. Nie wiemy, co dzieje się z osobami, które tracą motywację, ciekawość czy chęć uczenia się i tutaj mogą pojawiać się pewne niejasności. Mimo to, dla mojej kreatywnej duszy, dla potrzeby rozwoju i szukania sensu w momentach zawodowego kryzysu, ta książka okazała się wsparciem i bardzo dobrą towarzyszką.
Matimajczyta - awatar Matimajczyta
oceniła na92 miesiące temu
DRIVE. Kompletnie nowe spojrzenie na motywację Daniel H. Pink
DRIVE. Kompletnie nowe spojrzenie na motywację
Daniel H. Pink
Bardzo ciekawa książka na temat tego, jak podchodzić do motywacji w wymiarze osobistym i w skali organizacji. Omawia 3 różne rodzaje motywacji oraz to, kiedy działają, a kiedy nie. Wskazuje głównie, że im bardziej świat oraz praca i wyzwania stają się skomplikowane, tym bardziej ważniejszy jest trzeci rodzaj motywacji. Na początek omówmy motywacje 1.0, 2.0 oraz 3.0: Motywacja 1.0 – podstawowe impulsy i instynkty, które sprowadzają się do „nieumarcia”. Głód, pragnienie, sen. Motywacja 2.0 – kij i marchewka. Klasyczny system kar i nagród. Motywacja 3.0 – samozaangażowanie, większe idee, zaangażowanie dla dobra sprawy i czegoś większego od nas samych. Kilka fajnych myśli z książki i moich uwag: ● Pink dzieli zadania na algorytmiczne i heurystyczne. Zadania algorytmiczne to takie, gdzie masz zestaw instrukcji i jedną ścieżkę do końca – jest algorytm rozwiązania. Zadania heurystyczne wymagają eksperymentowania i wymyślania nowatorskich rozwiązań, bo takiego algorytmu nie ma. Badaczka Teresa Amabile z Harvard Business School odkryła, że zewnętrzne nagrody i kary działają dobrze przy zadaniach algorytmicznych. No ale potrafią w niszczycielski sposób wpływać na zadania heurystyczne. Ambitne zadania – rozwiązywanie nowych problemów czy tworzenie czegoś, czego światu brakowało – są w wysokim stopniu uzależnione od motywacji wewnętrznej. ● Niestety paradoksalnie nagrody mogą utrudniać realizowanie pewnych celów i zmienić ciekawe zajęcie w harówkę. Marchewka i kij mają siedem fatalnych wad: mogą zgasić wewnętrzną motywację, obniżać wyniki, zmiażdżyć kreatywność, wyprzeć dobre zachowanie, zachęcać do oszukiwania i korzystania ze skrótów oraz do nieetycznego zachowania, uzależniać, a także sprzyjać myśleniu krótkowzrocznemu. ● Jeden z rozdziałów omawia też, jak ważny jest growth mindset. Dzięki niemu ciężka praca jest postrzegana jako wartość, a nie dowód na to, że jesteśmy niewystarczający. ● Jeden z głównych wniosków z książki to taki, że firmy muszą uczyć się, jak angażować pracowników na wyższym poziomie niż jedynie poprzez premie finansowe. I nie, jeśli jakiś Janusz biznesu już zaciera ręce, że nie trzeba pracownikom płacić, tylko dać im „super-misję”, to tak nie działa :). Badania przytoczone w książce jasno wskazują, że by motywacja 3.0 miała rację bytu, tacy pracownicy muszą wiedzieć, że zarabiają standardowe stawki lub powyżej średniej. Ulubiony cytat: Badacze tacy jak Teresa Amabile z Harvard Business School odkryli, że zewnętrzne nagrody i kary – i marchewki, i kije – mogą dobrze działać przy zadaniach algorytmicznych. Ale potrafią w niszczycielski sposób wpływać na zadania heurystyczne. Tego typu ambitne zadania – rozwiązywanie nowych problemów albo tworzenie czegoś, czego światu brakowało, a on nawet o tym nie wiedział – w wysokim stopniu uzależnione są od trzeciego popędu Harlowa. Fajna książka. Głównie pewnie skorzystają z niej menedżerowie oraz właściciele firm. Najlepiej ci starej daty, bo publikacja podważa wiele standardowej wiedzy.
Daniel Podgórski - awatar Daniel Podgórski
ocenił na74 miesiące temu

Cytaty z książki Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

Więcej
Simon Sinek Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie Zobacz więcej
Simon Sinek Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie Zobacz więcej
Simon Sinek Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie Zobacz więcej
Więcej