Liderzy jedzą na końcu. Dlaczego niektóre zespoły potrafią świetnie współpracować, a inne nie

Pozycja jest ciekawa choć nie od pierwszych stron tak myślałam. Początek to sporo analogii do struktury rodziny i postrzegania pracownika jak kolejnego dziecka itp. Taka nomenklatura słowna bardzo mi przeszkadza i nawet podanie przez autora, którego darzę sympatią, nie pomogło.
Wiele anegdot ilustrujących wykładane koncepcje, sporo obserwacji zaczerpniętych z życia publicznego. Nie zawsze miałam te same wnioski.
Najwięcej wyniosłam z fragmentów dotyczących kultury organizacji, ale pewnie dlatego, że mam to przećwiczone na własnej skórze.
To nie jest książka, która wywróci światopogląd czytelnika do góry nogami. Można posiedzieć i przytakiwać. Taka sympatyczna lektura.

Pozycja jest ciekawa choć nie od pierwszych stron tak myślałam. Początek to sporo analogii do struktury rodziny i postrzegania pracownika jak kolejnego dziecka itp. Taka nomenklatura słowna bardzo mi przeszkadza i nawet podanie przez autora, którego darzę sympatią, nie pomogło.
Wiele anegdot ilustrujących wykładane koncepcje, sporo obserwacji zaczerpniętych z życia...

Autor pisze dość ciekawie i ma sporo cennych obserwacji. Ale dociąga świat do obserwacji, żeby bardziej pasowało. Nie ukrywa swojego socjalistycznego spojrzenia na świat, przez co część przedstawianych obrazów wydaje się być przekolorowana. Nie mniej wiele inspiracji w środku. Kwestie biologiczne (te z hormonami) muszę sprawdzić.

Autor pisze dość ciekawie i ma sporo cennych obserwacji. Ale dociąga świat do obserwacji, żeby bardziej pasowało. Nie ukrywa swojego socjalistycznego spojrzenia na świat, przez co część przedstawianych obrazów wydaje się być przekolorowana. Nie mniej wiele inspiracji w środku. Kwestie biologiczne (te z hormonami) muszę sprawdzić.

Rzadko zdarza się, by pozycja ze świata biznesu wzbudzała tak mieszane uczucia. "Liderzy jedzą na końcu" Simona Sineka to książka, która stara się przekuć prostą metaforę w kompletną filozofię zarządzania – z niejednoznacznym skutkiem.

Sinek przedstawia swoją główną tezę o przywództwie służebnym poprzez analogię do zachowań oficerów wojskowych, którzy tradycyjnie jedzą po swoich żołnierzach. Ta piękna idea, że prawdziwy lider najpierw zaspokaja potrzeby zespołu, a dopiero potem myśli o sobie, jest niewątpliwie szlachetna i w wielu kontekstach skuteczna.

Książka zawiera kilka naprawdę inspirujących przykładów i momentami potrafi zmusić do głębszej refleksji nad naturą przywództwa. Koncepcja budowania "kręgu bezpieczeństwa" w organizacji oraz stawiania dobra zespołu na pierwszym miejscu to wartościowe idee, które mogą pozytywnie wpłynąć na kulturę organizacyjną wielu firm.

Jednak tam, gdzie książka mogłaby błyszczeć, często grzęźnie w powtórzeniach. Sinek rozciąga swój przekaz do granic możliwości, wielokrotnie powracając do tych samych punktów z ledwie zauważalnymi różnicami. Momentami odnosi się wrażenie, że autor wykorzystuje ciekawy koncept, ale brakuje mu materiału na pełnowymiarową publikację.

Gdyby skondensować najważniejsze myśli z tej książki, pozostałby prawdopodobnie błyskotliwy artykuł czy wykład TED (skąd zresztą Sinek jest dobrze znany),ale jako pełnowymiarowa lektura pozostawia pewien niedosyt i poczucie, że mogła osiągnąć więcej.

Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Rzadko zdarza się, by pozycja ze świata biznesu wzbudzała tak mieszane uczucia. "Liderzy jedzą na końcu" Simona Sineka to książka, która stara się przekuć prostą metaforę w kompletną filozofię zarządzania – z niejednoznacznym skutkiem.

Sinek przedstawia swoją główną tezę o przywództwie służebnym poprzez analogię do zachowań oficerów wojskowych, którzy tradycyjnie jedzą po...

Książka przegadana, mało konkretna. Raczej z kategorii - oczywistości.
Niestety kiepsko się zestarzała - myślę, że duże znaczenie ma dość "drewniane" tłumaczenie - niezliczoną ilość razy w książce pojawia się słowo "kompania" - w oryginale to "company" - czy w biznesowym środowisku ktokolwiek używa słowa kompania?

Książka przegadana, mało konkretna. Raczej z kategorii - oczywistości.
Niestety kiepsko się zestarzała - myślę, że duże znaczenie ma dość "drewniane" tłumaczenie - niezliczoną ilość razy w książce pojawia się słowo "kompania" - w oryginale to "company" - czy w biznesowym środowisku ktokolwiek używa słowa kompania?

Założenia dobre, według autora wartości takie jak zaufanie, transparentność, nakierowanie na pracowników, klientów a nie na zyski, budowanie poczucia przynależności zaowocuje korzyściami. Jednak cała książka na tym się skupia i od mniej więcej połowy, mielimy te same postulaty. Niemniej książka warta polecenia

Założenia dobre, według autora wartości takie jak zaufanie, transparentność, nakierowanie na pracowników, klientów a nie na zyski, budowanie poczucia przynależności zaowocuje korzyściami. Jednak cała książka na tym się skupia i od mniej więcej połowy, mielimy te same postulaty. Niemniej książka warta polecenia

Czasami porywająca, trafna, czasami nudna. Dobra, ale nie zachwycająca. Kilka genialnych przemyśleń.

Czasami porywająca, trafna, czasami nudna. Dobra, ale nie zachwycająca. Kilka genialnych przemyśleń.

Faktycznie przegadana, a w tej wierze w świat i ludzi wręcz naiwna, ale i tak barta uwagi, bo koncepcja środowisk biochemicznie kompletnych poszerzyła moje rozumienie relacji międzyludzkich.

Faktycznie przegadana, a w tej wierze w świat i ludzi wręcz naiwna, ale i tak barta uwagi, bo koncepcja środowisk biochemicznie kompletnych poszerzyła moje rozumienie relacji międzyludzkich.

W pewnych kwestiach bardzo inspirująca. Fajnie by było gdyby liderzy czytali takie książki!

W pewnych kwestiach bardzo inspirująca. Fajnie by było gdyby liderzy czytali takie książki!

Mnóstwo oczywistego wodolejstwa. Dobry manager nic z tej książki nie wyniesie. Same oczywistości, choć w kilku miejscach opakowane w sympatyczne alegorie lub metafory.

Mnóstwo oczywistego wodolejstwa. Dobry manager nic z tej książki nie wyniesie. Same oczywistości, choć w kilku miejscach opakowane w sympatyczne alegorie lub metafory.

Wydaje się, że treść książki dałoby się zawrzeć w 30-40 stronach, ale taki już styl Sinka...

Wydaje się, że treść książki dałoby się zawrzeć w 30-40 stronach, ale taki już styl Sinka...