Szczęśliwi pozostaną szczęśliwi

„Reputacje” (tudzież „Las reputaciones”, jakby ktoś wolał po hiszpańsku) to opowieść o podstarzałym, słynnym rysowniku-karykaturzyście. Podczas rautu wydanego na jego cześć spotyka dziennikarkę, która proponuje mu przeprowadzenie wywiadu. Okazuje się, że jej cele są zupełnie inne niż zapowiadane, zaś nieszczęsny Javier cofnąć się będzie musiał pamięcią do lat, kiedy jego rysunki znaczyły o wiele więcej, niż kilka czarnych kresek na gazetowym papierze – tworzyły rzeczywistość i obalały herosów. A zatem z jednej strony autorska niezależność, wolność myśli i przekonań, z drugiej pośpiech i pewne lekceważenie, duma z siły pióra (czy też ołówka),wiara we własny talent i zdolność obserwacji, bezkompromisowego pointowania wydarzeń politycznych i łatwość gaszenia płomieni z najświatlejszych ze świeczników (sic!) – tu połączona z bezkrytyczną wiarą, że papier przyjmie wszystko, a słowa w dymkach nigdy nie przerodzą się w czyny. W tle doskonale skomponowana opera małżeńska, ze wszystkimi możliwymi wzlotami i upadkami, ale nade wszystko Kolumbia i jej polityczne zawirowania. Tu nie ma „akcji” jako takiej, nie ma wielkiego finału – to płynna opowieść bez wyraźnego końca, chwila dla Javiera, by zatrzymał czas i zastanowił nad losem i własną (tytułową) (moralną?) reputacją. Z łatwością można odnieść „Reputacje” do czasów współczesnych, morderczej siły rażenia postów, zdjęć i tiktoków, destrukcyjnej mocy socialmediów i tego, że czasem kilka luźno wrzuconych na łola słów lub grupa odpowiednio dobranych pikseli mogą zmienić czyjeś życie. Może nie jest to książka równa rewelacyjnemu „Kształtowi ruin”, nie sądzę również, bym Vásqueza mógł nazwać godnym następcą señor Márqueza, ale płynie już do mnie „A gdy obejrzysz się za siebie”. I nie jest to moje ostatnie słowo.

Typowa, czyli wnikliwa i brutalna, Toni Morrison. Dość szybko wiadomo jak się książka skończy, tytuł oddaj całe clue. Niemniej, świat przedstawiony wciąga i daje do myślenia. Jak dla mnie, tuż za Johnem Steinbeckiem stoi Toni Morrison, dzierżąc palmę topowej amerykańskiej prozy analizującej, istotę ludzką. „Tu stoi człowiek” idealnie oddaje autorkę i jej dzieła, a tym „Dom”.

Czyta się szybko, choć sama opowieść nie jest łatwa. Fabuła wciągająca, ale to nie ona pozostała ze mną po lekturze. Podobało mi się, że autor potrafił rzeczy "lekkie" opisać <pięknym> topornym i oschłym językiem, a "ciężkie" miękkim i ciepłym.

Poruszająca, choć chyba nieco zbyt melodramatyczna, by uznawać ją wybitną. Bohaterka z pogranicza snu i jawy, nadwrażliwa, skrzywdzona, słaba - a jednocześnie zbyt mocno uwikłana w przeszłość, by stanowić w pełni wiarygodną osobowość. Kolejna historia z cyklu: traumy nasze codzienne.

Neuland to napisana pięknym językiem , niezwykle wielkowątkowa powieść drogi z elementami powieści historycznej ,psychologicznej i romansu. Niestety jedynie wątek romansu Doriego i Inbar pozwolił mi doczytać książkę do końca. Przypadkowe spotkanie bohaterów opisane jest głęboko i przepięknie. Ich historia , dylematy, wachlarz emocji poruszył mnie i pochłonął bez reszty. Współodczuwałam z każdym z nich osobno .I gdyby " Neuland " romansem pozostał stałby się dla mnie jedną z piękniejszych książek o trudnej miłości.

Wrażliwa, czuła, kobieca w ten tradycyjny, potrzebny sposób. Momentami jednak wydała mi się przestylizowana, sztuczna w ten nowoczesny, nieco pretensjonalny sposób. A może to po prostu ja jestem uprzedzona do tej stylizacji dlatego, że kiedy piszę, czasem sama chce wepchnąć mi się do tekstów? Myślę, że może tak być. To mój głupi purytanizm, literacki utylitaryzm, zupełnie niepotrzebny.

mistrzostwo gatunku opowiadań. niestety smutne - bohaterami są życiowi outsiderzy, mentalnie lub fizycznie żyjący poza społeczeństwem. natomiast bardzo! warto dla języka, wyobraźni i głębokiej znajomości kondycji ludzkiej: "Jakby życie się wyświechtało i zaczęło tu i ówdzie prześwitywać". ”Nie mam depresji. Nie mówię tu o przypadku klinicznym. To tylko wnikliwie rozpoznanie rzeczywistości. Powiem inaczej: sądzę, że podobne wrażenia mają osoby niedołężne albo umierające, kiedy wyobcowanie pełni funkcję obronną, osłabia poczucie żalu i straty, kiedy pragnienie życia nie jest już tak istotne. (...) Prawda od mnie dotarła, i szczerze mówiąc, czuję się wyzwolony, bo jestem teraz po drugiej stronie, osadzony w kontekście, w którym nie można już wierzyć w życie". "Ocieram się o coś dłonią. O niebo. Dotykam nieba. Czuje je pod palcami. Jest twarde, metaliczne, pokryte drobnymi wypukłościami, punkcikami, jak w alfabecie Braille'a. Niektóre migoczą. Ale potem zaczynają mięknąć i topnieć. Może to dłoń mi topnieje?".

Przeczytałam 8 powieści Leny Andersson (po szwedzku) z czego dwie to kolejne perypetie miłosne Ester Nilsson. Co więcej dwie z nich czytałam dwa razy. Uwielbiam jej styl i język, analityczne i intelektualne podejscie do każdego tematu. Przyznaje, do „Bez opamiętania” potrzebowałam dwóch podejść, żeby się potem w niej rozczytać na dobre. Właśnie skończyłam trzecią książkę o Ester z wielkim żalem, że to już koniec.

Na początku zaznaczę , że lubie opowiadania jako gatunek literacki, jednak trzy opowiadania pod tytułem "Lost and Found " Zadie Smith nie usatysfakcjonowały mnie. Oczywiście uznaje fakt , że pisarstwo tej autorki jest bardzo doceniane i uznawane za dobre lub wręcz znakomite. Nigdy nie zachwyciły mnie jej powieści , liczyłam więć na te opowiadania , ale i tu sie zawiodłam,bardzo sucha proza, dziwne dialogi. Sorry...I have lost but I haven't found.

Historia matki, która ze strachu o syna wyrusza w niezwykłą podróż, zaklinając w ten sposób los, aby jej syn wrócił bezpiecznie do domu. Cała opowieść rozgrywa się na tle konfliktu izraelsko-palestyńskiego, okrucieństwa wojen, wzajemnej nienawiści obu narodów i wszechobecnego strachu. Pozycja, którą zdecydowanie warto przeczytać.

Długo czytałam książkę Marka Bieńczyka. Wymaga bowiem uważności, namysłu, bieżącej refleksji. Mobilizowała mnie do sprawdzania pojawiających się, niestety często nieznanych mi, nazwisk autorów i tytułów. To nie tylko pisarze, poeci, także malarze, aktorzy, muzycy. Pisze Bieńczyk pięknym językiem i z wielką erudycją, nie tylko wprost o literaturze, ale i o np. gestach, przywołując nawet przypominany ostatnio często gest Kozakiewicza. Zdania przenikają się, przechodząc od spraw zwykłych, właśnie wspomnianych gestach, do literatury, muzyki, filozofii. Autor zatrzymuje się i niemalże pochyla nad kreacją francuskiej aktorki Dominique Sandy w filmie "Łagodna". Analizuje detale jej twarzy, przypominając przy okazji okrągłe lusterka z fotografiami idoli swej młodości. Są tu Pola Raksa, Dalida czy Halina Kunicka. Za moment przytacza wiersz Herberta pt. "Dalida". Najlepiej poczułam się w rozdziale poświęconym "książkom pierwszym". Znalazłam tam autorów, których powieści i ja czytałam z dużym przejęciem: Adam Bahdaj, Aleksander Minkowski, Edmund Niziurski. Zwłaszcza ten ostatni i jego "Sposób na Alcybiadesa" - to była jedna z moich ulubionych książek; pozbawiona okładki, z rozpadającymi się stronami, wciąż stoi na półce. Ciamciara, Słaby, Zasępa, Wątłusz, poszukiwania sposobu na "gogów"- to była naprawdę wspaniała lektura. Pisze Bieńczyk, że bohaterowie "przemawiają tu prześmieszną, ale świetną polszczyzną, w której tony wysokie mieszają się z niskimi" - pełna zgoda. Dalej stwierdza: "Po szkolnych, dziecięcych latach tylko Zgrywa przesyła z przeszłości tęskne wezwanie". Do tęsknoty pasują ucieczki i to do nich płynnie przechodzi w kolejnych tekstach; od "wyjścia Czejenów", włóczącego się Humberta Humberta z "Lolity", znikającej na jedenaście dni Agaty Christie czy uciekającego z Syberii Rufina Piotrowskiego. Nad tekstami unosi się duch Marcela Prousta. To do jego dzieła "o poszukiwaniu straconego czasu" często nawiązuje. Trochę mi wstyd, ale nie czytałam. Znam tylko małe fragmenty, w tym ten, chyba najsłynniejszy, o magdalence. W eseju "Żółta ściana" nawiązującym wprost do Prousta i jego dzieła skupia się Bieńczyk na obrazie Vermeera "Widok Delft", "najpiękniejszym obrazie świata". Obejrzałam reprodukcję, rzeczywiście robi wrażenie, ale skoncentrowałam się też na analizowanej w tekście "żółtej ścianie", która stanowi w nim istotę rozważań. Oglądałam obrazy Edwarda Hoppera, którym też poświęca sporo uwagi, powtarzałam za Bieńczykiem pytania, na które być może szuka odpowiedzi kobieta przedstawiona na plakacie "Morning Sun": "Co się zdarzy?, Czy coś się jeszcze zdarzy?, Czy może lepiej, żeby się nie zdarzyło?" Obok Prousta powracają w książce Olga i Dawid. Są na początku, wieńczą koniec, czasem zjawiają się w środku. Kim są? Autor w jednym z wywiadów nazywa ich swoimi przewodnikami. To bliskie mu osoby, Dawid to świadek Zagłady. Bieńczyk z ich pomocą, jak mówi prowadzący rozmowę Maciej Robert, "przekracza gatunkowe ramy eseju i przesuwa się ku prozie". To bardzo wymagająca proza, warto się zatrzymać na niej na dłuższy czas dla pięknego języka, wielu estetycznych doznań, melancholijnej tęsknoty za tym, co minione, utracone i co wciąż trwa - zaklęte w słowach, w literaturze, w muzyce, w obrazach, gestach.

Jest to książka o pragnieniu. Główna bohaterka pierwszoosobowo prowadzi nas przez historię oswajania swojego tamagochi. Małego stworka w podbrzuszu, które ciągle się domaga, chce, zapewnia uczucie głodu. Ciągnie do chwilowych przyjemnostek, przeważnie seksu, który daje namiastkę bliskości. Takiej bezpiecznej w specyficzny sposób, bo bohaterka szybko uczy się ładować do łóżek tych, których może ogarnąć. Bohaterka opowiada nam o seksualności otwarcie, niemal jakby mówiła sama sobie. Zachowuje w tych podbojach podmiotowość, nie ulegając w całości zainteresowaniu innych. Niby twierdziła, że nie ma honoru i wartości, jednak ona sama decydowała się wchodzić w przygodne relacje erotyczne. Kierowana pragnieniem, ale swoim, nie cudzym. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ale książka pozostawia dużo kwestii otwartych. Nie ocenia podejścia bohaterki, nie mówi wprost ile w jej decyzjach było wolnej woli, a ile jakiegoś niedoboru pozostawionego przez rodzinę. Wartości książki dodaje oczywiście sprawne prowadzenie nas przez opowieść - nie można się nudzić. Trudno mi było zdecydować czy dać się wciągnąć i skończyć czytać w jeden dzień, czy dawkować sobie tę przyjemność.

"Kora" Lorrie Moore to 8 surowych w formie opowiadań i 8 nieudanych związków. To historie o miłości współczesnej, ale są czymś więcej niż banalnymi współczesnymi historyjkami. Są gorzką prawdą o naszej współczesności. [...] Bohaterowie opowiadań Amerykanki to zwyczajni ludzie, bezbarwni, nieciekawi, nudni. Usiłują nawiązywać relacje, budować związki, lecz są zbyt zakłamani. Mimo wszystko ich ból jest prawdziwy. Nikt tu nie ma siły na zmiany, nie ma tu na nie miejsca i nie ma miejsca na optymizm. Dominuje apatyczna zgoda na klęskę. [...] Cała opinia tu: https://annadlugosz.blogspot.com/2016/09/koraopowiadania-lorrie-moore.html

Do powieści Patricka Modiano bardzo pasowałby tytuł „W poszukiwaniu straconego czasu”, bo czuć w niej ducha Prousta zarówno w stylu, jak i podejmowanym temacie. Wyrażenie, które znalazło się w formule wyjaśniającej wyróżnienie tego autora literacką nagrodą Nobla najlepiej opisuje tę powieść- „kunszt pamiętania”. „Willa Triste” to bardzo intymna i niespiesznie tocząca się historia rodząca się ze wspomnień mężczyzny, który w latach 50. XX wieku przeżył fascynację tajemniczą Yvonne. Związek był krótki, ale intensywny. Jednak relacja bohatera jest szczątkowa, urywana, pełna luk, pomyłek lub zacierających się już w pamięci faktów. To co zapamiętał Victor to ułamki tamtego upalnego lata: dźwięki, zapachy, fragmenty obrazów. Na stałe i trwale zapisały się za to emocje- intensywne, silne, namiętne. Według mnie jest to literacka impresja o fenomenie ludzkiej pamięci, która działa w sposób zadziwiający. Przechowuje szczątki wspomnień, które odtwarzane po latach składają się w piękną imaginację. Dlatego o samej Yvonne wiemy niewiele. Jej wygląd nie uległ zapomnieniu, bo zachowały się trzy fotografie. Jednakże nie wiemy, kim była naprawdę, gdzie jest dzisiaj i przede wszystkim, dlaczego nagle zniknęła z życia Victora. Jej postać utkana jest z bardzo cienkiej nici, wydaje się być wręcz efemeryczna, nieuchwytna. To młoda kobieta (choć starsza od wielbiącego ją Victora),która żyje chwilą i wycofuje się wtedy, gdy trafia jej się szansa na zaistnienie w świecie. Znika z życia bohatera, pozostawiając po sobie wiele pytań, żalu, tajemnic. Tak jakby nie potrafiła wejść w prawdziwą rzeczywistość, bo wówczas utraciłaby swoją zagadkowość. W całej historii wyczuwa się nostalgię bohatera za czasem dawno minionym. Yvonne zapisała się w jego pamięci jako ta, która wprowadziła go w świat namiętności, szalonych imprez, wyuzdanych zabaw i dekadenckich rozrywek. Okres spędzony w jej towarzystwie wspomina jako czas zachłannego korzystania z życia, oderwania od prawdziwego funkcjonowania w społeczeństwie, efektowną pauzę w ustabilizowanym życiu. Może to dlatego nigdy nie próbował odnaleźć dawnej kochanki? Bo kto wie, kim by się okazała, gdyby zastał ją w jej prawdziwym życiu? Książka urzeka pięknym językiem, w którym czas teraźniejszy miesza się z przeszłym, a uwaga narratora skupia się często na detalach, ulotnych wrażeniach. Poetyckie to wszystko i tworzy niepowtarzalny klimat smutku i przemijania. Zauważalne są inspiracje prozą Manna i wspomnianego wcześniej Prousta. To naprawdę wyjątkowa pozycja, choć nie sądzę by spodobała się miłośnikom powieści z akcją. Raczej dla kontemplatorów.

Od samego początku złapała mnie i trzymała (nie zawsze tak samo silnie). Niesamowicie interesująca i przyjemnie napisana, przede wszystkim utrzymuje cały czas świetne tempo. Pod koniec zaczynała się dłużyć, czułam, że autorka próbuje zrekompensować brak faktów o matce powtarzającymi się akapitami przemyśleń.

Dobrze się bawiłam! To nie jest typowa książka. To krótkie scenki z życia dwóch starych przyjaciół. Fred i Mick spoglądają wstecz na swoje życie. Snują rozważania o sukcesach i porażkach, o starości i śmierci. Ciepła opowieść o pragnieniu wiecznej młodości. Pełna zabawnych, błyskotliwych dialogów i ciekawych monologów. Bawi, porusza, prowokuje do myślenia. Można zadumać się nad przemijaniem życia. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Po tym, co dzieje się teraz w Izraelu musiałem wrócić do tej lektury. Szukam w książkach odpowiedzi. Kto, jak nie człowiek, który stracił syna w wojnie w Libanie może mi ją dać. Książka z cytatem z Kafki w tytule, ale mi jakoś cały czas kojarzy się z "Samotnikiem" Ionesco. Czy kochamy tak naprawdę swoją miłość do innej osoby, a nie tę osobę. Odpowiedzi nie znalazłem, ale książka pomogła. Troszeczkę... Wbrew pozorom pomaga zrozumieć, wczuć się w sposób myślenia ludzi tam. Troszeczkę...

nie wiem dlaczego w necie tak jadą po tej książce. może dlatego, że jest wulgarna, ohydna, szokująca i brudna, a jej główną bohaterką jest kobieta. może dlatego, że takie historie nie powinny być nominowane do nagrody Nike. może dlatego, że to powieść alkoholowa, w której już od samego czytania może się zakręcić w głowie. jesteście chyba zbyt wrażliwi. mnie się ta powieść podobała i ani na moment podczas czytania nie skrzywiła. historię dopełniła rozmyta wódą nocna Warszawa, w której żyła Tamara Mortus. trochę dystansu sensytywni czytelnicy!

MIgawki z życia pary sześćdziesięciolatków, przeżywających, każde na swój sposób, nieuchronność zbliżającej się starości. Jest to również studium małżeńskich nieporozumień wynikających ze zwykłych niedopowiedzeń. Wszystko to na tle ZSRR lat sześćdziesiątych. Jest to przyjemna, acz nieporywająca lektura. Powiastka z mądrym przesłaniem, o konsekwencjach unikania rozmowy i zamykania się w swoim świecie. Można, ale niekoniecznie.

Amos Oz pod pretekstem rozważań na temat postaci Judasza, jego relacji z Jezusem i ich postrzegania w oczach Żydów, przedstawia nam różne poglądy na temat konfliktu izraelsko-palestyńskiego i ogólnego "prawa" Izraela do utworzenia swojego państwa na tych właśnie ziemiach. Brzmiało to dla mnie intrygująco, okazało się jednak niespecjalnie ciekawe. Zaznaczę na wstępie, że czytało mi się tę książkę dosyć dobrze, nie męczyła mnie ona zbytnio. Jest taka konserwatywna, zachowawcza, taka "po bożemu" - wiemy dokładnie, czego się po niej spodziewać i czasami taka lektura siada. Na przykład podczas upalnego lata, kiedy wylegujesz się na kocu nad rzeką, jak było w moim przypadku. Przedstawione w niej poglądy są ciekawe i z reguły dobrze uargumentowane, a z całej książki bije raczej stosunek krytyczny względem syjonizmu i nacjonalistycznych ciągotek Państwa Izrael. Natomiast całość tej powieści jest zbyt nijaka w swojej prostocie, zbyt podoba do miliona innych książek napisanych w podobny sposób. Fabuła jest aż nadto pretensjonalna, zbyt ciągnąca się i tak naprawdę nie prowadząca do nikąd. Nie intryguje, nie interesuje czytelnika. Ciężko jest zżyć się, czy kibicować jakiemukolwiek bohaterowi, ich losy nie ciekawią. Są wydmuszkami, a nie ludźmi z krwi i kości. Szczególnie mierzi główna postać kobieca, która jest jedynie zlepkiem męskich fantazji na temat kobiet jako tako. Wszystko to jest aż nadto kliszowe, a wątków na temat Judasza znajdziemy tutaj znacznie mniej, niż można byłoby się spodziewać. Kolejna książka z cyklu: "Mogłabym jej nie przeczytać i nic nie zmieniłoby to w moim życiu".